مشاركة

อาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)
อาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)
مؤلف: นินาเนะ

บทที่ 1

last update تاريخ النشر: 2025-06-14 13:37:02

ณ ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในช่วงเวลาพักกลางวัน นักศึกษาต่างทยอยกันออกไปทานข้าวร้านข้างนอกมหาวิทยาลัยบ้างและทานที่โรงอาหารในมหาวิทยาลัยบ้างเช่นเดียวกับเด็กหนุ่มปีหนึ่งที่พึ่งเข้ามาเรียนวันแรกก็ได้รับภารกิจตามหาพี่รหัสเข้าแล้ว

[ฟิน]

ฟินหนุ่มนักศึกษาปีหนึ่งที่ตามหาพี่รหัสจากคำใบ้ได้มาแค่คำว่า ชา… แต่ด้วยหัวสมองอันฉลาดหลักแหลมที่ยังมีพอจะทำให้เขาคิดได้ว่าก็น่าจะเป็นชื่อเล่นคน ที่มีสองพยางค์ขึ้นต้นด้วยคำว่า ‘ชา…’

“แบบนี้ผมก็สบายเลย ชาก็น่าจะมีคนเดียวแหละ คงหาไม่ยาก”

ได้ยินมาว่าพี่รหัสจะมีชั่วโมงกิจกรรมให้ด้วยตั้ง 5 ชั่วโมงมันเยอะนะถ้าแค่หาพี่รหัสให้เจอก็ได้ 5 ชั่วโมงกิจกรรมมันดูง่ายมากๆ และถ้าเปรียบกับกิจกรรมอื่นๆ อันนี้ง่ายสุดล่ะผมคิดว่านะ ผมถึงอยากตามหาพี่รหัสให้เจอดีกว่าไปทำอย่างอื่นที่ยากเพื่อแลกเอาชั่วโมงกิจกรรม เพราะถ้าทำอย่างอื่นก็ดูจะยากสำหรับผมเกินไป แบบนี้ง่ายผมต้องทำให้ได้แต่ว่าสุดท้ายบางกิจกรรมที่ผมไม่อยากจะเข้าร่วมผมก็คงจำเป็นที่จะต้องเข้าร่วมเพื่อเก็บชั่วโมงกิจกรรมให้ครบตามทางมหาวิทยาลัยเขากำหนดไว้

จำนวนชั่วโมงที่ต้องทำให้ครบก็ตามนี้เลยครับ ‘นักศึกษาต้องเข้าร่วมกิจกรรมของมหาวิทยาลัยแบบบังคับแกนจำนวน 10 กิจกรรม แบบบังคับเลือกตามความสมัครใจ และต้องมีจำนวนชั่วโมงกิจกรรมไม่น้อยกว่า 30 ชั่วโมงตลอดหลักสูตรการศึกษา’

นั่นแหละครับผมถึงอยากได้นักอยากได้หนาชั่วโมงกิจกรรมนั่น ไม่ใช่แค่ว่าจะต้องเรียนให้จบไปอย่างเดียวแต่ต้องเข้าร่วมกิจกรรมด้วย ต้องมีชั่วโมงการเข้าร่วมกิจกรรมให้ครบตามที่ทางมหาวิทยาลัยกำหนดไว้ ซึ่งวันนี้เป็นวันแรกของการเปิดเรียน พรุ่งนี้รับน้อง และต้องหาพี่รหัสให้เจอภายในวันนี้

“ตรงนี้มีพี่คนไหนชื่อชาไหมครับ” ฟินเห็นที่โรงอาหารมีรุ่นพี่สาขาเดียวกันกับเขาอยู่เยอะเลยเดินมาถามหาพี่รหัสถึงที่โต๊ะอาหารที่พวกพี่ๆ เขานั่งกินข้าวกันอยู่ในตอนพักเที่ยง

“พี่”

“พี่เอง”

รุ่นพี่ยกมือขานรับกันตั้ง 2 คนทำเอาฟินถึงกับเกาหัวเล็กน้อย เอาแต่คิดแล้วก็สงสัย ใครกันนะที่เป็นพี่รหัสของฟิน

“เอ่อ! พี่ๆ ครับเฉลยผมมาเถอะครับว่าคนไหนคือพี่รหัสของผม ผมจะได้ไปกินข้าว”

“ให้พวกพี่บอกง่ายๆ เลยไง”

“ถ้าไม่บอกผมจะไปรู้ได้ไงล่ะครับ”

“ต่อปากต่อคำอีกด้วย”

“แต่ถ้าไม่ยอมบอกผมตอนนี้งั้นผมไปกินข้าวก่อนนะครับ” ฟินพูดก่อนจะหันหลังเตรียมจะเดินหนี

“น่าเสียดายๆ พี่ก็ว่าจะบอกแล้วล่ะ แต่น้องเดินหนีไปซะแล้ว” เสียงรุ่นพี่ในกลุ่มนั้นพูดขึ้นมาตอนฟินกำลังเดินหนี

ตอนนั้นฟินยังเดินออกไปได้ไม่ไกลจากโต๊ะอาหารของรุ่นพี่กลุ่มนั้นทำให้ฟินได้ยินที่พี่ในกลุ่มพูด พอได้ยินก็ทำให้ฟินต้องเดินกลับมายืนที่หน้าโต๊ะอาหารที่เดิม

“สรุปพวกพี่จะบอกผมว่าใครคือพี่รหัสของผม”

“ตอนแรกว่าจะบอก แต่ตอนนี้คิดก่อน” รุ่นพี่ที่ดูหน้าตากวนๆ ที่สุดในกลุ่มพูดขึ้นมาอีกครั้ง

“แล้วน้องคิดว่าใครในสองคนนี้” รุ่นพี่อีกคนในกลุ่มนั้นพูดขึ้นมา

“ผมไม่รู้ครับ ผมถึงถามไงครับ”

“ตอบกวนด้วยเว้ย!!” คนชื่อชาเย็นพูดขึ้น เขาจะเป็นคนนิ่งๆ เวลาพูดมาแต่ละครั้งคนก็ชอบหาว่าทำตัวตึงใส่ พวกกวนๆ ในกลุ่มนี้ไม่เยอะไม่มาก ส่วนความหล่อๆ นั้นน่ะเหรอ กลุ่มนี้ก็หล่อกันเกือบทุกคนนะ

“ไม่ใช่ครับ ผมไม่ได้ตอบกวนนะครับ”

“พี่ให้เดาครับน้อง ที่ไม่ได้ถามว่าน้องรู้ไหม” ชานมพูดขึ้นต่อด้วยน้ำเสียงที่ดูโอเคที่สุด เนื่องจากมีเพื่อนในกลุ่มบางคนดูดุและกวนน้องไปเยอะแล้วเขาเลยเป็นคนพูดจาอ่อนโยนให้สักคน

“อ๋อครับ ถ้างั้นผมก็คงคิดว่าน่าจะเป็นพี่นี่แหละครับเพราะพี่ดูพูดจาดีสุด” ฟินพูดพลางเดินเข้าไปยืนตรงหน้าของชานม

ชานมพูดจาโอเคสุดในกลุ่มส่วนคนอื่นๆ อาจจะมีใช้ช่องเสียงที่ดูดุๆ หน่อย แต่ความเป็นจริงชานมก็เคยใช้น้ำเสียงที่ดูดุไม่ต่างกันกับเพื่อนๆ เพราะกลุ่มนี้บางคนเป็นถึงพี่ว้ากของคณะ

“เห็นไหมมึงพูดจาดีแล้วน้องมันก็ได้ใจคนเดียวเลยไอ้นม”

“อ๋อพี่คนนี้ชานม แล้วพี่อีกคนชาอะไร”

“อย่าพึ่งถามถึงอีกคน สรุปเดาว่าพี่รหัสเป็นพี่ใช่ไหม”

“ครับ”

“เฮ้ย!! คุณรู้เปล่าเนี่ยว่าถ้าทายไม่ถูกจะโดนลงโทษวิดพื้น 20 ครั้งตอนนี้เลย” แล้วจู่ๆ เสียงของชานมก็เปลี่ยนไปในโทนที่ดูดุๆ หน่อย

“เดี๋ยวๆ เดี๋ยวก่อนครับ ทำไมต้องลงโทษด้วยครับแค่ให้ทายเล่นๆ ไม่ใช่หรอกครับ”

“ก็น้องไม่ได้ถามถึงบทลงโทษว่ามีไหม”

นี่ผมมาเล่นบ้าอะไรกับพวกพี่กลุ่มนี้กันอยู่ครับเนี่ย ผมยังไม่ได้กินข้าวด้วยสิ แค่เดินมาจะถามหาพี่รหัสเฉยๆ เองแต่ผมไม่ได้คิดเผื่อว่าจะมาโดนอะไรแบบนี้เลยนะ พวกพี่ๆ เขานั่งกินข้าวกันอิ่มเสร็จเรียบร้อยแล้วไม่เหมือนผมที่ยังไม่ได้กินอะไรมา เห็นรุ่นพี่สาขาตัวเองอยู่เยอะก็เลยจะเข้ามาถามหาพี่รหัส

“ตอนแรกที่พวกพี่ว่าผมตอบกวน แต่ผมว่าตอนนี้พี่ก็ตอบกวนกว่าผมเยอะเลยนะครับ”

“มึงแต่กูได้ยินมาว่าสาขาเราบอกว่าถ้าน้องๆ หาพี่รหัสไม่เจอในวันนี้จะอดได้พี่รหัสไปดูแลเลยนะมึง” รุ่นพี่ที่อยู่ด้านหลังของชานมพูดขึ้น

“นั้นสิ สงสัยน้องคนนี้น่าจะเป็นหนึ่งในคนที่จะไม่ได้พี่รหัสว่ะ ฮ่าๆ” เสียงพี่ๆ จากด้านหลังคุยกันด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยกันสุดๆ

“งั้นผมยอมไม่มีเลยก็ได้ครับ” ฟินพูดพลางจะเดินหนีออกอีกครั้ง

“แต่เหมือนว่าจะไม่ได้ชั่วโมงกิจกรรมด้วยนะถ้าไม่ผ่านกิจกรรมตามหาพี่รหัสนี้”

เมื่อฟินได้ยินรุ่นพี่พูดขึ้นมาแบบนี้ ฟินหยุดชะงักทันทีก่อนหันหลังกลับเดินมายืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะอาหารของพี่ๆเหมือนเดิม

“กลับมาไวเชียวนะน้อง”

“พอๆ หยุดแกล้งน้องมันได้แล้วพวกมึง พี่ไม่ใช่พี่รหัสของน้องนะเสียใจด้วย” ชานมลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารเดินไปพูดตรงหน้าฟินพอพูดจบประโยคแล้วมองด้วยหางตาไปที่ชาเย็นเพื่อเป็นการบอกฟินว่าใครคือพี่รหัสตัวจริงๆ

“ไปเถอะพวกมึงกูอิ่มล่ะ ให้พี่รหัสน้องรหัสเขาคุยกัน” หลังจากนั้นทุกคนก็ลุกออกจากโต๊ะอาหารตรงนี้แล้วเดินออกไปกันหมด เหลือแต่พี่ที่น่าจะชื่อชาเย็นที่ยังอยู่ตรงนี้กับผม

“สรุปคือ… พี่รหัสของผมชื่อชาเย็น พี่ชื่อชาเย็นใช่เปล่าและพี่ก็เป็นพี่รหัสผมใช่ไหม”

“เออ! จะว่าใช่ก็ได้”

“ใช่แน่นะครับ”

“ครับ ใช่ก็ได้”

“ทำไมต้องมีใช่ก็ได้”

“เออ! ใช่แหละ”

“ทำไมต้องใช่แหละ”

“เออใช่ ผมพี่รหัสคุณเอง”

“พี่พูดแบบนี้ตั้งแต่แรกก็จบแล้ว”

“เออ”

ทำไมคำพูดและน้ำเสียงเขามันดูไม่สบายหูผมเลย เสียงดูตึงๆ แข็งๆ ผมไม่ชอบอะไรที่ดูพูดจาดูห่างเหินกันมาก ห่างกันอย่างกับผมเป็นพื้นดินแล้วพี่เขาเป็นท้องฟ้าที่ไม่สามารถใกล้กันได้เลยซะอย่างนั้น คนที่พูดจาตึงๆ แบบนี้จะเลิกตึงกี่โมงครับ ผมขอถามหน่อย ผมได้ยินแล้วรู้สึกขุ่นเคืองนิดหน่อยว่ะ

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • อาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)   บทที่ 52

    จูบอันแสนเร่าร้อนและดูดดื่มมันได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว มือหนาค่อยๆ ขยับสอดเข้าใต้เสื้อของคนตัวเล็กที่นอนอยู่ใต้ล่าง มือค่อยๆ ขยับเขยื้อนร่ายยาวขึ้นไปจนถึงช่วงเนินอกจนเผลอโดนจุดไวต่อความรู้สึกของฟินขึ้นมาทำเอาฟินเริ่มมีอารมณ์ร่วมกับโฮปขึ้นมามากขึ้นอีก“อื้อออ!” เสียงควรครางจากฟินเริ่มมาหลังจากได้รับการจับสัมผัสผ่านมือของโฮปตรงช่วงอก เมื่อโฮปรู้แล้วว่าจุดนี้ทำให้ฟินรู้สึกแบบนั้นไปด้วยโฮปก็ยิ่งสัมผัสจุดนั้นตรงช่วงอกสักพักหนึ่งแล้วค่อยๆ เลื่อนเปลี่ยนจุดลงมาที่บริเวณหัวกางเกง มือของโฮปเริ่มการสอดเข้าไปใต้กางเกงอย่างง่ายดาย“โอ๊ะ! พี่โฮปเดี๋ยวก่อนครับ” แต่ทันใดนั้นเองฟินก็จับมือของโฮปข้างที่ได้สอดเข้าไปใต้กางเกงไว้แน่นเพื่อเป็นการสั่งหยุด ถึงแม้ฟินจะเริ่มเคลิ้มไปกับโฮปแล้วแต่ทว่าตอนนี้ฟินเหมือนกำลังจะพยายามดึงสติตัวเองกลับมาได้แล้วคนร่างบางเล็กอย่างฟินที่ตอนนี้กำลังนอนอยู่ใต้ล่างเหมือนจะหายใจไม่ทั่วท้องอาจจะเกิดจากการตื่นตกใจกลัวกับความรู้สึกที่มันกำลังนำไปสู่เรื่องการมีเซ็กส์ เขาจึงรีบหยุดมันเสียก่อนที่มันจะเกิดขึ้น“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” โฮปพูดพลางถอดมือออกจากด้านในกางเกงของฟิน“เอ่อคือ! เปล

  • อาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)   บทที่ 51

    ในช่วงเวลาหลังทานมื้อเย็นเสร็จ ทุกคนนั่งทานของหวานกันต่อพร้อมกับดูหนังด้วยกัน แต่สักพักไม่นานเหมือนว่าฟินอาจจะลำไส้แปรปรวนนิดหน่อยเมื่อได้พบเจอกับของหวานและผลไม้“พี่โฮปครับ” ฟินขยับตัวเข้ามากระซิบข้างหูผมเบาๆ“ฮึ! ว่าไงครับ”“ผมขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะครับ ห้องน้ำไปทางไหนครับ”“เดี๋ยวพี่พาไป” พูดจบปุ๊บโฮปก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับฟินทันที“จะไปไหนกันลูก”“จะพาน้องไปเข้าห้องน้ำครับ”“อ๋อโอเคจ๊ะ”โฮปพาฟินเดินมาเข้าห้องน้ำ โดยที่โฮปยังยืนเฝ้าอยู่ด้านหน้าประตูห้องน้ำยังไม่ไปไหนปุ้งปั้งๆๆ~ 💩“…!!” โฮปที่อยู่ด้านหน้าประตูห้องน้ำก็ทำหน้าที่อยู่แบบนิ่งๆ เงียบๆ แม้จะได้ยินเสียงอะไรก็ตามก๊องแก๊ง~แต่มือของโฮปกับไปของอะไรสักอย่างที่อยู่ตรงด้านหน้าประตูห้องน้ำจนเกิดเสียงของล้มลง“พี่โฮป พี่โฮปยังอยู่เหรอครับ” เมื่อฟินได้ยินเสียงดังก๊องแก๊งด้านนอกห้องน้ำก็เลยเรียกโฮปถามดู“ครับบบ!”“อ้าวแล้วเมื่อกี้ผมพึ่งปล่อยระเบิดลงไปพี่ก็ได้ยินหมดเลยสิ”“เอ่อ!” โฮปไม่กล้าบอกตรงๆ ว่าได้ยิน เอาแต่ทำตัวอ้ำๆ อึ้งๆ ไม่พูดออกมาสักที“พี่โฮปปปป! มายืนฟังผมอึอยู่ทำไมออกไปจากตรงนี้ได้แล้วครับ”“พี่ก็ยืนเฝ้าฟินเข้าห้องน้ำไง”

  • อาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)   บทที่ 50

    “นี่! มานี่ๆ” โฮปเข้ามาในห้องแล้วเรียกฟินด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก่อนเดินไปหยิบกุญแจรถยนต์ที่ห้อยอยู่ให้ประตูห้อง“หึ?” ฟินทำหน้างงเมื่อเห็นโฮปเรียก“มานี่เร็ว” โฮปหันหน้าไปเรียกฟินอีกรอบ“หึ! ไปไหนเหรอครับ” ฟินอาจจะยังงงๆ อยู่ว่าโฮปเขาจะพาไปไหนแต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเดินไปหาโฮปที่ยืนรออยู่ตรงประตูห้อง“ป่ะ!”“เดี๋ยวครับบอกผมก่อนว่าจะพาไปไหน” ฟินจับแขนโฮปไว้ให้หยุดคุยกับเขาก่อนที่จะพาออกไปข้างนอก“พี่จะพาไปข้างนอก”“ข้างนอกแล้วคือที่ไหนครับ”“บ้านพี่เอง”“บ้านพี่!”“ใช่! พอดีวันนี้พี่ต้องไปกินข้าวเย็นกับครอบครัว”“แต่มันกำลังจะค่ำแล้วนะครับ ผมว่าผมคงไปด้วยไม่ได้”“ทำไมอ่ะ”“ที่บ้านผมน่าจะดุเอาถ้าเป็นเวลานี้”“ไปได้สิแค่บอกพ่อแม่ตรงๆ เอ่อแต่จะว่าไปวันนี้จริงๆ พี่ก็ลืมวันเกิดตัวเองไปแล้วนะถ้าฟินไม่มาเซอร์ไพรส์พี่ ว่าแต่ฟินรู้วันเกิดพี่ได้ไง”“พี่ชาเย็นบอกครับ ผมเล่าให้พี่ชาเย็นฟังว่าอีก 2 สัปดาห์ก็ถึงวันเกิดผมแล้วก็เลยจะให้พี่ชาเย็นหาของขวัญให้ผม แล้วพี่ชาเย็นก็พูดประมาณว่า…เดี๋ยวผมเล่าให้ฟังเลยก็แล้วกัน”[[“อย่าลืมของขวัญวันเกิดให้ผมนะครับพี่ชาเย็น อีก 2 สัปดาห์ก็ถึงวันเกิดผมแล้ว”“ได้สิสำหรับ

  • อาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)   บทที่ 49

    “ให้กูช่วยเนี่ยนะ!” โฮปเอานิ้วชี้ตรงบริเวณหน้าอกตัวเองพร้อมกับถามชาเย็นด้วยสีหน้าที่ดูงงๆ นิดหน่อย“ใช่ไง หรือมึงไม่อยากช่วยกู”“เปล่า แต่ว่า!” เอาไงดีผมควรบอกไอ้เย็นมันไปตรงๆ ไหมว่าผมกับฟินเป็นแฟนกันแล้ว แต่ถ้าผมบอกไปตรงๆ แบบนั้นไอ้เย็นมันจะรู้สึกยังไง ผมว่ามันคงเสียใจและมีโกรธผมบ้างแหละ“แต่ว่าอะไร! จะพูดอะไรก็พูดมา”“ไม่มีไร”“ซะงั้น! …สรุปยังไง มึงช่วยกูนะ”“อือ!” สุดท้ายผมก็ไม่กล้าบอกมันตอนนี้กลัวได้ผิดกันกลางห้าง“ดีเลย อย่างแรกช่วยกูเลือกของขวัญให้น้อง” ชาเย็นพูดพลางกอดคอโฮปเดินไปหาร้านที่จะซื้อของให้ฟินสีหน้าและแววตาของโฮปตอนนี้อย่างกับว่ากำลังคิดอะไรมากมายในหัวอยู่ตลอด ทั้งดูเหมือนกำลังกังวลอยู่ ดูเหมือนใจไม่อยู่กับร่องกับรอย“มึงว่าเอาอันนี้ให้น้องดีใหม่”“ก็ดีนะ”“เอาดีๆ มึงพูดจากใจป่ะเนี่ย ปากพูดแต่ตามึงลอยละล่องไปไหนแล้วก็ไม่รู้อย่างกับว่าพูดให้จบๆ ไปงั้น ไม่เห็นมึงจะรู้สึกกับที่พูดเลย”“จริงๆ นะกูก็ว่ามันดีจริงๆ ดูเหมาะกับน้อง น้องน่าจะชอบอะไรแบบนี้อยู่นะ”ของที่ให้ชาเย็นพาผมเข้ามาดูคือร้านกระเป๋าสตางค์ที่ดูดีมากครับ มันชี้ชิ้นไหนผมก็ว่าดีก็ว่าสวยกับมันไปหมด ก็ของในร้าน

  • อาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)   บทที่ 48

    [โฮป]เวลา 08:30 นาที“วันนี้มีเรียนป่ะมึง” เสียงของเพื่อนของผมที่พึ่งจะตื่น“มี ไม่เห็นเหรอกูกำลังทำอะไรอยู่” โฮปพูดด้วยน้ำเสียงห้วนๆ ในขณะที่กำลังใส่เสื้อผ้าชุดนักศึกษาเตรียมออกไปเรียน“กี่โมง”“9 โมงครึ่ง”“ห๊ะ!”“อือ! ไปไหมถ้าจะไปก็รีบลุก เพราะกูจะออกไปกินข้าวเช้าที่โรงอาหารของตึกเราด้วยนัดกับเพื่อนเราอีกสองคนไว้แล้ว”“เออไปๆ แล้วทำไมมึงไม่รีบปลุกกูตั้งแต่นานๆ วะ”“ไม่รู้! ก็นึกว่ามึงจะไม่ไป เห็นเมื่อคืนดื่มมาหนักจะไปเรียนไหวแน่นะ”“โอโห! มึงไม่คิดว่ากูขยันอยากจะไปเรียนเลยไง”“ใช่”“รู้จักกูน้อยไปซะแล้ว กูไหวครับ”“ไหวก็รีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัว”“เออๆ”“เดี๋ยว! หมายถึงกลับไปอาบที่ห้องมึงนะไม่ใช่ห้องกู” โฮปเห็นเพื่อนกำลังจะเดินไปเข้าห้องน้ำก็เลยพูดแทรกขึ้นมาก่อนที่เพื่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในห้องน้ำ“เออๆ กูแค่จะเข้าไปส่องกระจก”“กระจกด้านนอกห้องน้ำก็มีนะที่โต๊ะเครื่องแป้ง”“เออๆ กูกลับห้องกูละ”“อืม! ขอให้โชคดี” โฮปเดินไปส่งเพื่อนที่ตรงหน้าประตูพร้อมบอกเพื่อนเป็นในๆ ถึงเรื่องแฟนของชานมที่เลาะกันอยู่ แต่รู้ว่าตื่นเช้ามาเดี๋ยวเพื่อนอย่างชานมก็ง้อแฟนสาวได้อีกเหมือนเคย“ไอ้สัสพูดกับกูอย่างกั

  • อาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)   บทที่ 47

    เขาคือรักแรกของผมเลยน๊าาา! พี่โฮปนั่นหน่าาา! เขาเป็นแฟนของผมและเขาก็หล่อด้วย คริคริ!“ยืนทำอะไรคนเดียวเวลานี้”“อุ้ย!” ผมไม่รู้ว่าตัวว่ากำลังยืนพร่ำเพ้อถึงพี่โฮปนานแค่ไหนแล้วอยู่ตรงหน้าบ้านนี้ พึ่งมารู้ตัวอีกทีก็เห็นตัวเองยืนตัวบิดแขนขาเกลียวกันไปมา และเสียงนั่นเสียงของพ่อผมเอง“หือ! พ่อถามว่ายืนทำอะไรอยู่หน้าบ้านคนเดียวเวลานี้”ซวย! หันหลังไปทางด้านในบ้านเจอพ่อยืนกอดอกจ้องมองมาที่ผมด้วยสายตาอาฆาต อย่างกับผมทำผิดอะไรร้ายแรงมาซะอย่างงั้น“ห๊ะ! อะไรนะครับพ่อ”“แน่ใจนะว่าจะให้พ่อพูดซ้ำอีกรอบ”“เอ่อคือ”“แล้วก่อนหน้านี้ขับรถออกไปไหนมา”“คือว่า”“รู้บ้างไหมว่าพ่อกับแม่เป็นห่วงกันแค่ไหน แม่กับพ่อตอนนี้นอนก็ไม่หลับเพราะกลัวจะเกิดเรื่องอะไรไม่ดีขึ้นกับฟิน พ่อลงมานั่งรอตั้งแต่ฟินออกไป 5 ทุ่มครึ่งยันตอนนี้ตี 1 แล้วพึ่งจะกลับมา”“พ่อใจเย็นก่อนครับ ผมขอโทษนะครับ แต่ตอนนี้ผมกลับมาอย่างปลอดภัยแล้วนี่ไง”“ปลอดภัยก็ดี แต่ทีหลังอย่าให้เกิดขึ้นอีกนะที่แอบขับรถออกจากบ้านตอนกลางคืนดึกๆ ดื่นๆ แบบไม่บอกพ่อแม่ก่อน แล้วก็หลังจากนี้ถ้าต้องออกไปไหนข้างนอกพ่อจะให้ขับรถเองแล้วนะอย่ามาบอกว่าไม่กล้าขับใครๆ เขาก็เค

  • อาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)   บทที่ 29

    “เงียบทำไม”“เปล่าเงียบนะครับ” ฟินมองไปที่ใบหน้าของโฮปและตั้งใจพูดคำนั้นออกไป“เห็นๆ อยู่ว่าเมื่อกี้นายเงียบ”“โอ๊ะ!” ไม่ทันไรโฮปก็โน้มตัวก้มลงมาประทับจูบเข้าที่ริมฝีปากของฟินขณะที่ฟินเองก็ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เมื่อริมฝีปากของฟินถูกสัมผัสกับริมฝีปากของโฮป ฟินตกใจอย่างมากดวงตาอันกลมโตถูกเปิดขึ้นกว้าง

  • อาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)   บทที่ 27

    วันนี้ก็เป็นอย่างที่คิดเวลาหลังเรียนเสร็จจะมีพี่โฮปมารอรับไปส่งบ้าน“ขึ้นรถ เดี๋ยวพี่ไปส่ง”“อีกแล้วเหรอครับ”“ขึ้นรถ”สิ้นเสียงพูดของโฮปฟินก็รีบขึ้นรถทันที เพราะเสียงของโฮปปกติมันก็ดูดุอยู่แล้วพอตอนนี้โฮปใส่อารมณ์และทำหน้าตาจริงจังเข้าไปอีกเวลาพูดทำเอาฟินกลัว“แค่พูดปกติก็เสียงตึงอยู่แล้วยิ่งพูดแบ

  • อาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)   บทที่ 26

    “ฟิน”“💤” หลับปุ๋ย“ฟิน ตื่นได้แล้วถึงบ้านแล้ว” โฮปยื่นมือไปจับไหล่ฟินแล้วเขย่าเบาๆ“อือออ! ถึงแล้วเหรอครับ” ฟินพูดด้วยเสียงงัวเงียพลางขยับตัวเล็กน้อยค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองไปรอบๆ ก่อนหันไปมองโฮปที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับ ซึ่งตอนนี้โฮปเองก็กำลังมองมาที่เขาอยู่ ทั้งสองคนสบตากันอยู่ครู่หนึ่งบนรถคันนี้ที่เงีย

  • อาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)   บทที่ 23

    [ฟิน]จู่ๆ พี่โฮปก็มาโผล่ที่บ้านผมในช่วงเวลากลางดึกแบบนี้ ผมก็ยังไม่ทันได้รู้ว่าพี่เขาจะมาบ้านผมทำไมตอนนี้ เขาเมากลับจากเที่ยวผับก็น่าจะกลับไปนอนพักที่ห้องตัวเองแต่ทำไมกันนะเขาถึงไม่กลับแต่เลือกมาบ้านผมแทน“ว่าแต่พี่มาทำอะไรบ้านผมนะครับ พี่ยังไม่ตอบผมเลยนะ” ผมลงนั่งข้างๆ พี่โฮปบนโซฟาเพื่อถามพี่เขาแ

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status