เพลงเปิดและเพลงปิดของ Jojo ภาค4 คือเพลงอะไร

เพลงเปิดของ 'JoJo' ภาค 4 คือ 'Crazy Noisy Bizarre Town' — ชื่อที่ฟังแล้วสะท้อนเอกลักษณ์ของเมือง Morioh ได้ทันทีและชัดเจน สีสันแรกที่สะดุดหูผมคือจังหวะกระฉับกระเฉงและเมโลดี้ที่คล้ายเพลงป็อป-ร็อกผสมกับเครื่องลม ทำให้ภาพของเมืองเล็ก ๆ แต่เต็มไปด้วยพลังดูมีชีวิตขึ้นมาในหัว เพลงเปิดนี้ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้รู้สึกหวาดกลัวเท่านั้น แต่มันนำเสนอความเป็นชุมชนที่มีความวุ่นวายแบบมีเสน่ห์—คนเดินไปมา รถไฟ วิวเมืองปะปนกับเหตุการณ์เหนือธรรมชาติที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน โดยเฉพาะในมุมมองของตัวละครหลักอย่าง Josuke และคนรอบตัวเขา คำว่า 'Crazy Noisy Bizarre Town' แปลตรงตัวได้ประมาณว่า 'เมืองบ้าจี้ ส่งเสียงดัง และแปลกประหลาด' ซึ่งจับคาแรคเตอร์ของ Morioh ได้ดี เพราะเมืองนี้เหมือนจะปกติแต่แฝงความผิดปกติไว้ทุกซอกมุม เนื้อเพลงกับทำนองช่วยเสริมความรู้สึกนั้นอย่างตรงไปตรงมา การเรียงคำในภาษาอังกฤษเองให้สัมผัสแบบจังหวะเร็วและติดหู ทำให้เมื่อได้ยินซ้ำ ๆ แล้วจะรู้สึกว่ามันคือการประกาศตัวตนของสถานที่มากกว่าจะเป็นแค่ธีมเพลงสำหรับตัวละครคนใดคนหนึ่ง ภาพประกอบใน OP ก็ทำหน้าที่ขยายความหมายของชื่อนี้ได้ดีด้วยการสลับฉากชีวิตธรรมดากับช็อตที่โชว์พลังของ Stand และมุมมองการ์ตูนแบบเฟรมต่อเฟรม ฉากที่ Josuke โผล่มาพร้อมทรงผมเด่น ๆ หรือการแชะภาพหน้าตัวร้ายบางตอน ทำให้เพลงกับภาพผูกกันจนกลายเป็นสัญลักษณ์สำหรับสภาวะของเมืองนั้น ๆ ผลคือเมื่อเพลงดังขึ้น ผมแทบจะนึกถึงทั้งรอยยิ้มของตัวละครและเงาอันตรายที่แฝงอยู่เบื้องหลัง — เป็นสมดุลระหว่างความสนุกและความว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปที่ทำให้ OP นี้ยังคงได้รับความชื่นชอบจนทุกวันนี้

ฉันมีภาพจำชัดเจนว่าเพลงเปิด-ปิดของ 'วันพีช' เวอร์ชันไทยไม่เคยเป็นเรื่องเดียวจบ วันนี้ถ้าต้องอธิบายแบบละเอียด ผมจะบอกว่าในระยะเวลาหลายปีที่การ์ตูนเรื่องนี้ฉายในไทย ผู้ให้บริการต่างกันก็เลือกใช้เพลงไม่เหมือนกัน — บางช่วงใช้เวอร์ชันภาษาไทยที่ดัดแปลงมาจากเพลงเปิดญี่ปุ่น บางครั้งก็ฉายพร้อมกับเพลงญี่ปุ่นต้นฉบับเลย และมีช่วงที่ช่องทีวีกระชั้นตัดฉากปิดทิ้งแล้วใช้ซาวด์แทร็กสั้น ๆ แทน การที่แฟนไทยจำเพลงเปิดที่คุ้นเคยได้มากที่สุด มาจากช่วงออกอากาศทางทีวีสมัยแรก ๆ ซึ่งมักได้ยินเพลงเปิดที่เป็นเวอร์ชันภาษาไทยของธีมเปิดต้นฉบับ ทำให้คนดูรุ่นนั้นผูกพันกับท่วงทำนองเดียวกับต้นฉบับ แต่มีเนื้อร้องหรือการเรียบเรียงที่ต่างไปเล็กน้อย ขณะที่เพลงปิดในหลายการออกอากาศมักถูกย่อหรือเปลี่ยนแทนการใส่ปิดยาวแบบในญี่ปุ่น ดังนั้นแฟน ๆ ที่ดูทางทีวีจึงอาจรู้สึกว่าเพลงปิดไม่ค่อยแน่นอนเท่ากับเพลงเปิด พอเวลาผ่านไป การออกอากาศซ้ำหรือการวางจำหน่ายแบบดีวีดี/สตรีมมิงมักคืนเพลงต้นฉบับญี่ปุ่นให้มากขึ้น ทำให้คนที่ตามรุ่นหลัง ๆ ได้ยินธีมเปิด-ปิดแบบดั้งเดิมจากญี่ปุ่นมากขึ้น ถ้าคุณอยากได้คำตอบแบบเป๊ะ ๆ ว่าเพลงไหนถูกใช้ในเทปรายการฉายของช่องไหนและช่วงอีพีไหน จะมีความหลากหลายพอสมควร แต่จุดสำคัญคือ: เวอร์ชันไทยมีการปรับเปลี่ยนตามผู้จัดและยุคสมัย ทำให้ไม่มีเพลงเปิด-ปิดชุดเดียวที่เป็นมาตรฐานตลอดทั้งซีรีส์ นั่นแหละคือเสน่ห์และความงงของแฟน ๆ ยุคต่าง ๆ — บางคนยึดติดกับเวอร์ชันไทยที่เติบโตมาด้วย ขณะที่อีกหลายคนชอบฟังต้นฉบับญี่ปุ่นมากกว่า ยังคงชอบฟังทั้งสองเวอร์ชันสลับกันไปตามอารมณ์และความทรงจำของแต่ละคน

เพลงเปิดของ 'Spy x Family' ภาคแรกที่ผมยังฮัมตามได้ทุกครั้งคือ 'ミックスナッツ' โดย Official HIGE DANDism ซึ่งเปิดมาได้แบบสดใสแต่แฝงความหวานขม เหมือนเป็นการตั้งทำนองให้เรื่องราวสายลับ-ครอบครัวที่ไม่ธรรมดานั้นมีโทนอบอุ่นและขี้เล่นไปพร้อมกัน เสียงกีต้าร์กับจังหวะป็อปในเพลงนี้ทำให้ฉากเปิดแต่ละเฟรม — Anya ที่ทำหน้าตาตลก ๆ หรือ Loid ที่สุภาพแต่มีมุมลึกลับ — ดูเข้ากันได้ดี ฉันชอบตรงที่ทำนองมันไม่ยาวเกินไป แต่กลับติดหูจนอยากกดย้อนดูซ้ำ บางฉากที่เพลงขึ้นแล้วภาพสลับไปมาระหว่างความจริงจังกับมุมน่ารักของตัวละคร มันทำให้ความขัดแย้งในโทนเรื่องถูกบาลานซ์อย่างลงตัว ส่วนเพลงปิดคือ '喜劇' ของ Gen Hoshino ซึ่งให้ความรู้สึกอบอุ่นและเกือบเศร้าในเวลาเดียวกัน เมโลดี้ของมันทำหน้าที่เป็นเหมือนผ้าห่มคลุมฉากจบ ช่วยให้ตอนจบของแต่ละตอนมีความหมายขึ้นมา ฉันมองว่าการจับคู่สองเพลงนี้ไว้ในภาคแรกช่วยเน้นทั้งความน่ารัก ความตลกขบขัน และความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ในซีรีส์ได้ดีจริง ๆ

เพลงเปิด 'Fighting Gold' ของ 'JoJo's Bizarre Adventure: Golden Wind' เป็นเพลงที่ฉันคิดว่าโดดเด่นที่สุดเพราะมันกระแทกเข้ามาแบบไม่ยอมให้ปล่อยมือเลย สตาร์ทด้วยกีตาร์ค่อนข้างดิบ เสียงแตรและคอรัสที่พลังกระหึ่ม ทำให้ฉากแรกๆ ของภาคนี้รู้สึกเหมือนกำลังโดดขึ้นสู่สนามรบทันที ผมชอบการผสมระหว่างร็อกคลาสสิคกับเมโลดี้ที่มีคาแร็กเตอร์นิ้วสง่างามของอิตาลี มันทำหน้าที่ทั้งเป็นเพลงเปิดและเป็นคำประกาศว่าตัวละครเหล่านี้มีความตั้งใจจริง ไม่ใช่แค่ฉากต่อสู้เท่านั้น แต่เวลาเพลงขึ้นแล้วฉากธรรมดาก็รู้สึกยิ่งใหญ่ขึ้น อีกอย่างหนึ่งที่ผมชอบคือวิธีที่เพลงนี้จับความหวังและความกล้าได้ในเวลาเดียวกัน ทำให้ผมตั้งตารอทุกตอนเมื่อเห็นเครดิตขึ้น และยังคงฮัมทำนองนั้นออกมาได้แม้ไม่ได้เปิดดู เรียกว่าเป็นเพลงเปิดที่ติดหัวแบบที่ไม่เบาแน่นอน

พูดถึงเพลงเปิดของ 'เซเลอร์มูน' ภาคแรก คงไม่มีอะไรโดดเด่นไปกว่า 'ムーンライト伝説' หรือที่แฟน ๆ รู้จักกันในชื่อ 'Moonlight Densetsu' นี่แหละ ผมโตมากับฉากเปิดที่ทุกครั้งที่เพลงขึ้น เสียงกีตาร์กับเมโลดี้หวาน ๆ จะพาเข้าไปสู่โลกเวทมนตร์ทันที เพลงนี้มีท่อนฮุคที่ติดหูมากจนพอได้ยินไม่ว่าเวอร์ชันไหนก็ยิ่งทำให้ความรู้สึกของวัยเด็กกลับมาได้เร็ว ภาพเปิดที่โชว์การพบกันของเซเลอร์มูนกับเพื่อน ๆ จังหวะการตัดภาพกับท่อนร้องทำให้เพลงกับภาพกลมกลืนกันอย่างลงตัว ส่วนเพลงปิดของภาคนี้คือ 'Heart Moving' ซึ่งโทนจะนุ่มกว่า เปิดโอกาสให้ตอนจบของแต่ละตอนค่อย ๆ คลี่ความรู้สึกลง เพลงปิดทำหน้าที่เหมือนผ้าเช็ดหน้าให้ความอ่อนโยนหลังจากฉากแอ็กชันหรือจังหวะเร่ง ๆ มันให้ความรู้สึกว่าจบตอนด้วยรอยยิ้มหรือคิดตามไปได้ เพลงสองชิ้นนี้ประกบกันจนเป็นเอกลักษณ์ของอนิเมะยุค 90 ที่ฉันยังคงฮัมตามได้ทุกครั้งที่ได้ยิน

พูดตรงๆ นี่เป็นเรื่องราวที่ผสมความเป็นมินิไลฟ์กับสืบสวนลึกลับเข้าด้วยกันในแบบที่ทำให้ฉันหลงรักได้ไม่ยาก ใน 'JoJo's Bizarre Adventure' ภาคที่หลายคนเรียกกันว่า 'Diamond is Unbreakable' ฉันชอบบทเริ่มต้นที่เน้นเมืองเล็กๆ คือเมืองมอริโอ (Morioh) แทนจะพาไปผจญภัยทั่วโลก พระเอกหลักคือคนหนุ่มที่มีพลังสแตนด์ และเรื่องหลักคือการตามหาและหยุดผู้ใช้สแตนด์ที่เป็นฆาตกรต่อเนื่อง—ชายที่มีชีวิตคู่ปกติแต่ใจโหดเหี้ยม ซึ่งสลับกันระหว่างความตลก แปลก และน่ากลัวได้ละเอียด สิ่งที่ทำให้ภาคนี้โดดเด่นสำหรับฉันคือการตั้งค่าที่เป็นชุมชน คนข้างบ้านมีเรื่องราวของตัวเอง สแตนด์ถูกใช้ทั้งเพื่อช่วยและทำร้าย และการผสมผสานระหว่างฉากสบายๆ กับความระทึกแบบแมลงวันกัดเปลือกแอปเปิล ซึ่งทำให้ช่วงที่เรื่องจริงจังขึ้นยิ่งแทงใจได้มากขึ้น สรุปคือมันเป็นเรื่องของการปกป้องชีวิตปกติของคนในเมืองจากความชั่วร้ายที่แฝงตัวมาอยู่ข้างๆ

เพลงเปิดของ 'ดาบพิฆาตอสูร' ภาค 2 เวอร์ชันพากย์ไทยคือ 'Zankyosanka' ของ Aimer ส่วนเพลงปิดที่ใช้คือ 'Asa ga Kuru' ของ Aimer เช่นกัน ซึ่งทั้งสองเพลงเข้ากับโทนของภาคนี้มาก เสียงเปิด 'Zankyosanka' ให้ความรู้สึกระทึกและมีจังหวะที่ผลักให้คนดูลุ้นตั้งแต่เฟรมแรก ในมุมมองของฉัน มันเหมือนการเปิดประตูเข้าไปยังย่านโคมแดงที่ทั้งสวยงามและอันตราย ทั้งทำนองและเนื้อร้องช่วยขับอารมณ์ของฉากสู้ในย่านบันเทิงได้ดี ส่วนเพลงปิด 'Asa ga Kuru' ให้ความรู้สึกนุ่มกว่า เป็นการปล่อยให้หัวใจได้หายใจหลังจากที่เพิ่งผ่านความเข้มข้นของตอน เพลงปิดนี้ทำหน้าที่เหมือนฉากหลังที่ค่อย ๆ เยียวยา เหมาะกับการจบแต่ละตอนอย่างลงตัว ในฐานะคนดูที่ชอบสังเกตรายละเอียดดนตรี ฉันชื่นชอบการจัดวางเสียงเช่นการใช้เครื่องไวโอลินและซินธิไซเซอร์ในบางช่วงที่ทำให้ความรู้สึกเหมือนทั้งโลกกำลังสั่นสะเทือน เพลงทั้งสองช่วยยกระดับฉากสำคัญๆ ให้ตราตรึงมากขึ้น และยังทำให้การดูพากย์ไทยมีอรรถรสมากกว่าที่คิดไว้ตอนแรก

พล็อตของภาคสี่ 'Diamond Is Unbreakable' หมุนรอบเมืองเล็กๆ ชื่อมอริโอะแห่งญี่ปุ่นในปี 1999 ซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนที่มีพลังสแตนด์แฝงตัวอยู่ในชีวิตประจำวัน เรื่องเริ่มจากการพบกันของโจซุเกะ ฮิงาชิคาตะ เด็กหนุ่มนักเรียนมัธยมที่มีสแตนด์ชื่อ Crazy Diamond ซึ่งสามารถซ่อมแซมหรือฟื้นคืนวัตถุและสิ่งมีชีวิตได้อย่างน่าทึ่ง จุดเด่นที่ทำให้ภาคนี้ต่างจากภาคก่อนคือการย่อโลกของเรื่องให้เล็กลงมาอยู่ในเมืองเดียวเลย ทำให้โทนเรื่องผสมผสานระหว่างชวนหัวแบบชีวิตประจำวันกับการสืบสวนสยองขวัญได้อย่างแนบเนียน ผมประทับใจการเล่าเรื่องที่ทำให้เมืองมอริโอะรู้สึกมีชีวิต มีมุมเล็กมุมใหญ่ และตัวละครหลากหลายสอดแทรกตัวตนอันเป็นเอกลักษณ์เข้าไปในทุกตอน ตัวละครรองในภาคนี้ทำหน้าที่ได้ดีไม่แพ้ตัวเอก ทั้งโคอิจิ ฮิโระเซะที่เติบโตจากเด็กขี้ขลาดเป็นคนกล้าหาญ, โอกุยาซุที่เป็นคู่หูสไตล์บ้านๆ แต่จงรักภักดี, รวมถึงโรฮัง คิชิเบะ นักมังงะที่มีความเยือกเย็นและน่าขนลุกในเวลาเดียวกัน ความขัดแย้งหลักของเรื่องค่อยๆ ถูกเปิดเผยผ่านคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่เกิดขึ้นในมอริโอะแน่นอนว่าตัวร้ายที่โดดเด่นคือโยชีกาเสะ คิระ คนที่อยากมีชีวิตธรรมดาแต่กลับเป็นฆาตกรต่อเนื่องที่มีสแตนด์ 'Killer Queen' ซึ่งสามารถทำให้สิ่งของระเบิดได้ ความน่ากลัวของคิระไม่ได้อยู่ที่พลังเพียงอย่างเดียว แต่เป็นความเรียบง่ายและวิธีปกปิดตัวตนของเขา ทำให้การไล่ล่าในเรื่องมีความตึงเครียดและชวนติดตามมากขึ้น ผมชอบที่งานเล่าเชื่อมโยงการสืบคดีกับการเติบโตของตัวละคร ทำให้ทุกการปะทะมีน้ำหนักทั้งด้านอารมณ์และกลยุทธ์ โทนโดยรวมของ 'Diamond Is Unbreakable' เล่นกับความรู้สึกสองด้านอย่างลงตัว ระหว่างความสนุกแบบชวนฮาและบรรยากาศสยองขวัญที่คืบคลานเข้ามาเรื่อยๆ ฉากต่อสู้ไม่ได้เน้นแค่การตะลุมบอน แต่เป็นการใช้ความคิด ความครีเอทีฟของสแตนด์ ทำให้แต่ละไฟต์มีรสนิยมแตกต่างกัน ตอนที่มีการเปิดตัวความสามารถพิเศษอย่าง 'Bites the Dust' ก็กลายเป็นหนึ่งในจุดไคลแม็กซ์ที่ทำให้เรื่องกระชับและน่าจดจำ นอกจากนี้สไตล์การวาดของอารากาวะ ฮิโรฮิโกะ ในช่วงนี้ยังคงมีความจัดจ้านและเต็มไปด้วยรายละเอียดแปลกตา ทั้งมู้ดของเมือง เพลงประกอบ และคาแร็กเตอร์ช่วยเสริมให้อารมณ์ทั้งเรื่องคงที่และน่าหลงใหลมากกว่าการเป็นแค่ซีรีส์ต่อสู้ทั่วไป การดูภาคนี้เหมือนการอ่านนิทานเมืองที่มีความแปลกประหลาดซ่อนอยู่ คนที่ชอบงานที่ผสมชีวิตประจำวันกับองค์ประกอบเหนือธรรมชาติจะได้ความสุขแบบเต็มพิกัด ส่วนคนที่ชอบความเข้มข้นของการสืบสวนก็จะถูกดึงจนหัวใจเต้นแรง สุดท้ายแล้วความทรงจำที่ติดตัวกลับมาสำหรับผมคือความอบอุ่นของมิตรภาพและความน่ากลัวของความเป็นธรรมดาที่ซ่อนความผิดปกติ ซึ่งทำให้ภาคนี้ยังคงถูกพูดถึงเสมอและเป็นหนึ่งในจุดสูงสุดของซีรีส์ที่ชวนให้กลับมาดูซ้ำอีกครั้ง

ภาคสองของ 'ยอดนักปรุงโซมะ' มีการเปลี่ยนเพลงเปิด-ปิดระหว่างคอร์ ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้บรรยากาศของแต่ละช่วงเรื่องแตกต่างกันชัดเจน โดยส่วนตัวฉันชอบการจัดเพลงแบบนี้มาก เพราะมันทำให้ฉากสู้หรือฉากเงียบ ๆ กลายเป็นโมเมนต์ที่จำได้ง่ายกว่าเดิม — เสียงเปิดมักจะพาเรากระโดดเข้าสู่จังหวะที่ตื่นเต้น ส่วนเพลงปิดจะปล่อยให้ความรู้สึกค้างคาไว้ก่อนจะปิดตอน ฉันยังจำความรู้สึกตอนเห็นไตเติ้ลขึ้นครั้งแรกได้ดี แม้มันอาจจะไม่ใช่เพลงที่ร้องติดหูที่สุดในโลก แต่ความเข้ากันของดนตรีกับภาพมันลงตัวสุด ๆ ถาอยากฟังจริงจัง แนะนำให้ดูเครดิตตอนท้ายของแต่ละตอนหรือเข้าไปฟังในเพลย์ลิสต์ของอนิเมะ เพราะจะเห็นชื่อเพลงและชื่อศิลปินชัดเจน — เสียงร้องและแนวดนตรีของเพลงเปิดกับปิดในภาคนี้ช่วยยกระดับอารมณ์ของซีนนั้น ๆ ได้ดีและคงอยู่ในความทรงจำผมไปอีกนาน

เอาล่ะ มาเล่าให้ฟังแบบแฟนพันธุ์แท้เลยว่าตัวละครหลักในภาค 4 ของ 'JoJo's Bizarre Adventure' หรือที่รู้จักในชื่อ 'Diamond is Unbreakable' มีใครบ้างและทำไมพวกเขาถึงเด่นชัดในแบบที่ต่างออกไปจากภาคอื่น นำทีมโดย Josuke Higashikata เจ้าหนุ่มผมตั้งผู้เป็นพระเอกของภาคนี้ อายุประมาณสิบปลายๆ ถึงยี่สิบต้นๆ ขึ้นอยู่กับช่วงเวลา บุคลิกของเขาเป็นคนอัธยาศัยดี ขี้เล่น แต่พร้อมจะปกป้องคนในเมือง Morioh สแตนด์ของเขาคือ Crazy Diamond ซึ่งมีพลังซ่อมแซมสิ่งของและรักษาคน แต่มีข้อจำกัดที่ไม่สามารถซ่อมแซมตัวเองได้ ความสัมพันธ์ของ Josuke กับ Joseph Joestar ในฐานะบิดาที่ไม่ค่อยปรากฏตัวเท่าไหร่กับมุมมองของครอบครัวทำให้เรื่องราวมีความอบอุ่นปะปนกับความลึกลับ กลุ่มเพื่อนร่วมทีมและตัวละครสนับสนุนก็สำคัญมาก Koichi Hirose เริ่มจากเป็นเด็กธรรมดาที่โดดเด่นด้วยความพยายาม แถมสแตนด์ Echoes มีการพัฒนาขั้นตอนเป็น ACT ต่างๆ ทำให้ Koichi เติบโตทั้งความสามารถและความกล้า Okuyasu Nijimura เป็นพลังทำลายล้างกับสแตนด์ The Hand ที่เรียกได้ว่ารวดเร็วและอันตราย แต่ความจริงใจของเขากลับทำให้คนดูเอาใจช่วยเสมอ Jotaro Kujo กลับมาพร้อมกับความนิ่งแต่เด็ดขาดในบทบาทพี่เลี้ยง/ที่ปรึกษา ส่วน Rohan Kishibe นักเขียนมังงะสุดเอกเซนตริกกับสแตนด์ Heaven's Door ก็เพิ่มมิติของความแปลกและมีเสน่ห์เฉพาะตัว นอกจากนี้ยังมีตัวละครผู้หญิงโดดเด่นอย่าง Yukako Yamagishi ที่มีทั้งความรุนแรงและความซื่อสัตว์ต่อความรัก ทำให้เรื่องไม่ขาดสีสัน ฝั่งตัวร้ายมี Yoshikage Kira เป็นศัตรูหลักที่สร้างความหลอนในระดับยากจะลืม เขาเป็นคนปกติเหมือนบ้านๆ แต่เป็นฆาตกรต่อเนื่องที่หลงใหลในมือของเหยื่อ สแตนด์ของเขา Killer Queen มีความสามารถในการเปลี่ยนสิ่งของเป็นระเบิด และมีรูปลักษณ์ย่อยที่เพิ่มเลเวลความอันตราย เช่น Sheer Heart Attack และ Bites the Dust ทำให้การต่อสู้กับเขาไม่ใช่แค่การปะทะพลังแต่ยังเป็นเกมของการไขปริศนาและการป้องกันไม่ให้เหตุการณ์ย้อนกลับ จุดเด่นของภาคนี้คือการตั้งฉากในเมืองเล็กๆ ทำให้เรื่องราวมีความเป็น slice-of-life ผสมกับมิสเตอร์รี ทำให้แต่ละตัวละครมีโอกาสโชว์บุคลิกและฉากเฉพาะตัวอย่างชัดเจน ในมุมมองของคนที่หลงรักซีรีส์นี้ การผสมกันของคาแรกเตอร์ที่หลากหลาย บริบทเมือง Morioh ที่มีสีสัน และไอเดียสแตนด์ที่ครีเอทีฟ ทำให้ภาค 4 มีความพิเศษไม่เหมือนใคร ฉันชอบการพัฒนาของ Koichi ที่เติบโตจากตัวประกอบเป็นฮีโร่ด้านจิตใจ และชอบความสัมพันธ์พี่น้อง/ครอบครัวของ Josuke ที่อบอุ่นแต่ไม่หวานเลี่ยน การต่อสู้กับ Kira ก็เป็นจุดพีคที่ทำให้ภาคนี้ทั้งเข้มข้นและสะเทือนอารมณ์ เห็นแล้วก็อดคิดถึงตอนที่นั่งดูแล้วตื่นเต้นจนลืมหายใจไม่ได้จริงๆ