โทมัส ฮอบส์ มีอิทธิพลต่อตัวละครใน Game Of Thrones อย่างไร?

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้อ่านและดู 'Game of Thrones' ฉันรู้สึกว่าบรรยากาศทางการเมืองของโลกนั้นช่างสะท้อนความคิดของโทมัส ฮอบส์อย่างชัดเจน — โลกที่ผู้คนถูกขับเคลื่อนด้วยความกลัว การแย่งชิงเกียรติยศ และแรงจูงใจพื้นฐานเพื่อความอยู่รอด ฮอบส์บอกว่าในสภาพธรรมชาติ (state of nature) มนุษย์จะตกอยู่ในภาวะ 'สงครามทุกคนกับทุกคน' ถ้าไม่มีอำนาจสูงสุดมาควบคุม ซึ่งในเชิงสัญลักษณ์ 'บัลลังก์เหล็ก' และกษัตริย์ในวัฏจักรของเวสเทอรอสทำหน้าที่คล้าย ๆ กับสิ่งที่ฮอบส์เรียกว่า 'Leviathan' — เจ้าหน้าที่หรือสถาบันที่บังคับใช้กฎหมายและข่มขู่ให้ผู้คนยอมสละเสรีภาพบางส่วนเพื่อแลกกับความปลอดภัย

ถ้ามองจากมุมตัวละครบางคน การตัดสินใจของพวกเขามีเหตุผลแบบฮอบส์อยู่เสมอ ตัวอย่างเช่น ผู้ปกครองที่ยึดอำนาจอย่างเข้มงวดมักอ้างถึงความจำเป็นในการรักษาความสงบเพื่อปกป้องประชาชน แม้การกระทำเหล่านั้นจะโหดร้าย—นั่นคือการเลือกแบบฮอบส์: ยอมให้เผด็จการเพื่อหลีกเลี่ยงความเสื่อมโทรมของความรั้วสังคม เหตุการณ์อย่างการล้มล้างราชวงศ์ หรือการทรยศซ้อนหลังในสงครามก็สะท้อนว่าข้อตกลงทางสังคมมีความเปราะบาง ถ้าผู้นำไม่ได้รักษาความปลอดภัยและระเบียบ ระบบจะกลับไปสู่ความโกลาหลอีกครั้ง นี่อธิบายได้ว่าทำไมตัวละครบางคนจึงยอมแลกอิสระส่วนบุคคลเพื่อความคาดหวังเรื่องความคงทนของชีวิตและทรัพย์สิน

อีกด้านที่ฉันชอบคิดคือบทบาทของความกลัวและภาพลักษณ์ของอำนาจ: ฮอบส์เชื่อว่าความชอบธรรมของอำนาจมาจากความสามารถหยุดยั้งความรุนแรงได้จริง ๆ ใน 'Game of Thrones' ฉากที่แสดงการประหาร หรือการบังคับใช้กฎอย่างเด็ดขาด กลับทำให้ราชอำนาจนั้นถูกนับถือหรือหวาดกลัวมากขึ้น แต่เมื่อนำอำนาจไปใช้ในทางอธรรมและเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน ความชอบธรรมก็บิดเบี้ยว ผลลัพธ์คือความไม่มั่นคงซึ่งนำไปสู่ความรุนแรงใหม่ ๆ — เป็นวงจรวนซ้ำที่ฮอบส์เตือนเราไว้ สุดท้ายแล้วฉันคิดว่าเรื่องเล่านี้ไม่ได้แค่ยืนยันฮอบส์ แต่ยังตั้งคำถามว่าถ้า Leviathan กลายเป็นผู้กดขี่ เราจะมีทางเลือกอย่างไร แล้วทางออกที่เราเลือกนั้นพร้อมแลกด้วยอะไร นั่นแหละที่ทำให้เรื่องนี้ทั้งน่าสยดสยองและดึงดูดใจ

ระหว่างดูซีนการเจรจาและการทรยศใน 'Game of Thrones' ฉันมองเห็นวิถีคิดแบบฮอบส์ในตัวละครหลายคน ที่ไม่ใช่แค่เรื่องอำนาจ แต่เป็นการคำนวณความเสี่ยงและผลประโยชน์ส่วนตน ตัวละครเช่น Littlefinger ใช้ช่องว่างของความไม่เชื่อใจและความไม่แน่นอนให้เป็นทุน เขาสร้างเครือข่ายด้วยการจุดไฟแห่งความไม่มั่นคง เพื่อให้ผู้คนพึ่งพาเขาในฐานะผู้กำหนดผลลัพธ์ ซึ่งคล้ายกับแนวคิดฮอบส์เรื่องการยอมสละเพื่อผู้ที่ทำให้เกิดความมั่นคง

อีกตัวอย่างที่ต่างออกไปคือความขัดแย้งระหว่างความยุติธรรมกับความปลอดภัย — Daenerys และ Jon มักจะถูกคนดูตั้งคำถามว่าควรยึดหลักไหนก่อน เมื่อต้องเผชิญกับภัยคุกคามสำคัญอย่างกองทัพเหนือกำแพง ผู้คนกลับต้องเลือกจับมือกับศัตรูของตนเอง นี่คือปัญหาแบบฮอบส์: การประสานกำลังเพื่อความอยู่รอดแม้จะต้องทำลายความเชื่อใจเดิม ๆ ในมิติส่วนบุคคลฉันรู้สึกว่าซีรีส์ถ่ายทอดความคิดนั้นได้คมคาย — อำนาจที่สถาปนาตัวเองด้วยความกลัวอาจจะนำมาซึ่งระเบียบ แต่ก็ต้องแลกด้วยคุณค่าที่เสียหายไปมากมาย ทำให้ทุกการตัดสินใจมีเงื่อนไขทางจริยธรรมซับซ้อนที่น่าติดตามจริง ๆ