แฟน ๆ ควรเริ่มดูจักรวาลมาร์เวลจากเรื่องไหนก่อน?

เครดิตท้ายเรื่องของ 'Thor' นี่แหละที่ทำให้รู้สึกว่าโลกของหนังเชื่อมกันอย่างจริงจังและตื่นเต้นมากขึ้น ฉากคาเมโอที่เด่นที่สุดใน 'Thor' คือการปรากฏตัวของ Nick Fury ซึ่งแสดงโดย Samuel L. Jackson — เขาโผล่มาในซีนหลังเครดิตเพื่อชวน Dr. Erik Selvig ให้มาทำงานกับองค์กรที่ใหญ่กว่า สิ่งนี้ให้ความรู้สึกว่าเหตุการณ์ในหนังเรื่องนี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่กว่า และเป็นจุดเชื่อมตรงไปยังภาพยนตร์อื่น ๆ ผมชอบวิธีที่ซีนเดียวสามารถเปลี่ยนระดับการเล่าเรื่องได้ ทั้งในเชิงแฟนเซอร์วิสและการวางพื้นฐานสำหรับเรื่องราวต่อไป การที่ Samuel L. Jackson โผล่มาแบบไม่คาดคิดยังช่วยกระตุ้นความอยากดูเครดิตจนครบอีกด้วย — เป็นคาเมโอที่ทำงานได้ดีทั้งเชิงเนื้อหาและอารมณ์

นี่คือภาพในหัวของฉันเกี่ยวกับทิศทางของ 'เดดพูล ภาค 3' ในจักรวาลมาร์เวล และฉันคิดว่าหนังจะเล่นกับความเป็นตัวตนของตัวละครให้ลึกขึ้นพร้อมกับความฮาที่คุ้นเคย ในมุมของการเล่าเรื่อง ฉากหลังน่าจะเป็นการชนกันระหว่างมุมมองฮีโร่แบบเดิมกับผลพวงของการเข้าสู่จักรวาลหลักของมาร์เวล Wade จะไม่ได้แค่พูดทลายกำแพง แต่จะต้องเผชิญกับผลของการทำให้โลกของเขาและโลกของ MCU มาบรรจบกัน ซึ่งเปิดช่องให้มีการสะกิดอารมณ์จริงจัง คิดถึงความหนักแนวอารมณ์ที่เคยเห็นใน 'Logan' แต่ยังคงรักษาน้ำเสียงตลกร้ายที่เป็นเอกลักษณ์ไว้ได้ เทคนิคการพล็อตน่าจะเกี่ยวข้องกับมิติหรือการเดินทางข้ามความเป็นจริงแบบที่ซีรีส์บางเรื่องเคยทำได้ดี เช่นการเล่นกับความทรงจำและผลลัพธ์ของการเลือก ทำให้หนังสามารถใส่มุกเมตาได้โดยไม่ทำให้โครงเรื่องหลุด พ่วงด้วยฉากแอ็กชันที่จัดเต็มและโอกาสให้ตัวละครเสริมจากจักรวาลหลักโผล่มาเป็นแขกรับเชิญในลักษณะที่สร้างทั้งเสียงหัวเราะและความแหลมคมทางอารมณ์ สรุปคืออยากเห็น 'เดดพูล ภาค 3' ที่ยังซ่าส์แต่โตขึ้นพอที่จะให้คนดูรู้สึกว่ามันมีน้ำหนักจริง ๆ

ย้อนกลับไปในปี 1973 นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้เจอเวอร์ชันต้นแบบของธานอสบนหน้ากระดาษสีสันสดจากยุคทองของคอมิกส์ และการเปิดตัวของเขาใน 'Iron Man #55' กลายเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมต้องหยุดอ่านแล้วคิดต่อยาว ๆ ผมโตมากับเรื่องราวของธานอสในรูปแบบคอมิกส์ที่แตกต่างจากภาพยนตร์สุด ๆ — เขาเกิดบนดาวไททันในตระกูลของเผ่าอีเทอร์นัล มีพ่อชื่อเมนเทอร์และแม่ชื่อซุย-ซาน แต่อย่างหนึ่งที่ทำให้ตัวละครนี้โดดเด่นคือความหมกมุ่นในเชิงปรัชญาและความรักที่ผิดปกติที่เขามีต่อตัวตายตัวแทนของความตายในจักรวาลคอมิกส์ นั่นคือเหตุผลที่เขาลงมือสังหารหมู่นักรบและสะสมอัญมณีเพื่อควบคุมพลังทั้งหมดในคอมิกส์ชุด 'The Infinity Gauntlet' — งานชิ้นนี้นิยามภาพลักษณ์ของธานอสในหัวผมว่าเป็นทั้งอภิมหาอำนาจและโศกนาฏกรรม ในฐานะคนอ่านที่ชอบวิเคราะห์ ผมเห็นความแตกต่างชัดเจนเมื่อตัวละครนี้ถูกดัดแปลงมาเป็นภาพยนตร์: แรงจูงใจจากการหลงใหลในความตายของคอมิกส์ถูกเปลี่ยนเป็นหลักการเชิงยูทิลิเทเรียนที่โหดร้ายในภาพยนตร์ มันทำให้ธานอสเหมือนคนที่เชื่อว่าตัวเองทำสิ่งที่ถูกต้อง แม้ว่าวิธีนั้นจะทำลายล้างก็ตาม ผมชอบทั้งสองเวอร์ชันในมุมของงานศิลป์คนละแบบ — คอมิกส์ให้ความหลอนในระดับเทวทัตติ์ ส่วนภาพยนตร์ให้ความอึ้งขนลุกแบบเข้าใจได้ แต่ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยจริง ๆ

ค้อนของธอร์มีรากเหง้าที่วิ่งย้อนกลับไปไกลก่อนที่มาร์เวลจะถือปากกาขึ้นมาวาดหน้าอกให้ฮีโร่คนนี้สง่างาม ฉันชอบจินตนาการภาพเก่า ๆ ของชาวนอร์สที่พูดถึง 'Mjölnir' ในบทกวีและตำนาน เช่นงานรวบรวมเรื่องโบราณใน 'The Poetic Edda' ซึ่งค้อนของเทพธอร์ทำหน้าที่เป็นอาวุธที่แสดงพลัง สัญลักษณ์ของความยุติธรรม และของขลังที่เชื่อมโยงกับธรรมชาติและฟ้าร้อง ส่วนในโลกต้นกำเนิดดั้งเดิมนั้น ค้อนคือวัตถุทางวรรณกรรมที่มีความหมายเชิงสัญลักษณ์สูง ไม่ได้เป็นฮีโร่สตอรี่แอ็กชันแบบที่เราคุ้นเคย ต่อมาเมื่อผู้สร้างคอมิกส์นำเอาองค์ประกอบเหล่านั้นมาปรับใช้ สถานะของค้อนเปลี่ยนเป็นทั้งวัตถุและเครื่องมือเล่าเรื่อง: ใน 'Journey into Mystery' เวอร์ชันแรก ๆ ถูกเติมรายละเอียด เช่นคาถา 'worthy' ที่ใครถือได้จะมีสิทธิ์เป็นผู้พิทักษ์ แนวคิดเรื่องคุณค่าทางศีลธรรมหรือความกล้าหาญถูกนำมาเป็นกติกาเชิงเรื่องเล่า ซึ่งฉันว่ามันทำให้ตำนานเดิมมีมิติใหม่และเข้าถึงคนยุคใหม่ได้ง่ายขึ้น ฉันมองว่าค้อนธอร์จึงมีต้นกำเนิดสองชั้นชัดเจน — รากทางวัฒนธรรมมาจากตำนานนอร์ส แต่หน้าตาและกฎการใช้งานที่คนทั่วไปรู้จักปัจจุบัน มาจากการออกแบบและการเล่าเรื่องของครีเอเตอร์มาร์เวลเอง นั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้ค้อนยังคงมีชีวิตในรูปแบบต่าง ๆ ให้เราได้โหยหาเสมอ

ลึกลงไปในจักรวาลมาร์เวลที่กว้างใหญ่ ตัวละครที่ชื่อว่า 'ยอร์ฟอเจอร์' อาจฟังดูไม่คุ้นหูสำหรับแฟนๆทั่วไป แต่ถ้าใครติดตาม 'Thor: Ragnarok' หรือจักรวาลกว้างของมาร์เวลอย่างใกล้ชิด จะรู้ว่าเขาเป็นหนึ่งในตัวละครที่สร้างสีสันได้ไม่น้อยเลย ยอร์ฟอเจอร์เป็นกลาดิเอเตอร์จากดาวซาการ์ พื้นที่ที่เต็มไปด้วยนักสู้จากทั่วทุกมุมจักรวาล ในหนังเขาปรากฏตัวในฐานะเพื่อนร่วมห้องของธอร์ตอนที่ถูกจับขัง โดยมีบทบาทเป็นตัวละครคอเมดี้ที่สร้างเสียงหัวเราะให้กับเรื่อง แม้จะไม่ได้เป็นตัวละครหลัก แต่การแสดงออกที่ตรงไปตรงมาและความซื่อๆของเขาก็ทิ้งรอยประทับไว้ไม่น้อย ความน่าสนใจของยอร์ฟอเจอร์คือการที่เขาเป็นตัวแทนของ 'คนทั่วไป' ในจักรวาลที่เต็มไปด้วยซูเปอร์ฮีโร่และอสูร เขาไม่ได้มีพลังวิเศษหรือความสามารถเหนือมนุษย์ แค่เป็นคนธรรมดาที่ต้องดิ้นรนอยู่ในระบบที่โหดร้าย นั่นอาจเป็นเหตุผลว่าทำไมหลายคนถึงรู้สึกสนิทกับเขา

รายชื่อฮีโร่ในจักรวาลมาร์เวลมีความหลากหลายจนแทบไม่สิ้นสุด และฉันมักจะเริ่มจากการแบ่งตามกลุ่มใหญ่เพื่อให้เห็นภาพง่ายขึ้น กลุ่มหลักที่คนคุ้นเคยได้แก่ทีมจาก 'The Avengers' — ตัวอย่างเช่น Iron Man, Captain America, Thor, Hulk, Black Widow และ Hawkeye — และทีมครอบครัววิชวลอย่าง 'Fantastic Four' ที่มี Reed Richards, Sue Storm, Johnny Storm, Ben Grimm รวมถึงสายพันธุ์ดั้งเดิมอย่าง 'X-Men' ที่มี Wolverine, Cyclops, Storm, Jean Grey เป็นต้น นอกจากนั้น ยังมีฮีโร่เดี่ยวที่เป็นไอคอนของโลกมาร์เวลอย่าง Spider-Man, Doctor Strange, Black Panther และ Daredevil อีกทั้งกลุ่มที่เน้นฝั่งจักรวาลกว้างกว่าอย่าง 'Guardians of the Galaxy' กับฮีโร่แนวอวกาศ สิ่งที่สำคัญคือรายชื่อทั้งหมดแทบจะไม่สามารถสรุปให้ครบในข้อความเดียวเพราะตัวละครถูกเพิ่ม รีบูต และแยกสายเรื่องอยู่ตลอด แต่ถ้าต้องยกตัวอย่างสำคัญๆ ข้างต้นน่าจะช่วยให้เห็นกรอบใหญ่ได้ชัดขึ้น

โทนี่สตาร์กทำให้ผมมองเห็นด้านมืดและด้านสดใสของความเป็นฮีโร่ในยุคสมัยใหม่ได้ชัดเจนมากขึ้น โทนี่ไม่ใช่แค่วิศวกรเทพหรือคนมีเงินมาก แต่เขาเป็นภาพสะท้อนของการพึ่งพาเทคโนโลยี ความรับผิดชอบต่อสังคม และการต่อสู้กับบาดแผลในใจหลังสงครามต้นกำเนิดของเขา ใน 'Iron Man' ฉากที่เขาหลุดพ้นจากกรงขังแล้วสร้างชุดเกราะครั้งแรกมันไม่ใช่แค่การหนีภัย แต่มันเป็นการประกาศตัวตนและการเริ่มต้นภารกิจที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งระหว่างความภาคภูมิใจและความกลัว ในมุมมองของผม โทนี่สะท้อนให้เห็นว่าเทคโนโลยีเป็นดาบสองคม: มันสามารถเปลี่ยนโลกและคนได้ แต่ก็ทำให้คนที่จะใช้มันต้องเผชิญกับผลลัพธ์ทางจริยธรรม บทบาทของเขาใน 'The Avengers' แสดงให้เห็นชัดว่าการเป็นผู้นำบางครั้งไม่ได้หมายถึงการถูกยกย่อง แต่อาจหมายถึงการสละความสบายและรับผิดชอบต่อการตัดสินใจที่หนักหนา ซึ่งความเปราะบางทางอารมณ์นั้นเองทำให้เขาน่าเชื่อและมนุษย์มากกว่าฮีโร่ในแบบเดิมๆ

คำว่า 'อานอส' มักถูกยกให้เป็นมาตรวัดของความโหดในจักรวาลการ์ตูน เพราะพลังของเขาไม่ได้มีแค่กล้ามเนื้อหนัก ๆ เท่านั้น ผมชอบเริ่มจากพื้นฐาน: ร่างกายของ 'อานอส' ในฉบับคอมิกส์แข็งแกร่งกว่ามนุษย์ธรรมดามาก — พละกำลัง, ความทนทาน, และความฟื้นฟูล้วนสูงกว่ามาตรฐานของฮีโร่ทั่วไปจนสามารถต่อกรกับเทพหรือสิ่งมีชีวิตระดับจักรวาลได้โดยไม่ล้มง่ายๆ นอกจากนี้เขายังมีความสามารถในการจัดการพลังจักรวาล (cosmic energy) ซึ่งทำให้สามารถปล่อยคลื่นพลังทำลายหรือสร้างโล่พลังได้ตามต้องการ นอกจากพลังทางกายแล้ว 'อานอส' ยังเป็นอัจฉริยะทางยุทธวิธีและมีความเข้าใจเชิงลึกเกี่ยวกับเทคโนโลยีและเวทมนตร์ ผมว่าความน่ากลัวที่สุดคือการผสมผสานระหว่างความแข็งแกร่งกับสติปัญญา—เขาวางแผนล่วงหน้า รู้วิธีใช้เครื่องมือที่ทรงพลัง เช่นในซีรีส์ 'Infinity Gauntlet' ที่เขาใช้หินทั้งหกเพื่อเปลี่ยนแปลงความเป็นจริงทั้งมิติ ทำให้เขากลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่แทบไร้ขีดจำกัดเมื่อมีอุปกรณ์เหล่านั้นอยู่ในมือ การควบคุมหินเวลาและหินความเป็นจริงช่วยให้เขาแก้ไขเหตุการณ์ในระดับจักรวาลได้อย่างใจเย็น ผมมองว่าในแง่ของศักยภาพแบบบริสุทธิ์ เขาคือหนึ่งในตัวละครที่อันตรายที่สุดเพราะไม่ได้พึ่งพาแค่กำลังดิบ แต่ใช้ปัญญาและเครื่องมือระดับจักรวาลร่วมกัน