ตัวอย่างที่ชัดคือในงานวรรณกรรมบางเรื่องเหมือนใน 'No Country for Old Men' การขาดคำอธิบายสั่งสมความน่าสะพรึงกลัวได้แบบที่ภาพยนตร์ก็ทำได้ แต่ด้วยวิธีต่างกัน — หนังใช้ภาพและการตัดต่อ ส่วนหนังสือใช้จังหวะของภาษาและช่องว่างในใจผู้อ่าน การเทียบสองรูปแบบนี้ทำให้ฉันเข้าใจทั้งข้อจำกัดและความเป็นไปได้ของการเล่าเรื่องในแต่ละสื่อ