บทที่ 1

ภายในห้องนอนอันเงียบสงบ อากาศที่เย็นสบายจากเครื่องปรับอากาศโอบล้อมไปทั่วห้องนอน ผ้าม่านสีทึบช่วยปิดกั้นแสงรบกวน เตียงหลังใหญ่กลางห้องดูน่านอนจนชวนให้ร่างกายรู้สึกผ่อนคลายและจมดิ่งสู่การพักผ่อนอันยาวนาน

แต่ไม่ใช่กับชายหนุ่มที่กำลังนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงหลังนั้น คิ้วเข้มได้รูปเหมือนถูกเขียนด้วยหมึก ขมวดเข้าหากันจนหว่างคิ้วเป็นร่องลึก สีหน้าบ่งบอกว่าการนอนมีปัญหา นั่นเพราะในยามนี้ เขากำลังถูกดึงเข้าสู่ห่วงฝันอย่างไม่ทันตั้งตัว

ในความฝัน ชายหนุ่มพบว่าตัวเองยืนอยู่ในห้องว่างเปล่าขนาดใหญ่ไม่คุ้นตา เขากวาดตาไปทั่วด้วยความสงสัย ไม่แน่ใจว่าตนเองอยู่ที่ไหนหรือมาได้อย่างไร

จนกระทั่งสายตาสะดุดเข้ากับเงาร่างหนึ่งในมุมมืด ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องเขม็งมาทางนี้ มันราวกับมองทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณ ความเย็นจากที่ไหนไม่รู้ค่อย ๆ ซึมลึกลงไปถึงกระดูก

เสียงกระซิบแผ่วราวสายลม ลอยมากระทบโสต คล้ายพยายามพูดบางอย่าง ทว่าประโยคนั้นพร่าเลือนเกินกว่าจะจับใจความได้

“คุณ... คุณพูดกับผมใช่ไหม? ผมฟังไม่ถนัดเลย ช่วยพูดเสียงดังอีกหน่อยสิครับ” ชายหนุ่มร้องบอก

ทว่าเสียงที่ส่งกลับมายังคงเป็นเช่นเดิม เมื่อไร้คำตอบ

“คุณ… เป็นใคร? แล้ว… ที่นี่ที่ไหน?” เขาถามอีกครั้ง

ตอนนี้ลำคอเริ่มแห้งผาก ลมหายใจขาดห้วง หัวใจเต้นแรงขึ้นทุกที ความหนาวเย็นคืบคลานจากปลายนิ้วเข้าสู่กลางอก แต่เขายังคงจ้องไปข้างหน้าตาไม่กะพริบ

เสียงกระซิบดังขึ้นอีกระลอก แต่ประหนึ่งถูกบดบังด้วยม่านหมอก “…@#$%@^#...เช่นกู...”

ชายหนุ่มเพ่งฟังทุกถ้อยคำ พลางรวบรวมความกล้าก้าวเข้าใกล้ทีละน้อย หวังว่าระยะที่สั้นลงจะทำให้เสียงนั้นชัดเจนขึ้น แต่ละก้าวที่ขยับ ความประหม่าก็เริ่มไหล่เข้ามา

ระยะห่างที่ลดลง ทำให้ร่างในเงามืดเริ่มเผยรูปลักษณ์ทีละน้อย จนกระทั่งภาพนั้นชัดเจน… มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิต หากแต่เป็นซากศพที่เน่าเปื่อย เสียหายจนยากจะบอกว่าเคยเป็นใคร

สภาพนั้นทำให้เขาสั่นสะท้านตั้งแต่แรกเห็น ลูกนัยน์ตาที่หลุดจากเบ้าห้อยโตงเตง น้ำเหลืองและเลือดไหลย้อยเหนียวหนืดเหมือนแป้งเปียกเกาะตามใบหน้า เส้นผมกระเซอะกระเซิงจับเป็นกระจุก บางส่วนของร่างกายเผยให้เห็นกระดูกสีขาว บางส่วนมีหนอนชอนไช และฉีกขาดเหมือนถูกกัดกระชาก ชวนให้สะอิดสะเอียน

ชายหนุ่มเบิกตากว้างเมื่อร่างเน่าเปื่อยตรงหน้ากระโจนเข้าใส่ ความตกใจแล่นวาบเข้ามา เขาพยายามถอยหนี แต่ขากลับแข็งทื่อเหมือนถูกตรึงไว้กับพื้น กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงจนแทบอาเจียนแทรกซึมเข้าทุกอณูผิว ก่อนเสียงที่แหบแห้งอัดแน่นด้วยความแค้นจะดังก้องในหัว

“กูจะทำให้มึงเจ็บปวด… เหมือนที่มึงเคยทำกับกู!!”

“เฮือก!! แฮก ๆ” กันต์ธีร์ หิรัญณรากุล สะดุ้งตื่นสุดแรง ร่างกายสะท้านพร้อมลมหายใจหอบถี่ เหงื่อกาฬผุดพรายตามกรอบหน้าคม ดวงตาสีเข้มที่ปกติเปี่ยมไปด้วยประกายความซุกซน บัดนี้กลับฉายแววตื่นตระหนก ริมฝีปากได้รูปสั่นระริก เสื้อด้านหลังเปียกชุ่มจนแนบติดกับผิว

เขายกมือปาดเหงื่อที่ไหลลงมาตามสันจมูก พยายามรวบรวมสติ แม้เป็นเพียงความฝัน แต่ความสมจริงของมันยังเกาะกุมหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

‘ฝันบ้าอะไรวะ หลอนฉิบ!’

ไม่นานเสียงเคาะประตูและเสียงเรียกจากคนด้านนอก ก็ดึงสติของเขากลับมา

~ ก๊อก ก๊อก ก๊อก!~

“ตากันต์ ตื่นรึยังลูก? วันนี้รายงานตัววันแรกนะ” เสียงนั้นมาจาก กรรณิกา มารดาของเขา

“ผมตื่นแล้วครับ” วันนี้เขาต้องไปรายงานตัวเพื่อเข้ารับตำแหน่งใหม่ในหน่วยพิสูจน์หลักฐาน

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปอาบน้ำ เสร็จแล้วลงมากินข้าวก่อนออกไปทำงานนะลูก” เสียงจากหลังประตูดังขึ้นอีกครั้ง

“ครับ…คุณนาย” เขาตอบยิ้มๆ

กันต์ธีร์เคยเป็นแพทย์นิติเวชในทีมออบส์ ทีมหัวกะทิของหน่วยพิสูจน์หลักฐาน ก่อนที่เขาจะตัดสินใจขอลาไปเรียนต่อต่างประเทศ เพราะหลายปีในการทำงานภาคสนามทำให้เขาได้เห็นอาชญากรรมหลายรูปแบบ และยิ่งมองลึกก็ยิ่งอยากเข้าใจว่าทำไมคนเราถึงกลายเป็นอาชญากร

กระทั่งปลายปีที่แล้ว ขณะรอดำเนินการเรื่องจบการศึกษา กันต์ธีร์ก็ได้รับโทรศัพท์จาก จินดา หัวหน้าทีมพร้อมข่าวใหญ่

“ไอ้กันต์ ฉันมีข่าวมาบอก”

“ข่าวอะไรครับ พี่จะแต่งงาน?”

“ไอ้นี่เปิดปากมาก็กวนบาทาเลยนะ” เธอบ่นแล้วเล่าต่อ “ฉันจะบอกว่าฉันได้เลื่อนเป็นผอ. แล้วนะยะ” จินดาพูดเหมือนเล่าเรื่องดินฟ้าอากาศไม่ใช่ข่าวใหญ่โตอะไร

ผิดกับคนที่ได้รู้ข่าว “เฮ้ย!! ดีใจด้วยนะครับหัวหน้า… เอ้ะ ไม่สิ ต้องบอกว่าดีใจด้วยครับ ผอ. ที่ได้เลื่อนขั้น!”

กันต์ธีร์รู้สึกยินดีไม่น้อย ที่หัวหน้าได้เลื่อนตำแหน่งสำเร็จ หลังจากทั้งทีมร่วมกันฝ่าฟันคดีหนักและปัญหานานับไม่ถ้วนมาด้วยกัน ความพยายามและความทุ่มเทของจินดาก็ได้รับผลตอบแทนที่คู่ควร

“แกไม่ต้องตื่นเต้นไป ฉันยังไม่ตื่นเต้นอะไรเล๊ย—แต่ก็ขอบใจนะ ”

กันต์ธีร์ยิ้มขำ ฟังดูก็รู้ว่าเธอแอบดีใจ “เหรอครับ ผมจะเชื่อให้ก็ได้ ถ้าพี่คิดว่ามันเนียนน่ะนะ”

“รู้ดี— เพราะมีแกเป็นตัวอย่างแบบนี้ไง ไอ้สี่สลึงถึงไม่ค่อยเคารพฉัน”

สี่สลึงที่จินดาบอก หมายถึงลูกน้องอีกสี่คนในทีมออบส์นั่นแหละ— ขาด ๆ เกิน ๆ กันคนละนิด แต่พอรวมกันแล้วก็เต็มบาทพอดี

“ฮา ฮา ฮา ไม่เกี่ยวกับผมสักหน่อย”

“จะว่าไปผมไม่ได้แกล้งพี่มาหลายเดือนแล้วเหมือนกันนะ”

“ไม่โทรหาฉันเองช่วยไม่ได้”

“ผมเรียนหนักนี่ครับ” กันต์ธีร์ยืดคำท้าย จงใจใส่แววอ้อนในน้ำเสียง

“หึ ข้ออ้างละสิไม่ว่า” จินดาหัวเราะแผ่ว ๆ ในลำคอ ก่อนเว้นจังหวะเพื่อเปลี่ยนโหมดเป็นจริงจัง

“เออนี่...เหลือกี่เดือนถึงจะเรียนจบล่ะ”

“เรียนจบแล้วครับ แต่กว่าจะทำเรื่องเรียบร้อย คงอีกสองเดือน ทำไมพี่จะมาหาผมเหรอ ตั้งตารอเลยนะเนี่ย” ชายหนุ่มพูดทีเล่นทีจริง

“เฮอะ! แกฝันเหรอ ฝันไปหรือเปล่าว่าฉันจะไปหา” เธอเหน็บ รอจนเสียงหัวเราะของกันต์ธีร์เริ่มซาลง ก่อนเสริม “ที่จริงวันนี้นอกจากจะโทรมาบอกเรื่องของฉันแล้ว ยังมีของแกด้วยนะ”

“เรื่องผม? เรื่องอะไรครับ? อย่าบอกนะว่าผมได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าแทนพี่” กันต์ธีร์แซว

“ก็ใช่น่ะสิ นายได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าทีมออบส์แล้ว”

“แหม…นี่ถ้าไม่รู้จักกันผมจะคิดว่าพี่พูดจริงนะเนี่ย...” กันต์ธีร์หัวเราะในลำคอ ยังคงไม่เชื่อ

“เรื่องแบบนี้มันล้อเล่นได้เหรอ มันใช่เวลา?”

น้ำหนักคำตอกย้ำให้ชายหนุ่มรู้ตัวแล้วว่าปลายสายพูดจริง และนั่นทำเอาเขาเงียบกริบ

“....”

“นี่ได้ยินมั้ย ไอ้กันต์?”

“...”

“เฮ้ย! ช็อกไปแล้วหรือไง ฉันถามว่าได้ยินมั้ย” เธอตะโกนผ่านหูโทรศัพท์

เสียงเสียดหูทำให้เขาตั้งสติได้ในที่สุด—ย้อนถามอีกครั้ง

“โอ๊ยยย! หูจะแตก ได้ยินแล้ว แต่ว่าพี่ไม่ได้อำจริงดิ?”

“วะ! ไอ้นี่ ใครจะเอาเรื่องแบบนี้มาพูดเล่นกัน” เสียงปลายสายเริ่มหงุดหงิด

“พี่ไง” ชายหนุ่มยังไม่วายแหย่รังแตน รอยยิ้มผุดขึ้นขณะรอฟังปฏิกิริยาจากปลายสาย

“ไอ้เด็กนี่! ฉันโตจนหมาเลียตูดไม่ถึงแล้วนะ อะไรควรไม่ควร ฉันรู้ดียะ!”

คาดไม่ผิดจริง ๆ

“ใจเย็นสิจินดา เดี๋ยวหัวใจเต้นแรงแล้ววูบไปจะทำไง ลูกกับสามีก็ไม่มี” กันต์ธีร์ยังคงกวนประสานต่อ

“โอ๊ย!! คุยกับมึงทีไรกูลมตีขึ้นมาทุกทีให้ตายสิ ยาดม! ยาดมฉันอยู่ไหน” จินดาหลุดแทน “มึงกู” ใส่อีกฝ่ายอย่างลืมตัว

กันต์ธีร์ได้ยินเสียงกุก ๆ กัก ๆ จากปลายสาย เหมือนเจ้าตัวกำลังรื้อหายาดมจริง ๆ ถึงกลับหัวเราะสุดเสียง

“ไม่แกล้งแล้ว ๆ—แต่จะดีเหรอพี่ ผมมาจากหน่วยงานอื่นนะ มาที่นี่ด้วยตำแหน่งผู้เชี่ยวชาญพิเศษ ผมกลัวคนอื่นจะไม่เห็นด้วย”

เขารู้ตัวว่าฝีมือไม่เป็นรองใคร แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะยอมรับ โดยเฉพาะพวกอาวุโสที่เสียตำแหน่งไป ถ้าพวกนั้นคิดจะปัดแข้งปัดขาเมื่อไหร่ งานก็อาจมีปัญหาจนบานปลายได้ง่าย ๆ ซึ่งเขาไม่อยากให้เกิด

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง มีการเรียกประชุมเพื่อลงความเห็น และทุกคนเห็นด้วยว่าแกเหมาะสมกับตำแหน่งนี้ที่สุด” ปลายสายตอบอย่างมั่นใจ

“ถ้าทุกคนเห็นด้วยผมก็ยินดีรับครับ”

“หึ! แต่ถ้าทำออกมาไม่ดี ฉันเล่นงานแกแน่” จินดาขู่

กันต์ธีร์ขำหึในลำคอ ก่อนตอบกลับ “ไม่ต้องห่วงครับ ผมไม่ทำให้ชื่อเสีย… เฮ้ย! ชื่อเสียงของพี่เสื่อมเสียแน่นอน”

“ไอ้...เด็ก...เวร...ตะไล” จินดาด่าเน้นทีละคำ “กลับเมื่อไรให้มารายงานตัวเลยนะแค่นี้ล่ะ ฉันจะไปนอน เดี๋ยวพรุ่งนี้รัศมีความเป็นผอ. ของฉันจะลดลง บาย!”

ถึงเหตุการณ์นี้จะผ่านมาเป็นเดือน แต่เวลานึกถึงกันต์ธีร์ก็อดอมยิ้มไม่ได้ ชายหนุ่มนั่งอยู่บนเตียงสักพักก่อนจะลุกไปทำภารกิจยามเช้า และลงไปทานอาหารที่มารดาเตรียมไว้ให้เติ่มพลัง จากนั้นจึงออกเดินทางเพื่อเริ่มต้นการทำงานกับตำแหน่งใหม่ในทีมเดิมอีกครั้ง