ใครเป็นคนแต่งเพลงประกอบของ มิชชั่นอิมพอสซิเบิ้ล?

เพลงประกอบของแฟรนไชส์นี้มีความหลากหลายจนรู้สึกเหมือนแต่ละคนที่มาทำสีทาบ้านให้โทนมันเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ แต่องค์ประกอบหลักอย่างธีมของทีวีดั้งเดิมยังคงเป็นเส้นใยที่ร้อยทั้งชุดไว้ด้วยกัน รายชื่อคอมโพสเซอร์สำหรับแต่ละภาคดังนี้: 'Mission: Impossible' (1996) แต่งโดย Danny Elfman — เขานำเอาธีมคลาสสิกของ Lalo Schifrin มาถักทอใหม่ให้ได้อารมณ์สไตล์บล็อกบัสเตอร์ยุค 90; 'Mission: Impossible 2' (2000) เป็นงานของ Hans Zimmer — จังหวะหนักและเสียงกีตาร์ไฟฟ้าทำให้ภาคนี้มีเอกลักษณ์ชัดเจน; 'Mission: Impossible III' (2006) Michael Giacchino เข้ามาเติมเมโลดี้และความอบอุ่นให้กับตัวละคร; 'Mission: Impossible – Ghost Protocol' (2011) ก็ยังคงเป็น Michael Giacchino ที่จับธีมดั้งเดิมมาทำให้ร่วมสมัย; 'Mission: Impossible – Rogue Nation' (2015) ได้ Joe Kraemer ที่เน้นบรรยากาศตึงเครียดและการสร้างโมเมนตัมแบบลีน; ส่วน 'Mission: Impossible – Fallout' (2018) เป็นผลงานของ Lorne Balfe ที่เติมพลังแผ่กว้างด้วยออร์เคสตราทรงพลัง ในมุมมองของฉัน ความสนุกอยู่ตรงที่แต่ละคนเอาบทเพลงมาเล่าเรื่องต่างกัน Elfman ให้ความรู้สึกหนังแนวดราม่าแอ็กชันแบบคลาสสิก ในขณะที่ Zimmer ทำให้ภาคสองมีความเป็นร็อก-อิเล็กทรอนิกส์ ถัดมาที่ Giacchino นำเมโลดี้แบบมีหัวใจมาให้ ทำให้ฉากความสัมพันธ์หรือการเสียสละมีน้ำหนักขึ้น Joe Kraemer เก่งเรื่องเท็กซ์เจอร์และจังหวะที่ทำให้ลุ้น ส่วน Balfe ทำให้เฟรนไชส์ยังรักษาพลังบล็อกบัสเตอร์ไว้ได้ ส่วน Lalo Schifrin ต้องย้ำอีกครั้งว่าเป็นคนแต่งธีมต้นฉบับให้กับซีรีส์ทีวี — ธีมของเขาเป็นเหมือน DNA ที่ทุกคนหยิบมาใช้หรือบิดไปตามสไตล์ของตนเอง ฉันมักจะกลับไปฟังบางคิวจาก Giacchino และ Balfe เวลาต้องการความหวือหวาแบบผสมทั้งอารมณ์และแอ็กชัน

เพลงประกอบของหนังภาคล่าสุดที่ฉันตามมาต่อเนื่องคือผลงานของ Lorne Balfe — เขาเป็นคนแต่งเพลงให้กับ 'Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One' ซึ่งกลายเป็นซาวด์ที่ติดหูอย่างรวดเร็ว ความประทับใจแรกคือการผสมผสานระหว่างธีมคลาสสิกกับโทนสมัยใหม่: Balfe ยืนบนไหล่ของธีมอันเป็นเอกลักษณ์จาก 'Mission: Impossible' แต่เติมจังหวะอิเล็กทรอนิกส์และองค์ประกอบออร์เคสตร้าที่หนักแน่น ทำให้ฉากแอ็กชั่นมีพลังมากขึ้น ความสามารถของเขาในการแปรสภาพธีมเดิมให้เข้ากับบรรยากาศมืดมนและหัวใจของตัวละครเป็นสิ่งที่ฉันชื่นชม ในมุมมองของคนที่สนใจงานดนตรีภาพยนตร์ มันเป็นผลงานที่ฟังแล้วรู้ทันทีว่าเป็น Balfe แต่ยังคงเคารพตำนานของ Lalo Schifrin อยู่พอสมควร ทำให้ทั้งแฟนรุ่นเก่าและคนดูรุ่นใหม่ได้สัมผัสความต่อเนื่องของแฟรนไชส์อย่างลงตัว

ทำนองที่คนจำได้จากแฟรนไชส์นี้มีต้นกำเนิดชัดเจนและพออธิบายได้ง่าย ๆ ว่าเป็นท่อนหลักที่เรียกว่า 'Theme from Mission: Impossible' ซึ่งเป็นผลงานของ Lalo Schifrin ผมชอบเล่าให้เพื่อนฟังว่าไอ้ความแปลกของจังหวะ 5/4 นั่นแหละที่ทำให้เพลงนี้ติดหูสุด ๆ เพราะมันไม่ใช่จังหวะธรรมดา ๆ ทำให้เกิดความตึงเครียดเหมาะกับบรรยากาศสายลับ ลาลอ ชิฟรินเป็นนักแต่งเพลงชาวอาร์เจนตินาที่มีพื้นฐานจากแจ๊สและงานฟิล์ม ยุคแรก ๆ ของเพลงชิ้นนี้มาจากซีรีส์ทางทีวีชื่อ 'Mission: Impossible' (1966) ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดธีมดังกล่าว พอมาถึงเวอร์ชันหนังยาว ฉบับปี 1996 ทีมผู้สร้างให้ Danny Elfman ทำงานกับสกอร์ของหนัง โดยเขานำธีมของ Schifrin มาจัดเรียบเรียงและปรับใช้ให้เข้ากับโทนหนังใหญ่ ผลที่ได้คือกลิ่นดนตรีที่คุ้นเคยแต่ยิ่งใหญ่ขึ้น เหมือนเอาท่อนเพลงเก่าใส่เกราะใหม่เพื่อให้เข้ากับฉากแอ็กชันและความทันสมัยของหนังสมัยนั้น

เราอยากเล่าให้ฟังแบบยาวหน่อยว่าซาวด์แทร็กของหนังเรื่องนั้นแต่งโดยใครและเสียงเป็นยังไงบ้าง ซาวด์แทร็กของ 'Mission: Impossible – Fallout' แต่งโดย Lorne Balfe ซึ่งเป็นคนที่รับหน้าที่ทำดนตรีประจำหนังภาคที่หกนี้ เขาไม่ได้ทิ้งรากของธีมคลาสสิกไว้ แต่หยิบเอาเมโลดี้อันเป็นสัญลักษณ์จากธีมดั้งเดิมของ Lalo Schifrin มาปรับให้เข้ากับบรรยากาศหนังสมัยใหม่ โดยเติมองค์ประกอบออร์เคสตราใหญ่ๆ กับซินธ์และจังหวะเพอร์คัชชันที่หนักแน่น ทำให้ดนตรีรองรับฉากแอ็กชันได้อย่างดุดันแต่ยังคงกลิ่นความเป็นสายลับแบบดั้งเดิมอยู่ ในฐานะคนที่ฟังดนตรีประกอบหนังเยอะ ผมชอบวิธีที่ Balfe สร้างอารมณ์ ทั้งช่วงกลางที่เน้นความตึงเครียดแบบสเตดี้และช่วงที่ระเบิดออกมาเป็นธีมใหญ่ๆ เสียงของกลอง ทรงพลังและการเรียงโทนสตริงทำให้ฉากไคลแม็กซ์มีแรงกระแทกมากขึ้น ถ้าชอบซาวด์แทร็กที่ผสานความคลาสสิกกับสมัยใหม่ นี่คือผลงานที่ตอบโจทย์ได้ดี

ทำนองเปิดของ 'Mission: Impossible' ยังคงทำให้หัวใจเต้นแรงเสมอ และในภาคเจ็ดชื่อ 'Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One' งานเพลงถูกฝากไว้กับนักประพันธ์ผู้คุ้นเคยกับบรรยากาศแอ็กชันระดับบล็อกบัสเตอร์ นั่นคือนักแต่งเพลงคนสำคัญ Lorne Balfe ซึ่งรับหน้าที่รังสรรค์สกอร์ทั้งเพื่อรักษาอัตลักษณ์ของธีมคลาสสิกและเพิ่มพลังใหม่ให้กับฉากแอ็กชันต่าง ๆ โดยในงานชุดนี้เขานำธีมดั้งเดิมของ Lalo Schifrin มาแต่งเติม ปรับจังหวะ และทอเข้ากับองค์ประกอบดิจิทัลและออร์เคสตราเต็มรูปแบบ ทำให้เราได้ยินทั้งความคุ้นเคยแบบเก่าและความตื่นเต้นแบบร่วมสมัยควบคู่กันไป รายละเอียดของเพลงประกอบไม่ได้มีแค่ธีมเปิดเท่านั้น แต่เป็นชุดของคิวสั้นยาวที่ออกแบบมาเชื่อมต่อกับแต่ละเหตุการณ์ในหนัง ใจความสำคัญคือการนำโมทีฟหลักของ 'Mission: Impossible' กลับมาใช้เป็นเสาหลัก ในขณะเดียวกัน Balfe เติมเสียงสังเคราะห์ เบสหนัก ๆ และเครื่องเป่าที่คมเพื่อผลักดันความตึงเครียด ตัวอย่างของคิวเด่น ๆ ที่ได้ยินในหนังรวมถึงเพลงสำหรับฉากไล่ล่าบนรถไฟ ฉากต่อสู้บนหลังคา ฉากขับมอเตอร์ไซค์กลางเมือง งานสะท้อนเงื่อนปริศนา และตอนจบแบบระทึก ซึ่งแต่ละคิวมีการเปลี่ยนธีมหลักให้เหมาะกับอารมณ์ เช่น ย่อทำนองให้แหลมคมขึ้นในฉากไล่ล่า หรือยืดเป็นโซโล่เชิงเมโลดี้ในฉากที่ต้องการความละเอียดอ่อนของตัวละคร บนแผ่นซาวด์แทร็กอัลบั้มจะเห็นได้ชัดว่า Balfe ใส่ใจทั้งมิติฮีโร่และมิติความลึกลับของเรื่อง เพลงบางชิ้นจะยกธีม Schifrin ขึ้นมาแบบชัดเจนเพื่อกระตุ้นความทรงจำของผู้ชม ในขณะที่อีกหลายชิ้นเป็นสกอร์ใหม่ทั้งหมดที่เสริมการเล่าเรื่อง เช่น คิวที่เป็นแนวเทมโปเร็วสำหรับการแสดงความสามารถทางสายลับ หรือคิวที่เป็นพื้นหลังชวนระทึกด้วยซินธิไซเซอร์และสตริงเพื่อสร้างความรู้สึกไม่แน่นอน นอกจากนี้ Balfe ยังใช้เทคนิคการมิกซ์เสียงสมัยใหม่ ทำให้เสียงกระเดื่อง แอดเล็กซ์ และสแนร์มีบทบาทในการขับเคลื่อนจังหวะ เฉกเช่นที่ได้ยินในฉากแอ็กชันหลัก ๆ ฟังรวม ๆ แล้วงานของ Lorne Balfe ใน 'Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One' เป็นการเดินสายที่ลงตัวระหว่างเคารพต้นฉบับและการต่อยอดให้โลกของหนังยังมีความสดใหม่สำหรับคนยุคนี้ ผมชอบการที่ธีมคลาสสิคไม่ถูกทิ้ง แต่กลับได้รับการปรับแต่งให้เข้มขึ้นและมีไดนามิกในการเล่าเรื่องมากขึ้น ทำให้ทุกฉากเดินหน้าด้วยจังหวะเพลงที่ดึงเราไปกับหนังจนอยากลุกขึ้นจากที่นั่งในหลายช่วง — เป็นสกอร์ที่ทั้งสนุกและปลุกอารมณ์ได้ดีจริง ๆ

ขอบอกเลยว่าคนที่รับหน้าที่แต่งเพลงประกอบให้กับ 'Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One' (ซึ่งมักถูกเรียกกันว่า มิชชั่น อิมพอสซิเบิ้ล 8) คือ Lorne Balfe นักประพันธ์เพลงบรรเลงและโปรดิวเซอร์ที่มีประสบการณ์กับงานแอ็คชันและผจญภัยมากมาย เขาเข้ามาทำงานต่อจากทีมคอมโพสเซอร์ที่เคยมีส่วนในแฟรนไชส์นี้ และนำเอาโทนดนตรีที่หนักแน่นและมีกลิ่นอายแบบออเคสตรา/อิเล็กทรอนิกส์มาผสมผสาน เพื่อให้สอดคล้องกับสเกลฉากแอ็คชันใหญ่และความดราม่าของตัวละคร ในงานชิ้นนี้ Balfe ไม่ได้สร้างธีมใหม่ทั้งหมดแบบลอยตัว แต่เลือกที่จะถักทอธีมของเขาเข้ากับธีมคลาสสิกที่คนคุ้นเคยอย่างธีมจาก Lalo Schifrin (ธีมหลักของ 'Mission: Impossible') ทำให้เราได้ยินการตีความใหม่ของเมโลดี้ไอคอนิกนั้นในมู้ดที่ดุดันและมืดกว่าเดิม นอกจากนี้สกอร์ยังแบ่งเป็นชิ้นสั้นยาวที่เชื่อมกันตามจังหวะการเล่าเรื่อง: มีคิวสำหรับฉากไล่ล่า ฉากบู๊ระเบิด ฉากเคลือบความลับ และคิวที่เน้นความเป็นส่วนตัวของตัวละคร ทำให้ดนตรีกลายเป็นตัวช่วยสำคัญในการผลักดันอารมณ์และความตึงเครียดตลอดทั้งเรื่อง ส่วนคำถามว่า "มีเพลงอะไรบ้าง" ถ้าให้ตอบภาพรวมอย่างชัดเจน อัลบั้มเพลงประกอบหลักเป็นการรวบรวมคิวออริจินัลทั้งหมดจาก Lorne Balfe ซึ่งเป็นอินสตรูเมนทัลเป็นหลัก และมีการเรียบเรียง/นำธีมของ Lalo Schifrin กลับมาใช้ในรูปแบบใหม่ๆ ทำให้ผู้ฟังจะเจอทั้ง "ธีมหลัก (Main Theme)" ในเวอร์ชันที่ปรับจังหวะและซาวด์สเปกตรัม, คิวแอ็คชันยาวๆ สำหรับฉากไล่ล่าและแอ็คชันทางบก/อากาศ, คิวที่นุ่มลงสำหรับช่วงความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร และคิวที่ตึงเครียดสำหรับฉากเปิดเผยความลับหรือโค้งสุดท้ายของเรื่อง อัลบั้มเวอร์ชันมาตรฐานมักจะมีจำนวนแทร็กหลายสิบชิ้นซึ่งแต่ละชิ้นมีชื่อบ่งบอกฉากหรือโมเมนต์ในภาพยนตร์ แต่ทั้งหมดล้วนเป็นผลงานของ Balfe เป็นหลัก ชอบความที่ Balfe ไม่ได้พยายามลบเลือนร่องรอยของธีมดั้งเดิม แต่ทำให้มันมีสีสันใหม่และเข้ากับโลกของภาพยนตร์ยุคปัจจุบันได้อย่างลงตัว ทำให้พอฟังซาวด์แทร็กแยกจากภาพยนตร์ก็ยังได้อารมณ์แบบหนังสายลับเต็มเปี่ยม เหมือนนั่งเปิดแผ่นเสียงเก่าแล้วโดนรีมาสเตอร์ให้ดุดันขึ้น — นั่นแหละเป็นความประทับใจส่วนตัวที่ทำให้ผมรู้สึกว่าดนตรีในเรื่องนี้ช่วยยกเกรดหนังขึ้นอีกขั้น

เสียงเปิดที่ฉุดความสนใจของฉันในทันทีคือการนำธีมเก่าแก่มาเรียบเรียงใหม่อย่างทะลุออกไปจากเดิม. ในเพลงประกอบของ 'Mission: Impossible – Fallout' ผู้แต่ง Lorne Balfe ไม่ได้ทิ้งรากของธีมต้นตำรับ แต่เลือกขยายขอบเขตของมันด้วยชั้นเสียงที่หนักแน่นและจังหวะเพอร์คัสชั่นที่คมกริบจนรู้สึกเหมือนหัวใจถูกเร่งจังหวะตามฉากไล่ล่า ในมุมมองของคนที่ฟังเพลงประกอบบ่อย ๆ แบบฉัน นอกจากธีมหลักแล้วยังมีบรรยากาศดนตรีที่ค่อย ๆ พัฒนาไปเป็นโมทีฟสำหรับตัวละคร ซึ่งจะได้ยินชัดเวลาที่ภาพนิ่งลงเป็นช่วงสื่อความสัมพันธ์หรือการตัดสินใจ เพลงพวกนี้ใช้ไวโอลินต่ำและซินธ์เบสสานกันจนเกิดความลึก ทำให้ฉากเงียบ ๆ มีน้ำหนักไม่แพ้ฉากบู๊ ท้ายที่สุดสิ่งที่ทำให้เพลงชุดนี้เด่นสำหรับฉันคือความสมดุลระหว่างความเคลื่อนไหวกับอารมณ์ — เมื่อบรรเลงครบทั้งวงแล้วมันเป็นทั้งพลังและการพรรณนาในเวลาเดียวกัน มันทำให้ฉากไคลแม็กซ์มีแรงดันที่ฉันยังคงจดจำได้ดี

เรื่องนี้ต้องยกให้การแสดงนำที่ยังคงเป็นเสาหลักของแฟรนไชส์: นักแสดงนำในภาคล่าสุดคือ Tom Cruise ในบท Ethan Hunt และเขาก็ยังเป็นแกนกลางของเรื่องใน 'Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One' เหมือนเช่นเคย ความประทับใจส่วนตัวคือภาพลักษณ์ที่เขาสร้างขึ้นไม่ใช่แค่ชื่อบนโปสเตอร์ แต่เป็นความกล้าความทุ่มเทที่เห็นได้จากการเล่นสตั๊นท์เอง ฉากแอ็กชันหลากหลาย ความเร็ว และการพยายามทำให้ทุกช็อตดูสมจริง ทำให้เราเชื่อในตัวละครมากขึ้น นอกจากนี้บรรดาตัวละครข้างเคียงอย่าง Rebecca Ferguson, Simon Pegg และ Ving Rhames ก็ช่วยเสริมมิติให้กับการเดินเรื่องและทำให้ Tom Cruise ยิ่งโดดเด่นขึ้นเมื่อกลุ่มทำงานร่วมกัน ผลลัพธ์คือหนังที่ยังคงยึดคนดูไว้ด้วยพลังของตัวนำและการจัดวางตัวละครที่ลงตัว

ท่อนเมโลดี้ที่พุ่งขึ้นแล้วหยุดแบบฉับพลันของธีม 'Mission: Impossible' เป็นสิ่งที่ยังวนอยู่ในหัวผมทุกครั้งที่ได้ยินเสียงนาฬิกาติ๊ก ๆ แบบนั้น ผมโตมากับเวอร์ชันดั้งเดิมของ Lalo Schifrin ซึ่งใช้จังหวะ 5/4 ที่ไม่ธรรมดา ทำให้เพลงทั้งทื่อและมีเสน่ห์พร้อมกัน เสียงกลองสแนร์ที่เป็นจังหวะคิก-แด็ก ควบคู่กับฮอร์นและสายสังเคราะห์บางครั้ง ก็สร้างอิมแพคที่กระชากความสนใจได้ในเสี้ยววินาที การออกแบบจังหวะแบบนี้ทำให้เพลงไม่ใช่แค่พื้นหลัง แต่กลายเป็นตัวขับเคลื่อนอารมณ์ของฉากได้อย่างชัดเจน เวลาฟังธีมนี้ผมมักนึกถึงฉากเปิดหรือการลอบเร้นที่ต้องการความตึงเครียดในทันที มันเหมือนสัญญาณว่าต้องเตรียมใจสำหรับการหักมุมและความเร็วสูง ไม่ว่าจะเป็นเวอร์ชันทีวีเก่า ๆ หรือการถูกยกมาทำใหม่ในหนัง เพลงนี้ยังคงมีพลังและติดหูเพราะมันเรียบง่ายแต่ฉลาด คนทำเพลงไม่กี่คนสามารถสร้างท่อนที่จำง่ายแต่ไม่จืดชืดแบบนี้ได้ ผลลัพธ์คือเพลงที่กลายเป็นตัวแทนของแฟรนไชส์และฝังอยู่ในความทรงจำของคนดูรุ่นแล้วรุ่นเล่า