แฟนฟิคเกี่ยวกับฮิวมังกาซอร์ ควรเริ่มอ่านจากตอนหรือบทไหน

ธิดาเจ้าสมุทรหนันไห่...มีเรื่องกับโอรสของเจ้าสมุทรซีไห่ บิดาคิดลงโทษนาง นางจึงหนีมาที่แดนมนุษย์พร้อมสาวใช้คนสนิท นางได้พบองค์หญิงที่มีชื่อและหน้าตาเหมือนนางและกำลังจะตาย เจ้าแม่หนวี่วาได้มาบอกนางว่า...นางต้องเข้าร่างองค์หญิง เพื่ออภิเษกกับองค์รัชทายาทแคว้นฮุยหวง และต้องช่วยเขาปกป้องแคว้น 3 ปี ธิดามังกรจึงเข้าไปเป็นชายาขององค์รัชทายาทแห่งแคว้นฮุยหวง ทั้งคู่ช่วยกันแก้ปัญหาทั้งในวังและปัญหาชายแดน ทั้งคู่รักใคร่กลมเกลียวกันมาก เมื่อครบ 3 ปี มนุษย์กับมังกรยังจะอยู่ด้วยกันได้ไหม หรือต้องจากดันไปตลอดกาล...????

เรื่องราวของคุณเลขาแวมไพร์ฮอตเนิร์ดที่บังเอิญไปเข้าตาลูกสาวเจ้านายตั้งแต่แรกพบเจอ

อยู่ๆก็ทะลุุมิติมาเป็นพระสนมของฮ่องเต้ไบโพล่า ซ้ำร้ายเขายังเกลียดชังนางอย่างกับอะไรดี เช่นนี้จะทำอย่างไรดีเล่า จะหาทางหนีออกจากวังหลวง หรือยื่นข้อเสนอที่แสนเร้าใจให้เขาดี? อยู่ๆ จิ่งรั่วอิง ก็ทะลุมิติมาเป็นพระสนมแสนชังของ เซี่ยเทียนอวี้ ฮ่องเต้ไบโพล่าที่อารมณ์ขึ้นๆลงๆ นางต้องคอยรับมือกับเขาจนปวดหัว ไม่เพียงเท่านั้น นางยังต้องคอยรับมือกับตัวร้ายที่จ้องจะหลอกใช้นางอีกด้วย เมื่อเป็นเช่นนี้นางจึงยื่นข้อเสนอที่น่าสนใจให้กับเซี่ยเทียนอวี้เพื่อขอให้เขาช่วยนางแก้แค้นคนผู้หนึ่ง และดูเหมือนเขาจะพอใจกับข้อเสนอนี้มากเสียด้วยเพราะเขาและนางมีศัตรูคนเดียวกัน มาเถอะเพคะฝ่าบาท มาแก้แค้นไปพร้อมกัน!

เนื้อคู่แห่งโชคชะตาตัดขาดการเชื่อมโยงพันธะจากฉันเป็นครั้งที่เก้าสิบเก้า ในช่วงเวลาเดียวกับที่ประกายไฟมังกรดวงสุดท้ายในตัวฉันเริ่มมอดดับลง ฉันเดินเข้าสู่โถงแห่งคำสัตย์สาบานของปราการออบซิเดียนเพียงลำพัง หินสีดำสนิทแผ่ขยายอยู่ใต้ฝ่าเท้า เย็นเยียบเสียจนกัดผ่านรองเท้าเดินในบ้านที่สวมใส่ และทุกๆ ก้าวก็ส่งผลให้รอยร้าวรอบแก่นพลังมังกรบดเบียดลึกลงไปในอกยิ่งกว่าเดิม "ฉันมาที่นี่เพื่อละทิ้งราชสำนักออบซิเดียน และยกเลิกพันธะแห่งชีวิตกับเจ้าแห่งมังกร" เสมียนมองใบหน้าที่ไร้สีเลือดของฉันก่อนจะลดเสียงลง "เลดี้แอชตัน เมื่อข้าประทับตราแล้ว ทางราชสำนักจะไม่จำเป็นต้องคุ้มครองท่านอีกต่อไป ท่านแน่ใจแล้วหรือ" ไฟมังกรของฉันไม่มั่นคงมาตั้งแต่เกิด ทำให้ฉันอ่อนแอมากกว่าเผ่าพันธุ์มังกรทั่วไป ตอนฉันอายุได้สิบขวบ พ่อได้รับเลี้ยงซีซีเลีย เธอมีพรสวรรค์ในการอธิบายทุกเรื่องเลวร้ายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานที่สุด จนทุกคนต่างเชื่อว่าฉันเป็นพี่สาวที่อิจฉาริษยาและทนแบ่งปันอะไรให้ใครไม่ได้ พ่อแม่ของฉันไม่ได้เป็นคนไร้หัวใจมาตั้งแต่แรก พวกเขาแค่ลืมวิธีที่จะแยกแยะความแตกต่างระหว่างลูกสาวที่กำลังร้องไห้ กับลูกสาวที่กำลังโกหกก็เท่านั้น แคสเซียนกับฉันถูกกำหนดให้เป็นเนื้อคู่แห่งโชคชะตากันมานานหลายปี ทว่าเขาไม่เคยสถาปนาฉันเป็นราชินีมังกรของเขาเลยสักครั้ง นานๆ ทีเขาถึงจะพาฉันไปร่วมงานสังสรรค์ของราชสำนัก คนส่วนใหญ่ในปราการออบซิเดียนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันคือคู่ครองของเขา "ไม่เป็นไรหรอก" ฉันกลืนรสเลือดที่ทะลักขึ้นมาลงคอ ฝืนปรับน้ำเสียงให้เรียบเฉย "อีกสามวันฉันก็ตายแล้ว"

หมอสาวสู้ชีวิตแต่อกหักทั้งที่ยังไม่ได้บอกรัก เผลอOne Night Standกับผู้ชายคนหนึ่ง ใครเลยจะรู้ว่าเป็นพรหมลิขิตหรือเวรกรรม ทำให้เธอมาเจอกับมาเฟียหนุ่มที่ไม่ยอมปล่อยให้เรื่องของคืนนั้นผ่านเลยไป . . . . "คุณนี่นะเอาใจผู้หญิงไม่เก่ง" เธอทำจมูกย่นใส่เขา "ผิดแล้วผมเอาใจไม่เก่งแต่เอาเก่งนะ เรื่องนี้ผมมั่นใจ" "อีริค!" เธอขึงตาใส่ด้วยใบหน้าแดงเรื่อ "ให้ตายสิ" เขาพึมพำ "ผมเองก็ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้นะ คุณร่ายมนตร์ใส่ผมหรือเปล่า" "คุณเชื่อเรื่องไร้สาระพวกนั้นด้วยหรือคะ?" "แต่ก่อนผมไม่เคยเชื่อเรื่องdestiny แต่การได้พบคุณมันอยู่นอกเหนือความคาดหมาย บางทีพรหมลิขิตอาจมีจริงก็ได้" หญิงสาวได้แต่อมยิ้ม นั้นสิ ผู้หญิงจืดชืดอย่างเธอได้เจอกับผู้ชายสุดเพอร์เฟกต์อย่างเขาได้ ถ้าวันนั้นก้องภพไม่ประกาศตัวคนรัก เธอคงไม่อกหักจนเสียการควบคุมแล้วได้เจอเขาที่หน้าลิฟต์พอดีอย่างนั้น แถมเจอกันด้วยความบังเอิญอีกด้วย

งานแต่งที่แลกมาด้วยเงื่อนไข อีกฝ่ายชิงชังนางจนถึงขั้นรังเกียจ แต่ใครจะคิดว่าฮูหยินที่เขาเกลียด จะเป็นผู้ที่ช่วยเขาในวันที่ลำบาก “เจ้าแต่งเข้ามาเป็นฮูหยินแม่ทัพ ต่อให้ตายก็ต้องเป็นฮูหยินของข้า!" "เมิ่งหลินอิง" บุตรสาวภรรยารองของคหบดีเมิ่งฉี ยอมแต่งงานเพื่อแลกกับเงื่อนไขบางอย่างกับบิดาของตัวเอง "หลิวเว่ยหยาง" แม่ทัพหนุ่มของเมืองต้าเฟิง ยอมแต่งงานภายใต้เงื่อนไขเพื่อช่วยบ้านเมือง “ทำไม เจ้าตกใจอันใดกัน รีบ ๆ ดื่มสุรานี่เถอะจะได้จบพิธีเสียที” เพียงแค่ครั้งแรกที่พบกันในห้องส่งตัว นางก็รู้ได้ทันทีว่าเขามิใช่เพียงไม่ชอบนาง แต่ทว่าเขา... เกลียดนางมาก ๆ เลยต่างหาก “เจ้าฟังข้าให้ดี แม้ว่าข้าจะยอมแต่งงานกับเจ้าเพื่อผลประโยชน์ของกองทัพ แต่อย่าได้คาดหวังในตัวข้าว่าจะรักเจ้า รู้หรือไม่ว่าข้าขยะแขยงพวกเจ้ายิ่งกว่าแมลงวันที่ตอมซากศพเสียอีก นับจากนี้ไปเจ้าอยู่ของเจ้า ข้าอยู่ของข้าอย่าได้มายุ่งเกี่ยวกันอีก เข้าใจแล้วหรือไม่” ใครจะคิดว่าคำพูดที่แสนร้ายกาจนี้ เป็นแค่เพียงการเริ่มต้นเท่านั้น....