โฉมงามกับเจ้าชายอสูร 2017 เพลงประกอบมีเพลงไหนบ้างและใครร้อง?

เพลงเปิดอย่าง 'Belle' สำหรับฉันคือหัวใจของ 'โฉมงามกับเจ้าชายอสูร'—ความยาวไพเราะและเต็มไปด้วยข้อมูลตัวละครจนแทบจะเป็นบทอธิบายโลกทั้งใบในไม่กี่นาที ฉันชอบวิธีที่เนื้อร้องและเมโลดี้ทำให้เบลล์เป็นคนที่ทั้งเฉียบคมและเห็นโลกใหญ่กว่าเมืองเล็ก ๆ เพลงนี้ไม่ใช่แค่เปิดเรื่อง แต่มันสร้างจังหวะให้ทั้งเรื่องเข้าไปอยู่ในหัวคนดู ตั้งแต่การวิ่งผ่านตลาด ความคาดหวังของชาวบ้าน ไปจนถึงความฝันของเธอ ทุกอย่างถูกเล่าโดยใช้พลังของดนตรีและการออกแบบฉากดิสนีย์แบบคลาสสิก ประเด็นที่ทำให้เพลงนี้โดดเด่นคือการเล่าเรื่องผ่านเพลง: มันเป็นทั้ง exposition, จุดยืนของพระเอก-นางเอก และเป็นการตั้งคำถามทางสังคมในเชิงนุ่มนวล พอเพลงจบ ฉันรู้สึกอยากติดตามตัวละครนี้ต่อ เหมือนเพิ่งได้พบกับคนที่มีมิติครบถ้วน ซึ่งนั่นแหละทำให้ 'Belle' อยู่ในใจยาวนาน

แฟนพากย์ไทยรู้ดีว่า 'โฉมงามกับเจ้าชายอสูร' ถูกพากย์ไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบโดยทีมงานคุณภาพ ตัวเอกอย่าง 'เบลล์' พากย์โดย ศรีอาภา เรือนนาค เสียงใสซื่อสัตย์กับบทบาท ส่วน 'เจ้าชายอสูร' พากย์โดย สรุยา เกษมราษฎร์ ที่ถ่ายทอดทั้งความดุดันและความอ่อนโยนได้เหมาะเจาะ นอกจากคู่เอกยังมีตัวละครสนับสนุนอย่าง 'ลูมิแอร์' พากย์โดย อรุณี นันทิวาส เสียงอ่อนหวาน หรือ 'โค้กส์เวอร์th' พากย์โดย ธีระพล เนติโพธิ์ ที่สร้างสีสันได้ดีทีเดียว ทีมงานไทยทำให้เรื่องนี้มีชีวิตชีวาต่างจากต้นฉบับฝรั่งด้วยลีลาการพากย์ที่เป็นธรรมชาติ ฟังแล้วอินไปกับทุกอารมณ์เหมือนดูเรื่องราวใกล้ตัว

เสียงเพลงของ 'นางฟ้าอสูร' ติดหูฉันตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ยินชาร์ปของเมโลดี้เปิด; เพลงเปิดของเรื่องมักจะมีพลังและคอร์ดที่ขึ้น-ลงแบบจับใจ ทำให้ทุกฉากแอ็กชันหรือการเปิดตอนรู้สึกมีแรงผลักดันทันที เพลงปิดกลับเลือกโทนที่อ่อนกว่า ผู้ขับร้องจะเป็นคนที่ถ่ายทอดอารมณ์ได้ละเอียด — บ่อยครั้งเป็นนักพากย์หญิงของตัวละครหลักซึ่งทำให้บทเพลงทั้งเรื่องมีความต่อเนื่องทางอารมณ์ระหว่างบทและเพลง ในมุมมองของแฟนที่คลุกคลี ฉันชอบความหลากหลายของเพลงอินเสิร์ทใน 'นางฟ้าอสูร' มากกว่าเพลงไหน ๆ เพราะมักจะโผล่มาเฉพาะตอนสำคัญแล้วเชื่อมโยงกับจังหวะภาพได้ดี เพลงอินเสิร์ทมักถูกขับร้องโดยนักพากย์ของตัวละครนั้น ๆ ทำให้เสียงร้องมีความเป็นตัวตนและเข้าไปในความรู้สึกของฉากได้ลึกกว่าเพลงทั่วไป คล้ายกับความรู้สึกตอนที่ได้ยินเพลงใน 'Anohana' ซึ่งใช้เพลงอินเสิร์ทฉายซีนความทรงจำได้อย่างทรงพลัง นี่แหละคือเหตุผลที่เพลงบางท่อนของ 'นางฟ้าอสูร' ยังคงวนอยู่ในหัวฉันหลังจากดูจบ — เป็นทั้งธีมของเรื่องและตัวช่วยเล่าเรื่อง zugleich

การแสดงของนักแสดงใน 'โฉมงามกับเจ้าชายอสูร' ฉบับ 2017 เป็นสิ่งที่ทำให้ฉันกลับมาดูซ้ำอยู่บ่อยๆ ฉันมักพูดถึง Emma Watson เสมอในบทของเบล (Belle) เพราะเธอให้ความเป็นคนทันสมัยกับตัวละครเก่าแก่ ทำให้เบลมีความอยากรู้อยากเห็นและความเข้มแข็งในเวลาเดียวกัน ส่วน Dan Stevens รับบททั้งเจ้าชายอสูร (Beast / Prince Adam) ซึ่งการแสดงของเขาผ่านการเคลื่อนไหวและน้ำเสียงสร้างมิติให้ตัวละคร เห็นทั้งความโกรธ ความเปราะบาง และการเติบโตภายในใจ นักแสดงสมทบที่โดดเด่นก็มีส่วนสำคัญไม่น้อย Luke Evans ในบทแกสตง (Gaston) ให้ความหล่อเหลาแบบอวดดี Josh Gad เป็นเลอฟู (LeFou) ที่เติมมุขและความอบอุ่น Kevin Kline เล่นเป็นมอริซ (Maurice) พ่อของเบลที่มีความน่ารักและปกป้อง ส่วน Emma Thompson, Ian McKellen และ Ewan McGregor ถูกเปลี่ยนเป็นวัตถุที่มีชีวิตเป็น Mrs. Potts, Cogsworth และ Lumière ตามลำดับ ทำให้ฉากที่บ้านปราสาทเต็มไปด้วยเสน่ห์และรายละเอียด ทั้งคู่ยังมีปฏิสัมพันธ์ที่ทำให้เรื่องราวมีอารมณ์ทั้งตลกและซาบซึ้งในเวลาเดียวกัน โดยรวมแล้ว ทุกคนในคาแรกเตอร์หลัก—รวมถึง Gugu Mbatha-Raw ที่ให้เสียง Plumette, Stanley Tucci ในบท Cadenza และ Audra McDonald กับ Hattie Morahan—ช่วยสร้างโลกที่รู้สึกอบอุ่นและสมจริง ยิ่งคิดถึงฉากเพลง ฉากเต้นรำ และการสื่อความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครก็ยิ่งย้ำว่าการคัดเลือกนักแสดงชุดนี้ลงตัวจริงๆ

ประทับใจทุกครั้งที่ได้ดูเบื้องหลังของ 'โฉมงามกับเจ้าชายอสูร' ฉบับคนแสดง เพราะนักแสดงหลักหลายคนให้สัมภาษณ์อย่างเปิดเผยระหว่างการโปรโมตและฟีเจอร์ของแผ่นบลูเรย์ ในมุมมองของคนที่โตมากับภาพยนตร์สมัยใหม่ ผมจดจำได้ว่า Emma Watson (เบลล์) เล่าถึงวิธีทำงานกับเพลงและการเล่นฉากกับ Dan Stevens (เจ้าชายอสูร) อย่างละเอียด ส่วน Luke Evans ที่รับบท Gaston พูดถึงการปรับท่าทางให้หลุดจากภาพลักษณ์ของตัวเอง และ Josh Gad ที่เป็น LeFou ให้สัมภาษณ์ที่ขำและจริงใจเกี่ยวกับการทำคอมเมดี้บนกองถ่าย อีกคนที่ไม่ควรลืมคือ Kevin Kline ผู้รับบท Maurice ซึ่งเล่าวิธีเข้าถึงฉากความสัมพันธ์พ่อ-ลูก และการทำงานกับผู้กำกับ Bill Condon ก็ถูกหยิบยกมาเป็นหัวข้อหลักในฟีเจอร์พิเศษด้วย การได้ฟังพวกเขาเล่าเบื้องหลังทำให้เห็นภาพการทำงานที่ซับซ้อนทั้งด้านสเตจ แสง และการผสมเทคนิคจริงกับ CG มากขึ้น — นี่แหละคือเหตุผลที่ฉันชอบฟีเจอร์พิเศษของหนังเรื่องนี้

แฟนหนังสมัยใหม่คงนึกถึงเวอร์ชันคนแสดงปี 2017 เป็นอันดับแรก — ฉันเองก็เช่นกัน เพราะภาพลักษณ์และนักแสดงทำให้เรื่องนี้เข้าถึงคนรุ่นใหม่ได้ง่ายขึ้น ในเวอร์ชันที่นำแสดงโดยผู้กำกับบิลล์ คอนดอนนั้น ใครที่รับบทเจ้าหญิงเบลล์คือ 'เอ็มม่า วัตสัน' ส่วนบทเจ้าชายอสูรซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังมาสคาราและเอฟเฟ็กต์คือ 'แดน สตีเว่นส์' ซึ่งทั้งคู่มีเคมีที่แตกต่างจากฉบับการ์ตูน ฉันชอบที่เอ็มม่าเลือกนำเสนอตัวละครเบลล์ในแง่ของความมั่นใจและมีความเป็นอิสระ ขณะที่แดนให้มิติของเจ้าชายที่ยังคงเป็นมนุษย์อยู่ใต้ร่างสัตว์ แต่ก็มีเสน่ห์ยุ่งเหยิงของตัวละครอมตะนี้ การทำงานร่วมกันของทั้งสองคนทำให้บทรักคลาสสิกฉบับคนแสดงมีความเป็นผู้ใหญ่และอบอุ่นไปพร้อมกัน — เป็นเวอร์ชันที่ฉันชอบกลับไปดูใหม่เมื่อต้องการบรรยากาศโรแมนติกแบบมีความเป็นแฟร์เทลแต่ไม่หวานจนเกินไป

เมโลดี้เปิดเรื่องของอนิเมะเรื่องนี้สะกดหัวใจได้ตั้งแต่โน้ตแรกเลย ฉันชอบฟังเพลงเปิดที่มาพร้อมจังหวะกีตาร์นุ่ม ๆ แล้วค่อย ๆ เติมเครื่องสายจนใหญ่ขึ้น เพลงนั้นให้ความรู้สึกสดใสแต่ไม่หวือหวา เย็บเข้ากับภาพตัวละครที่เขินอายและบทสนทนาตกๆ ตกๆ ได้อย่างกลมกล่อม ในหลายฉากเพลงเปิดทำหน้าที่มากกว่าแค่ดึงคนดูเข้ามา มันเป็นการตั้งโทนว่าเรื่องนี้จะมีทั้งความตลกอึน ๆ และช่วงที่หัวใจอ่อนละมุน อีกชิ้นที่ชอบมากคือเพลงบรรเลงที่ใช้ในฉากสองคนเดินคุยตอนกลางคืน ไม่ต้องเสียงดังหรือเครื่องดนตรีมากมาย แค่เปียโนกับไวโอลินเบา ๆ ก็พอทำให้ฉากนั้นกลายเป็นความทรงจำ เพลงนี้มีธีมซ้ำ ๆ เล็กน้อยที่ผสมกับเสียงธรรมชาติ ทำให้รู้สึกว่าเวลาชะลอลง ส่วนเพลงปิดมีฟีลอบอุ่นผสมขมเล็ก ๆ เวลาฟังแล้วมักจะจำภาพตัวละครแต่ละคนย้อนกลับมาเสมอ โดยรวมแล้ว OST ของ 'โฉมงามพูดไม่เก่งกับผองเพื่อนไม่เต็มเต็ง' ไม่ได้หวือหวาแบบฮิตติดชาร์ต แต่มีความประณีตในการวางเลเยอร์เสียงและใช้ธีมซ้ำที่ทำงานร่วมกับการเล่าเรื่อง ฉันมักจะเปิดฟังตอนเย็น ๆ เพื่อจดจำบรรยากาศของแต่ละตอนอีกครั้ง ก่อนนอนมักยิ้มกับเมโลดี้เล็ก ๆ นั้นเสมอ

เพลงเปิดเรื่องที่ติดหูฉันมากคือ 'Down in New Orleans' ซึ่งในเวอร์ชันภาพยนตร์ร้องโดย Dr. John และเพลงนี้เองก็มีเวอร์ชันที่ Randy Newman เกี่ยวข้องกับการเรียบเรียงด้วย ในมุมมองของคนที่หลงไหลในซาวด์แทร็กแบบแจ๊ส-บลูส์ ผมชอบการจับคู่นักร้องแนว New Orleans อย่าง Dr. John กับสไตล์การประพันธ์ของ Randy Newman มาก เสียงแหบลึกของ Dr. John ให้บรรยากาศถนนในเมืองหลวงของเพลงแจ๊สได้ชัดเจน ขณะที่ซาวด์ของออร์เคสตราและคอรัสเติมความอลังการ ทำให้ฉากเปิดเรื่องรู้สึกมีชีวิตและเต็มไปด้วยกลิ่นอายท้องถิ่น การได้ฟัง 'Down in New Orleans' แบบต่อเนื่องระหว่างเครดิตกับฉากประกอบ ทำให้ผมเข้าใจว่าเพลงธีมหลักมีบทบาทมากกว่าการเป็นเพลงประกอบ — มันเป็นเสมือนพาเวทีให้ตัวละครเดินเข้าไปในโลกของเรื่อง รู้สึกเหมือนถูกลากลงไปยังถนนที่มีไฟนีออนและเปียโนดังอยู่มุมหนึ่ง

ฉากที่ตราตรึงใจที่สุดในพากย์ไทยของ 'โฉมงามกับเจ้าชายอสูร' คงหนีไม่พ้นช่วงที่เบลล์ยืนกรานจะช่วยพ่อโดยยอมอยู่ที่ปราสาทแทน ภาษาที่ใช้ในฉากนี้ทั้งอบอุ่นและหนักแน่น โดยเฉพาะประโยคอย่าง 'ผมไม่ขอให้คุณมาแทน...แต่ถ้าจะอยู่ด้วยกันล่ะก็' ที่เสียงพากย์ไทยถ่ายทอดอารมณ์ได้สมบูรณ์แบบ อีกจุดที่ประทับใจคือฉากห้องสมุดยักษ์ที่บีสต์มอบให้เบลล์ tone เสียงพากย์ไทยในช่วงนี้เปลี่ยนจากหม่นหมองเป็นอ่อนโยนชัดเจน แสดงการเติบโตของความสัมพันธ์ผ่านน้ำเสียงที่ค่อยๆ เปิดใจของทั้งคู่ ภาษาที่ใช้มีทั้ง lyrical และจริงใจ เหมาะกับบรรยากาศมหัศจรรย์ของเรื่อง

มีหลายผลงานที่แฟน ๆ เรียกตัวละครประเภทนั้นว่า 'เจ้าชายเย็นชา' แต่ถ้าต้องยกตัวอย่างเพลงประกอบที่คนรู้จักกันมากอย่างชัดเจน ผลงานแรกที่ผมนึกถึงคือเพลงจากอนิเมะเรื่อง 'Black Butler' — เพลงเปิดชื่อ 'Monochrome no Kiss' ร้องโดย 'SID' ซึ่งโดดเด่นทั้งเมโลดี้และโทนเสียงที่เข้ากับภาพลักษณ์เย็น ๆ ของตัวละครได้อย่างลงตัว เราเชื่อมโยงเสียงเพลงแบบนี้กับตัวละครที่ให้ความรู้สึกเป็นระเบียบ เย็นชา แต่ลึก ๆ มีความลับซ่อนอยู่ เพลงของ 'SID' ถูกใช้เปิดบรรยากาศให้รู้สึกยังไงก็ได้ทั้งความคลาสสิกและความลึกลับ เลยทำให้คนจดจำว่าเมื่อเห็นภาพตัวละครแบบเจ้าชายเย็นชา เพลงนี้มักผุดขึ้นมาในหัว ถ้าต้องสรุปแบบไม่ยืดยาวเกินไป นี่คือหนึ่งในเพลงประกอบที่ฮิตและมักถูกหยิบมาอ้างอิงบ่อย ๆ เมื่อแฟน ๆ พูดถึง 'เจ้าชายเย็นชา' — เสียงร้องและการเรียบเรียงช่วยเน้นคาแรคเตอร์ได้ชัดเจน