เพลงประกอบใน อิ ท โผล่ จาก นรก 2 มีเพลงไหนฮิต

เสียงสกอร์ของ 'อิ ท โผล่จากนรก' ภาคแรกมีมิติที่ทำให้ฉันสะดุดตั้งแต่ฉากแรก เพราะมันไม่ใช่แค่เพิ่มความน่ากลัว แต่ยังสร้างความรู้สึกย้อนวัยควบคู่ไปด้วย Benjamin Wallfisch คือคนทำเพลงให้หนังเรื่องนี้ และงานของเขาได้แรงบันดาลใจจากหลายอย่างผสมกันอย่างชัดเจน — ทั้งการอ้างอิงถึงบรรยากาศของหนังวัยรุ่นยุค 80 ที่ให้ความอบอุ่นและความเป็นมิตร กับองค์ประกอบฮอรร์ที่เยียบเย็นและไม่คาดคิด เขาใช้เมโลดี้เรียบง่ายที่บรรเลงด้วยเปียโนและเครื่องสายเพื่อสื่อถึงมิตรภาพและความไร้เดียงสาของกลุ่ม Losers' Club แล้วในขณะเดียวกันก็สอดแทรกเสียงระยิบระยับของกล่องดนตรี เสียงประสานของเด็กร้องประสาน และการเล่นคอร์ดที่มีความคลุมเครือเพื่อสร้างความไม่สบายใจเมื่อ Pennywise ปรากฏ ในเชิงเทคนิคงานนี้ฉันชอบวิธีที่ Wallfischเล่นกับไดนามิก — เวลาที่หนังอยากให้เรารู้สึกอุ่นใจ ดนตรีจะเปิดกว้าง แนวทำนองชัดเจน แต่พอเตือนว่ามีอันตรายใกล้เข้ามา เสียงจะหดตัว ใช้เสียงสั้น ๆ ซ้ำ ๆ หรืออินเตอร์วัลที่ขัดกันจนรู้สึกแปลก ๆ นั่นทำให้ความตึงเครียดยิ่งเพิ่มขึ้นโดยไม่ต้องพึ่งเสียงดังตลอดเวลา ความร่วมมือระหว่างผู้กำกับและคอมโปสเซอร์ยังทำให้ธีมเพลงกับภาพมีการตอบโต้กันอย่างละเอียด — เหมือนดนตรีเป็นตัวบอกความลับของหนังบางส่วนที่ภาพยังไม่ยอมบอกทั้งหมด โดยรวมแล้วสกอร์ของ 'อิ ท โผล่จากนรก' ภาคแรกทำให้ฉันนึกถึงการผสมผสานของความคิดถึงวัยเด็กกับความน่ากลัวแบบสมัยใหม่ มันไม่ใช่แค่พื้นหลังประกอบฉาก แต่วางตัวเป็นตัวละครอีกตัวหนึ่งที่คอยกระตุ้นอารมณ์และความทรงจำของตัวละครในหนัง ซึ่งทำให้การดูหนังมีความลึกขึ้นมากกว่าการสะดุ้งเพียงชั่วคราว

เพลงธีมเวอร์ชันโทรทัศน์เก่า ๆ ของ 'It' ยังคงติดหูฉันจนแปลกใจ เพราะมันเรียบง่ายแต่ฝังลึก เสียงเมโลดี้หลักจากมินิซีรีส์ปี 1990 ที่ทำโดย Richard Bellis มีคุณภาพแบบโทรทัศน์ยุคก่อนหน้า — มีซินธิไซเซอร์กับแอมเบียนซ์ที่ให้ความรู้สึกหลอนแบบบ้าน ๆ ไม่ใช่การสยองแบบทันสมัย แต่เป็นความอึมครึมที่กวนความทรงจำวัยเด็กได้ดี การผสานเสียงคีย์บอร์ดกับคอร์ดเสียงต่ำทำให้เมโลดี้นั้นกลายเป็นสิ่งที่คนจำได้เมื่อพูดถึงชื่อนี้ เวลาได้ยินท่อนนั้นอีกครั้ง มันคืนบรรยากาศของการดูทางบ้านตอนดึก ๆ ให้กลับมา ทั้งที่เทคนิคอาจไม่ซับซ้อน แต่ความเรียบง่ายกับธีมดนตรีที่ยืนหยัดมานานช่วยให้มันเป็นหนึ่งในเพลงประกอบที่แฟนรุ่นเก่าจดจำได้ทันที นั่นคือเหตุผลที่เพลงจากมินิซีรีส์ยังมีเสน่ห์ ไม่ใช่เพราะยิ่งใหญ่ แต่เพราะมันสร้างความคุ้นเคยและความน่ากลัวแบบใกล้ตัวได้ดี

รู้ไหมว่าคนที่แต่งเพลงประกอบให้ 'It: Chapter Two' คือ Benjamin Wallfisch และผลงานของเขาในเรื่องนี้ชัดเจนมากจนแทบจะกลายเป็นตัวพากย์อารมณ์ของหนังไปเลย ผมชอบการเล่นธีมหลักที่ผสมความเศร้าเข้ากับความระทึก — โดยเฉพาะเพลงที่ใช้กับฉากรวมตัวของกลุ่ม Losers เมื่อพวกเขากลับมาพบกันในเมือง เด็กๆ ที่โตขึ้นถูกถ่ายทอดด้วยเมโลดี้ที่ละมุนแต่เต็มไปด้วยแอมเบียนต์ ซึ่งทำให้ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นมาแบบเจ็บปวดและอบอุ่นพร้อมกัน เสียงสายไวโอลินต่ำกับซินธิไซเซอร์เบลนด์กันอย่างเนียน จนฉากนั้นกลายเป็นหนึ่งในโมเมนต์ที่จับใจที่สุดของหนัง ตอนที่ฟังอัลบั้มเดี่ยวๆ ก็ยังรู้สึกได้ว่า Wallfisch ให้ความสำคัญกับรายละเอียดเล็กๆ เช่นการใช้เสียงเด็กฮัมเล็กน้อยหรือคอรัสบางๆ เพื่อเชื่อมโยงกับเพนนีไวส์ ทำให้เพลงบางท่อนน่ากลัวโดยไม่ต้องพึ่งเสียงดังตบจังหวะเยอะๆ — นี่แหละที่ทำให้ผมคิดว่าเพลงประกอบชิ้นนี้โดดเด่นและน่าจดจำอย่างแท้จริง

ซาวด์แทร็กของ 'อิทโผล่จากนรก 2' นับว่าเป็นหนึ่งในองค์ประกอบที่ยกอารมณ์ทั้งเรื่องให้สูงขึ้นแบบที่แกะออกจากหนังไม่ได้ง่ายๆ ด้านหนึ่งเสียงดนตรีประกอบที่ใช้กลไกลีบทำนองซ้ำ ๆ และเสียงเพอร์คัสชันเบา ๆ ทำหน้าที่เป็นเส้นใยความระแวดระวังตลอดทั้งเรื่อง ทำให้ฉากธรรมดากลายเป็นไม่ปกติได้ในพริบตา สิ่งที่ฉันชอบเป็นพิเศษคือการเอาเมโลดี้เด็กๆ มาผสมกับความไม่ลงตัวของฮาร์โมนี จนเกิดความรู้สึกย้อนวัยแต่ก็ชวนขนลุกพร้อมกัน มุมอื่นที่น่าสนใจคือการเล่นกับความทรงจำโดยใช้เพลงยุคเก่าประกบน้ำเสียงสกอร์ ทำให้ฉากการรวมตัวของตัวละครผู้ใหญ่เต็มไปด้วยความขมและความหวัง เหมือนที่เสียงดนตรีในซีรีส์อย่าง 'Stranger Things' เคยทำเอาไว้ แต่ที่นี่จะเน้นโทนมืดกว่าและมีลูกเล่นหลอกล่อมากขึ้น ซึ่งทำให้ธีมของตัวร้ายและธีมของมิตรภาพมีพื้นที่ของตัวเองชัดเจนกว่าเดิม

ความทรงจำแรกของฉันกับหนังเรื่อง 'It' โผล่จากนรก คือภาพของเด็กกลุ่มหนึ่งที่ยืนรวมกันแบบไม่ค่อยมั่นใจแล้วต้องเผชิญกับสิ่งที่น่ากลัวกว่าที่คิดไว้มากนัก และคนที่ฉันเห็นว่าเป็นตัวนำของเรื่องในมุมของความผูกพันทางอารมณ์คือ Jaeden Martell ผู้รับบท Bill Denbrough การเล่าเรื่องพุ่งไปที่การเติบโตและความกลัวร่วมกันของเด็กๆ ซึ่งทำให้ Bill ของ Jaeden กลายเป็นศูนย์กลางทางอารมณ์ แม้หนังจะเป็นงานกลุ่ม แต่บทของ Bill ขยับเรื่องราวไปข้างหน้าได้ชัดเจน — ความสูญเสียของเขา ความมุ่งมั่นเพื่อแก้แค้น และเสียงเล่าเรื่องบางครั้งก็ให้มุมมองจากตัวเขา จังหวะของฉากสำคัญๆ มักจะกลับมาเชื่อมกับตัวละครนี้ ทำให้รู้สึกว่า Jaeden รับบทนำในแง่ของเนื้อหาและความผูกพันกับผู้ชม นอกจากการแสดงของ Jaeden ยังต้องชมการทำงานของทีมนักแสดงเด็กคนอื่นๆ เช่น Sophia Lillis ที่เล่นเป็น Beverly และ Finn Wolfhard ที่มีมุกตลกแทรกเข้ามา ทุกคนช่วยกันสร้างความสมดุลของหนังระหว่างความหวานของมิตรภาพและความสยองของ Pennywise ซึ่งทำให้ภาพรวมออกมาเป็นหนังวัยรุ่นสยองขวัญที่มีหัวใจ การที่ฉันชอบให้ Jaeden ถูกมองว่าเป็นผู้นำไม่ใช่เพราะเขาเด่นกว่าเพื่อนๆ ด้านฉากบู๊ แต่เป็นเพราะการอุทิศความรู้สึกในบทที่ทำให้เรื่องนี้มีแก่นกลางอย่างชัดเจน — นั่นคือการเดินทางของเด็กคนหนึ่งที่ต้องเผชิญกับความสูญเสียและความกลัว แล้วพาเพื่อนร่วมทีมฝ่ามันไปด้วยกัน

ไม่เคยคิดว่าดนตรีจะทำให้ฉันขนลุกได้ลึกขนาดนี้ — เสียงประกอบใน 'อิท โผล่จากนรก' เล่นกับความทรงจำและความกลัวของการเป็นเด็กอย่างฉลาดมาก ฉันได้ยินการผสมผสานที่ตรงกันข้ามกันอย่างชัดเจน: ทำนองที่เหมือนกล่อมเด็กซ่อนอยู่ท่ามกลางคอร์ดที่ไม่ลงตัว เสียงประสานของคอรัสเด็กหรือเสียงฮัมที่สูงและแหบต่ำสร้างความรู้สึกไร้ที่พึ่ง ในบางช่วงมีการใช้เสียงเบา ๆ อย่างเปียโนหรือกล่องดนตรีที่ฟังดูหวานแต่ถูกบิดให้กลายเป็นสิ่งที่แปลกประหลาด ฉันมักนึกถึงฉากที่ความเงียบถูกทำลายด้วยโน้ตเพียงไม่กี่ตัวแล้วความตึงเครียดก็พุ่งขึ้นทันที — เทคนิคนี้ทำให้ผู้ชมไม่สามารถเตรียมตัวรับมือได้ การออกแบบเสียงในภาพรวมทำงานเหมือนเล่าเรื่องคู่ขนาน: ดนตรีไม่ได้แค่เน้นความน่าสะพรึง แต่ยังขยายความหมายด้านอารมณ์ของฉากให้ลึกขึ้นไปอีก ฉันรู้สึกว่าดนตรีชิ้นนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเสียงจากความทรงจำที่บิดเบี้ยว เป็นการผสมผสานระหว่างความคุ้นเคยและความแปลกประหลาดที่ทำให้ความกลัวดูเป็นเรื่องใกล้ตัวมากขึ้นกว่าการใช้เสียงดังหรือจัมป์สแคร์เพียงอย่างเดียว ผลลัพธ์คือความไม่สบายใจที่ค่อย ๆ แทรกซึมและยังคงอยู่หลังจากเครดิตจบลง

มีเพลงหลายชิ้นที่แค่ได้ยินก็ทำให้หนังจางไม่กลับเหมือนเดิม และถ้าจะให้ฉาก 'It' ที่โผล่จากท่อ/โผล่จากนรกน่ากลัวขึ้น ผมมองว่าเสียงประสานที่ไม่เป็นฮาร์โมนีกับคอร์ดที่แตกเป็นชิ้น ๆ จะได้ผลเยอะ ผมชอบเอา 'Threnody for the Victims of Hiroshima' ของ Krysztof Penderecki มาจินตนาการในบริบทนี้ เพราะการเขียนสายไวโอลินแบบ dissonant ที่เหมือนเสียงกรีด จะทำให้เส้นขอบของความหวาดกลัวคมขึ้นมาก เวลาปะทะกับภาพหน้าตาไม่ชัดของสิ่งมีชีวิตก็ยิ่งทำให้สมองจับคู่กันเองจนกลายเป็นความน่าขนลุก อีกชิ้นที่ควรพิจารณาคือ 'Tubular Bells' ของ Mike Oldfield — เมโลดี้เรียบง่ายแต่มีความเยือกและซ้ำซาก ทำให้ความคุ้นเคยกลายเป็นความไม่สบายใจได้ ส่วนถ้าอยากได้โทน 70s สยองแบบดิบ ๆ เสียงกลองแปลก ๆ และซินธ์แหวกจาก 'Suspiria' ของ Goblin สามารถเติมชั้นของความประหลาดและพลังโบราณให้กับฉากโผล่จากนรกได้ ฉันมักจะคิดภาพฉากค่อย ๆ เปิดเผยในความมืด แล้วดนตรีพวกนี้ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ จาคงอยู่ในหัวผู้ชมต่อไปอีกนาน

เมื่อพูดถึงเวอร์ชั่นปี 2017 ของ 'อิท โผล่จากนรก' ผมมักจะนึกถึงนักแสดงหนุ่มจากสวีเดนที่รับบทเป็นตัวตลกเพนนีไวส์ — บิล สการ์สการ์ด — และผลงานก่อนหน้าของเขาช่วยให้เห็นว่าเหตุใดการเปลี่ยนโทนของเขาถึงชวนขนลุกในแบบไม่ธรรมดา ก่อนจะมารับบทนี้ บิลเคยปรากฏตัวในภาพยนตร์สวีเดนชื่อ 'Simple Simon' ซึ่งเป็นบทที่ต้องโชว์มิติอารมณ์ค่อนข้างลึก แตกต่างจากบทสยองขวัญแต่ก็แสดงให้เห็นว่าความสามารถทางการแสดงของเขาไม่ได้อยู่แค่ที่รูปลักษณ์เดียว อีกทั้งผลงานซีรีส์อย่าง 'Hemlock Grove' บนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งก็ทำให้เขาได้ฝึกการแสดงที่ผสมความลึกลับกับความอึมครึมได้เป็นอย่างดี ประสบการณ์จากสองผลงานข้างต้นทำให้ผมเห็นภาพชัดขึ้นว่าทำไมเขาถึงถ่ายทอดเพนนีไวส์ในแบบที่ทั้งดึงดูดและขยะแขยงได้พร้อมกัน การแสดงที่ละเอียดอ่อนในบทดราม่าและการรับมือกับองค์ประกอบเหนือจริงในซีรีส์ก่อนหน้านั้นคือรากฐานที่ทำให้บทตัวตลกกลายเป็นสิ่งที่ติดตาและหลอนนานหลังจากหนังจบลง

เสียงแซกโซโฟนที่เปิดฉากทำให้หัวใจเต้นตามได้ทันที — นั่นเป็นสิ่งแรกที่ทำให้ผมติดใจเพลงประกอบของ 'แค้นลั่นนรก' มากขึ้นกว่าแค่ฉากแอ็กชันธรรมดา ผมชอบแยกความโดดเด่นของซาวด์แทร็กเป็นสามส่วนที่แฟนๆ มักพูดถึงคือ 1) ธีมหลักที่ถูกใช้ซ้ำจนติดหู — ทำนองสั้น ๆ แต่หนักแน่นซึ่งปรากฏในเทรลเลอร์และฉากเปิด ทำให้คนจำได้ทันที 2) บัลลาดอารมณ์เข้มข้นในฉากไคลแม็กซ์ — เสียงเปียโนกับสายไวโอลินดึงน้ำหนักอารมณ์ของตัวละครออกมาได้ดีจนหลายคนเอาไปคัฟเวอร์ 3) เพลงพังค์/ร็อกที่ใส่มาในฉากไล่ล่า — เพิ่มจังหวะให้คนดูลุกจากเบาะได้เลย สิ่งที่ทำให้เพลงเหล่านี้ฮิตไม่ใช่แค่ทำนอง แต่เป็นการจับจังหวะกับจังหวะภาพยนตร์ได้พอดีจนคนจดจำได้โดยไม่ต้องดูภาพ ช่วงที่เพลงบัลลาดเล่นฉากหนึ่ง ฉันก็เห็นคลิปสั้นบนโซเชียลมีเดียที่คนใช้ซ้ำเป็นเสียงพื้นหลัง ทำให้เพลงกระจายไวกว่าเดิม — นี่แหละคือเหตุผลที่บางแทร็กจาก 'แค้นลั่นนรก' กลายเป็นเพลงที่แฟนๆ ร้องตามได้ทันทีเมื่อได้ยิน

เพลงประกอบของหนัง 'It' ภาคแรกเน้นเป็นสกอร์ต้นฉบับที่แต่งโดย Benjamin Wallfisch เป็นหลัก ฉันชอบวิธีที่สกอร์พาอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ตั้งแต่ความหวานแบบบันทึกความทรงจำของเด็กๆ จนถึงความหวาดกลัวแบบแหลมคม โดยเพลงที่เด่นๆ ในอัลบั้มอย่างเป็นทางการที่ฉันจำได้มีชื่อเช่น 'Pennywise' ซึ่งเป็นธีมสั่นๆ ของตัวร้าย และอีกชิ้นที่ให้ความอบอุ่นแบบเหงาๆ อย่าง 'Losers Club' ที่ใช้ตอนฉากกลุ่มเพื่อนรวมตัวกัน นอกจากนี้ยังมีธีมตัวละครอย่าง 'Beverly' ที่อ่อนโยนแต่มีเส้นความตึงเครียดซ่อนอยู่ กับชิ้นที่พาไปยังพื้นที่สยองอย่าง 'The Barrens' หรือ 'Sewers' ที่ใช้ในฉากตามล่ากัน เพลงพวกนี้ช่วยสร้างบรรยากาศและขับเคลื่อนอารมณ์ในฉากสำคัญๆ ได้ดีมาก เหมือนเป็นอีกหนึ่งตัวละครในหนังเลยครับ