แฟ รี่ เท ล ตอนที่ 135 มีแฟนทฤษฎีไหนที่น่าสนใจบ้าง?

เชื่อมโยงกับความลึกลับของการจัดแสงและเสียงในฉากเดียว ผมมองทฤษฎีเชิงจิตวิทยาที่แฟน ๆ บางคนเสนอน่าสนใจ—ว่าผู้กำกับใช้เทคนิคช่วยสร้างความไม่แน่นอนทางอารมณ์เพื่อสะท้อนภาวะจิตใจของตัวละคร ทฤษฎีนี้ไม่ได้บอกว่ามีการวางกับดักหรือการหักมุมใหญ่ แต่ชี้ให้เห็นว่าบางฉากถูกออกแบบมาให้ผู้ชมรู้สึกหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว ผ่านการตัดต่อจังหวะช้า-เร็ว เสียงพื้นหลังที่เปลี่ยนไป หรือการโฟกัสที่วัตถุซ้ำ ๆ ซึ่งทำให้ใจผมเต้นตาม

การตีความแบบนี้ทำให้ฉันกลับมาดูฉากซ้ำ ๆ เพื่อจับรายละเอียดเล็ก ๆ เช่น เงาที่เลื่อนผ่านหน้าต่าง หรือการหายใจที่หนักขึ้นของตัวละครเล็กน้อย มันเหมือนกับการอ่านข้อความใต้บรรทัด ทำให้ตอนที่อาจดูธรรมดากลายเป็นหน้าต่างเปิดสู่ความซับซ้อนของความรู้สึกและการดำเนินเรื่องต่อไป ผมชอบความเป็นไปได้แบบนี้เพราะทำให้การดูอนิเมะมีชั้นวางความหมายที่ลึกกว่าแค่เหตุการณ์บนหน้าจอ

ฉากเปลี่ยนแปลงโทนในตอนนั้นชวนให้ผมคิดถึงทฤษฎีที่เน้นการอ่านสัญญะเล็ก ๆ มากกว่าการหาคำตอบโดยตรง ทฤษฎีหนึ่งที่ชวนคุยคือการตีความว่าเหตุการณ์บางอย่างในตอน 135 เป็นการส่งสัญญาณเชิงสัญลักษณ์เกี่ยวกับการเติบโตของตัวละคร ไม่ได้หมายความว่าต้องมีการเปิดเผยอันยิ่งใหญ่ แต่เป็นการวางเลเยอร์ของความหมาย เช่น การเลือกเฟรมที่มีประตู เงา หรือไอระเหย อาจถูกมองเป็นตัวแทนของการเปลี่ยนผ่านหรือการละทิ้งสิ่งเก่า ๆ ซึ่งแฟน ๆ บางกลุ่มโยงไปถึงการตัดสินใจครั้งสำคัญในอนาคต

อีกทฤษฎีที่พูดถึงกันคือการเชื่อมโยงเบาะแสเล็ก ๆ ในตอนนี้กับอุปกรณ์หรือวัตถุเวทมนตร์ที่อาจมีบทบาทต่อเรื่องในตอนหลัง คนที่เอาทฤษฎีนี้มาเสนอจะชอบหยิบฉากที่มีสิ่งของแปลกตาแล้วตั้งคำถามว่า ทำไมต้องใส่เข้ามา ซึ่งเป็นวิธีคิดที่ผมนึกถึงตอนดู 'One Piece' ที่รายละเอียดเล็ก ๆ มักกลายเป็นกุญแจสำคัญต่อเนื้อเรื่องใหญ่ภายหลัง

ท้ายที่สุด ผมชอบวิธีคิดแบบนี้เพราะทำให้การดูอนิเมะกลายเป็นการสังเกตรายละเอียด และทุกครั้งที่กลับมาดูใหม่จะพบมิติที่ต่างออกไปเล็กน้อย ช่วยให้ตอนเดียวสามารถขยายความหมายได้หลายทางโดยไม่ต้องยัดคำตอบทั้งหมดลงไปในตอนเดียว

นับเป็นตอนที่มีรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ขบคิดเยอะจนต้องเอามานั่งตีความต่อ หลังดู 'Fairy Tail' ตอนที่ 135 เสร็จ ผมรู้สึกว่ามีทฤษฎีแฟน ๆ หลายแบบที่เข้ากับจังหวะเรื่องและการวางภาพซีนได้ลงตัว ทฤษฎีแรกที่ผมชอบคือแนวคิดเรื่อง 'ความทรงจำถูกจัดฉาก'—ไม่ใช่แค่ลืม แต่เป็นการจัดการความทรงจำเพื่อสื่อสารบางอย่าง ระหว่างฉากที่ตัวละครดูเหมือนจะย้อนนึกถึงเหตุการณ์เก่า ๆ มีช็อตกล้องและโทนสีที่ทำให้รู้สึกว่าความทรงจำเหล่านั้นอาจถูกปรับแต่งโดยเวทมนตร์หรือตัวละครที่มีอำนาจเหนือจิตใจ คนเชื่อมโยงทฤษฎีนี้กับการใช้ภาพฟุ้งและเสียงซ้อนที่เคยเห็นในงานอย่าง 'Fullmetal Alchemist' ซึ่งใช้เทคนิคคล้ายกันเพื่อบอกเป็นนัยว่าเรื่องราวไม่ได้ตรงไปตรงมาตามที่เราเห็น

ทฤษฎีที่สองเกี่ยวกับตัวละครรองที่ถูกวางเป็น 'เบี้ย' เพื่อเปิดเผยปมใหญ่ต่อไป—ในมุมมองนี้ ท่าทีเล็ก ๆ อย่างการหยุดชะงักหรือการแลกสายตาในฉากเดียวอาจเป็นสัญญาณว่ามีการสมคบคิดอยู่เบื้องหลัง แทนที่จะเป็นแค่บทพูดเชื่อมเรื่อง บางแฟนก็เสนอว่าเหตุการณ์ในตอนนี้เป็นการวางกับดักเพื่อดึงความสนใจออกจากแผนการณ์จริงของศัตรู

สุดท้ายผมชอบทฤษฎีเชิงวรรณกรรมที่มองตอนนี้เป็นฟอยล์ให้กับภารกิจใหญ่กว่า—คือไม่จำเป็นว่าทุกอย่างต้องเชื่อมตรง ๆ แต่เป็นการสร้างบรรยากาศและความรู้สึกไม่แน่นอนก่อนการเผชิญหน้าใหญ่ ทฤษฎีนี้ทำให้ฉากบางฉากที่ดูไม่สำคัญกลายเป็นชิ้นส่วนของปริศนา และทำให้การดูซ้ำสนุกขึ้นเพราะค้นหาส่วนที่ซ่อนไว้ในรายละเอียดเล็ก ๆ เหล่านั้น