สิ้นลายเสือ Novels & Stories

เสียงของปรมาจารย์เตี่ยงเลี่ยงที่บัดนี้กลายเป็นเทพชั้นสูงเสียแล้วยืนยิ้มบนแผ่นป้ายสำนักเกาซิ่ง “สิ้นสุดแล้วปลายฟ้าไม่มีใครได้หวนคืนอีกแล้ว”

เขาตอบกลับเบาๆ ริมฝีปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ “ขึ้นชื่อว่าเสือ โรยรายังไงแต่ลายก็ยังอยู่ เขี้ยวแก่แล้วหลุดได้ แต่ลายยังอยู่ ลบไม่ได้” “…” คำพูดคำจาของเธอแต่ละคำทำเอาเขาหมดคำจะพูด

ฉันตอบแทน “ผมสีนี้เหมาะกับจ๋ายมากเลยนะ พี่ชอบ” “พี่เสือเลิกเตาะจ๋ายได้แล้วน้า จะหมั้นกับใจ๋อยู่แล้ว” จ๋ายบอกด้วยน้ำเสียงติดเล่น แต่คำคำนั้นทำให้ฉันและพี่เสือมองหน้ากัน

ทำไมเธอต้องรู้สึกขำกับความจริงจังของเขาด้วยวะ เขาเองก็ไม่เคยจริงจังแบบนี้กับใครมาก่อน บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าคนที่มองเข้ามาจะรู้สึกแบบไหน จะเห็นความคิดความอ่านของเขาบ้างไหม เห็นหรือเปล่าว่าเสือมันกำลังสิ้นลาย เบื่อแล้วการล่า อยากหยุดอยู่กับที่ที่เป็นความสุข ที่ที่มีคนบางคนอยู่ข้า งๆ คลั่งยัยเหม่งฉิบหายเลย!

เขาตอบเสียงเรียบ สายตากวาดมองสำรวจผลงาน "วันนี้ในงานเลี้ยงจะมีแต่เสือสิงห์กระทิงแรด พวกมันจ้องจะหาจุดอ่อนของเจ้า ยิ่งปิดมิดชิด ยิ่งดี" ซีรุ่ยในชุดขุนนางฝ่ายบุ๋นสีน้ำเงินเข้มปักลายเมฆมงคล ดูสง่างามและบอบบางในเวลาเดียวกัน ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มให้ดูคมเข้มขึ้นเล็กน ้อยด้วยเทคนิคการแต่งหน้า แต่ถึงกระนั้น รัศมี 'ความสวย' ก็ยังทะลุเครื่องสำอางออกมาอยู่ดี

โปรดปรานยกข้อมือข้างขวาขึ้นมานวดเบา ๆ ลอบสำรวจแหวนเพชรน้ำร้อยเม็ดเดี่ยวเกือบกะรัตของตนเองด้วยการใช้นิ้วลูบแล้วพลันสะดุดกึก ยกฝ่ามือขึ้นมาตรงหน้า นัยน์ตาลุกวาวแล้วหันหัวแหวนไปทางสิวากร “เฮียเสือ! แหวนของโปรด พังหมดแล้ว” เธอยื่นมือไปตรงหน้าเสือโหยที่เอาแต่จูบตะกรุมต ะกราม โดยไม่สนใจว่าจะทำทรัพย์สินอันมีค่าของเธอเสียหาย สิวากรคว้าข้อมือเธอไว้พลิกซ้ายขวาเอียงมือ หรี่ดวงตาเสือลงแล้วจึงค่อยถอดออกวางบนโต๊ะข้างเตียง

-END- จบบริบูรณ์แล้วนะคะสำหรับเรื่องของเพ ๆ (อดีต)เสือร้าย ขอบคุณทุกคนที่ติดตามกันมาถึงตรงนี้มาก ๆ ค่ะ และสุดท้ายขอฝากเรื่องใหม่ เรื่อง เพลิงรักไฟเก่า ซึ่งเป็นเรื่องของน้องชายเพลล์เองค่ะ>< และเรื่องนี้เป็นเรื่องที่จะมีภาพประกอบทั้ง18+และไม่18+ด้วยนะคะ ฝากติดตามด้วยน้า า<3

"อะไร" อังเดรและมังกรมองหน้ากันอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหยิบป้ายห้อยคอ โดยมีข้อความเขียนไว้ว่า 'เสือสิ้นลาย' นำมาคล้องคอให้เพื่อนสนิท "ยืนนิ่งๆ ก่อน อย่าเพิ่งขยับ"

ตะวันเริ่มคล้อยบ่าย ใกล้จะหมดเวลาแข่งขัน มู่เลี่ยงหรงจึงประคองภรรยาให้ลุกขึ้น พวกเขาต่างช่วยกันเก็บสัมภาระเพื่อจะได้เดินทางกลับเสียที “มัวแต่พาข้ามาเที่ยวเล่น ท่านอ๋องได้เหยื่อบ้างหรือไม่” “ข้ามิใช่ตะเกียงขาดน้ำมัน แต่เสือขาวโดนพี่เจ้าชิงไปได้ ปีนี้จึงได้เพียงสิงโต เสือด ำ และกวางอย่างละหนึ่งตัว คงต้องอดรางวัลใหญ่อีกตามเคย” ชายหนุ่มนึกถึงปีก่อนๆ ที่ได้ก็ได้เสือตลอด แต่ไม่เคยเจอเสือขาวและเสือดำพร้อมกัน มาปีนี้อุตส่าห์ได้เสือดำมาตัวหนึ่งจึงรู้สึกเสียดายอยู่ไม่น้อย

⋆ ˚｡⋆୨୧˚ ˚୨୧⋆｡˚ ⋆ “ขอปราบม้าพยศสักทีเหอะ จะควบให้ครางเป็นแต่ ‘พี่เสือใหญ่’ เลย”