แฟชั่นผมและเมคอัพของโรเซ่ตอนเด็กเปลี่ยนไปอย่างไร

ชุดที่เธอใส่ช่วงเป็นเด็กมักจะให้ความรู้สึกเรียบง่ายแต่นุ่มนวล เหมือนภาพถ่ายในอัลบั้มของครอบครัวที่มีแสงแดดอ่อน ๆ กำลังวาดเงาไว้บนหน้าไม้ ผืนผ้าเล็ก ๆ ที่เห็นบ่อยคือเดรสผ้าฝ้ายลายดอกจิ๋วกับคาร์ดิแกนตัวโคร่ง ซึ่งทำให้ลุคดูหวานแบบไม่ตั้งใจ และมักจับคู่กับรองเท้าผ้าใบหรือรองเท้าหนังสีน้ำตาลที่ใช้งานได้จริง การแต่งตัวแบบนี้สื่อถึงเด็กผู้หญิงที่โตขึ้นในสภาพแวดล้อมสบาย ๆ — เสื้อยืดลายกราฟิกขนาดพอดีตัวมีอยู่บ้าง แต่จุดเด่นคือโทนสีพาสเทลและเนื้อผ้าที่ใส่สบาย อีกอย่างที่ชอบสังเกตคือการใส่ผ้าคาดผมหรือโบเล็ก ๆ ตรงปลายผม ซึ่งช่วยเพิ่มความอ่อนหวานให้ภาพลักษณ์โดยไม่ต้องจัดเต็ม เห็นแล้วรู้สึกว่าเสื้อผ้าเป็นส่วนหนึ่งของการเติบโต มากกว่าจะเป็นการโชว์ตัว ในแง่ของการสไตลิ่ง สิ่งที่โดดเด่นคือการผสมผสานระหว่างความเป็นเด็กและการมีเสน่ห์เรียบง่าย ฉันชอบความที่เธอดูไม่ซับซ้อนแต่ยังมีสไตล์เป็นของตัวเอง ทำให้เมื่อโตขึ้นสไตล์นั้นกลายเป็นฐานที่ทำให้เธอสามารถเปลี่ยนไปเป็นลุคที่ดูแพงขึ้นได้โดยไม่หลุดคาแรกเตอร์

ประวัติชีวิตของ 'Rosé' ในวัยเด็กมีจุดเริ่มต้นที่ค่อนข้างจับใจคนรักดนตรีแบบฉันเลยแหละ — เธอเกิดที่เมืองออกแลนด์ ประเทศนิวซีแลนด์ ก่อนจะย้ายไปเติบโตที่เมลเบิร์น ออสเตรเลียตั้งแต่วัยเด็ก ซึ่งวัฒนธรรมสองที่นี้แทรกซึมเข้าไปในตัวเธออย่างชัดเจน ฉันจำความตื่นเต้นที่ได้อ่านประวัติของเธอครั้งแรกคือการเห็นว่าเติบโตในสภาพแวดล้อมที่หลากหลาย ทั้งภาษา อังกฤษ และครอบครัวที่ให้กำลังใจเรื่องศิลปะ ทำให้เธอมีฐานภาษาและมุมมองที่ต่างจากไอดอลบางคน การเรียนที่เมลเบิร์นก็เป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยให้เธอฝึกฝนทักษะก่อนจะตัดสินใจไปตามเส้นทางศิลปินอย่างจริงจัง ภาพวัยเด็กของ 'Rosé' ที่ย้ายไปยังประเทศใหม่ แล้วเก็บเกี่ยวประสบการณ์ทางดนตรีจากโรงเรียนและชุมชนทำให้ฉันมองเห็นว่าการเป็นศิลปินของเธอไม่ได้เกิดขึ้นทันที แต่มาจากความต่อเนื่องและความกล้าที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง

ความเปลี่ยนแปลงของเสื้อผ้าและทรงผมของนาจาตอนเด็กไม่ได้เกิดขึ้นแบบฉับพลัน แต่มันสะท้อนการเติบโตและบทบาทที่เปลี่ยนไปอย่างละเอียดอ่อน ฉันชอบสังเกตรายละเอียดพวกนี้เพราะมันบอกอะไรได้มากกว่าที่เห็นแค่ภายนอก ในช่วงวัยแรกนาจามักใส่เสื้อผ้าธรรมดาเนื้อหยาบ—ผ้าทอมือสีน้ำตาลหรือเทา ท่อนบนมักเป็นเสื้อตัดตรงไม่มีลวดลาย ทรงผมจะสั้นประบ่าหรือเป็นทรงบ๊อบตัดเรียบ ที่เห็นบ่อยคือผมไม่ได้ตกแต่งมาก ให้ความรู้สึกว่าเป็นเด็กที่ใช้ชีวิตกลางแจ้ง วิ่งเล่น ได้แผลนิดหน่อยตามขาและข้อศอก เสื้อนั้นจึงเต็มไปด้วยรอยปะและคราบดิน เป็นภาพที่ทำให้ฉันนึกถึงความเป็นเด็กแบบดิบ ๆ ไม่ซับซ้อน เมื่อเธอเริ่มเข้าสังคมหรือมีหน้าที่รับผิดชอบมากขึ้น การแต่งกายก็เริ่มแสดงสถานะและความรับผิดชอบ ฉันสังเกตเห็นการเพิ่มชิ้นเล็ก ๆ เช่นผ้าคาดเอวที่ทำจากผ้าเนื้อดีกว่า หรือเสื้อตัวนอกที่มีผ้าซับในและการตัดเย็บที่เรียบร้อยขึ้น สีสันเปลี่ยนจากโทนเอิร์ธไปเป็นสีกลาง ๆ ที่สื่อถึงความสงบและวุฒิภาวะมากขึ้น ทรงผมเองก็พัฒนา—จากผมสั้นที่สวมง่ายกลายเป็นผมมัดเป็นหางม้าเล็ก ๆ หรือถักเปียเรียบ ๆ เพื่อให้กะทัดรัดและสะดวกในการทำงานบางอย่าง การใส่เครื่องประดับเล็ก ๆ เช่นริบบิ้นหรือเชือกผูกผมบางครั้งบ่งบอกถึงการเรียนรู้ขนบของกลุ่มหรือการได้รับของขวัญจากผู้ใหญ่ ซึ่งช่วยเติมมิติให้กับภาพลักษณ์ของเธอ สิ่งที่ทำให้การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้น่าสนใจคือมันไม่ได้เป็นแค่แฟชั่น แต่เป็นสัญลักษณ์ของการเติบโต ฉันเห็นว่าแต่ละชิ้นบนตัวนาจาเล่าเรื่องได้—รอยปะบนแขนเสื้อเล่าถึงการผจญภัย ผ้าคาดเอวบอกถึงความรับผิดชอบใหม่ ๆ ส่วนทรงผมที่ปรับให้เป็นระเบียบมากขึ้นบอกว่าเธอพร้อมจะทำงานหรือรับผิดชอบบางอย่างมากขึ้นกว่าเดิม การสังเกตรายละเอียดพวกนี้ทำให้การดูซีนเดิมซ้ำ ๆ มีความหมายใหม่ ๆ เสมอ และนั่นเป็นเหตุผลที่ฉันยังคงกลับไปดูภาพเก่า ๆ ของเธออยู่บ่อย ๆ เพราะมันเหมือนอ่านบันทึกการเติบโตที่ไม่มีคำพูดปิดท้าย

ยอมรับเลยว่า การตามหาเปรียบเทียบรูปของโรเซ่ตอนเด็กกับปัจจุบันเป็นสิ่งที่ทำให้หัวใจพองโตเสมอ เพราะมันเปิดช่องให้เห็นพัฒนาการทั้งด้านรูปลักษณ์และคาแรกเตอร์ที่นักเขียนหรือทีมงานตั้งใจสื่อไว้หลายแบบ ในงานอย่างเป็นทางการที่มักจะมีการเปรียบเทียบนี้ชัดเจนคือฉากแฟลชแบ็กในอนิเมะหรือมังงะ ซึ่งมักจะใช้เพื่อเล่าเบื้องหลังชีวิต เช่น ภาพตัดกลับไปยังเหตุการณ์สำคัญในวัยเด็กของตัวละคร หรือหน้ามังงะที่วาดโทนสีและเส้นแตกต่างเพื่อเน้นความทรงจำนั้น ๆ ฉันชอบสังเกตรายละเอียดเล็ก ๆ ในฉากแฟลชแบ็ก เช่น ทรงผม เสื้อผ้า และท่าทางที่ถูกลดทอน ซึ่งเมื่อนำมาเทียบกับคาแร็กเตอร์ปัจจุบันจะเห็นพัฒนาการทั้งด้านท่าทางและความคิดที่ซ่อนอยู่ในภาพ ในส่วนของสื่อเสริมอื่น ๆ ก็เป็นแหล่งที่ดีไม่แพ้กัน เช่น อาร์ตบุ๊กหรือไกด์บุ๊กอย่างเป็นทางการที่ทีมวาดมักใส่สเก็ตช์พัฒนาการตัวละคร รูปเวอร์ชันต้นแบบ และภาพประกอบฉลองครบรอบ ในเกมที่มีเมนูเก็บความทรงจำหรือระบบแกลเลอรีมักจะมีภาพเหตุการณ์ย้อนหลังกับภาพอีเวนต์ปัจจุบันให้เปรียบเทียบได้ง่าย นอกจากนี้ เว็บไซต์ทางการและหน้าโปรไฟล์ตัวละครมักลงไทม์ไลน์หรือภาพเปรียบเทียบเพื่ออธิบายประวัติ บางครั้งในฉบับพิมพ์พิเศษของซีรีส์หรือแผ่นบลูเรย์ก็จะมีภาพคอนเซ็ปต์อาร์ตและคอมเมนต์จากทีมสร้างที่บอกเหตุผลการออกแบบ ทำให้เราเข้าใจเบื้องหลังว่าทำไมรูปลักษณ์เปลี่ยนไปตามกาลเวลา อีกมุมที่ชอบมากก็คือคอมมูนิตี้ของแฟน ๆ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่เกิดการเปรียบเทียบอย่างสนุกสนาน ทั้งในทวิตเตอร์ อินสตาแกรม พิกสิฟ และฟอรั่มภาษาไทย บ่อยครั้งแฟน ๆ จะตัดต่อภาพเปรียบเทียบแบบ side-by-side หรือทำวิดีโอไทม์ไลน์การเปลี่ยนแปลง ทำให้เห็นรายละเอียดที่เราอาจพลาดในสื่อทางการ เช่น การเปลี่ยนสัญลักษณ์บนเครื่องแต่งกาย สีประจำตัว หรือมุมมองการออกแบบใบหน้า การวิเคราะห์เชิงเปรียบเทียบในบล็อกหรือโพสต์ยาว ๆ ก็ช่วยเติมมุมมองเชิงนิยามและตีความว่าการเปลี่ยนแปลงเหล่านั้นสื่อถึงอะไรบ้าง ท้ายสุดแล้ว วิธีที่ชอบที่สุดคือการรวบรวมรูปจากหลายแหล่งมาวางเทียบกันเอง เพื่อดูว่าแต่ละแหล่งเน้นอะไร—แฟลชแบ็กอาจเน้นอารมณ์ อาร์ตบุ๊กเน้นแนวคิด ส่วนแฟนคอนเทนต์เน้นการตีความส่วนตัว สังเกตแล้วจะรู้สึกว่าแต่ละภาพมี 'เรื่องเล่า' ของมันเอง การได้เห็นโรเซ่ในมุมต่าง ๆ ทำให้รู้สึกใกล้ชิดกับตัวละครมากขึ้น และบางทีก็อดนึกชื่นชมทีมออกแบบไม่ได้ว่าทำยังไงถึงถ่ายทอดการเติบโตออกมาได้เป็นชั้น ๆ โดยที่ยังรักษาเอกลักษณ์ไว้ได้จนเป็นความสุขเล็ก ๆ ของการเป็นแฟน

นึกถึงคลิปสมัยเด็กๆ ของโรเซ่แล้วหัวใจพองโตจนอยากตามหาให้เจอทันที ในความเห็นของฉัน แหล่งที่พบคลิปเก่าๆ ที่มีโอกาสเป็นคลิปเด็กๆ ของโรเซ่มากที่สุดคือตามช่องทางอย่างเป็นทางการบนยูทูบ เช่น ช่องของต้นสังกัดหรือช่องวงที่มักเผยฟุตเทจเดบิวต์และเบื้องหลัง การดูที่อัปโหลดจากแหล่งที่เชื่อถือได้ช่วยลดโอกาสเจอคลิปตัดต่อหรือเรียกยอดวิวโดยใช้ชื่อดัง การค้นด้วยคำค้นหลายภาษาเป็นเทคนิคที่ฉันใช้บ่อย เช่น ใส่ชื่อทั้งภาษาอังกฤษ เกาหลี และไทย คู่กับคำว่า 'childhood', 'pre-debut', หรือคำเกาหลีที่แปลว่า 'ตอนเด็ก' เพื่อกรองผลให้กว้างหน่อยแต่ยังคงเจาะจง อีกประเด็นที่ให้สังเกตคือเวลาที่อัปโหลดและคำบรรยาย ถ้าเป็นคลิปต้นสังกัดมักมีคำบอกใบ้เรื่องที่มาชัดเจน จบด้วยความตื่นเต้นที่อยากเห็นคลิปแท้ๆ อีกสักครั้ง

เราเริ่มสังเกตการเปลี่ยนแปลงแฟชั่นของโตโต้ ธนเดชอย่างชัดเจนในปีล่าสุด ช่วงก่อนหน้าก็ชอบแต่งตัวสะดุดตา แต่ปีนี้ภาพลักษณ์ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นและมีความตั้งใจในรายละเอียดมากกว่าเดิม เช่น การเลือกผ้าและซิลลูเอตที่เข้ารูปขึ้น ทำให้ชุดสูทและเสื้อเชิ้ตที่เคยดูธรรมดากลับมีมิติใหม่ ไม่ได้เน้นแค่แบรนด์หรือโลโก้ แต่ให้ความสำคัญกับการตัดเย็บและการจับคู่สีที่ลงตัว สไตล์สตรีทของเขาเองก็เปลี่ยนไปจากเดิมที่อาจดูจัดจ้าน กลายเป็นการผสมผสานระหว่างมินิมอลกับกลิ่นวินเทจ—แจ็กเก็ตหนังเรียบสลับกับกางเกงทรงตรงและรองเท้าหนังทรงคลาสสิก ทำให้ลุคทั้งวันดูคมขึ้นแต่ยังคงความเป็นตัวตน ด้านแอ็กเซสซอรีส์มีการเลือกแว่นทรงใหญ่ หมวกบีนนี่ในงานลำลอง และนาฬิกาที่มีเสน่ห์แบบย้อนยุค ซึ่งทั้งหมดช่วยส่งให้ลุคของเขาดูเป็นเรื่องราวไม่ใช่แค่เครื่องแต่งกาย การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้รู้สึกว่าเขากำลังปรับภาพลักษณ์เพื่อก้าวสู่บทบาทที่หลากหลายขึ้น ทั้งงานไฮเอนด์และงานที่ต้องการความเรียบหรูมากขึ้นกว่าเดิม มันเหมือนกับการโตขึ้นทางรสนิยมที่ยังคงความเป็นตัวเองเอาไว้ พอเห็นแบบนี้แล้วรู้สึกว่าน่าสนใจต่อไปว่าจะมีการทดลองโทนสีหรือการร่วมงานกับดีไซเนอร์หน้าใหม่อย่างไรในอนาคต

ภาพลักษณ์ของโรซี่ในโปสเตอร์คลาสสิก 'We Can Do It!' ถูกจดจำทันทีจากองค์ประกอบที่เรียบง่ายแต่ทรงพลัง: ผ้าคาดผมลายจุดสีแดง แขนเสื้อม้วนขึ้น และเสื้อเชิ้ตสีฟ้าหรือเดนิมที่ดูใช้งานได้จริง ผมชอบตรงที่ชุดไม่ได้ตั้งใจให้ดูแฟชั่นไฮเอนด์ แต่มันเป็นเครื่องหมายของการทำงานและความเข้มแข็ง — รองเท้าและกางเกงทำงานที่หนาแน่น กระเป๋าเล็ก ๆ ที่พร้อมใส่อุปกรณ์ เครื่องประดับถูกลดทอนเหลือเพียงสิ่งจำเป็น ยังคงมีลิปสติกสีแดงเพื่อให้ใบหน้าดูมีพลัง นั่นทำให้การแต่งตัวทั้งชุดกลายเป็นการประกาศตัวตนที่ชัดเจนและเป็นภาพแทนของการเปลี่ยนบทบาททางสังคมในสมัยสงคราม เห็นแล้วรู้สึกได้ถึงความเชื่อมั่นแบบเรียบง่ายที่ไม่ต้องปรุงแต่งมากนัก

แรงบันดาลใจเบื้องหลัง 'ผมกับโรโบโกะ' ถูกเล่าในโทนที่ทั้งขำกลิ้งและอบอุ่น โดยผู้แต่งหยิบเอาจังหวะของมังงะกากู (gag manga) มาผสมกับความเป็นสไลซ์ออฟไลฟ์ เพื่อให้เรื่องราวของหุ่นเมดพันธุ์ซ่าดูเป็นมากกว่าแค่หนังตลกหลุดโลก ผู้แต่งมักใช้เหตุการณ์ประจำวันที่ดูธรรมดา — งานบ้าน การไปโรงเรียน การชวนเพื่อนมาบ้าน — เป็นฉากหลังในการปล่อยมุกบ้าๆ ของโรโบโกะ ทำให้แรงบันดาลใจที่แท้จริงเห็นได้ชัดคือความอยากเล่นกับความแตกต่างระหว่างชีวิตเด็กธรรมดาและเทคโนโลยีที่เกินควบคุม ทั้งความน่ารักและความร้ายกาจของหุ่นถูกเปิดเผยพร้อมกันจนเกิดความรู้สึกแปลกใหม่ที่อบอวลไปด้วยความอบอุ่น ภาพรวมการเล่าเรื่องยังสะท้อนแรงบันดาลใจจากการชมภาพยนตร์การ์ตูนหรือมังงะยุคเก่าที่มีตัวละครพาหยิบเทคโนโลยีแปลกๆ เข้ามาเปลี่ยนวิถีชีวิตในบ้าน ผู้แต่งมักใส่คอมเมนต์เล็กๆ ในท้ายบทหรือผ่านมุมมองของตัวละครคนรอบข้าง เพื่อให้ผู้อ่านเห็นทัศนคติที่หลากหลายต่อโรโบโกะ เช่น คนในชุมชนที่ถูกทำให้วุ่นวายก็ขำขัน บางคนเห็นเป็นสินค้า บางคนเห็นเป็นเพื่อน สิ่งนี้ช่วยชี้ให้เห็นว่าหนังสือไม่ได้ต้องการแค่หัวเราะ แต่ต้องการตั้งคำถามเบาๆ เกี่ยวกับการนำเทคโนโลยีมาแทนที่บทบาทของความสัมพันธ์ในบ้าน งานศิลป์และการออกแบบตัวละครของโรโบโกะเองก็บอกอะไรได้มาก ผู้แต่งเลือกให้เธอมีรูปลักษณ์ที่เป็นมิตรและมุขจัด พร้อมรายละเอียดเชิงกลไกที่เยอะพอจะทำให้ผู้ใหญ่ยิ้ม แต่ก็ไม่ซับซ้อนเกินไปสำหรับเด็ก ซึ่งสะท้อนความตั้งใจอยากให้ผลงานเข้าถึงได้ทุกวัย การใช้มุกตัดต่อ โครงเรื่องสั้น และการสลับโทนจากตลกเป็นเงียบเศร้าชั่วครู่ เป็นอีกวิธีหนึ่งที่ผู้แต่งใช้เล่าแรงบันดาลใจโดยไม่ต้องบอกตรงๆ เช่น ตอนที่โรโบโกะแสดงความเป็นหุ่นอย่างแท้จริง ทำให้เกิดช่วงเวลาสั้นๆ ของความเหงา หรือเมื่อครอบครัวต้องพึ่งพาเทคโนโลยีมากเกินไป ผู้แต่งมักใช้ฉากนิ่ง หน้าเงียบ หรือการเว้นช่องว่างของบับเบิลคำพูด เพื่อสื่อสารอารมณ์ที่ลึกกว่ามุก ทำให้ผู้อ่านรู้สึกเชื่อมโยงกับตัวละครมากขึ้นทั้งในมุมขำและมุมคิด นอกจากนี้ยังมีการหยิบเอาวัฒนธรรมป็อปและสังคมร่วมสมัยมาล้อเลียนเป็นระยะ ซึ่งทำให้แรงบันดาลใจของผลงานไม่ได้หยุดอยู่แค่ความรักในหุ่นหรือมุก แต่ขยายไปถึงการตั้งคำถามต่อบริบทสังคมรอบตัว โดยรวมแล้วการเล่าแรงบันดาลใจของผู้แต่งให้ความรู้สึกซื่อสัตย์และเต็มไปด้วยความสนุก ผมชอบที่เรื่องไม่จมอยู่กับมุกเพียงอย่างเดียว แต่ยังยอมให้พื้นที่สำหรับมุมคิดเล็กๆ ที่ทำให้โรโบโกะไม่ใช่แค่หุ่นเมดพันธุ์ซ่าในหน้าเสียดสี แต่เป็นตัวแทนของความสัมพันธ์และการปรับตัวในยุคใหม่ — อ่านแล้วทั้งหัวเราะและอมยิ้มในเวลาเดียวกัน ซึ่งสำหรับผมแล้วเป็นความลงตัวที่น่าเอ็นดูมาก

บรรยากาศรอบตัวโรกีวานมักจะรู้สึกเหมือนมีเสียงกระซิบจากมุมมืดมากกว่าจะเป็นคำพูดตรง ๆ ฉันเห็นโรกีวานเป็นคนที่เก็บอารมณ์ได้ดี รอยยิ้มของเขามักจะอ่อนโยนแต่มีการคำนวณอยู่ข้างใน เหมือนคนที่รู้จักการอ่านห้องก่อนจะพูด ใครมองจากไกลอาจคิดว่าเขาเย็นชาหรือเยือกเย็น แต่ถ้าได้เข้าใกล้จะเห็นความอ่อนโยนแบบปกป้องที่ไม่ค่อยแสดงออก เขามีความอดทนสูงและมักเลือกวิธีแก้ปัญหาแบบซับซ้อนแทนที่จะถลันเข้าไปแก้ทันที พลังของเขาเชื่อมกับเงาและความทรงจำ: โรกีวานสามารถถักทอเงาให้กลายเป็นรูปร่างหรือฉากความทรงจำที่จับต้องได้ เหมาะกับการหลอกล่อ แทรกซึม หรือดึงเอาอดีตของใครสักคนออกมาเพื่อใช้ประโยชน์ โดยมีขอบเขตชัดเจน—เขาไม่สามารถเปลี่ยนความทรงจำของผู้อื่นได้โดยตรง แต่สามารถเอาภาพหรือความรู้สึกบางส่วนมาเล่นงานศัตรูหรือปลอบประโลมคนที่บอบช้ำ จุดอ่อนคือเมื่อแสงสว่างจัด ๆ เขาจะสูญเสียการควบคุม จนต้องพึ่งพาแผนสำรองแบบเดียวกับฉากแปลงธาตุที่ทำให้ฉันนึกถึงการตีความพลังใน 'Fullmetal Alchemist' บางครั้งพลังนี้ทำให้เขาดูเหมือนวีรบุรุษที่เหงา แต่ฉันชอบความไม่เด่นและมีมิติแบบนั้น มันทำให้เขาน่าสนใจและยากจะคาดเดา

การแต่งหน้าสำหรับชุดสมัยก่อนต้องคิดเหมือนการแปลภาษาของแฟชั่น: ผสมความเก่าเข้ากับเทคนิคปัจจุบันให้ลงตัว เวลาที่ฉันแต่งหน้าให้เข้ากับโทนยุค 1920s อย่างที่เห็นใน 'The Great Gatsby' สิ่งแรกที่ทำคือปรับผิวให้แมตต์และบางเบา ไม่ใช่ลงรองพื้นหนาแบบสมัยใหม่ แต่เลือกรองพื้นสูตรบางหรือผสมบีบีครีมเล็กน้อยเพื่อให้ผิวดูเรียบแต่ยังหายใจได้ จากนั้นจะเพิ่มมิติด้วยบรอนเซอร์อ่อนๆ บริเวณโหนกแก้มและกรอบหน้า เพื่อเลียนแบบแสงเงาที่ถ่ายรูปสมัยก่อนไม่คมมาก ดวงตาถ้าจะให้เป็นสไตล์ 20s ต้องเน้นอายแชโดว์สีเข้มเบลนด์ลึกเล็กน้อย คิ้วควรเรียวบางกว่าแนวปัจจุบัน แต่ยังคงความเป็นกรอบ ถ้าปากเลือกสีแดงคลาสสิกฉันมักจะใช้ลิปไลน์เนอร์ก่อนเติมลิปจริงเพื่อความคม และเซ็ตด้วยแป้งบางๆ ตบท้ายด้วยมูสหรือสเปรย์ล็อกเมคอัพเล็กน้อย ผลลัพธ์ที่ได้คือความวินเทจที่ไม่ดูแก่และยังเข้ากับการถ่ายรูปของเราได้ดี