บทนำ

"สวัสดีครับคุณอนันต์ คุณรสสุคนธ์ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ"

"อ้าวคุณอนาวิน คุณมนทิรา สวัสดีครับไม่ได้เจอกันนานเลย"

นักธุรกิจวัยกลางหันมาทักทายเจ้าของเสียงที่เดินเข้ามาทักพร้อมกับภรรยา สองภรรยาหันทักทายพูดคุยกันด้วยความสนิทสนมเพราะเคยเจอกันในงานสังคมบ่อยๆ รวมไปถึงบรรดาลูกสาวลูกชายของพวกท่านด้วย

รสสุคนธ์เลื่อนสายตายังเด็กหนุ่มรุ่นลูกข้างกายเพื่อนร่วมวงสังคมเดียวกัน พินิศมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความชื่นชมไปกับความดูสง่าผ่าเผยไม่ต่างจากพ่อของเจ้าตัวเลยสักนิด พร้อมกับหันไปเอ่ยถามยังคู่สนทนาต่อ

"นี่ใช่มาร์วินลูกชายคนโตของคุณมนหรือเปล่าคะ"

"อ๋อ ใช่แล้วค่ะ นี่มาร์วินลูกชายคนโตของมนเองค่ะ ปีนี้แกขึ้นเรียนมหาลัยแล้วมนก็เลยอยากจะให้แกออกงานน้อยลงหน่อย แต่ก็อย่างว่าล่ะค่ะคุณพ่อแกพูดง่ายซะที่ไหนกัน จากที่จะได้อ่านหนังสืออยู่บ้านก็เลยต้องมาด้วยอย่างที่เห็นนั่นแหละค่ะ"

"ก็ยังดีที่แกยังยอมออกงานบ้าง อย่างลูกชายคนโตรสไม่ได้เลยค่ะ แกชอบอยู่เงียบๆ บอกแต่ว่าไม่อยากออกงานท่าเดียวเลย พ่อแกยังพูดอะไรไม่ได้เลยค่ะนอกจากยอมตามใจแก"

"นั่นสิคะ ตั้งแต่รู้จักกันมายังไม่เคยเห็นลูกชายคุณรสเลยสักครั้ง มีโอกาสคงต้องแวะไปหาเยี่ยมที่บ้านแล้วล่ะค่ะแบบนั้น"

"ยินดีมากเลยค่ะ เผื่อสองคนจะเข้ากันได้บ้าง"

"ค่ะ แล้วนี่หนูฮันนี่ไม่ได้มาด้วยเหรอคะ วันนี้ยังไม่เห็นเลย"

"มาค่ะเห็นว่าจะไปเข้าห้องน้ำก่อน... โอ๊ะ นั่นไงคะ เดี๋ยวรสเรียกแป๊บนึงนะคะแกน่าจะไม่เห็นเรา"

รสสุคนธ์หันกลับมาบอกกับคู่สนทนาแล้วเดินออกจากมาหาลูกสาวคนเล็กที่กำลังเดินหาพ่อกับแม่โดยที่ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส รั้งตัวรอเพียงไม่นานสองแม่ลูกก็เดินกลับมายังวงสนทนาเป็นเวลาเดียวกันกับที่ลูกชายคนโตของมนทิราก็เดินข้ามาร่วมวงพร้อมกับน้องชายด้วย

ฮันนี่ชะงักเท้าที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับแม่เธอ แล้วจ้องไปยังร่างสูงของคนตรงหน้านิ่ง สองพวงแก้มเริ่มเปลี่ยนสีขึ้นแต้มสีระเรื่อเพียงแค่เขาเหลือบมองมายังเธอเพียงนิดเท่านั้น

เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันเนี่ยทำไมอยู่ๆ ถึงได้รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วร่างโดยเฉพาะสองแก้มที่ร้อนจนเธอคิดว่าตัวเองคงจะเป็นไข้แน่ๆ

ดวงตากลมโตยังคงจ้องยังร่างสูงของคนตรงหน้านิ่งราวกับตกอยู่ในภวังค์ฝัน เสียงรอบกายไม่มีผลต่อการได้ยิน ประสาทรับรู้มีเพียงเขาที่เหมือนจะกระแทกลมหายใจด้วยความเบื่อหน่ายแล้วเสมองออกจากเธอเท่านั้น

"ฮันนี่มาสวัสดีคุณอามนทิราสิลูก"

"สวัสดีค่ะคุณอา" เสียงเรียกของคนเป็นแม่ดึงสติกลับสู่ร่างเล็กในวัยสิบสี่ปีอีกครั้ง เธอหันยิ้มร่าเริงกับผู้อาวุโสที่คุ้นเคยกันเพราะเจอกันที่งานสังคมที่เคยไปกับคนเป็นแม่บ่อยๆ ก่อนจะละสายตาออกมายังคนตัวสูงอีกครั้งพร้อมกับเสียงทักทายสดใสหลังท่านพยักหน้ารับไหว้แล้ว

"สวัสดีค่ะพี่มาร์วิน หนูไม่คิดว่าพี่มาร์วินจะมาด้วย เห็นคุณอาบอกว่าพี่มาร์วินกำลังจะขึ้นเรียนมหาลัยเลยไม่ค่อยว่างเหมือนเคยแล้วหนูยังคิดว่าจะไม่ได้เจอพี่แล้วเสียอีก" ว่าพลางเดินเข้าไปหาเจ้าของร่างสูงทันที สองมือรั้งชายเสื้อสูทพอดีตัวบนกายแกร่งตามแบบฉบับนักกีฬาที่ออกกำลังกายบ่อยๆ จับไว้แล้วเขย่าไปมาเบาๆ

"ปล่อย"

"อะไรนะคะ" ทำไมพูดเสียงเบาแบบนี้เนี่ย ร่างเล็กของฮันนี่เขย่งขึ้นเอียงหูให้คนตัวสูงพูดใหม่อีกครั้ง เมื่อครู่เสียงเพลงมันค่อนข้างดังเลยทำให้เธอได้ยินไม่ค่อยชัดเท่าไหร่

แต่ดูเหมือนว่าเธอจะเขย่งตัวขึ้นแรงเกินไป จากร่างที่สูงเพียงไหล่พุ่งขึ้นมาชนจมูกโด่งคมสันแรงๆ ทำคนตัวโตกว่าหงายหลังเงิบเซไปสองก้าวแต่ถือว่าโชคดีที่มีน้องชายเจ้าตัวที่ร่างใหญ่เกือบพอกันรองรับไว้เขาถึงไม่ได้ล้มลงพื้นทำตัวเองขายหน้า

มาร์วินยกมือขึ้นมาจับสำรวจจมูกตัวเองไว้ว่าเกิดความเสียหายเลือดตกยางออกหรือเปล่า ก่อนที่จะตวัดสายตาดุไม่สบอารมณ์มายังร่างเล็กของเด็กตรงหน้าที่ยืนมองเขาตาปริบน่า... บีบคอให้หักนั่น! 

"ตายแล้วมาร์วินเป็นอะไรลูก เลือดออกนี่"

"ผมไม่เป็นไรครับคุณแม่"

"ตายแล้วๆ เอาทิชชูก่อน ทิชชูอยู่ไหน" 

ฮันนี่ที่ได้สติเพราะเสียงมนทิราที่ดูลนลานด้วยความตกใจ รีบคว้าห่อทิชชูแบบพกพาในกระเป๋าตัวเองออกมาให้ท่านพร้อมกับเดินเข้ามาหาร่างสูงของคนที่เธอ... ทำให้เลือดออกด้วย

"หนูมีทิชชูค่ะ"

"ขอบใจจ้ะหนูฮันนี่"

"หนูขอโทษค่ะพี่มาร์วินคุณน้ามนหนูไม่ได้ตั้งใจหนูแค่ไม่ได้ยินที่พี่มาร์วินพูดเลยยกตัวขึ้นไปฟัง ไม่คิดว่าจะชนจมูกพี่มาร์วินเลือดออกแบบนั้น หนูขอโทษค่ะ"

"ไม่เป็นไรจ้ะหนูฮันนี่มันเป็นอุบัติเหตุไม่ใช่ความผิดหนูหรอก จริงไหมมาร์วิน"

ดวงตากลมโตเหลือบขึ้นยังคนตัวโตที่ยังคงถือแผ่นกระดาษสีขาวปิดจมูกไว้ส่งสายตาดุไม่เป็นมิตรมาให้เธออย่างไม่วางตา ใบหน้าหล่อผิวขาวเปลี่ยนเป็นสีแดงไม่รู้เกิดจากความเจ็บหรือเพราะความโกรธกันแน่

"ครับ อุบัติเหตุ" เค้นเสียงลอดไรฟันดึงสายตากลับก่อนที่จะก้าวเดินออกไปจากบริเวณนั้นโดยไม่สนใจใคร แม้แต่แม่ตัวเองที่กำลังเตรียมยกมือขึ้นดูอาการลูกชายก็ต้องชะงักแล้วมองตามร่างสูงของคนเป็นลูกชายไปเท่านั้น

ความเงียบกลับเข้ามาแทนที่ความโกลาหลวุ่นวายเล็กน้อยก่อนหน้านี้ คุณหญิงคุณนายที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันหันออกจากวงสนทนาเพื่อให้คลายความตึงเครียด ส่วนรสสุคนธ์ก็เดินเข้ามาโอบไหล่บางของลูกสาวเป็นการให้กำลังใจ

เหตุการณ์วันนั้นทำให้ฮันนี่ได้เจอกับเขาน้อยลง ไม่ว่าจะเป็นงานสังคม งานธุรกิจหรืองานอะไรก็ตามเธอก็มักจะเจอแค่น้องชายเขา แต่กับตัวเขาเองนั้น... เหมือนจะไม่ได้เจออีก 

เธอถามหาเขากับแม่เขาบ่อยครั้งที่เจอกัน แต่ท่านก็บอกเธอเพียงว่าเขาติดเรียนจนหลังๆ มาเธอรู้ว่าเขาได้ย้ายออกมาอยู่ข้างนอกคนเดียวจึงได้เลิกถามท่านไป แต่ก็ยังแอบหวังว่าจะได้เจอเขาอีก มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ได้เพราะเธอไม่เคยเป็นแบบนี้กับใครมาก่อน คิดถึง โหยหา หรืออะไรกันแน่ แต่เธออยากเจอเขามากจริงๆ