แฟนทฤษฎีไหนอธิบายที่มาของอึนดันโอได้น่าสนใจ?

บอกตรงๆ ว่าการอ่านฉบับนิยายของตัวละครอย่างอึนดันโอมักให้ความรู้สึกเหมือนเปิดกล่องความทรงจำที่ซีรีส์ไม่ได้ใส่ให้ครบ ฉันเจอรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในนิยายที่เติมเต็มช่องว่างของภาพเคลื่อนไหวได้ชัดเจนกว่า เช่นช่วงเวลาที่ทำให้เธอกลายเป็นคนที่ระมัดระวังกับความสัมพันธ์ นิยายมักใช้การเล่าเชิงภายในใจ (internal monologue) เพื่อให้เราเข้าใจแรงจูงใจที่ซับซ้อน การกระทำบางอย่างที่ในซีรีส์อาจดูเย็นชา กลายเป็นมีเหตุผลเมื่ออ่านบรรทัดภายในหัวของตัวละคร นอกจากนี้ฉบับนิยายยังสามารถยืดเวลาในฉากความทรงจำได้ ทำให้ฉากเดียวถูกขยายเป็นบทอธิบายเชิงจิตวิทยาที่ลึกขึ้น ในทางกลับกัน ซีรีส์เลือกใช้ภาพ สีหน้า และดนตรีเป็นตัวบอกความหมาย ซึ่งมีพลังทางอารมณ์ แต่ก็ต้องยอมตัดรายละเอียดบางอย่างไป ฉบับนิยายที่ทำหน้าที่เหมือนสารานุกรมส่วนตัวของอึนดันโอจะเผยแง่มุมเล็กๆ อย่างบันทึกวัยเด็ก จดหมายเก่า หรือความคิดซ้ำๆ ที่ทำให้เธอดูเป็นคนซับซ้อนและขัดแย้งในตัวเองมากขึ้น ผลลัพธ์คือเรารู้สึกผูกพันหรือเข้าใจเธอในแบบที่แตกต่างจากการเห็นเธอแค่บนจอ และนั่นแหละคือเสน่ห์ของการอ่าน — ได้อยู่กับความคิดเธอจริงๆ ก่อนที่จะตัดสินการกระทำของเธอ

แว้บแรกที่อ่านทฤษฎีแฟนๆ เกี่ยวกับที่มาของหลงจู๊ ฉันรู้สึกเหมือนได้เห็นเศษของปริศนาที่ถูกกระจายไว้เป็นชิ้น ๆ แล้วคนดูค่อย ๆ เอามาประกอบกันใหม่ การอธิบายในมุมนี้เน้นไปที่ความเป็นไปได้ว่า 'หลงจู๊' ไม่ได้เกิดขึ้นตามธรรมชาติ แต่ถูกสร้างขึ้นหรือผ่านการดัดแปลงด้วยเทคโนโลยีหรือพิธีกรรมบางอย่าง — คิดแบบเดียวกับการสร้างสิ่งมีชีวิตเทียมใน 'Fullmetal Alchemist' หรือการทดลองทางจิตที่เห็นใน 'Neon Genesis Evangelion' เงื่อนงำในเรื่อง เช่น แผลพิเศษ ตราประทับที่ซ่อนอยู่ ความสามารถที่โผล่ออกมาแบบไม่เป็นขั้นเป็นตอน หรือฉากฟล็าชแบ็กที่ถูกตัดต่ออย่างไม่ครบถ้วน มักถูกแฟนๆ เอามาโยงเป็นหลักฐานว่ามีการทำซ้ำพันธุกรรม การโคลน หรือแม้กระทั่งการผสานวิญญาณของบรรพบุรุษเข้าไป มุมฉันชอบเจาะลึกที่สัญลักษณ์และรายละเอียดเล็ก ๆ — เหมือนซับในการแต่งตัว เสียงเรียกชื่อจากคนแก่ที่จู่ ๆ ก็รู้จักเขา หรือฉากที่ตัวละครอื่นหลีกเลี่ยงการเอ่ยชื่อจริงของหลงจู๊ เหล่านี้ช่วยสร้างความรู้สึกว่าตัวตนของเขาเป็นสิ่งที่ถูกวางไว้ ไม่ใช่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ อีกแนวหนึ่งที่น่าสนใจคือการฝังความทรงจำหรือการปลูกฝังบุคลิกลักษณะ ซึ่งทำให้นิสัยบางอย่างของหลงจู๊คล้ายกับคนอื่นในยุคก่อน — แบบเดียวกับการใช้ความทรงจำเทียมในนิยายวิทย์-แฟนตาซีหลายเรื่อง ถ้าเป็นจริง มันอธิบายได้ทั้งการกระทำที่ขัดแย้งกับตัวตนที่แท้จริงและความสับสนทางอารมณ์ที่เห็นในหลายฉาก สุดท้าย ฉันมองว่าทฤษฎีนี้มีเสน่ห์เพราะเปิดช่องให้เรื่องเล่าและการพัฒนาตัวละคร — ไม่ว่าจะเป็นการค้นหาตัวตน การเผชิญหน้ากับผู้สร้าง หรือการเลือกเป็นมนุษย์แท้ ๆ หรือสิ่งที่ถูกสร้างขึ้น บางฉากจะกลายเป็นจุดพลิกผันที่สะเทือนใจมากขึ้นเมื่อคิดว่าเบื้องหลังมีการทดลองหรือคำสาป จบแบบนี้แล้วก็ยังสงสัยอยู่ดีว่าผู้เขียนจะเผยความจริงหรือปล่อยให้แฟนๆ ต่อเติมจินตนาการต่อไป

ความคิดแรกที่ผุดขึ้นคือการมองโยฮันเป็นตัวอย่างสุดคลาสสิกของบุคลิกแบบจิตเวชทางสังคมที่ถูกปั้นขึ้นจากทั้งพันธุกรรมและประสบการณ์รุนแรงในวัยเด็ก ในมุมมองนี้ โยฮันคือคนที่มีเสน่ห์ผิวเผินมาก แต่ภายในว่างเปล่าอย่างเป็นระบบ—ไม่เพียงแค่ไร้ความเห็นอกเห็นใจแต่ยังเรียนรู้การแสดงความรู้สึกเพื่อควบคุมผู้อื่น นึกถึงฉากต้นเรื่องที่การตัดสินใจของคนรอบตัวเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของเขาได้อย่างรวดเร็ว และอดีตที่ Kinderheim 511 ซึ่งความเจ็บปวดกับการทดลองทางสังคมปลูกฝังความเชื่อว่าโลกไม่มีความหมายให้เขา นิสัยเรียบเย็นเมื่อก่ออาชญากรรมหรือการอ่านคนโดยไม่รู้สึกผิดชอบชั่วดี เป็นสัญญาณชัดเจนของลักษณะประเภทนี้ ว่ากันตามหลักจิตวิทยา บุคลิกแบบนี้มีความสามารถในการวางแผนและจัดการผู้อื่นอย่างมุ่งร้ายโดยไม่สำนึกผิด นั่นอธิบายพฤติกรรมของโยฮันตั้งแต่การใช้คำพูดเล็กๆ น้อยๆ บิดเบือนให้คนทำตาม ไปจนถึงการจุดชนวนหายนะขนาดใหญ่สำหรับกลุ่มคนหนึ่ง ๆ มุมนี้ทำให้ฉันเห็นเขาเป็นภัยที่เกิดจากการผสมผสานระหว่างความผิดปกติส่วนบุคคลกับปัจจัยทางสังคม—อธิบายทั้งความเยือกเย็นและความโหดร้ายได้ครบถ้วน

มีทฤษฎีหนึ่งที่วนอยู่ในหัวของผมบ่อย ๆ คือไอเดียที่อิ่งไม่ใช่มนุษย์ล้วน แต่เป็นการผสมผสานระหว่างซากความทรงจำของเผ่าพันธุ์โบราณกับเทคโนโลยีที่หลงเหลือจากยุคก่อน ความคิดนี้เตะตาตรงรายละเอียดเล็ก ๆ ในเรื่อง:รอยสักที่เหมือนสัญลักษณ์โบราณ ความฝันซ้อนความทรงจำ และการตอบสนองที่เกินกว่าปฏิกิริยาทางชีวภาพทั่วไป ผมมองเห็นการเล่าเรื่องที่ย้ำถึงการเป็น ‘ซากดึกดำบรรพ์’ ของอิ่งมากกว่าการเป็นแค่ตัวละครใหม่ ๆ การยกตัวอย่างจากงานคลาสสิกช่วยให้ภาพชัดเจนขึ้น อย่างฉากที่ความทรงจำมนุษย์และเครื่องจักรทับซ้อนกันใน 'Neon Genesis Evangelion' ทำให้ผมคิดว่าอิ่งอาจมีความทรงจำที่ถูกบันทึกไว้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า อีกด้านหนึ่ง เสน่ห์ของการลงลึกสู่อาณาเขตลึกลับอย่างใน 'Made in Abyss' ทำให้ความเป็นไปได้ที่อิ่งจะมาจากแหล่งที่ซ่อนอยู่ในโลกเก่าดูล้นด้วยความน่ากลัวและความงามในคราวเดียว ข้อดีของทฤษฎีนี้คือมันเปิดทางให้ตัวละครมีมิติทั้งด้านจริยธรรมและประวัติศาสตร์ ผมชอบไอเดียที่นักรบหรือผู้อาวุโสในเรื่องเลือกจะปกป้องหรือทำลายอิ่ง ไม่ใช่เพราะอิ่งเป็นภัยคุกคามเพียงอย่างเดียว แต่เพราะอิ่งเป็นสะพานระหว่างอดีตและอนาคต นี่แหละคือเหตุผลที่มุมมองแบบผสมผสานทำให้ผมตื่นเต้นกับทุกครั้งที่นิยามต้นกำเนิดของอิ่งถูกดึงมาเล่าใหม่

ทุกครั้งที่ไปดูบูธคอสเพลย์ของอึนดันโอ ฉันจะหยุดชะงักอยู่กับชุดที่มีรายละเอียดเยอะ ๆ ก่อนเสมอ — ชุดสู้รบต้นฉบับที่มีชิ้นเกราะชัดเจนและการถักทอผ้าพันแผลแบบนั้นถูกใจคนทำพร็อพมากที่สุด ฉันมองว่าชุดยอดนิยมอันดับหนึ่งมักเป็นชุดสไตล์สู้รบ/เกราะเต็มตัว เพราะเป็นตัวโชว์ทักษะงานทำพร็อพและการออกแบบผสมวัสดุหลายชนิด ทั้งโฟม ไฟเบอร์ และผ้าอย่างดี คนที่ชอบงานละเอียดจะเอาฟีเจอร์เล็ก ๆ เช่นลายปักหรือชิ้นโลหะมาขึ้นเงา ทำให้ภาพถ่ายดูมีมิติ เหมาะกับธีมภาพนิ่งที่เน้นแสงเงา เหมือนตอนเห็นงานแฟนเมดที่ยกไอเดียจาก 'Final Fantasy' มาปรับให้เป็นเอกลักษณ์ของอึนดันโอ อีกแนวที่คนชอบไม่แพ้กันคือชุดชุดเบา ๆ แบบชุดวันหยุดหรือชุดแจ็กเก็ตลำลองที่ดัดแปลงจากชุดหลักของตัวละคร ชุดแบบนี้เข้าถึงง่ายกว่า ทั้งในเรื่องงบและเวลาทำ จึงเห็นบ่อยในกลุ่มมือใหม่หรือคนที่อยากคอสแบบใส่สบายถ่ายรูปเล่น ส่วนฉากโชว์หรือเวที มักจะเลือกชุดแปลกตาอย่างชุดเวอร์ชันแฟนเมดที่ผสมธีมแฟนตาซี ทำให้แฟน ๆ หยุดดูแล้วอยากถ่ายรูปเก็บไว้ ชอบที่สุดคือช่วงที่เห็นคนเอารายละเอียดเล็ก ๆ ของชุดมาเล่น—แว่นตา เข็มกลัด หรือริบบิ้นที่ถูกปรับให้มีสไตล์ใหม่ เข้ากับงานเลี้ยงหลังคอนหรือการถ่ายแฟนอาร์ต นั่นแหละที่ทำให้แต่ละชุดของอึนดันโอมีชีวิต และทำให้ฉันยิ้มทุกครั้งเวลาเห็นความคิดสร้างสรรค์แบบนั้น

นึกไม่ถึงเลยว่าการแสดงเล็ก ๆ บนหน้าจอจะเปลี่ยนมุมมองของตัวละครไปได้ขนาดนี้ ฉันยังจำความรู้สึกตอนดูฉากที่ตัวละครเริ่มตระหนักว่าโลกรอบตัวไม่เหมือนเดิม — นั่นคือช่วงที่การแสดงของนักแสดงหญิงคนนั้นตีค่าสิ่งที่ฉันอ่านในมังงะขึ้นมาใหม่ทั้งหมด เธอคือ Kim Hye-yoon ผู้รับบท 'อึนดันโอ' ในเวอร์ชันทีวีของ 'Extraordinary You' ความสามารถของเธอคือการบาลานซ์ระหว่างความเยือกเย็นแบบตัวท็อปโรงเรียนกับความเปราะบางเมื่อรู้ตัวว่าตนเองเป็นตัวละครในเรื่อง การแสดงเฉพาะจังหวะเล็ก ๆ เช่นการทอดสายตาเมื่อต้องเผชิญหน้ากับชะตากรรม หรือเสียงหายใจสั้น ๆ ตอนสับสน ทำให้ฉันเชื่อในความเป็นมนุษย์ของตัวละครมากขึ้น แววตาที่แสดงทั้งความมั่นใจและความสับสนพร้อมกัน กลายเป็นหัวใจของตัวละคร เวลาผ่านไปแล้ว ฉันยังเห็นภาพซีนที่เธอเดินผ่านลานโรงเรียนกับแสงแดดสาดเข้ามา — มันเป็นการจับความขัดแย้งในตัวอึนดันโอได้แบบที่ทำให้ฉันคิดว่าบทนี้มีมิติเพิ่มขึ้นจริง ๆ เมื่อย้อนมองบทบาทนี้ ฉันรู้สึกว่าการรับบทของ Kim Hye-yoon ไม่ได้เป็นแค่นักแสดงที่ยืนอยู่ตรงนั้น แต่เป็นผู้ให้ชีวิตกับตัวละคร ทำให้ฉันสนใจดูผลงานอื่น ๆ ของเธอต่อไป และนั่นแหละคือสัญญาณว่าการแสดงของใครบางคนทำงานได้เต็มที่

ความเห็นผมคือทฤษฎีที่บอกว่าเวนมาจากเผ่าพันธุ์ซิมไบโอตต่างดาวแบบ 'Klyntar' ให้ความหนักแน่นที่สุด เพราะมันอธิบายได้ทั้งด้านชีววิทยาและด้านความสัมพันธ์ระหว่างโฮสต์กับซิมไบโอตอย่างครอบคลุม ในมุมของคนอ่านการ์ตูนมานาน ผมเห็นว่าพฤติกรรมของเวน—ทั้งด้านการปกป้อง การปรับตัวกับโฮสต์ และการมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในแบบที่ไม่ใช่มนุษย์ล้วน—สอดคล้องกับแนวคิดซิมไบโอตเป็นสิ่งมีชีวิตที่พัฒนาเพื่อเชื่อมโยงกับสิ่งมีชีวิตอื่น ผลงานอย่าง 'Venom: Lethal Protector' แสดงให้เห็นการเชื่อมโยงนี้ชัดเจน ว่าเวนไม่ได้เป็นแค่ปรสิตที่กินแล้วทิ้ง แต่มีวิธีคิดเป็นของมันเอง ซึ่งทำให้สันนิษฐานว่าแหล่งกำเนิดเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีระบบสังคมหรือ hive-mind ได้มีเหตุผลมากขึ้น นอกจากนี้ ความหลากหลายของซิมไบโอตในจักรวาล—ตัวอย่างเช่นลักษณะที่แตกต่างกันระหว่างเวนกับคาร์เนจ—อธิบายได้ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างตัวซิมไบโอตและโฮสต์: โฮสต์ที่มีความรุนแรงสุดโต่งจะฉายออกมาเป็นคาร์เนจ ในขณะที่โฮสต์ที่มีความขัดแย้งภายในแต่ยังมีหลักจริยธรรมบางประการอย่างเอดดี้ ทำให้เกิดเวนที่มีรหัสคุณธรรมแปลกๆ ของมันเอง ผมคิดว่านี่เป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้ทฤษฎี Klyntar ดูหนักแน่น เพราะมันรวมทั้งต้นกำเนิดนอกโลกและการอธิบายพฤติกรรมตัวละครในเชิงจิตวิทยาไว้ด้วยกัน ยังมีข้อโต้แย้ง เช่น เวอร์ชันภาพยนตร์บางชุดให้ความสำคัญกับการทดลองของมนุษย์หรือองค์กรมากกว่า แต่นั่นไม่จำเป็นต้องขัดแย้งกับ Klyntar เสมอไป—อาจมองได้ว่าองค์กรมนุษย์เป็นตัวเร่งหรือการเปิดประตูให้ซิมไบโอตเข้ามา การที่ซิมไบโอตสามารถปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมมนุษย์ได้ เช่นเห็นในงานหลายชิ้น แสดงว่าแหล่งกำเนิดนอกโลกพร้อมอธิบายเหตุการณ์ต่างๆ ได้ดีกว่าทฤษฎีที่อิงแค่การทดลองทางชีวภาพเพียงอย่างเดียว ฉะนั้นโดยรวม ผมมองว่าทฤษฎีที่ให้ซิมไบโอตเป็นเผ่าพันธุ์ต่างดาวมีน้ำหนักมากที่สุด เพราะมันลงตัวทั้งเชิงเนื้อเรื่องและเชิงอธิบายพฤติกรรมตัวละคร และยังเปิดพื้นที่ให้แฟนๆ ตีความต่อได้อีกเยอะๆ ด้วยความรู้สึกว่าเวนยังเป็นอะไรที่มากกว่าแค่ปีศาจหรืออาวุธเท่านั้น

การเป็นแฟนตัวยงของ 'ไดเซน มาเอดะ' ทำให้ฉันหลงใหลกับทฤษฎีต้นกำเนิดที่แฟนๆ ตั้งขึ้นมากมาย เพราะงานเล่าเรื่องมักใส่เบาะแสเล็กๆ น้อยๆ กระหว่างฉาก ทำให้เกิดการตีความจนกลายเป็นชุมชนทฤษฎีที่อบอุ่นและคึกคัก หนึ่งในทฤษฎียอดนิยมก็คือสายเลือดลึกลับ—แฟนๆ บางกลุ่มเชื่อว่า 'ไดเซน มาเอดะ' มีเชื้อสายจากตระกูลโบราณหรือสิ่งมีพลังพิเศษที่ถูกลืมไว้นานแล้ว เหตุผลที่สนับสนุนคือการปรากฏของสัญลักษณ์เก่าแก่ ความสามารถที่ไม่อธิบายได้ และการถูกปกปิดประวัติส่วนตัว ซึ่งเป็นแนวทางที่เราเห็นในผลงานอย่าง 'Naruto' ที่การค้นหาต้นกำเนิดกลายเป็นแกนกลางของตัวละครหลายตัว อีกแนวคิดที่ได้รับความนิยมคือทฤษฎีการทดลองทางวิทยาศาสตร์หรือการสร้างขึ้นมา—แฟนบางกลุ่มมองว่าคนรอบข้างหรือองค์กรลับอาจทดลองกับเขา ทำให้มีพลังหรือความทรงจำที่หายไป แนวคิดนี้สะท้อนทำนองเดียวกับเหตุการณ์ใน 'Fullmetal Alchemist' หรือเรื่องราวเกี่ยวกับโครงการลับในนิยายไซไฟ ทฤษฎีนี้มักอธิบายปมศีลธรรมและการเมืองของโลกในเรื่อง ทำให้ตัวละครของ 'ไดเซน มาเอดะ' ถูกตั้งคำถามทั้งในแง่ความเป็นมนุษย์และความรับผิดชอบของผู้สร้าง นอกจากนี้ยังมีทฤษฎีเกี่ยวกับการเดินทางข้ามเวลาและการโคลนนิ่ง ซึ่งชุมชนโยงกับเบาะแสเรื่องการซ้ำของเหตุการณ์หรือวัตถุโบราณที่ปรากฏในฉากต่างๆ คล้ายกับวิธีเล่าเรื่องที่พบใน 'Steins;Gate' มุมมองเหนือธรรมชาติก็ไม่แพ้กัน—บางคนเชื่อว่าเขาเป็นผู้ถูกสาปหรือผูกพันกับจิตวิญญาณโบราณ ทำให้การกระทำบางอย่างของเขาดูเหมือนไม่ได้มาจากเจตนาปกติ แนวทางนี้มักเชื่อมโยงกับตำนานท้องถิ่นหรือการใช้สัญลักษณ์ทางศาสนาในเรื่อง ทำให้โทนของเรื่องเปลี่ยนเป็นไปในทางลึกลับมากขึ้น การอ่านทฤษฎีเหล่านี้ทำให้ฉันชอบมองว่าผู้แต่งตั้งใจใส่ปริศนาไว้หลายชั้น เพื่อให้แฟนๆ มีพื้นที่สร้างสรรค์ ไม่ว่าจะเป็นการเขียนแฟนฟิค การทำทฤษฎีภาพ หรือศิลปะแฟนเมดที่เติมเต็มช่องว่างของเรื่อง ส่วนความเห็นส่วนตัวแล้ว ฉันมองว่าทฤษฎีการทดลอง/การสร้างขึ้นมาให้ความสมเหตุสมผลทั้งในแง่เหตุผลของพลังและปมจิตใจของตัวละคร เพราะมันเชื่อมโยงกับประเด็นทางจริยธรรมที่งานมักหยิบยกขึ้นมา อย่างไรก็ตามก็มีเสน่ห์ในทฤษฎีสายเลือดโบราณและเหนือธรรมชาติที่เติมความเป็นมหากาพย์และโศกนาฏกรรมเข้าไป ทำให้ตัวละครของ 'ไดเซน มาเอดะ' มีมิติหลากหลายขึ้น ชื่นชอบการอ่านทฤษฎีแบบผสมผสานมากกว่าการตัดสินใจเพียงแบบเดียว เพราะความไม่แน่นอนเองก็คือส่วนหนึ่งของเสน่ห์ที่ทำให้แฟนๆ ยังคงคุยกันได้ยาวๆ และนั่นทำให้รู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่เห็นคนอื่นเติมสีสันให้โลกของเขา

มีทฤษฎีแฟนๆ หนึ่งที่ฉันชอบคิดว่าเป็นกุญแจสำคัญของ 'ไดโดมอน' คือความสัมพันธ์เชิงสายเลือดที่ถูกปิดบังไว้ ระหว่างตัวเอกกับตัวร้ายแบบที่ไม่ได้เปิดเผยตรงๆ แต่ถูกปักหมุดด้วยสัญลักษณ์เล็กๆ กระจายอยู่ทั่วเรื่อง ทฤษฎีนี้เริ่มจากการสังเกตเครื่องหมายหรืออักษรโบราณที่โผล่ในฉากสำคัญไม่กี่ครั้ง — บนแหวนของตัวละครหนึ่ง แกะสลักบนแผ่นโลหะที่เจอในหลุมศพ และภาพวาดในฉากแฟลชแบ็กที่สั้นมากแต่กลับถูกถ่ายซ้ำในมุมกล้องคล้ายกันหลายครั้ง นอกจากนี้บทสนทนาแบบคลุมเครือเกี่ยวกับปู่ย่าตายายและประวัติศาสตร์เมืองถูกสอดแทรกในมุมเล็ก ๆ ที่คนดูมองข้ามง่าย ทำให้ชวนคิดว่ามีเครือญาติหรือพันธสัญญาเก่าแก่ซ่อนอยู่ หลักฐานเชิงอารมณ์ก็มีน้ำหนัก—ท่าทีของตัวละครที่ควรจะเป็นศัตรูกับฮีโร่กลับมีช็อตที่แสดงความห่วงใยแบบลึกซึ้งหรือไม่เต็มใจจะฆ่าเต็มที่ ซีนสั้นๆ เหล่านี้ทำให้ฉันรู้สึกว่าแรงจูงใจของศัตรูไม่ใช่ความชั่วร้ายเพียงอย่างเดียว แต่มีอะไรผูกพันเชิงครอบครัวอยู่เบื้องหลัง ทฤษฎีนี้ทำให้นึกถึงวิธีที่ 'Fullmetal Alchemist' ใช้เครือญาติและสัญลักษณ์เป็นตัวเชื่อมเรื่องราว—ไม่ใช่การคัดลอก แต่เป็นการใช้เครื่องมือเล่าเรื่องแบบเดียวกันเพื่อเติมความหม่นและความซับซ้อนให้ตัวละคร ถ้าวางแบบนี้แล้วตอนต่อไปที่เผยความจริงคงสะเทือนใจดี

เราอยากเริ่มจากแนวคิดที่ยึดโยงกับประวัติศาสตร์การต่อสู้และพิธีกรรมว่าด้วย 'ท่าทางเป็นภาษา' ของนักรบ: ทฤษฎีนี้บอกว่าที่มาของขา ตั้ง สู้ เกิดจากการพัฒนาท่าทางเพื่อสื่อสารกับเพื่อนร่วมกองกำลังและข่มขวัญฝ่ายตรงข้าม ทั้งท่ารับ ท่ายืน และการใช้ฐานขาเป็นจุดตั้งสมดุล กลายเป็นสัญลักษณ์ของความพร้อมต่อสู้ในหลายวัฒนธรรม เราเห็นเงื่อนงำแบบนี้ในงานเล่าเรื่องที่ใส่รายละเอียดท่าต่อสู้ เช่น ฉากดาบที่ให้ความสำคัญกับ 'จังหวะยืน' มากกว่าแค่ฟันต่อสู้ ในบางแฟนทฤษฎี ผู้เขียนนิยายหรืออนิเมะเอาแนวคิดนี้มาต่อยอดจนกลายเป็นระบบการต่อสู้ที่มีความหมายเชิงสัญลักษณ์ ไม่ใช่แค่กายภาพเท่านั้น พอขยายความออกไปอีกขั้น ทฤษฎีดังกล่าวยังอธิบายที่มาของขา ตั้ง สู้ ในมิติของการถ่ายทอดภูมิปัญญา เช่น การสอนท่าในรูปแบบพิธีกรรม ทำให้ท่าทางแต่ละชนิดมีชื่อเรียกและความหมายเฉพาะตัว ทำให้แฟนๆ สามารถตีความเชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์ได้อย่างสนุก สมมติว่าฉากหนึ่งโชว์ตัวละครยืนท่าใดท่าหนึ่ง แฟนๆ จะอ่านเป็นร่องรอยของโรงเรียนการต่อสู้หรือโลกทัศน์ของผู้สร้างงาน ซึ่งบางครั้งชี้ให้เห็นแง่มุมทางสังคมของโลกเรื่องนั้นด้วย ท้ายที่สุด มุมมองแบบนี้ทำให้การวิเคราะห์ขา ตั้ง สู้ มีทั้งความเป็นมาทางวัฒนธรรมและความหมายเชิงเรื่องเล่า ไม่ว่าจะเป็นการให้ความเคารพต่อบรรพบุรุษหรือการสื่อสารภายในกองทัพเล็กๆ ในเรื่อง การมองแบบนี้ทำให้ฉากยืนต่อสู้ไม่ใช่แค่ท่วงท่าสวยงาม แต่มันเล่าประวัติศาสตร์และค่านิยมด้วย