นักแสดงใน โฉมงามกับเจ้าชายอสูร

แฟนหนังสมัยใหม่คงนึกถึงเวอร์ชันคนแสดงปี 2017 เป็นอันดับแรก — ฉันเองก็เช่นกัน เพราะภาพลักษณ์และนักแสดงทำให้เรื่องนี้เข้าถึงคนรุ่นใหม่ได้ง่ายขึ้น

ในเวอร์ชันที่นำแสดงโดยผู้กำกับบิลล์ คอนดอนนั้น ใครที่รับบทเจ้าหญิงเบลล์คือ 'เอ็มม่า วัตสัน' ส่วนบทเจ้าชายอสูรซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังมาสคาราและเอฟเฟ็กต์คือ 'แดน สตีเว่นส์' ซึ่งทั้งคู่มีเคมีที่แตกต่างจากฉบับการ์ตูน ฉันชอบที่เอ็มม่าเลือกนำเสนอตัวละครเบลล์ในแง่ของความมั่นใจและมีความเป็นอิสระ ขณะที่แดนให้มิติของเจ้าชายที่ยังคงเป็นมนุษย์อยู่ใต้ร่างสัตว์ แต่ก็มีเสน่ห์ยุ่งเหยิงของตัวละครอมตะนี้ การทำงานร่วมกันของทั้งสองคนทำให้บทรักคลาสสิกฉบับคนแสดงมีความเป็นผู้ใหญ่และอบอุ่นไปพร้อมกัน — เป็นเวอร์ชันที่ฉันชอบกลับไปดูใหม่เมื่อต้องการบรรยากาศโรแมนติกแบบมีความเป็นแฟร์เทลแต่ไม่หวานจนเกินไป

การแสดงของนักแสดงใน 'โฉมงามกับเจ้าชายอสูร' ฉบับ 2017 เป็นสิ่งที่ทำให้ฉันกลับมาดูซ้ำอยู่บ่อยๆ

ฉันมักพูดถึง Emma Watson เสมอในบทของเบล (Belle) เพราะเธอให้ความเป็นคนทันสมัยกับตัวละครเก่าแก่ ทำให้เบลมีความอยากรู้อยากเห็นและความเข้มแข็งในเวลาเดียวกัน ส่วน Dan Stevens รับบททั้งเจ้าชายอสูร (Beast / Prince Adam) ซึ่งการแสดงของเขาผ่านการเคลื่อนไหวและน้ำเสียงสร้างมิติให้ตัวละคร เห็นทั้งความโกรธ ความเปราะบาง และการเติบโตภายในใจ

นักแสดงสมทบที่โดดเด่นก็มีส่วนสำคัญไม่น้อย Luke Evans ในบทแกสตง (Gaston) ให้ความหล่อเหลาแบบอวดดี Josh Gad เป็นเลอฟู (LeFou) ที่เติมมุขและความอบอุ่น Kevin Kline เล่นเป็นมอริซ (Maurice) พ่อของเบลที่มีความน่ารักและปกป้อง ส่วน Emma Thompson, Ian McKellen และ Ewan McGregor ถูกเปลี่ยนเป็นวัตถุที่มีชีวิตเป็น Mrs. Potts, Cogsworth และ Lumière ตามลำดับ ทำให้ฉากที่บ้านปราสาทเต็มไปด้วยเสน่ห์และรายละเอียด ทั้งคู่ยังมีปฏิสัมพันธ์ที่ทำให้เรื่องราวมีอารมณ์ทั้งตลกและซาบซึ้งในเวลาเดียวกัน

โดยรวมแล้ว ทุกคนในคาแรกเตอร์หลัก—รวมถึง Gugu Mbatha-Raw ที่ให้เสียง Plumette, Stanley Tucci ในบท Cadenza และ Audra McDonald กับ Hattie Morahan—ช่วยสร้างโลกที่รู้สึกอบอุ่นและสมจริง ยิ่งคิดถึงฉากเพลง ฉากเต้นรำ และการสื่อความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครก็ยิ่งย้ำว่าการคัดเลือกนักแสดงชุดนี้ลงตัวจริงๆ

เวอร์ชันอนิเมชั่นปี 1991 ของ 'โฉมงามกับเจ้าชายอสูร' เป็นงานที่ฉันเห็นว่าโดดเด่นด้านเพลงและคะแนนมากกว่ารางวัลสำหรับนักพากย์โดยตรง

ภาพยนตร์ฉบับการ์ตูนถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลใหญ่มากมายในรอบปีนั้น — แม้จะเป็นภาพยนตร์แอนิเมชัน แต่ก็ไปไกลจนได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในสาขาใหญ่ รวมถึงการเป็นแอนิเมชันชุดแรกๆ ที่ถูกเสนอชื่อเข้าชิงสาขา Best Picture ด้วย ผลงานด้านดนตรีคือส่วนที่ได้รับรางวัลจริงๆ: Alan Menken กับทีมงานเพลงได้รับรางวัลออสการ์จากคะแนนและเพลงประกอบ ขณะที่นักพากย์อย่าง 'แพกี โอฮารา' (เบลล์) หรือ 'แองเจลา แลนสบิวรี' (มิสซิสพ็อตส์) ได้รับคำชื่นชมอย่างกว้างขวาง แต่ไม่ได้รับรางวัลออสการ์จากบทพากย์ในภาพยนตร์ฉบับนี้

โดยรวมแล้ว ฉันมองว่ารางวัลสำคัญที่มาจากฉบับอนิเมชั่นเป็นรางวัลของงานสร้างและดนตรี มากกว่ารางวัลสำหรับการแสดงเสียงแบบรายบุคคล ซึ่งสะท้อนถึงจุดแข็งของงานนี้อย่างชัดเจน

บอกเลยว่าเมื่อพูดถึงเคมีระหว่างคู่พระนางใน 'โฉมงามกับเจ้าชายอสูร' แทบไม่มีใครไม่หยิบฉากบอลรูมขึ้นมาคุยกันเป็นอันดับแรก

ในมุมมองของคนที่ชอบฉากโรแมนติก งานเต้นรำในบอลรูมเป็นโมเมนต์ที่ทรงพลังสุดสำหรับผม: แสง องค์ประกอบกล้อง และการแสดงสีหน้าเล็กๆ ของทั้งสองฝ่ายทำให้ความสัมพันธ์ค่อยๆ บานขึ้นอย่างน่าเชื่อถือ การที่ Beast ค่อยๆ คลายเกราะและ Belle ยอมเปิดใจในฉากนั้น มันให้ความรู้สึกว่าทั้งคู่มีเคมีแบบค่อยเป็นค่อยไป ไม่ได้ระเบิดด้วยประกายแต่ด้วยรายละเอียดเล็กๆ ที่ทำให้รู้สึกว่าเป็นคู่ที่เกิดขึ้นจริง

อีกฉากที่ผมชอบคือช่วงที่ Beast พา Belle เข้าห้องสมุด นั่นเป็นโมเมนต์ที่เคมีไม่ได้มาในรูปแบบหวือหวา แต่เป็นความสบายใจและการค้นพบซึ่งกันและกัน ซึ่งแฟนๆ หลายคนก็ยกให้เป็นจุดเริ่มต้นของความผูกพันระหว่างพระนาง จบแล้วก็ยังคงยิ้มได้กับภาพจำแบบนั้น

พูดตรงๆว่าฉันมักจะสนใจเบื้องหลังงานสตันท์ของหนัง 'โฉมงามกับเจ้าชายอสูร' มากกว่าพล็อตตรงๆ เพราะฉากแอ็กชันและการเคลื่อนไหวที่ดูราบรื่นไม่ได้เกิดจากนักแสดงเพียงคนเดียว

ในเวอร์ชันภาพยนตร์สมัยใหม่ จะมีทีมสตันท์จำนวนหนึ่งที่รับผิดชอบการแสดงแทนในฉากเสี่ยง เช่น นักแสดงนำบางคนจะมีสแตนด์อินสำหรับฉากปีนป่าย ตะลุมบอน หรือการเคลื่อนไหวที่ต้องใช้ร่างกายเต็มที่ นอกจากนี้ตัวละครอย่างเจ้าชายอสูรที่ต้องใช้เทคนิคการถ่ายทำพิเศษ บ่อยครั้งเป็นการผสมผสานระหว่างการแสดงของนักแสดงจริงกับการจับการเคลื่อนไหว (motion capture) และสตันท์ไดเวอร์หรือสแตนด์อินที่ช่วยในฉากที่อันตรายจริง ๆ

เมื่อฉันดูเครดิตท้ายเรื่องแล้ว ฉันมักจะมองหาคำว่า 'stunt coordinator' 'stunt performer' หรือคำว่า 'stand-in' เพราะชื่อเหล่านี้เป็นที่มาของคนที่ทำฉากสตันท์หรือเป็นสแตนด์อินโดยตรง หากต้องการชื่อเฉพาะเจาะจงของคนที่สแตนด์อินให้กับนักแสดงคนใดคนหนึ่ง ชื่อนั้นมักจะปรากฏในเครดิตหรือรายงานการผลิต และมักสะท้อนถึงทีมงานที่ทำงานร่วมกันเป็นเครือข่ายมากกว่าจะเป็นคนเดียวจบ เรื่องนี้เป็นอีกมุมที่ทำให้ฉันชอบดูเครดิตจบหนัง เพราะทุกคนมีบทบาทสำคัญและมักจะทำให้ฉากดูสมจริงจนเราลืมไปว่าไม่ใช่ตัวนักแสดงหลักลงทำเองทั้งหมด

ประทับใจทุกครั้งที่ได้ดูเบื้องหลังของ 'โฉมงามกับเจ้าชายอสูร' ฉบับคนแสดง เพราะนักแสดงหลักหลายคนให้สัมภาษณ์อย่างเปิดเผยระหว่างการโปรโมตและฟีเจอร์ของแผ่นบลูเรย์

ในมุมมองของคนที่โตมากับภาพยนตร์สมัยใหม่ ผมจดจำได้ว่า Emma Watson (เบลล์) เล่าถึงวิธีทำงานกับเพลงและการเล่นฉากกับ Dan Stevens (เจ้าชายอสูร) อย่างละเอียด ส่วน Luke Evans ที่รับบท Gaston พูดถึงการปรับท่าทางให้หลุดจากภาพลักษณ์ของตัวเอง และ Josh Gad ที่เป็น LeFou ให้สัมภาษณ์ที่ขำและจริงใจเกี่ยวกับการทำคอมเมดี้บนกองถ่าย อีกคนที่ไม่ควรลืมคือ Kevin Kline ผู้รับบท Maurice ซึ่งเล่าวิธีเข้าถึงฉากความสัมพันธ์พ่อ-ลูก และการทำงานกับผู้กำกับ Bill Condon ก็ถูกหยิบยกมาเป็นหัวข้อหลักในฟีเจอร์พิเศษด้วย

การได้ฟังพวกเขาเล่าเบื้องหลังทำให้เห็นภาพการทำงานที่ซับซ้อนทั้งด้านสเตจ แสง และการผสมเทคนิคจริงกับ CG มากขึ้น — นี่แหละคือเหตุผลที่ฉันชอบฟีเจอร์พิเศษของหนังเรื่องนี้

แฟนพากย์ไทยรู้ดีว่า 'โฉมงามกับเจ้าชายอสูร' ถูกพากย์ไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบโดยทีมงานคุณภาพ ตัวเอกอย่าง 'เบลล์' พากย์โดย ศรีอาภา เรือนนาค เสียงใสซื่อสัตย์กับบทบาท ส่วน 'เจ้าชายอสูร' พากย์โดย สรุยา เกษมราษฎร์ ที่ถ่ายทอดทั้งความดุดันและความอ่อนโยนได้เหมาะเจาะ

นอกจากคู่เอกยังมีตัวละครสนับสนุนอย่าง 'ลูมิแอร์' พากย์โดย อรุณี นันทิวาส เสียงอ่อนหวาน หรือ 'โค้กส์เวอร์th' พากย์โดย ธีระพล เนติโพธิ์ ที่สร้างสีสันได้ดีทีเดียว ทีมงานไทยทำให้เรื่องนี้มีชีวิตชีวาต่างจากต้นฉบับฝรั่งด้วยลีลาการพากย์ที่เป็นธรรมชาติ ฟังแล้วอินไปกับทุกอารมณ์เหมือนดูเรื่องราวใกล้ตัว

บอกตรงๆเลยว่าฉันเป็นแฟนตัวยงของเวอร์ชันอนิเมชันคลาสสิก แต่นี่คือสิ่งที่เจอแล้วใช้งานได้จริง: ถาใจอยากดู 'โฉมงามกับเจ้าชายอสูร' ฉบับอนิเมชันปี 1991 แบบถูกลิขสิทธิ์และมีซับไทย ช่องทางหลักที่มั่นใจได้คือ 'Disney+ Hotstar' ซึ่งมักจะมีทั้งซับไทยและพากย์ไทยให้เลือก รวมถึงฟีเจอร์ดาวน์โหลดไว้ดูออฟไลน์ที่สะดวกมากสำหรับการเดินทางไกล

อีกทางเลือกที่ฉันใช้เป็นครั้งคราวคือร้านเช่าดิจิทัลอย่าง Google Play Movies/YouTube Movies หรือ Apple TV (ขึ้นกับช่วงโปรโมชั่นของแต่ละประเทศ) — บริการพวกนี้มักมีตัวเลือกซื้อหรือเช่าเป็นระยะ ๆ และหากโชคดีจะมีซับไทยแนบมาด้วย การตั้งค่าซับอยู่ตรงเมนูควบคุมวิดีโอเวลาซื้อหรือดูเลย ฉันชอบว่ามันให้ความยืดหยุ่นมากกว่ารอคอยบนแพลตฟอร์มเดียว เพราะบางครั้งลิขสิทธิ์จะสลับไปมาระหว่างผู้ให้บริการต่าง ๆ

เคยสงสัยไหมว่าบทนิยายที่อ่านสบายๆ จะถูกย่อยและขยายเป็นภาพที่เราเห็นบนจอได้ยังไง? ฉันมองว่าหนังมักจะเน้นความเป็นละครภาพยนตร์มากขึ้น—ฉากใหญ่ แววตาที่พูดแทนบทบรรยาย และเพลงที่ทำให้ความรู้สึกถูกยกระดับทันที

ในฉบับภาพยนตร์ เช่น 'Beauty and the Beast' (1991) ผู้สร้างเพิ่มตัวละครและมุขตลกอย่าง Gaston เพื่อสร้างความขัดแย้งชัดเจนและฉากแอ็กชันที่ตึงเครียด ขณะที่ต้นฉบับมักจะกระชับกว่าและมุ่งสอนเรื่องคุณธรรมมากกว่า หนังเปลี่ยนจังหวะจากการบรรยายภายในให้กลายเป็นบทสนทนาและการแสดงออกทางกายภาพ ทำให้บางโมเมนต์ซับซ้อนในหนังสือถูกตัดหรือย่อให้สั้นลง

ท้ายที่สุดฉันคิดว่าหนังฉบับฮอลลีวูดเลือกโฟกัสที่ความโรแมนติกและภาพสวยงามมากกว่าบทเรียนเชิงจริยธรรมแบบดั้งเดิม แต่นั่นก็ทำให้เรื่องเข้าถึงคนยุคใหม่ได้ง่ายขึ้น แค่รู้สึกเหมือนอ่านนิทานแล้วถูกเปลี่ยนเป็นงานเทศกาลภาพยนตร์—ทั้งอบอุ่นและยั่วความทรงจำไปพร้อมกัน