โคคุชิโบ มีต้นกำเนิดและวัยเด็กอย่างไรในมังงะ?

จินตนาการถึงนกตัวใหญ่สีเหลืองที่วิ่งผ่านภูมิประเทศของโลกแฟนตาซีแล้วโบกปีกอย่างสง่างาม นั่นแหละคือภาพจำที่ทำให้ผมหลงรักโจโคโบะตั้งแต่แรกเห็น ต้นกำเนิดของโจโคโบะเริ่มจากความคิดสร้างสรรค์ของทีมพัฒนาเกมในยุคแรก ๆ ของซีรีส์ 'Final Fantasy' โจโคโบะปรากฏตัวครั้งแรกในเกมยุคคอนโซลของซีรีส์และได้รับการออกแบบเพื่อใช้เป็นยานพาหนะและมาสคอตประจำซีรีส์ นักพัฒนาชาวญี่ปุ่นอย่าง Koichi Ishii มีส่วนสำคัญในการรังสรรค์ตัวละครสัตว์ประหลาดและมาสคอตต่าง ๆ ทำให้โจโคโบะได้รับลักษณะอันเป็นเอกลักษณ์ ทั้งรูปร่างที่ดูน่ารัก สีเหลืองสด และการเดินแบบกระโดด ๆ ที่กลายเป็นท่าเอกลักษณ์ เมื่อรวมกับท่วงทำนองเพลงเฉพาะที่แต่งโดย Nobuo Uematsu ทำให้โจโคโบะกลายเป็นสัญลักษณ์ที่แฟน ๆ ทั่วโลกจดจำได้ทันที วิวัฒนาการของโจโคโบะนั้นน่าสนใจเพราะมันเปลี่ยนบทบาทไปตามแต่ละภาค บางครั้งโจโคโบะเป็นแค่มอนสเตอร์หรือยานพาหนะให้ขี่ บางครั้งเป็นตัวช่วยในสงคราม หรือแม้กระทั่งระบบมินิเกมและสเปเชียลเมคานิกส์ในเกม เช่น การเลี้ยงและผสมพันธุ์เพื่อให้ได้โจโคโบะสายพันธุ์พิเศษ ระบบนี้โดดเด่นในภาคที่มีมินิเกมแข่งขันหรือการแข่งม้าของโจโคโบะ ทำให้ผู้เล่นต้องใส่ใจเรื่องการฝึก การให้กิน และการเลือกสายพันธุ์ เมื่อมองในแง่นี้ โจโคโบะพัฒนาเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีบทบาทเชิงกลยุทธ์ ไม่ใช่แค่สัตว์ประดับอีกต่อไป นอกจากนี้ยังมีการแตกสายพันธุ์ออกเป็นหลายแบบ เช่น โจโคโบะที่ข้ามน้ำได้ บินได้ หรือโจโคโบะประเภทที่มีรูปร่างกลมโตเป็นที่รู้จักในบทบาทพิเศษ เช่นหน้าที่เป็นที่เก็บของ ซึ่งแสดงถึงการยืดหยุ่นเชิงการออกแบบในจักรวาลของเกม สิ่งที่ผมประทับใจมากคือการที่โจโคโบะไม่ได้หยุดอยู่แค่ในเกมหลัก แต่ถูกต่อยอดไปเป็นซีรีส์แยกทั้งมินิเกม การ์ตูน และเกมสปินออฟ เช่นเกมแนวดันเจี้ยนหรือเกมแข่งที่ทำให้เราโฟกัสกับตัวนกยักษ์นี้โดยเฉพาะ การปรากฏตัวซ้ำ ๆ ของโจโคโบะทำให้มันกลายเป็นสัญลักษณ์เชื่อมโยงระหว่างภาคต่าง ๆ ของ 'Final Fantasy' แม้แต่ผู้เล่นที่ไม่ได้เล่นทุกภาคก็ยังคุ้นเคยกับภาพโจโคโบะและเมโลดีที่ฟังแล้วยิ้มตามได้ ความน่ารักและความเรียบง่ายของโจโคโบะทำให้ทุกครั้งที่มันโผล่มาในเกมใหม่ ผมมักจะมีความรู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน และนั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้โจโคโบะแข็งแรงและยังคงอยู่ในใจแฟน ๆ ตราบเท่าที่โลกของเกมยังคงมีเรื่องราวให้บอกเล่า

ความโศกของเรื่องราวนี้เริ่มจากชายคนหนึ่งที่มีชื่อเดิมว่า มิจิคาสึ ซึกิคุนิ และสายสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับญาติคนหนึ่งซึ่งเกิดมาพร้อมพรสวรรค์เหนือคนทั่วไป ในมุมมองของคนที่คลุกคลีไปกับเรื่องราวแนวดาบและโชกุน ผมเห็นมิจิคาสึเป็นกรณีตัวอย่างของความอิจฉาที่บ่มเพาะมานาน เขาเป็นนักดาบชั้นยอดและยึดมั่นในความเป็นซามูไร แต่ความสามารถอันเป็นธรรมชาติของญาติทำให้ความภูมิใจและความมั่นใจของเขาสั่นคลอน ปรัชญาเรื่องศักดิ์ศรีกับการคุ้มครองครอบครัวชนกันอย่างเจ็บปวด จนเข้าใจได้ว่าทำไมการหลบหนีความตายและการแสวงหาอำนาจนิรันดร์จึงกลายเป็นทางออกที่เขายอมรับได้ หลังจากตัดสินใจเปลี่ยนตัวเองจนกลายเป็นสิ่งที่เหนือมนุษย์ เขาได้รับตำแหน่งสูงสุดในกลุ่มปีศาจ ปัจจุบันคนมักจดจำเขาในชื่อโคคุชิโบ แต่ภายในยังคงมีร่องรอยของอดีตมนุษย์ที่ย้ำเตือนถึงการสูญเสียและการเลือกทางเดินที่ผิดพลาด เรื่องนี้ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวละครที่ดูน่ากลัวที่สุดกลับเป็นผู้ที่น่าสงสารที่สุดในแง่ความสูญเสียของตัวตน จบด้วยภาพของนักรบที่ยังยึดถือเกียรติ แต่ต้องแลกมาด้วยจุดสิ้นสุดที่เต็มไปด้วยทั้งความรุ่งโรจน์และความเศร้า

เราเห็นภาพตระกูลอุบุยาชิกิในมังงะเป็นเรื่องราวของสายเลือดที่แบกกรรมติดตัวมาตั้งแต่รุ่นสู่รุ่น แทนที่จะเป็นตำนานเริ่มต้นด้วยการยกทัพหรือการต่อสู้ยิ่งใหญ่ ข้อมูลในเรื่องเล่าให้เห็นว่าตระกูลนี้เป็นผู้นำของหน่วยพิฆาตอสูรติดต่อกันมาหลายชั่วคน แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาโดดเด่นคือโรคภัยหรือ 'ลักษณะทางพันธุกรรม' ที่ทำให้ร่างกายอ่อนแอ อายุสั้น และมีรอยบนใบหน้า เป็นภาพลักษณ์ที่สื่อถึงความเป็นตระกูลที่ถูกกำกับด้วยโชคชะตา การบอกเล่าในมังงะไม่เน้นประวัติศาสตร์เชิงเหตุการณ์อย่างละเอียด แต่ใช้ภาพรวมของตระกูล—การเป็นหัวหน้า การเสียสละ และการถูกจำกัดด้วยชะตากรรม—เพื่อสร้างกรอบบทบาทให้กับตัวละครหลัก เช่น การนำของผู้นำที่ใจดีแม้ร่างกายอ่อนแอ จุดนี้ทำให้ผู้อ่านรู้สึกว่าตระกูลอุบุยาชิกิเป็นสัญลักษณ์ของความเข้มแข็งทางใจที่สืบทอดกันมา มากกว่าจะเป็นตระกูลนักรบที่มีบันทึกสงครามยาวเหยียด

มีบางอย่างในเส้นทางชีวิตของโคคุชิโบที่ทำให้ฉันต้องสูดหายใจเงียบ ๆ ก่อนจะพูดถึงมัน — นั่นคือน้ำหนักของความเป็นพี่น้องและความอิจฉา ซึ่งกลายเป็นแรงขับเคลื่อนให้เขาก้าวลงสู่ความมืด เมื่อย้อนกลับไปดูอดีตของเขากับ 'Kimetsu no Yaiba' จะเห็นชัดว่าโคคุชิโบ (เดิมชื่อมิจิคาสึ) มีความสัมพันธ์เชิงครอบครัวกับโยริอิจิที่ซับซ้อน ฉันมองว่าแท้จริงแล้วมันไม่ใช่แค่ศัตรูกับฮีโร่ทั่วไป แต่เป็นความเจ็บปวดส่วนตัวที่ยาวนาน เห็นได้จากฉากความทรงจำที่เขายังพยายามไล่ตามเงาความสามารถของโยริอิจิ ซึ่งทำให้เขารู้สึกด้อยกว่าและยึดติดกับคำว่า ‘เหนือกว่า’ จนยอมแลกความเป็นมนุษย์กับความเป็นอมติเพื่อให้ได้พลังที่คงที่ สัมพันธ์กับตัวละครหลักอย่างธันจิโร่สำหรับฉันเป็นความสัมพันธ์แบบเงาสะท้อน — โคคุชิโบไม่ได้มีความผูกพันส่วนตัวกับธันจิโร่เหมือนกับเพื่อนหรือญาติ แต่ธันจิโร่เป็นตัวแทนแห่งสืบทอดของศิลป์ 'Sun Breathing' ซึ่งเป็นสิ่งที่โคคุชิโบเกลียดและปรารถนาในเวลาเดียวกัน ฉันจึงรู้สึกว่าเวลาที่พวกเขาขัดแย้งกัน มันคือการปะทะของอดีตกับปัจจุบัน ของความละเมียดในการฝึกฝนเทียบกับการยอมแลกทุกอย่างเพื่อพลัง โคคุชิโบต่อสู้กับเหล่าหัวหน้าดาบ (เช่นฉากการปะทะยาว ๆ กับนักรบชั้นสูง) ด้วยท่าทีที่เคารพต่อทักษะ แต่ไร้ความเมตตา นั่นทำให้ความสัมพันธ์กับกองพิฆาตอสูรกายเป็นไปด้วยความซับซ้อน ทั้งแค้น ทั้งยึดติด ทั้งความภาคภูมิใจที่แตกสลาย ท้ายที่สุดแล้ว ฉันเดินจากเรื่องนี้ด้วยความรู้สึกว่าชะตากรรมของโคคุชิโบเป็นบทเรียนของการเลือกทาง — อำนาจกับความเป็นมนุษย์ — ที่ทรงพลังและเศร้าจนจับใจ

นี่เป็นเรื่องราวต้นกำเนิดของ 'คิ' ที่ฉันเล่าแบบแฟนสายสืบของงานเล่มหนึ่งเลย — 'คิ ในรอยเงา' เป็นมังงะที่เปิดตัวตัวละครนี้แบบค่อยเป็นค่อยไป ไม่ได้โผล่มาครั้งเดียวแล้วหาย แต่มาเป็นเสี้ยวความลับที่ค่อย ๆ ขยายจนกลายเป็นหัวใจของเรื่อง การปรากฏตัวครั้งแรกของ 'คิ' อยู่ในบทเปิด ๆ ของเล่มสอง เป็นตัวละครที่ดูธรรมดา แต่มีท่าทางกับสายตาที่ทำให้คนอ่านรู้สึกว่ามีอะไรซ่อนอยู่เบื้องหลังนักเขียนตั้งใจออกแบบให้เขาเป็นกระจกเงาสะท้อนอดีตของพระเอก — บทบาทเริ่มจากความลึกลับ แล้วค่อย ๆ ถูกเปิดเผยเป็นแผลใจของชุมชนเล็ก ๆ ที่เกี่ยวพันกับเหตุการณ์ในอดีต ความน่าสนใจคือมังงะเลือกเล่าเรื่องผ่านมุมมองคนรอบข้าง ทำให้ต้นกำเนิดของ 'คิ' เป็นการผสมระหว่างประวัติครอบครัวกับตำนานท้องถิ่น ฉันชอบที่มังงะไม่ยัดเยียดคำอธิบายทั้งหมดตั้งแต่ต้น แต่ปล่อยให้ผู้อ่านตีความและค่อย ๆ ได้รู้ที่มาของชื่อ ความสัมพันธ์กับสถานที่สำคัญ และเหตุผลที่เขาเปลี่ยนไปตลอดเวลา เส้นภาพที่เบา แต่แฝงรายละเอียดเล็ก ๆ เช่นรอยสักเล็กบนข้อมือหรือของสะสมโบราณ กลายเป็นเบาะแสที่ทำให้ฉากเปิดเผยความจริงตอนท้ายเล่มมีพลังมากขึ้น เรื่องนี้อ่านแล้วรู้สึกเหมือนค่อย ๆ แกะห่อของขวัญชิ้นนึง — ใช้เวลา แต่คุ้มค่าทุกหน้าที่พลิก

โคโกโร่ในมังงะต้นฉบับถูกปั้นให้เป็นตัวละครที่ดูเหมือนล้มเหลวแต่มีความสำคัญเชิงโครงเรื่องมากกว่าที่เห็นบนผิวเผิน ซึ่งฉันมองว่าเป็นหนึ่งในเสน่ห์หลักของ 'Detective Conan' เล่าแบบตรงไปตรงมา เขาเป็นนักสืบเอกชนที่มีชื่อเสียงจากการเป็นผู้ถูกใช้เป็นหน้ากากให้โคนันอธิบายการสืบสวนผ่านร่างที่หลับไป (ฉากคลาสสิกก็คือการที่โคนันยิงยาสลบไปที่โคโกโร่แล้วให้เขาพูดคำตอบในรายการทีวี)\n\nภาพรวมของภูมิหลังในมังงะระบุว่าโคโกโร่เคยมีวัยรุ่นและช่วงชีวิตที่เกี่ยวข้องกับงานสืบสวน ก่อนจะกลายมาเป็นคนติดเหล้า ติดสาว และมักพูดเกินจริง แต่ก็มีแง่มุมที่แสดงให้เห็นว่าเขาไม่ใช่คนโง่ตายตัว ความสัมพันธ์กับลูกสาวอย่างรันและอดีตภรรยาที่เป็นทนายทำให้เห็นมิติของเขาในฐานะคนที่ยังมีความรับผิดชอบซ่อนอยู่\n\nสิ่งที่ฉันชอบเป็นการส่วนตัวคือการที่ผู้แต่งนำความอ่อนแอของเขามาใช้เป็นเครื่องมือเชื่อมตัวเอกหลัก—โคนัน—กับโลกผู้ใหญ่ โคโกโร่จึงทำหน้าที่เป็นตัวตลก แต่ก็เป็นกระจกสะท้อนความจริงบางอย่างของสังคมและความเป็นมนุษย์ในเรื่องนี้

ชื่อ 'นางิ' มักจะให้ภาพลักษณ์ที่เรียบสงบแต่มีเรื่องราวซ่อนอยู่ข้างใน ซึ่งเป็นเหตุผลที่หลายคนในวงการมังงะชอบใช้ชื่อนี้สำหรับตัวละครที่มีเบื้องหลังซับซ้อนและเต็มไปด้วยการเปลี่ยนผ่าน ฉันชอบพูดถึงที่มาจากมุมภาษาก่อน: ตัวอักษรที่มักใช้สำหรับคำว่า 'นางิ' (凪) ให้ความหมายว่าคลื่นสงบหรือความเงียบของทะเล ซึ่งนักเขียนนำความหมายนี้มาเล่นเป็นสัญลักษณ์ได้ดี — ตัวละครภายนอกอาจดูนิ่ง แต่ข้างในมีพายุอารมณ์หรืออดีตที่ยังไม่จบ นักเขียนจะถักทออดีตนั้นผ่านแฟลชแบ็ค ความสัมพันธ์ในครอบครัว หรือเหตุการณ์สำคัญเมื่อเด็ก เพื่อให้ผู้อ่านค่อย ๆ เข้าใจแรงจูงใจ มองในเชิงโครงสร้าง ฉันเห็นว่าการให้กำเนิดตัวละครแบบนี้มักเริ่มจาก 'เหตุการณ์จุดเปลี่ยน' — ถูกทอดทิ้ง สูญเสีย หรือความรับผิดชอบที่ถูกโยนมาทำให้ตัวละครต้องเติบโตไว และการออกแบบภาพลักษณ์ (ทรงผม สีตา เครื่องแต่งกาย) มักสะท้อนความขัดแย้งภายในด้วย นักเขียนมังงะที่มีฝีมือจะใช้รายละเอียดเล็ก ๆ เช่นของเล่นสมัยเด็ก หนังสือที่ชอบ หรือเพลงโปรด มาเป็นกุญแจไขอดีตของ 'นางิ' โดยส่วนตัว ฉันชอบเมื่อเบื้องหลังถูกเปิดแบบทีละชั้น เพราะมันทำให้ตัวละครดูเป็นคนจริง ๆ ไม่ใช่แค่บทบาทในเรื่องหนึ่งเรื่องเดียว และเมื่อชื่อ 'นางิ' ถูกใช้ในบริบทที่ต่างกัน มันกลับยิ่งแสดงให้เห็นว่าชื่อเดียวกันสามารถบรรจุเรื่องราวและธีมที่หลากหลายได้มากขนาดไหน

สายลมเย็นพัดผ่านภาพความขมขื่นของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่กลางเงาดาบและเลือด ผมมองการเดินทางของเขาเหมือนเรื่องโศกนาฏกรรมคลาสสิก: ชายที่เคยมีชีวิตเป็นทหาร มีความภาคภูมิใจในฝีมือ แต่กลับถูกความอิจฉาฉีกเป็นเสี่ยงๆ หลังจากได้อ่านรายละเอียดในฉากย้อนอดีตของ 'Kimetsu no Yaiba' ความอิจฉาต่อพรสวรรค์ของศัตรูในครอบครัว—ผู้ซึ่งมีเทคนิค 'Sun Breathing' เก่งกาจเหนือใคร—กลายเป็นแรงผลักดันให้เขาปรับเปลี่ยนค่านิยมทั้งหมด ความปรารถนาที่จะเป็นที่หนึ่งไม่ได้เป็นแค่แรงกระตุ้นชั่วคราว แต่นำไปสู่การตั้งนิสัยแบบใหม่: ฝึกซ้อมจนลืมพักผ่อน ปฏิเสธความอ่อนแอ และยึดมั่นว่าคุณค่าของคนวัดด้วยดาบ การตัดสินใจหันข้อได้เปรียบสู่การเป็นปีศาจสะท้อนโลกทัศน์ทางอุดมการณ์ของเขาอย่างชัดเจน — ความเชื่อว่าความยืนยาวและพลังคือคำตอบสุดท้าย แม้ต้องแลกด้วยมนุษยธรรม นิสัยประจำวันที่โผล่ออกมาจากการเปลี่ยนแปลงนี้ เช่น การดูแลดาบอย่างพิถีพิถัน เหมือนรักษาสิ่งเดียวที่ยังเชื่อมเขากับอดีต เป็นภาพที่ทำให้ผมรู้สึกว่านี่ไม่ใช่แค่คนเลวฝ่ายเดียว แต่เป็นคนที่เลือกทางเดินสุดโต่งเพื่อหนีความด้อย ทั้งเศร้าและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน

แปลกแต่ชวนติดตามที่ตัวละครโทกะถูกเขียนให้ดูสดใสแต่มีแง่มุมมืดซ่อนอยู่เบื้องหลัง เธอปรากฏตัวในมังงะ 'My Hero Academia' ในฐานะหนึ่งในสมาชิกกลุ่มวายร้ายที่มีเสน่ห์แบบพิศวง — พูดคุยเป็นมิตร หัวเราะได้ แต่ความต้องการบางอย่างของเธอกลับผลักดันให้ทำสิ่งรุนแรงได้โดยไม่สะทกสะท้าน ฉันมองต้นกำเนิดของเธอผ่านสองเลเยอร์: เลเยอร์แรกคือสิ่งที่เห็นในหน้ากระดาษตอนแรก ซึ่งวาดภาพเธอเป็นตัวละครที่มีควิร์กแปลกคือการแปลงร่างโดยการสัมผัสเลือด ทำให้เธอกลายเป็นใครก็ได้ที่เธอเลือก การออกแบบหน้าตาและการกระทำที่สลับกับความใสซื่อทำให้ความน่ากลัวของเธอโดดเด่น แต่เลเยอร์ที่สอง คือเบื้องหลังทางอารมณ์ที่ค่อยๆ ถูกเปิดเผยผ่านแฟลชแบ็กและการโต้ตอบกับตัวละครอื่น ๆ ในมุมมองนี้ เธอไม่ได้เกิดมาเป็นคนเลวตั้งแต่แรก แต่เป็นคนที่รู้สึกว่าโดดเดี่ยวและไม่ได้รับการยอมรับ แล้วความต้องการจะเป็น ‘คนที่เธอชอบ’ กลายเป็นการบอกเหตุผลว่าทำไมเธอถึงยอมทำทุกอย่างเพื่อเข้าถึงและเลียนแบบผู้อื่น จังหวะการเล่าเรื่องของมังงะค่อยๆ เผยให้เห็นว่าการพบเพื่อนร่วมทางในเส้นทางมืด เช่น ตัวละครที่ยอมรับเธอจริง ๆ กลายเป็นปัจจัยหนึ่งที่ล็อกเส้นทางชีวิตของเธอให้แน่นขึ้น จากมุมมองแฟนคนหนึ่ง ความน่าสะเทือนใจของโทกะอยู่ที่การผสมกันของความไร้เดียงสาและความอันตราย — ทั้งสองอย่างถูกใช้อย่างชาญฉลาดโดยผู้เขียนเพื่อทำให้เธอเป็นตัวละครที่ซับซ้อน ไม่ใช่แค่ตัวร้ายที่ไม่มีมิติ การพัฒนาในมังงะทำให้เห็นทั้งด้านที่น่าเห็นใจและด้านที่ต้องรับผิดชอบ ผลลัพธ์คือภาพของตัวละครที่ยังคงชวนให้คิดต่อ ทั้งเรื่องความรับผิดชอบ ความรัก และการยอมรับตัวตน

ฉันชอบเจาะลึกประวัติของโคคุชิโบในมุมที่เป็นมนุษย์ก่อนจะกลายเป็นปีศาจ เพราะส่วนตัวมักนึกถึงความขัดแย้งภายในที่ทำให้เขากลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคนหนึ่งในเรื่อง โคคุชิโบเดิมชื่อมิจิคัตสึ สึกิคุนิ (Michikatsu Tsugikuni) ซึ่งเป็นพี่ชายของยอดฝีมือยุคก่อน Yoriichi ความอิจฉาและความต่ำต้อยจากการเป็นคนที่พ่ายต่อพรสวรรค์ของน้องชายเป็นจุดเริ่มต้นของการตัดสินใจที่เปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล แนวคิดเรื่องการยืนเหนือความอ่อนแอทำให้เขายอมแลกความเป็นมนุษย์เพื่อความแข็งแกร่งยาวนาน จนท้ายที่สุดกลายเป็นโคคุชิโบ ผู้มีอายุมากและทักษะเกือบจะเหนือมนุษย์ พลังของเขาไม่ได้เป็นเพียงพลังดิบ แต่เป็นการผสมผสานระหว่างฝีมือดาบแบบโบราณกับความสามารถของปีศาจ เขาสร้างรูปแบบการหายใจที่เรียกว่า 'Moon Breathing' ซึ่งถ้าเทียบเชิงเทคนิคคือการดัดแปลงจากพื้นฐานการใช้ลมหายใจเพื่อเพิ่มพลังให้การฟันมีรูปแบบโค้งเป็นพระจันทร์และช่วยต่อยอดการโจมตีให้ครอบคลุมพื้นที่กว้าง ความอยากชนะและการกลายเป็นปีศาจยังทำให้เขาได้รับความสามารถพิเศษหลายอย่าง เช่น การฟื้นฟูร่างกายอย่างรวดเร็ว การแปลงร่างบางส่วนเป็นคมดาบ และดวงตาที่เปลี่ยนไปซึ่งช่วยให้รับรู้การเคลื่อนไหวที่เกือบจะเหนือมนุษย์ เหมือนเป็นการผนวกจิตใจของนักรบรุ่นเก่าเข้ากับพลังเหนือธรรมชาติ ผลที่ได้คือคู่ต่อสู้แทบไม่มีทางรู้จังหวะที่แท้จริงของเขาได้ง่าย ๆ ซึ่งทำให้โคคุชิโบกลายเป็นศัตรูที่ทั้งน่าเศร้าและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน