ใครรับบท ปีเตอร์ ใน ปีเตอร์ แพน 2015 และการแสดงเป็นอย่างไร

เราเป็นแฟนผลงานเก่า ๆ ของเรื่องราว 'Peter Pan' มานานเลย และพอพูดถึงนักแสดงที่รับบทปีเตอร์ในเวอร์ชันคลาสสิก ก็มักจะนึกถึงชื่อที่กลายเป็นไอคอนของยุคต่าง ๆ หลัก ๆ ที่คนทั่วไปมักพูดถึงเมื่อกล่าวถึงปีเตอร์ในงานเวทีและภาพยนตร์คลาสสิกมีทั้งนักแสดงหญิงและชาย เพราะธรรมเนียมการเล่นบทเด็กชายบนเวทีโดยนักแสดงหญิงเริ่มตั้งแต่ยุคต้นของบทประพันธ์ ทำให้รายชื่อที่โดดเด่นมีทั้ง Nina Boucicault ผู้สร้างบทปีเตอร์คนแรกในเวอร์ชันละครเวทีต้นฉบับและ Maude Adams ซึ่งเป็นนักแสดงคนสำคัญที่รับบทนี้บนเวทีนิวยอร์กจนเป็นที่จดจำ ผู้เล่นยุคนั้นให้ความรู้สึกวินเทจและแสดงให้เห็นว่าบทนี้มีเสน่ห์ข้ามเพศและข้ามยุคได้อย่างไร เราอยากชวนย้อนไปที่เวอร์ชันภาพยนตร์และโทรทัศน์คลาสสิกอีกบ้าง ในวงการภาพยนตร์เงียบปี 1924 ชื่อของ Betty Bronson กลายเป็นตัวแทนของปีเตอร์บนจอ เพราะเธอรับบทนำใน 'Peter Pan' ฉบับนั้นและได้รับคำชมว่าจับอารมณ์เด็กหนุ่มได้อย่างน่าทึ่ง ส่วนในโลกอนิเมชันของดิสนีย์เวอร์ชันปี 1953 เสียงปีเตอร์ที่คนจดจำคือ Bobby Driscoll ซึ่งเป็นนักพากย์เสียงเด็กชายที่ให้พลังสดใสแก่ตัวละครจนเวอร์ชันอนิเมชันกลายเป็นคลาสสิกของหลายคน นอกจากนี้การแสดงบนเวทีที่มีการถ่ายทอดทางโทรทัศน์ก็สำคัญมาก โดยเฉพาะเวอร์ชันบรอดเวย์ที่ทำให้ผู้ชมรุ่นต่อรุ่นจำได้ถึงบรรยากาศเวทีกลางอากาศและเสน่ห์ของตัวละคร แม้จะเรียกว่าเป็นผลงานคลาสสิกก็ตาม บทบาทนี้ถูกตีความใหม่หลายครั้ง แต่ชื่อที่กล่าวมาข้างต้นคือจุดเริ่มต้นสำคัญ เราเองมักคิดว่าความสนุกของการตามดูปีเตอร์ในเวอร์ชันต่าง ๆ มาจากการที่แต่ละนักแสดงเติมชีวิตให้ตัวละครคนละแบบ บางคนเน้นความซุกซนและความเด็ก บางคนเล่นความกล้าหาญและหัวใจไม่ยอมโต ในฐานะแฟนของเรื่องนี้ เวอร์ชันของ Betty Bronson ให้ความรู้สึกโบราณนุ่มนวล ส่วนเสียงของ Bobby Driscoll ใน 'Peter Pan' ฉบับดิสนีย์ก็ยังคงตราตรึงใจเพราะเป็นเวอร์ชันที่หลายคนเติบโตมาด้วย ส่วนการแสดงบนเวทีโดย Maude Adams หรือ Nina Boucicault ทำให้เห็นว่าบทนี้ยืดหยุ่นและขยายได้ตามสื่อ เราชอบที่ตัวละครปีเตอร์ถูกตีความหลายมุม มันทำให้ตัวละครยังมีชีวิตและน่าสนใจเสมอ

ชื่อผู้กำกับของ 'ปีเตอร์ แพน' (2015) คือ Joe Wright และเป็นคนที่ชอบจัดองค์ประกอบภาพอย่างมีเอกลักษณ์ ฉันมักจะจดจำวิธีที่เขาใช้มุมกล้องและการตัดต่อเพื่อสร้างอารมณ์ในฉากมากกว่าพล็อตเพียวๆ ในมุมมองของแฟนหนังที่คลุกคลีงานดราม่า-วรรณกรรมมาเยอะ ผมชอบผลงานอย่าง 'Pride & Prejudice' ที่เขาทำให้เรื่องคลาสสิกดูสดและอบอุ่น ผ่านการเคลื่อนไหวกล้องที่ลื่นไหลและแสงสีที่ละเอียดอ่อน ส่วน 'Atonement' คือผลงานที่แสดงให้เห็นความสามารถของเขาในการถ่ายทอดความรู้สึกผิดชอบชั่วดีด้วยภาพเดียว—ฉากชายหาดสั้นๆ นั้นยังคงฝังอยู่ในหัวผมในฐานะตัวอย่างการเล่าเรื่องด้วยภาพ เพราะฉะนั้นเมื่อนึกถึง 'ปีเตอร์ แพน' (2015) ก็เห็นได้ว่าเขาพยายามนำสไตล์ภาพพจน์นั้นมาปรับใช้กับเฟนตาซีด้วย

การแสดงบทปีเตอร์แพนเป็นบทที่ทดสอบความสด ความไร้เดียงสา และความท้าทายทางกายของนักแสดงในคราวเดียวกัน และเป็นเหตุผลว่าทำไมบทนี้มักถูกยกให้เป็นหนึ่งในบทที่วิจารณ์เข้มข้นที่สุดในวงการละครเวที สายตาประวัติศาสตร์มักจะหยุดที่ชื่อของ Maude Adams ผู้เป็นผู้นำบทตั้งแต่การเปิดแสดงครั้งแรกในต้นศตวรรษที่ 20 เพราะการตีความของเธอไม่ได้เป็นเพียงการใส่ปีกแล้วกระโดดไปรอบเวที แต่เป็นการสร้างภาพจำว่าเด็กชายที่ไม่เคยโตจะมีความสดใสและความลึกลับอย่างไร นักวิจารณ์สมัยนั้นยกย่องการผสมผสานระหว่างโทนเสียง อารมณ์ละมุน และการเคลื่อนไหวบนเวทีที่ทำให้ผู้ชมเชื่อในโลกแฟนตาซีได้อย่างแท้จริง หลังจากยุคของ Maude ชื่อของ Mary Martin กลายเป็นมาตรฐานใหม่สำหรับบทนี้ในศตวรรษที่ 20 การแสดงของเธอบนบรอดเวย์และการถ่ายทอดทางโทรทัศน์ในเวลาต่อมา ทำให้ผู้ชมรุ่นต่อรุ่นรู้สึกผูกพันกับภาพลักษณ์ของ 'Peter Pan' แบบอเมริกันที่อบอุ่นและมีประกาย ในมุมมองของฉัน การที่ Mary Martin ทำให้บทนี้กลายเป็นของสาธารณะและสามารถดึงความอัศจรรย์ออกมาในแบบที่คนทั้งประเทศรับรู้ได้ ทำให้เธอได้รับคำชื่นชมในวงกว้างอย่างยากจะหาใครเทียบได้ ในยุคหลัง ๆ Cathy Rigby ก็เป็นอีกชื่อหนึ่งที่ได้เสียงชื่นชมจากการนำความเป็นนักกีฬามาผสมกับการแสดง ทำให้การบิน การต่อสู้ และจังหวะบนเวทีดูเป็นของจริงขึ้นมาก นักวิจารณ์ในช่วงนั้นชมว่าเธอเติมพลังใหม่ให้บทคลาสสิก และทำให้ผู้ชมสมัยใหม่รู้สึกว่า 'Peter Pan' ยังคงมีชีวิตชีวา แต่ถ้าต้องเลือกคนเดียวที่ได้รับคำวิจารณ์ดีที่สุดในแง่ของการกำหนดมาตรฐานดั้งเดิมและอิทธิพลต่อการตีความในยุคต่อมา คงต้องยกให้ Maude Adams ในเชิงประวัติศาสตร์ ส่วนในเชิงความนิยมทางวัฒนธรรมและการเข้าถึงผู้ชมจำนวนมาก Mary Martin มักถูกมองว่าเป็นผู้ที่ทำให้บทนี้ประสบความสำเร็จในระดับที่ยากจะลืมเลือน สุดท้ายแล้วคำตอบอาจขึ้นอยู่กับมุมมองของผู้ชมเอง แต่ผมเชื่อว่าทั้งสองชื่อมีความสำคัญต่างกันและต่างได้รับคำชมในแบบของตัวเอง

เมื่อพูดถึง 'เทวทัต' ในฉบับภาพยนตร์และละครเวที ฉันมักนึกถึงการวางคาแรกเตอร์ที่แตกต่างกันไปตามมุมกล้องและพื้นที่บนเวที ในการแสดงภาพยนตร์ นักแสดงจะใช้วิธีการเล่นที่ละเอียดอ่อนขึ้น เพราะกล้องสามารถจับสีหน้าเล็ก ๆ ได้ทั้งหมด ฉากที่ต้องสื่อทั้งความทะเยอทะยานและความอิจฉาริษยาจะถูกถ่ายทอดด้วยแววตา น้ำเสียงที่ลงน้ำหนัก และจังหวะหายใจที่ช้า ทำให้ตัวละครมีความเป็นมนุษย์มากขึ้น — ไม่ใช่ร้ายแบบเรียบ ๆ แต่เป็นคนที่มีแรงขับด้านในอย่างชัดเจน ส่วนบนเวทีละคร นักแสดงต้องขยายการแสดงออกทั้งเสียงกายและการเคลื่อนไหว เสื้อผ้า หน้าผม และท่าทางช่วยเติมเต็มคาแรกเตอร์ให้ชัดเจนกว่าในจอ หนังตาพร่าหรือการยืนแบบนิ่ง ๆ หนึ่งชั่วคราวสามารถบอกความตั้งใจได้มาก เรื่องแสงสีและระยะห่างจากผู้ชมยังทำให้การตีความงานชิ้นเดียวกันต่างกันได้อย่างสิ้นเชิง — นี่แหละที่ทำให้ฉันหลงใหลในวิธีการเล่น 'เทวทัต' แบบต่าง ๆ

โตขึ้นมากับการ์ตูนที่พาให้จินตนาการลอยได้ ฉันจำบรรยากาศการนั่งดู 'ปีเตอร์แพน' ในวันหยุดสุดสัปดาห์ได้ชัดเจน เสียงพากย์ไทยที่เราได้ยินบนทีวีสมัยก่อนมักจะมีความเป็นเอกลักษณ์ — เสียงใส ๆ ของเด็กผสมกับโทนขี้เล่นจนทำให้ตัวละครดูมีชีวิตมากขึ้น จากมุมมองของคนชอบฟังเสียงพากย์ เรื่องนี้เปิดประเด็นหนึ่งที่ผมชอบคุยกับเพื่อน ๆ คือการที่ตัวละครชายเด็กมักถูกพากย์โดยนักพากย์หญิงในหลายประเทศ รวมถึงในเวอร์ชันไทยบางครั้งก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน ซึ่งทำให้เสียงยังคงเด็กและไม่ท้วมจนเกินไป ความต่างของแต่ละเวอร์ชันมีผลเยอะ ตัวอย่างเช่นช่องที่ฉายในทีวีสาธารณะกับแผ่นดีวีดีหรือรีมาสเตอร์สมัยหลัง ๆ มักจะไม่เหมือนกัน บางเวอร์ชันมิกซ์เสียงดนตรีให้ดังขึ้นหรือตัดบางบรรทัดทิ้ง ทำให้บุคลิกของ 'ปีเตอร์แพน' เปลี่ยนไปได้ชัดเจน ตอนหนึ่งที่คนจดจำกันคือฉากบินออกจากห้องนอนกับเสียงหัวเราะแบบสด ๆ — ถ้าพากย์มีความสด เสียงหัวเราะก็ทำให้ซีนดูอิสระกว่า ในทางกลับกัน เวอร์ชันที่พากย์ให้มีมิติอารมณ์มากขึ้นจะทำให้ฉากที่จริงจังอย่างการพูดลากลายเป็นฉากที่มีน้ำหนักมากขึ้น ซึ่งผมว่ามันสะท้อนถึงการตีความตัวละครจากนักพากย์แต่ละยุคได้ดี นอกจากฉบับแอนิเมชันของดิสนีย์ ยังมีผลงานแนวเดียวกันหรือดัดแปลงมาเป็นหนังคนแสดง เช่น 'Hook' ที่นำเสนอปีเตอร์ในวัยผู้ใหญ่ การพากย์ไทยสำหรับงานแบบนี้มักเลือกนักพากย์ที่ให้ความรู้สึกต่างจากเวอร์ชันเด็กเลย ทำให้แฟน ๆ บางคนชอบเวอร์ชันเสียงหนึ่งเพราะมันตรงกับความทรงจำวัยเด็ก ในขณะที่คนอื่นชอบเวอร์ชันใหม่เพราะความละเอียดของการแสดง การฟังพากย์หลาย ๆ เวอร์ชันทำให้เห็นมุมมองการตีความตัวละครได้กว้างขึ้น สรุปแล้วเสียงพากย์ไทยของ 'ปีเตอร์แพน' มีหลายหน้าตา ขึ้นกับเวอร์ชันที่เจอและปีที่ออกฉาย — นี่ยังคงเป็นเรื่องที่ชวนให้ย้อนฟังซ้ำเสมอ

ประเด็นแรกที่สะดุดตาคือการให้กำเนิดของปีเตอร์ในหนังเปลี่ยนจากความลึกลับเป็นที่มาที่ชัดเจนกว่าเดิม เราอยากชวนคิดว่าในนิยาย 'Peter and Wendy' ปีเตอร์เป็นสัญลักษณ์ของความเป็นเด็กที่ไม่ยอมโต มีที่มาที่กึ่งเทพกึ่งฝัน เช่นเงาหรือเรื่องเล่าที่ไม่มีคำอธิบายแน่ชัด ทำให้เสน่ห์อยู่ที่ความคลุมเครือและจินตนาการ แต่ในภาพยนตร์ 'Pan' ปีเตอร์ถูกอธิบายว่ามาจากโลกจริง—เด็กกำพร้าจากลอนดอน ถูกดึงเข้าสู่การผจญภัยซึ่งมีเหตุผลเชิงพล็อตมากกว่า เห็นการเปลี่ยนแปลงนี้แล้วรู้สึกว่าหนังอยากให้ฮีโร่มีพลังขับเคลื่อนแบบชัดเจน เช่นความแค้นหรือชะตากรรมส่วนตัว แทนที่จะปล่อยให้ผู้ชมตีความ นอกจากนั้นตัวละครผู้หญิงเด่นของเรื่องถูกปรับบทต่างออกไป ในนิยาย เวนดี้เป็นตัวแทนบทบาทแม่-ผู้เล่าเรื่องซึ่งสัมพันธ์กับธีมงานเติบโต ขณะที่หนังปี 2015 เลือกขยายบทของตัวละครอื่น ๆ และลดบทบาทของเวนดี้ลง ทำให้ความสัมพันธ์แบบแม่-ลูกในต้นฉบับถูกแทนที่ด้วยธีมการค้นหาตัวตนและการสร้างครอบครัวจากเพื่อนร่วมชะตากรรม ผลที่ได้คือโทนเรื่องขยับจากนิทานฝันให้เป็นบล็อกบัสเตอร์ผจญภัยสมัยใหม่ ที่เน้นแอ็คชันและที่มาของฮีโร่มากขึ้น ซึ่งให้ความรู้สึกต่างออกไปเลย

มุมมองแรกที่อยากเล่าเกี่ยวกับ 'บ้านเจ้าพระยา' คือภาพรวมของตัวเอกที่ถูกตีความแตกต่างกันไปตามเวอร์ชันต่าง ๆ ตัวละครนำของเรื่องมักถูกวาดเป็นคนที่มีความอบอุ่นแต่มีมิติด้านในซับซ้อน การแสดงที่ทำให้บทนี้โดดเด่นมักไม่เน้นโชว์เยอะแต่เน้นการแสดงผ่านสายตาและภาษากาย ซึ่งฉันมองว่าเป็นโจทย์ยากสำหรับนักแสดงรุ่นใหม่ เพราะต้องแสดงอารมณ์โดยไม่พูดมาก ผู้รับบทตัวเอกในหลายเวอร์ชันจึงเลือกแนวทางที่ต่างกัน บางคนให้ความเป็นผู้ใหญ่ สุขุม และนิ่ง ในขณะที่อีกคนเลือกใช้ความเปราะบางเชิงอารมณ์เพื่อเรียกความเห็นใจจากผู้ชม ความลงตัวจะเกิดขึ้นเมื่อคนแสดงสามารถบาลานซ์ความนุ่มนวลกับความเด็ดขาดของตัวละครได้ ฉากที่ตัวละครต้องตัดสินใจหรือเผชิญหน้ากับความอลหม่านทางครอบครัวมักเป็นจุดที่โชว์ชั้นเชิงการแสดงได้ชัด และฉันชอบเวลาที่นักแสดงเลือกให้ความสำคัญกับจังหวะเงียบ ๆ ก่อนจะปล่อยบทพูดออกมา เพราะมันทำให้ฉากนั้นหนักแน่นขึ้นและติดตาผู้ชมยาว ๆ ไม่ว่าจะเป็นเวอร์ชันไหนก็ตาม

ฉบับดิสนีย์ปี 1953 มักจะเป็นเวอร์ชันที่คนส่วนใหญ่คิดถึงเมื่อนึกถึง 'Peter Pan' แบบคลาสสิก ผมโตมากับฉบับการ์ตูนนี้ ดังนั้นชื่อเสียงของนักพากย์หลักในความทรงจำจึงชัดเจนสำหรับผมที่สุด — Bobby Driscoll ให้เสียงเป็น Peter Pan ได้สดใสและแสบซน, Kathryn Beaumont เป็นเสียงของ Wendy Darling ที่อบอุ่นและเป็นกันเอง, ส่วน Hans Conried โดดเด่นทั้งในบท Captain Hook และ Mr. Darling ด้วยน้ำเสียงที่มีคาแรกเตอร์จัดจ้าน นอกจากนี้ยังมี Bill Thompson ที่ให้เสียงเป็น Smee และ Tommy Luske ที่พากย์ Michael Darling ซึ่งทั้งหมดช่วยสร้างโลกที่รู้สึกทั้งน่าขบขันและมีเสน่ห์ เมื่อฟังเสียงเหล่านี้รวมกัน มันเหมือนกลับไปนั่งดูหนังสือภาพเก่า ๆ ที่มีดนตรีประกอบ — ฉากบินไปยังเนเวอร์แลนด์ ดนตรีและภาษาแสดงอารมณ์ของตัวละครได้ชัดเจน แต่ละคนมีจังหวะการพูดและโทนที่ทำให้เราเชื่อในมิติของเรื่อง แม้ภาพจะเก่าไปบ้าง แต่พลังของการพากย์ยังคงพาให้รู้สึกเป็นเด็กอีกครั้ง เป็นเวอร์ชันหนึ่งที่ผมมักจะแนะนำเมื่ออยากให้เพื่อน ๆ รู้จักต้นแบบความเป็น 'Peter Pan' แบบคลาสสิก

ความแปลกของการได้ดู 'ซอมบี้นักสืบ' อยู่ที่การที่ตัวเอกไม่ได้เป็นคนแบบที่คาดหวังเลย — นั่นทำให้การแสดงของนักแสดงนำมีพื้นที่ให้เล่นเยอะ ดิฉันพบว่าคนที่รับบทนำหลักคือ ชเว จินฮยอก (Choi Jin-hyuk) ซึ่งรับบทเป็นชายผู้กลายเป็นซอมบี้ที่ต้องแกล้งทำเป็นมนุษย์เพื่อความอยู่รอดและสร้างชีวิตใหม่ การแสดงของเขาไม่ได้พึ่งแต่หน้าตาเท่านั้น แต่มีเลเยอร์ของความเปราะบางและความไม่มั่นคงซ่อนอยู่ในท่าทางและสายตา ทุกครั้งที่เขาพยายามทำตัวเป็นคนธรรมดา จะเห็นความคลุมเครือบางอย่างตรงมุมปากหรือการเคลื่อนไหวช้าๆ ที่ทำให้ตัวละครดูทั้งน่าขบขันและน่าสงสารไปพร้อมกัน ดิฉันชอบวิธีที่ชเวจินฮยอกบาลานซ์โทนระหว่างคอเมดีกับดราม่า เวลาซีนต้องเล่นตลก เขาจะดันความประหลาดแบบมีจังหวะ ไม่ทำเกินจนกลายเป็นล้อเลียน แต่พอเข้าซีนอารมณ์หนักๆ เขาก็หุบเข้ามาได้เหมือนคนคนเดียวกันจริงๆ ที่พยายามค้นหาความหมายของตัวเอง นอกจากนี้ การสื่อสารแบบไม่ต้องใช้คำพูดของเขาในหลายช่วง เช่น ฉากที่ต้องแสดงความสับสนหรือความอึดอัดต่อการเข้าสังคม ทำได้ประทับใจ เพราะมันเพิ่มมิติให้ฉากเล็กๆ กลายเป็นฉากที่คนดูจำได้ อีกส่วนที่ทำให้การแสดงดูสมบูรณ์คือเคมีระหว่างเขากับนักแสดงหญิงนำ คนที่เล่นเป็นคู่หู/ผู้ร่วมสืบสวนทำให้บทสนทนามีพลัง ทั้งความไม่เชื่อและความเอื้ออาทรปรากฏชัดเจน ทำให้ฉากที่ทั้งสองร่วมกันคลี่คลายคดีหรือมีโมเมนต์เงียบๆ กลายเป็นหัวใจของเรื่องโดยแท้ สำหรับดิฉัน การแสดงของนักแสดงนำใน 'ซอมบี้นักสืบ' คือการผสมผสานระหว่างเทคนิคการแสดงที่นิ่งและการเลือกจังหวะอารมณ์ที่ฉลาด ผลลัพธ์คือซีรีส์ที่ดูได้เพลินทั้งในมุมคอเมดีและมุมคิดตาม และยังทิ้งร่องรอยความเห็นใจในตัวละครไว้พอให้คิดต่อยาวๆ

ในฐานะแฟนละครเวทีและคนที่ติดตามการดัดแปลงนิทานคลาสสิก บ่อยครั้งจะเห็นว่า 'Peter Pan' ถูกนำมาทำเวอร์ชันภาษาไทยในรูปแบบละครเวทีโรงเรียน ละครเฉพาะกิจของชุมชน และการแสดงสำหรับเด็ก แต่อยากชี้ชัดก่อนว่าจนถึงตอนนี้ยังไม่มีผลงานภาพยนตร์หรือซีรีส์ไทยเชิงพาณิชย์ที่กลายเป็นเวอร์ชันหลักของ 'Peter Pan' ที่มีดาราระดับชาติคนใดคนหนึ่งถูกจดจำอย่างกว้างขวางในบทนี้ ดังนั้นรายชื่อที่มักจะพบจะเป็นนักแสดงเวที นักเรียน หรือนักแสดงอิสระที่เล่นบทนี้ในงานละครเวทีท้องถิ่นหรือการแสดงสำหรับเด็กมากกว่าจะเป็นชื่อดาราในวงการบันเทิงกระแสหลัก ในวงการละครเวทีไทย บทปีเตอร์แพนมักถูกแจกให้กับนักแสดงที่เชี่ยวชาญการแสดงแนวเด็กและโชว์สกิลการเคลื่อนไหว ทั้งยังเห็นบ่อยว่าผู้หญิงรับบทนี้ตามประเพณีละครเวทีและละครเพลง ซึ่งทำให้มีเวอร์ชันภาษาไทยหลายเวอร์ชันที่มีการสลับเพศผู้แสดง การผลิตประเภทนี้มักเกิดขึ้นในสถานศึกษา มหาวิทยาลัย โรงละครชุมชน และคณะละครเด็กที่เน้นงานเวิร์กช็อป นักแสดงหน้าใหม่หลายคนจึงมีประสบการณ์เล่นบทปีเตอร์แพนในการแสดงประจำปีหรือเทศกาลละครสำหรับครอบครัวมากกว่าจะเป็นบนหน้าจอโทรทัศน์ การแสดงของโรงเรียนดัง ๆ หรือสถาบันสอนการแสดงมักจะมีบันทึกหรือคลิปสั้น ๆ ให้ชม ทำให้คนในท้องถิ่นจำชื่อนักแสดงรุ่นนั้น ๆ ได้แม้จะไม่เป็นที่รู้จักระดับประเทศ เมื่อมองจากมุมกว้าง จะเห็นว่าผลงานที่ได้รับการพูดถึงกันมากมักเป็นการนำเสนอแบบละครเพลงสั้นหรือละครเวทีสำหรับเด็กที่จัดโดยคณะละครอิสระหรือเทศกาลครอบครัวในกรุงเทพฯ และต่างจังหวัด ชื่อของนักแสดงที่รับบทปีเตอร์แพนในเวทีเหล่านี้เปลี่ยนไปตามการผลิต และมักเป็นนักแสดงเวทีที่มีความสามารถด้านร้องและเต้น การจัดคิวของบทและการคอสตูมมักเป็นปัจจัยที่ทำให้การแสดงแต่ละครั้งมีสีสันแตกต่างกันไป สำหรับคนที่ติดตามละครเวทีไทยจะได้เห็นเวอร์ชันใหม่ ๆ ปรากฏเป็นระยะ ๆ มากกว่าจะเจอการแสดงเดียวที่กลายเป็นเวอร์ชันมาตรฐาน สรุปคือ ถามว่า "คนไทยมีใครบ้างที่เคยแสดงบทนี้" คำตอบเชิงกว้างคือมีหลายคน — ส่วนใหญ่เป็นนักแสดงเวที นักเรียน นักศึกษาละคร และนักแสดงอิสระที่ทำงานกับคณะละครเด็กหรือเทศกาลละครครอบครัว มากกว่าจะเป็นดาราหนังหรือซีรีส์ที่เป็นที่รู้จักระดับประเทศ การติดตามเพลย์ลิสต์ของคณะละครเวทีในพื้นที่หรือคลิปจากการแสดงประจำปีจะช่วยเห็นชื่อผู้รับบทเหล่านี้ได้ชัดเจนขึ้น และส่วนตัวแล้วชอบเสน่ห์ของการได้เห็นเวอร์ชันท้องถิ่น เพราะแต่ละทีมจะตีความ 'Peter Pan' ออกมาไม่เหมือนกัน ซึ่งทำให้เรื่องนี้ยังสดใหม่และอบอุ่นทุกครั้งที่ได้ชม