โอตาคุน่องเหล็กภาค1 ตัวเอกคือใครและมีพลังอะไร?

นึกถึง 'โอตาคุน่องเหล็ก' แล้วภาพของสองพี่น้องเด่นชัดที่สุดเสมอ—เอ็ดเวิร์ดกับอัลฟองซ์เป็นแกนกลางของเรื่องราวทั้งหมด และการเดินทางของพวกเขาคือหัวใจที่ดึงคนดูเข้ามา เอ็ดเวิร์ด เอลริค คือคนที่ไม่นิ่งกับโชคชะตา แข็งขัน ขี้โมโหแต่ก็มีมิตรภาพลึกซึ้ง ส่วนอัลฟองซ์ที่ติดอยู่ในเกราะเหล็กเป็นภาพสะท้อนของความไร้เดียงสาแต่ก็แฝงด้วยปัญญาและความอดทน นอกเหนือจากพี่น้องคู่นี้ยังมีตัวละครหลักสำคัญอีกหลายคน เช่น วินรี้ ผู้เติบโตพร้อมความผูกพันกับครอบครัวเอลริค, รอย มัสตัง ผู้นำที่มีเป้าหมายชัดเจนและกลยุทธ์, ริซ่า ฮอว์คายที่เป็นทั้งผู้ช่วยและจิตใจสงบในสนามรบ, รวมถึงมาเอส ฮิวจ์สที่ฉลาดและอบอุ่น มุมมองส่วนตัวคือการได้เห็นตัวละครรองอย่างอเล็กซ์ อาร์มสตรองหรือสการ์ที่มีความซับซ้อนทางศีลธรรมทำให้โลกของ 'โอตาคุน่องเหล็ก' ไม่ได้เป็นแค่การผจญภัย แต่กลายเป็นงานเล่าเรื่องที่สะท้อนจริยธรรมเหมือนฉากสำคัญใน 'Hunter x Hunter' ที่คนดูต้องคิดตามไปด้วย

มองเผินๆ 'โอตาคุน่องเหล็กภาค1' ดูเหมือนจะเป็นแอนิเมชัน/นิยายที่ผสมกันระหว่างชีวิตประจำวันของแฟนคลับกับองค์ประกอบไซไฟ แต่เมื่อได้ลงลึกแล้วฉันพบว่าเรื่องนี้มีชั้นความหมายมากกว่าคำว่าแค่หนังกีฬาเครื่องจักรหรือคอมเมดี้วัยรุ่นทั่วไป นางเอก/พระเอก (แล้วแต่การตีความ) เป็นคนที่หลงใหลในวัฒนธรรมป๊อปจนถูกทำให้เป็นตัวตั้งต้นของเรื่อง — แล้วเกิดเหตุการณ์ที่เปลี่ยนร่างกายหรือการใช้ชีวิต เช่น การต้องพึ่งพา 'น่องเหล็ก' ซึ่งไม่ได้เป็นแค่พร็อพทางกายภาพ แต่กลายเป็นสัญลักษณ์ของการต่อสู้กับภาพลักษณ์ตัวเองและการยอมรับจากสังคม เนื้อเรื่องสลับระหว่างมุมตลกขบขันแบบฉากคอนเวนชันหรือการทอล์คเรื่องอนิเมะ กับมุมดราม่าที่จริงจังเกี่ยวกับการปรับตัว การซ่อมแซมทั้งเครื่องจักรและความสัมพันธ์ ฉากที่ฉันชอบคือการที่ตัวละครต้องเรียนรู้ท่าทางใหม่ ๆ เพื่อเดินหรือสู้ด้วยน่องเหล็ก—มันไม่ใช่แค่อวดเทคโนโลยี แต่เป็นการแสดงถึงความพยายาม ฝึกฝน และเพื่อนที่คอยช่วยกันขันน็อตให้แน่นขึ้น นอกจากนี้ยังมีตัวละครรองที่เป็นช่างดัดแปลงอุปกรณ์/เพื่อนร่วมก๊วนที่ให้มุมมองชวนหัวและชีวิตจริง ทำให้โทนเรื่องแกว่งไปมาได้อย่างกลมกลืน ระหว่างฉากแอ็กชันที่ค่อย ๆ เปิดเผยวัตถุประสงค์ของฝ่ายตรงข้าม และฉากเงียบ ๆ ที่สำรวจความกลัวหรือตั้งคำถามเรื่องการเป็นแฟนคลับ ในฐานะคนที่ชอบงานที่ผสมอารมณ์ขันกับหัวข้อหนัก ๆ ผมชอบการบาลานซ์ของเรื่องนี้ เพราะมันไม่ยอมให้เราเยาะใครหรือทำให้ความลำบากเป็นเพียงฉากหลังเท่านั้น การเดินเรื่องยังชวนให้ฉันแคร์ตัวละครจริง ๆ—อยากเห็นเขาเก่งขึ้นในแบบที่ยังคงเป็นตัวเองอยู่ ถ้าใครชอบงานที่เสนอทั้งฉากซ่อมเครื่อง รูปแบบการฝึกฝน การประลอง และบทสนทนาที่พูดถึงการยอมรับตัวตน เรื่องนี้น่าจะตอบโจทย์ โดยเฉพาะคนที่ชอบเส้นเรื่องที่ผสมเทคโนโลยีกับความอบอุ่นของมิตรภาพ นิ้วโป้งให้กับการออกแบบน่องเหล็กที่มีรายละเอียดมากจนรู้สึกว่าเป็นส่วนหนึ่งของตัวละคร ไม่ใช่แค่อุปกรณ์ประกอบฉากเท่านั้น

ชื่อเรื่องที่พิมพ์มาดูเป็นการแปลที่อาจไม่ตรงกับชื่อญี่ปุ่นหรืออังกฤษ แต่มักจะเจอกรณีแบบนี้บ่อย ๆ ที่คนเรียกย่อหรือแปลชื่อกันต่างกันไป ทำให้ต้องเดาจากคีย์เวิร์ด 'น่องเหล็ก' และ 'ภาค 2' — ถ้าหมายถึงอนิเมะที่มีคำว่า 'เหล็ก' และมีซีซันต่อเนื่อง หนึ่งในความเป็นไปได้ที่คนส่วนใหญ่จะนึกถึงคือ 'Mobile Suit Gundam: Iron-Blooded Orphans' ซึ่งเพลงประกอบของซีซันสองนั้นแต่งโดย Masaru Yokoyama ผมเป็นคนที่ติดตามเพลงประกอบอนิเมะแนวดราม่า-แอ็กชันอยู่แล้ว และสไตล์ของ Masaru Yokoyama ค่อนข้างชัด คือเน้นเมโลดี้ที่เข้มข้น มีการใช้เครื่องสายและเพอร์คัชชันให้ความหนักแน่น เหมาะกับท่วงทำนองของซีรีส์ที่จริงจังและเต็มไปด้วยการต่อสู้ทางอารมณ์ ถ้าลองฟัง OST ของซีซันสองจะได้สัมผัสบรรยากาศนั้นอย่างชัดเจน ในแง่การฟังจริง ๆ ผมมักจะเริ่มจากสตรีมมิ่งหลักก่อน เช่น Spotify หรือ Apple Music เพราะมักมีอัลบั้ม OST ให้ฟังครบถ้วน ถ้าชอบเวอร์ชันคุณภาพสูงหรือของสะสมก็มีแผ่น CD ที่ขายในร้านออนไลน์ของญี่ปุ่นอย่าง CDJapan หรือร้านขายแผ่นอนิเมะโดยตรง อีกช่องทางง่าย ๆ คือค้นหาชื่อเรื่องรวมกับคำว่า 'OST' หรือ 'Original Soundtrack' ใน YouTube เพื่อฟังตัวอย่างเพลงก่อนตัดสินใจซื้อหรือบันทึกเพลย์ลิสต์ — ถ้าชื่อนี้ไม่ได้หมายถึง 'Gundam' ก็ยังเป็นแนวทางเดียวกันในการตามหาเพลงประกอบจากชื่อภาคและเครดิตของอนิเมะ

ชื่อแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ 'เอ็ดเวิร์ด เอลริค' — เจ้าหนูร่างเล็กที่มีแขนและขาเหล็กซ่อมด้วยออโตเมล นึกถึงฉากที่เขาโกรธจนหน้าตาแดงแล้วยังคงคุยโตกับคนแทบทุกคนได้ ก็ยิ่งทำให้ฉันหลงเสน่ห์ความขัดแย้งในตัวเขาเองมากขึ้น ในมุมมองฉัน เอ็ดเป็นหัวใจของ 'โอตาคุน่องเหล็ก' เพราะเรื่องราวส่วนใหญ่ถูกขับเคลื่อนด้วยความมุ่งมั่นและความผิดพลาดในอดีตของเขา ต่อจากนั้นฉันมักจะนึกถึงอัลฟองซ์ เอลริค เพื่อนร่วมทางที่เป็นเกราะยักษ์ด้วยจิตวิญญาณของพี่ชายเป็นแรงดึงดูดความอบอุ่น เมื่อดูฉากที่อัลฟองซ์เงียบ ๆ ยืนคุ้มกันเด็ก ๆ หรือคอยปลอบคนรอบข้าง มันเตือนว่าการเสียสละของเขาไม่ได้น่าเกลียด แต่ทำให้ตัวละครมีน้ำหนักทางอารมณ์มากขึ้น รายชื่อนอกเหนือจากสองพี่น้องยังมีคนที่ทำให้เรื่องหมุนไปได้ เช่น 'วินรี' ที่ผสมความเก่งกับความอ่อนโยน, 'รอย มัสทันด์' ที่เป็นตัวดึงเกมการเมือง, และวายร้ายที่โดดเด่นอย่าง 'ฟาดเดอร์' และโฮมังคิวลัสหลายคน แต่สิ่งที่ทำให้ฉันยังรักเรื่องนี้คือการผสมกันของมิตรภาพ การทรยศ และคำถามเชิงปรัชญาเกี่ยวกับราคาแห่งการแก้แค้น มากกว่าจะเป็นแค่บู๊แอ็กชันเฉย ๆ

พล็อตของ 'โอตาคุน่องเหล็กภาค2' เดินหน้าสานต่อโลกที่โครงเรื่องชวนให้คิดถึงความขัดแย้งระหว่างความฝันของแฟนคลับกับความเป็นจริงที่โหดร้าย แต่คราวนี้โทนเข้มขึ้นและลงลึกกับธีมการต่อสู้ทางอุดมการณ์มากกว่าแค่ฉากแอ็กชันลอยๆ เรื่องเริ่มจากเหตุการณ์หลังภาคแรกที่เมืองเทคโทเปียกำลังฟื้นตัวจากการแข่งขันเมคกะชันซึ่งเคยทำให้ชื่อเสียงของกลุ่มโอตาคุหลักเปลี่ยนไป ตลอดเส้นเรื่องเราได้ตามติด 'ทาคาโตะ' วัยยี่สิบกลางๆ ที่ยังต้องใช้ขาเหล็กซึ่งเป็นทั้งตราสัญลักษณ์ความกล้าของเขาและบาดแผลทางอดีต แทนที่จะเป็นแค่ผู้แข็งแกร่ง กลับมีมิติภายในมากขึ้น—เขาต้องเผชิญกับคำถามว่าแฟนตาซีที่เขารักเป็นแรงบันดาลใจหรือกับดักที่ขีดกรอบชีวิตจริง เมื่อบริษัทผู้ผลิตเมคกะใหญ่เริ่มผลักดันให้การแข่งขันกลายเป็นการตลาดเชิงรุก งานนี้ไม่ใช่แค่อุดมการณ์อีกต่อไป แต่กลายเป็นสงครามเชิงผลประโยชน์ที่ลากคนธรรมดาเข้ามาเป็นหมาก ตัวละครหลักคนอื่นๆ ไม่ได้เป็นแค่เพื่อนร่วมทางแบบพื้นๆ: 'ยูมิ' ช่างกลผู้มีฝีมือเป็นเลิศ ซึ่งแต่งแต้มความเป็นมนุษย์ให้กับเทคโนโลยีของทาคาโตะ เธอเป็นคนที่คอยย้ำเตือนว่าการมีหัวใจยังสำคัญกว่าชิ้นส่วนเหล็ก ส่วน 'คิโยชิ' คู่แข่งเก่าที่กลับมาพร้อมกับแนวคิดสุดโต่ง ทำให้การปะทะกันไม่ใช่แค่การต่อสู้ทางกาย แต่เป็นปะทะทางแนวคิด ระหว่างการรักษาวัฒนธรรมแฟนคลับกับการรับมือแรงกดดันเชิงพาณิชย์ นอกจากนั้นยังมี 'ดร.นากาโนะ' นักวิทย์ผู้ลึกลับที่สนับสนุนเทคโนโลยีแต่มีเป้าหมายแอบแฝง รวมถึงกลุ่มแฟนคลับใต้ดินที่แสดงให้เห็นมุมมองของชุมชนแฟน ผมรู้สึกว่าภาคนี้ทำให้เรื่องราวมีน้ำหนักขึ้นโดยไม่ทิ้งจังหวะสนุกแบบเมคะแอ็กชัน สเตจการต่อสู้ถูกใช้เป็นฉากบอกเล่าความคิด ตัวละครเติบโตผ่านการเผชิญหน้าซึ่งนำมาสู่บทสรุปที่ทั้งหวังและเจ็บปวด มันเป็นหนังสือการ์ตูน/อนิเมะแนวต่อสู้แต่แฝงบทสนทนาเกี่ยวกับอัตลักษณ์และความหมายของการเป็นแฟนได้อย่างชวนคิด เหมือนกับตอนที่ดู 'Steins;Gate' แล้วพบว่าซีนวิทยาศาสตร์กลายเป็นเครื่องมือเล่าความสัมพันธ์—ภาคนี้ก็ใช้อุปกรณ์เมคกะเป็นสัญลักษณ์แทนใจคน แต่มาพร้อมกับการตั้งคำถามที่หนักแน่นและฉากการต่อสู้ที่ทำให้ลุ้นจนตัวเกร็ง

รายชื่อตัวละครหลักที่ควรรู้จักในซีซันแรกมักจะโฟกัสที่กลุ่มตัวละครรอบ ๆ จุดศูนย์กลางของเรื่อง แล้วฉันจะเล่าแบบชัด ๆ ว่าใครมักเข้ามาเป็นคนสำคัญและทำไมถึงต้องใส่ใจพวกเขา ในฐานะแฟนที่ชอบดูรายละเอียด ผมมองว่าตัวนำ (protagonist) เป็นจุดเริ่มต้นเสมอ — คนที่เรื่องเล่าเกาะติดชีวิตและการเติบโตของเขา ตัวละครประเภทนี้มักมีเป้าหมายชัดเจนและผ่านการทดสอบในซีซันแรกจนผู้ชมยึดติด เช่นเดียวกับตัวเอกใน 'Kabaneri of the Iron Fortress' ที่หน้าที่และความเปราะบางผสมกันจนดูน่าสนใจมาก อีกกลุ่มที่สำคัญคือคู่หรือตัวประกอบที่ผลักดันความสัมพันธ์และปมของตัวเอก — เพื่อนสนิทที่คอยหนุนหลังหรือรักแรกที่เป็นแรงผลักดันให้ตัดสินใจเด็ดขาด แล้วก็อย่าลืมตัวร้ายหลักที่มักถูกนำเสนอเป็นเงื่อนไขทางศีลธรรมหรือความขัดแย้งซับซ้อน การดูซีซันหนึ่งจะช่วยให้เห็นว่าใครเป็นทั้งตัวขับเคลื่อนเรื่องและใครเป็นแค่สีสัน ส่วนตัวแล้วฉันชอบสังเกตุว่าตัวละครคนไหนได้รับมุมกล้องบ่อยและมีซีนอธิบายเบื้องหลังเยอะ — นั่นแหละคือคนที่ควรจำชื่อ

บอกเลยว่า 'โอตาคุน่องเหล็ก' เป็นเรื่องเล่าที่ผสมความเป็นแฟนพันธุ์แท้ของวัฒนธรรมโอตาคุเข้ากับธีมไซ-ไฟและการฟื้นฟูทางกายภาพได้อย่างลงตัว ฉันมองเห็นตัวเอกที่ไม่ใช่ฮีโร่แบบเดิม ๆ แต่เป็นคนธรรมดาที่ตกหลุมรักอนิเมะ เกม และมังงะแบบสุดตัว จนการสูญเสียหรือการบาดเจ็บทางร่างกาย (เช่นสูญเสียขา) กลายเป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางทั้งภายนอกและภายใน เรื่องใช้ฉากคอนเวนชั่น ห้องประกอบคอสเพลย์ และช็อปของสะสมเป็นฉากหลังเพื่อเล่าเรื่องชีวิตประจำวัน จนพอถึงจุดที่ต้องใส่ขาเทียมเหล็กหรือโมดูลงที่ดูเหมือน 'ออโตเมล' ใน 'Fullmetal Alchemist' ก็กลายเป็นสัญลักษณ์ของการต่อสู้กับตัวตนและการยกระดับความสามารถ ฉันชอบที่งานเขียนไม่ได้มองการเป็นโอตาคุในแง่เดียว มันทั้งสนุก ตลก ขัดแย้ง และเศร้าในเวลาเดียวกัน บางฉากจะเป็นมุขล้อวงการ เช่น การประกวดคอสเพลย์ที่มีโมเมนต์อบอุ่นระหว่างเพื่อน แต่บางฉากกลับดราม่าหนักเมื่อแสดงความเปราะบางของตัวเอก ขณะที่ฉากแอกชันใช้การออกแบบขาเหล็กและไอเดียเทคโนโลยีมาช่วยให้ฉากต่อสู้มีรสชาติแบบไซ-ไฟโบราณผสมสมัยใหม่ ฉันรู้สึกได้ถึงความรักที่ผู้แต่งมีต่อวัฒนธรรมแฟน ๆ และความตั้งใจจะตั้งคำถามเรื่องการพึ่งพาเทคโนโลยีเพื่อกลับมาซ่อมแซมตัวเอง ส่วนตอนจบของเรื่องมักไม่ใช่การชนะด้วยพลังเพียงอย่างเดียว แต่เป็นการยอมรับความเปราะบางและการสร้างเครือข่ายคนที่เข้าใจกัน ฉันจบการอ่านด้วยรอยยิ้มทั้งน้ำตา เพราะมันทำให้รู้ว่าการเป็นโอตาคุก็สามารถเป็นแรงขับเคลื่อนให้คนกลับมาลุกขึ้นใหม่ได้อย่างกล้าหาญและอบอุ่น

นี่คือสรุปตรง ๆ เกี่ยวกับจำนวนตอนและความยาวของ 'โอตาคุน่องเหล็ก' ภาคแรก ที่หลายคนหมายถึงฉบับอนิเมะฉบับ 2003: ภาคแรกมีทั้งหมด 51 ตอน โดยแต่ละตอนของการออกอากาศทีวีทั่วไปมีความยาวประมาณ 24 นาที นับรวมเปิด-ปิดเพลงและช่วงเครดิตแล้ว หากตัดโฆษณาออก ความยาวจริงของเนื้อหาราว 22–24 นาทีต่อหนึ่งตอน ซึ่งเป็นมาตรฐานของอนิเมะแบบทีวีในยุคนั้น ส่วนตอนพิเศษหรือภาพยนตร์ที่ตามมาหลังซีรีส์ เช่น 'Conqueror of Shamballa' จะยาวกว่ามากและเป็นงานแยกที่ฉายจอเงิน ไม่ควรนับรวมกับจำนวนตอนปกติ ในแง่การชม ผมมักบอกคนใหม่ว่าอย่าเซอร์ไพรส์ถ้าเนื้อหาเปลี่ยนจากมังงะหลังช่วงกลางเรื่อง เพราะอนิเมะภาคแรกเดินเรื่องด้วยเส้นทางของตัวเองตั้งแต่ตอนประมาณช่วงกลางๆ นั่นแปลว่าทุกตอนยังคงรักษาความยาวไว้เท่าเดิม แต่ทิศทางการเล่าเรื่องกับโทนอารมณ์จะต่างจากฉบับอื่น ๆ ที่ตามมา ฉากเปิดตอนแรกที่พี่น้องเอลริคทำพิธีทดลองและผลลัพธ์สะเทือนใจเป็นตัวอย่างชัดเจนว่าซีรีส์ใช้เวลาไม่กี่นาทีแรกสร้างบรรยากาศหน่วงและปูฉากให้เรียบร้อย ถาจะพูดถึงการรับชมแบบดีวีดีหรือสตรีมมิ่ง ความยาวต่อตอนแทบไม่ต่างกัน แต่มีโบนัสเช่นเครดิตยาว ภาพคัทคัท หรือฉากสั้นที่อาจถูกตัดต่อในบางเวอร์ชัน ดังนั้นถ้าคุณคิดจะวางแผนเวลา สำหรับการดูเต็มวัน 51 ตอนจะใช้เวลารวมประมาณ 20–21 ชั่วโมงถ้ารวมเครดิตทุกตอนแบบมาตรฐาน ส่วนคนที่ชอบเทียบเวอร์ชันต่าง ๆ ก็ควรสังเกตว่าซีซันนี้มีทั้งตอนที่เป็นมู้ดหนักและฉากต่อสู้ที่กระชับ เหมาะกับคนชอบเนื้อเรื่องดราม่า-แอ็กชันมากกว่าการยืดเยื้อ สรุปสั้น ๆ ว่า 51 ตอน ตอนละราว 24 นาที และมีหนังแยกถ้าต้องการต่อเนื่องกับจักรวาลของภาคนี้

พูดตรงๆ ผมรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่คุยเรื่องต้นทางของอนิเมะเรื่องโปรด และสำหรับ 'โอตาคุน่องเหล็ก' ภาค 1 ข้อมูลที่ชัดเจนคือมันดัดแปลงมาจากมังงะต้นฉบับที่มีการตีพิมพ์มาก่อนการออกอากาศอนิเมะ ฉันติดตามทั้งสองเวอร์ชันและเห็นการจัดวางพล็อตหลักกับบรรยากาศตัวละครที่ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างใกล้เคียง แต่ก็มีการปรับจังหวะและบางซีนที่ตัดหรือย้ายเวลาเพื่อให้เหมาะกับการเล่าเรื่องในรูปแบบทีวีอนิเมะ การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้เป็นเรื่องปกติ — มังงะให้รายละเอียดฉากภายในและความคิดตัวละครมากกว่า ในขณะที่อนิเมะเน้นภาพและจังหวะการเล่า ฉันชอบการเพิ่มฉากโชว์แอ็กชันบางฉากในอนิเมะซึ่งช่วยให้การต่อสู้ดูทรงพลังขึ้น แต่ก็ยอมรับว่าแฟนมังงะบางคนอาจรู้สึกว่าข้อความเชิงลึกบางอย่างถูกลดทอนลง การอ่านมังงะควบคู่ไปกับการดูอนิเมะทำให้เข้าใจตัวละครและโลกของเรื่องได้ครบถ้วนกว่า เหมือนที่เคยเกิดกับ 'Fullmetal Alchemist' ในแง่ของการเลือกตัดต่อเพื่อให้เรื่องเดินหน้าได้ลื่นไหล

ตรงไปตรงมาเลย ภาคแรกของ 'โอตาคุน่องเหล็ก' มีทั้งหมด 12 ตอน และนั่นคือจำนวนที่ทำให้เรื่องเดินจังหวะได้ดีพอดีเหมือนงานที่ถูกตัดแต่งมาอย่างตั้งใจ ผมชอบที่แต่ละตอนไม่ยืดเยื้อจนเสียสมดุล แต่ก็มีพื้นที่พอให้พัฒนาตัวละครหลักแบบค่อยเป็นค่อยไป ซึ่งต่างจากบางเรื่องที่ยัดข้อมูลทั้งหมดในสองตอนแรกแล้วเหลือแต่ฉากแอ็กชันตลอดทั้งฤดูกาล การแบ่ง 12 ตอนยังเอื้อให้แต่ละตอนมีความหมาย — ฉากสำคัญได้รับเวลาเพียงพอให้คนดูตั้งคำถามและเชื่อมโยงอารมณ์กับตัวละคร โดยเฉพาะในฉากที่ตัวเอกต้องเผชิญกับการตัดสินใจหนัก ๆ บรรยากาศแบบนี้ทำให้คิดถึงการเล่าเรื่องของ 'Cowboy Bebop' ที่มักให้พื้นที่กับโมเมนต์เงียบ ๆ ระหว่างการเดินทาง สุดท้าย ฉันรู้สึกว่าความยาวแบบนี้เหมาะกับคนที่อยากลองเรื่องใหม่โดยไม่ต้องลงทุนมหาศาล — ถ้าชอบก็ยังมีโอกาสตามต่อในซีซันถัดไป ซึ่งเป็นความยืดหยุ่นเล็ก ๆ ที่ทำให้การดูสนุกขึ้น