ใครแต่งเพลงประกอบของ มิชชั่น อิมพอสซิเบิ้ล 1-6?

ทำนองที่เป็นเอกลักษณ์ของชุดนี้เริ่มต้นจากปลายปากกาคนหนึ่งที่ชื่อว่า Lalo Schifrin และผมมักพูดถึงเขาเสมอเมื่อมีคนถามเรื่องเพลงของ 'Mission: Impossible' (ซีรีส์ทีวีปี 1966) ผลงานของ Schifrin เป็นการผสานแจ๊สกับจังหวะ 5/4 ที่แปลกตา ทำให้ธีมนี้ติดหูและถูกนำไปยกย่องมาตลอดหลายทศวรรษ ผมชอบวิธีที่เมโลดี้นั้นทั้งตึงเครียดและมีสไตล์ เหมาะกับบรรยากาศงานสายลับอย่างยิ่ง ในงานภาพยนตร์ชุดต่อมาหลายคนยังคงหยิบเอาธีมของเขามาอ้างอิงหรือดัดแปลงเพื่อให้คนดูรับรู้ความเชื่อมโยงระหว่างภาคต่างๆ สรุปสั้นไม่ได้ใช้นะ แต่บอกได้เลยว่าไม่มีธีมเพลงชิ้นไหนในสื่อสายลับที่มีลักษณะเฉพาะแบบนี้อีกแล้ว — เสียงสั้นๆ ที่ทำให้ทุกฉากลุ้นไปพร้อมกัน

เราอยากเล่าให้ฟังแบบยาวหน่อยว่าซาวด์แทร็กของหนังเรื่องนั้นแต่งโดยใครและเสียงเป็นยังไงบ้าง ซาวด์แทร็กของ 'Mission: Impossible – Fallout' แต่งโดย Lorne Balfe ซึ่งเป็นคนที่รับหน้าที่ทำดนตรีประจำหนังภาคที่หกนี้ เขาไม่ได้ทิ้งรากของธีมคลาสสิกไว้ แต่หยิบเอาเมโลดี้อันเป็นสัญลักษณ์จากธีมดั้งเดิมของ Lalo Schifrin มาปรับให้เข้ากับบรรยากาศหนังสมัยใหม่ โดยเติมองค์ประกอบออร์เคสตราใหญ่ๆ กับซินธ์และจังหวะเพอร์คัชชันที่หนักแน่น ทำให้ดนตรีรองรับฉากแอ็กชันได้อย่างดุดันแต่ยังคงกลิ่นความเป็นสายลับแบบดั้งเดิมอยู่ ในฐานะคนที่ฟังดนตรีประกอบหนังเยอะ ผมชอบวิธีที่ Balfe สร้างอารมณ์ ทั้งช่วงกลางที่เน้นความตึงเครียดแบบสเตดี้และช่วงที่ระเบิดออกมาเป็นธีมใหญ่ๆ เสียงของกลอง ทรงพลังและการเรียงโทนสตริงทำให้ฉากไคลแม็กซ์มีแรงกระแทกมากขึ้น ถ้าชอบซาวด์แทร็กที่ผสานความคลาสสิกกับสมัยใหม่ นี่คือผลงานที่ตอบโจทย์ได้ดี

ทำนองเปิดของ 'Mission: Impossible' ยังคงทำให้หัวใจเต้นแรงเสมอ และในภาคเจ็ดชื่อ 'Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One' งานเพลงถูกฝากไว้กับนักประพันธ์ผู้คุ้นเคยกับบรรยากาศแอ็กชันระดับบล็อกบัสเตอร์ นั่นคือนักแต่งเพลงคนสำคัญ Lorne Balfe ซึ่งรับหน้าที่รังสรรค์สกอร์ทั้งเพื่อรักษาอัตลักษณ์ของธีมคลาสสิกและเพิ่มพลังใหม่ให้กับฉากแอ็กชันต่าง ๆ โดยในงานชุดนี้เขานำธีมดั้งเดิมของ Lalo Schifrin มาแต่งเติม ปรับจังหวะ และทอเข้ากับองค์ประกอบดิจิทัลและออร์เคสตราเต็มรูปแบบ ทำให้เราได้ยินทั้งความคุ้นเคยแบบเก่าและความตื่นเต้นแบบร่วมสมัยควบคู่กันไป รายละเอียดของเพลงประกอบไม่ได้มีแค่ธีมเปิดเท่านั้น แต่เป็นชุดของคิวสั้นยาวที่ออกแบบมาเชื่อมต่อกับแต่ละเหตุการณ์ในหนัง ใจความสำคัญคือการนำโมทีฟหลักของ 'Mission: Impossible' กลับมาใช้เป็นเสาหลัก ในขณะเดียวกัน Balfe เติมเสียงสังเคราะห์ เบสหนัก ๆ และเครื่องเป่าที่คมเพื่อผลักดันความตึงเครียด ตัวอย่างของคิวเด่น ๆ ที่ได้ยินในหนังรวมถึงเพลงสำหรับฉากไล่ล่าบนรถไฟ ฉากต่อสู้บนหลังคา ฉากขับมอเตอร์ไซค์กลางเมือง งานสะท้อนเงื่อนปริศนา และตอนจบแบบระทึก ซึ่งแต่ละคิวมีการเปลี่ยนธีมหลักให้เหมาะกับอารมณ์ เช่น ย่อทำนองให้แหลมคมขึ้นในฉากไล่ล่า หรือยืดเป็นโซโล่เชิงเมโลดี้ในฉากที่ต้องการความละเอียดอ่อนของตัวละคร บนแผ่นซาวด์แทร็กอัลบั้มจะเห็นได้ชัดว่า Balfe ใส่ใจทั้งมิติฮีโร่และมิติความลึกลับของเรื่อง เพลงบางชิ้นจะยกธีม Schifrin ขึ้นมาแบบชัดเจนเพื่อกระตุ้นความทรงจำของผู้ชม ในขณะที่อีกหลายชิ้นเป็นสกอร์ใหม่ทั้งหมดที่เสริมการเล่าเรื่อง เช่น คิวที่เป็นแนวเทมโปเร็วสำหรับการแสดงความสามารถทางสายลับ หรือคิวที่เป็นพื้นหลังชวนระทึกด้วยซินธิไซเซอร์และสตริงเพื่อสร้างความรู้สึกไม่แน่นอน นอกจากนี้ Balfe ยังใช้เทคนิคการมิกซ์เสียงสมัยใหม่ ทำให้เสียงกระเดื่อง แอดเล็กซ์ และสแนร์มีบทบาทในการขับเคลื่อนจังหวะ เฉกเช่นที่ได้ยินในฉากแอ็กชันหลัก ๆ ฟังรวม ๆ แล้วงานของ Lorne Balfe ใน 'Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One' เป็นการเดินสายที่ลงตัวระหว่างเคารพต้นฉบับและการต่อยอดให้โลกของหนังยังมีความสดใหม่สำหรับคนยุคนี้ ผมชอบการที่ธีมคลาสสิคไม่ถูกทิ้ง แต่กลับได้รับการปรับแต่งให้เข้มขึ้นและมีไดนามิกในการเล่าเรื่องมากขึ้น ทำให้ทุกฉากเดินหน้าด้วยจังหวะเพลงที่ดึงเราไปกับหนังจนอยากลุกขึ้นจากที่นั่งในหลายช่วง — เป็นสกอร์ที่ทั้งสนุกและปลุกอารมณ์ได้ดีจริง ๆ

ทำนองที่คนจำได้จากแฟรนไชส์นี้มีต้นกำเนิดชัดเจนและพออธิบายได้ง่าย ๆ ว่าเป็นท่อนหลักที่เรียกว่า 'Theme from Mission: Impossible' ซึ่งเป็นผลงานของ Lalo Schifrin ผมชอบเล่าให้เพื่อนฟังว่าไอ้ความแปลกของจังหวะ 5/4 นั่นแหละที่ทำให้เพลงนี้ติดหูสุด ๆ เพราะมันไม่ใช่จังหวะธรรมดา ๆ ทำให้เกิดความตึงเครียดเหมาะกับบรรยากาศสายลับ ลาลอ ชิฟรินเป็นนักแต่งเพลงชาวอาร์เจนตินาที่มีพื้นฐานจากแจ๊สและงานฟิล์ม ยุคแรก ๆ ของเพลงชิ้นนี้มาจากซีรีส์ทางทีวีชื่อ 'Mission: Impossible' (1966) ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดธีมดังกล่าว พอมาถึงเวอร์ชันหนังยาว ฉบับปี 1996 ทีมผู้สร้างให้ Danny Elfman ทำงานกับสกอร์ของหนัง โดยเขานำธีมของ Schifrin มาจัดเรียบเรียงและปรับใช้ให้เข้ากับโทนหนังใหญ่ ผลที่ได้คือกลิ่นดนตรีที่คุ้นเคยแต่ยิ่งใหญ่ขึ้น เหมือนเอาท่อนเพลงเก่าใส่เกราะใหม่เพื่อให้เข้ากับฉากแอ็กชันและความทันสมัยของหนังสมัยนั้น

เพลงประกอบของหนังภาคล่าสุดที่ฉันตามมาต่อเนื่องคือผลงานของ Lorne Balfe — เขาเป็นคนแต่งเพลงให้กับ 'Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One' ซึ่งกลายเป็นซาวด์ที่ติดหูอย่างรวดเร็ว ความประทับใจแรกคือการผสมผสานระหว่างธีมคลาสสิกกับโทนสมัยใหม่: Balfe ยืนบนไหล่ของธีมอันเป็นเอกลักษณ์จาก 'Mission: Impossible' แต่เติมจังหวะอิเล็กทรอนิกส์และองค์ประกอบออร์เคสตร้าที่หนักแน่น ทำให้ฉากแอ็กชั่นมีพลังมากขึ้น ความสามารถของเขาในการแปรสภาพธีมเดิมให้เข้ากับบรรยากาศมืดมนและหัวใจของตัวละครเป็นสิ่งที่ฉันชื่นชม ในมุมมองของคนที่สนใจงานดนตรีภาพยนตร์ มันเป็นผลงานที่ฟังแล้วรู้ทันทีว่าเป็น Balfe แต่ยังคงเคารพตำนานของ Lalo Schifrin อยู่พอสมควร ทำให้ทั้งแฟนรุ่นเก่าและคนดูรุ่นใหม่ได้สัมผัสความต่อเนื่องของแฟรนไชส์อย่างลงตัว

ขอบอกเลยว่าคนที่รับหน้าที่แต่งเพลงประกอบให้กับ 'Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One' (ซึ่งมักถูกเรียกกันว่า มิชชั่น อิมพอสซิเบิ้ล 8) คือ Lorne Balfe นักประพันธ์เพลงบรรเลงและโปรดิวเซอร์ที่มีประสบการณ์กับงานแอ็คชันและผจญภัยมากมาย เขาเข้ามาทำงานต่อจากทีมคอมโพสเซอร์ที่เคยมีส่วนในแฟรนไชส์นี้ และนำเอาโทนดนตรีที่หนักแน่นและมีกลิ่นอายแบบออเคสตรา/อิเล็กทรอนิกส์มาผสมผสาน เพื่อให้สอดคล้องกับสเกลฉากแอ็คชันใหญ่และความดราม่าของตัวละคร ในงานชิ้นนี้ Balfe ไม่ได้สร้างธีมใหม่ทั้งหมดแบบลอยตัว แต่เลือกที่จะถักทอธีมของเขาเข้ากับธีมคลาสสิกที่คนคุ้นเคยอย่างธีมจาก Lalo Schifrin (ธีมหลักของ 'Mission: Impossible') ทำให้เราได้ยินการตีความใหม่ของเมโลดี้ไอคอนิกนั้นในมู้ดที่ดุดันและมืดกว่าเดิม นอกจากนี้สกอร์ยังแบ่งเป็นชิ้นสั้นยาวที่เชื่อมกันตามจังหวะการเล่าเรื่อง: มีคิวสำหรับฉากไล่ล่า ฉากบู๊ระเบิด ฉากเคลือบความลับ และคิวที่เน้นความเป็นส่วนตัวของตัวละคร ทำให้ดนตรีกลายเป็นตัวช่วยสำคัญในการผลักดันอารมณ์และความตึงเครียดตลอดทั้งเรื่อง ส่วนคำถามว่า "มีเพลงอะไรบ้าง" ถ้าให้ตอบภาพรวมอย่างชัดเจน อัลบั้มเพลงประกอบหลักเป็นการรวบรวมคิวออริจินัลทั้งหมดจาก Lorne Balfe ซึ่งเป็นอินสตรูเมนทัลเป็นหลัก และมีการเรียบเรียง/นำธีมของ Lalo Schifrin กลับมาใช้ในรูปแบบใหม่ๆ ทำให้ผู้ฟังจะเจอทั้ง "ธีมหลัก (Main Theme)" ในเวอร์ชันที่ปรับจังหวะและซาวด์สเปกตรัม, คิวแอ็คชันยาวๆ สำหรับฉากไล่ล่าและแอ็คชันทางบก/อากาศ, คิวที่นุ่มลงสำหรับช่วงความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร และคิวที่ตึงเครียดสำหรับฉากเปิดเผยความลับหรือโค้งสุดท้ายของเรื่อง อัลบั้มเวอร์ชันมาตรฐานมักจะมีจำนวนแทร็กหลายสิบชิ้นซึ่งแต่ละชิ้นมีชื่อบ่งบอกฉากหรือโมเมนต์ในภาพยนตร์ แต่ทั้งหมดล้วนเป็นผลงานของ Balfe เป็นหลัก ชอบความที่ Balfe ไม่ได้พยายามลบเลือนร่องรอยของธีมดั้งเดิม แต่ทำให้มันมีสีสันใหม่และเข้ากับโลกของภาพยนตร์ยุคปัจจุบันได้อย่างลงตัว ทำให้พอฟังซาวด์แทร็กแยกจากภาพยนตร์ก็ยังได้อารมณ์แบบหนังสายลับเต็มเปี่ยม เหมือนนั่งเปิดแผ่นเสียงเก่าแล้วโดนรีมาสเตอร์ให้ดุดันขึ้น — นั่นแหละเป็นความประทับใจส่วนตัวที่ทำให้ผมรู้สึกว่าดนตรีในเรื่องนี้ช่วยยกเกรดหนังขึ้นอีกขั้น

เสียงเปิดที่ฉุดความสนใจของฉันในทันทีคือการนำธีมเก่าแก่มาเรียบเรียงใหม่อย่างทะลุออกไปจากเดิม. ในเพลงประกอบของ 'Mission: Impossible – Fallout' ผู้แต่ง Lorne Balfe ไม่ได้ทิ้งรากของธีมต้นตำรับ แต่เลือกขยายขอบเขตของมันด้วยชั้นเสียงที่หนักแน่นและจังหวะเพอร์คัสชั่นที่คมกริบจนรู้สึกเหมือนหัวใจถูกเร่งจังหวะตามฉากไล่ล่า ในมุมมองของคนที่ฟังเพลงประกอบบ่อย ๆ แบบฉัน นอกจากธีมหลักแล้วยังมีบรรยากาศดนตรีที่ค่อย ๆ พัฒนาไปเป็นโมทีฟสำหรับตัวละคร ซึ่งจะได้ยินชัดเวลาที่ภาพนิ่งลงเป็นช่วงสื่อความสัมพันธ์หรือการตัดสินใจ เพลงพวกนี้ใช้ไวโอลินต่ำและซินธ์เบสสานกันจนเกิดความลึก ทำให้ฉากเงียบ ๆ มีน้ำหนักไม่แพ้ฉากบู๊ ท้ายที่สุดสิ่งที่ทำให้เพลงชุดนี้เด่นสำหรับฉันคือความสมดุลระหว่างความเคลื่อนไหวกับอารมณ์ — เมื่อบรรเลงครบทั้งวงแล้วมันเป็นทั้งพลังและการพรรณนาในเวลาเดียวกัน มันทำให้ฉากไคลแม็กซ์มีแรงดันที่ฉันยังคงจดจำได้ดี

นี่คือสิ่งที่ทำให้ผมสะดุดตาเมื่อฟังเพลงประกอบของ 'Mission: Impossible – Dead Reckoning Part One' — การนำธีมคลาสสิกของ Lalo Schifrin มาเรียงจังหวะใหม่ด้วยสเกลออร์เคสตราและซินธ์ทันสมัย ความรู้สึกแรกคือความคุ้นเคยที่ถูกบิดไปในทางที่ตื่นเต้น แทนที่จะแค่เล่นธีมเดิมตรง ๆ ทีมแต่งเพลงเลือกกระชับจังหวะ 5/4 ดั้งเดิม แล้วเพิ่มเลเยอร์ของเบสหนัก ๆ กับเสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่ทำให้ฉากไล่ล่าดูทันสมัยขึ้น กว่าเดิม นอกจากฉากแอ็กชันแล้วยังมีชิ้นดนตรีเงียบ ๆ ที่ใช้เปียโนและไวโอลินนุ่ม ๆ ช่วยฉายมิติความเป็นมนุษย์ของตัวเอก บทเพลงพวกนี้ไม่ได้ฉายแค่บรรยากาศ แต่ช่วยดันอารมณ์ตัวละครจนผมรู้สึกว่ามีบทสนทนาโดยไม่ต้องพูดคำเดียว ไอเท็มโปรดของผมคือช่วงที่ธีมคลาสสิกถูกแยกเป็นโมทีฟสั้น ๆ แล้วกระจายไปให้เครื่องดนตรีต่าง ๆ โต้ตอบกัน เป็นวิธีเล่าเรื่องด้วยเสียงที่ทำให้ฉากต่อสู้แต่ละช็อตมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว และท้ายสุดก็ยังคงความจำง่ายเหมือนธีมเดิม ผมคิดว่าทีมแต่งเพลงเซ็ตสมดุลระหว่างเก่าและใหม่ได้คมจนเพลงประกอบกลายเป็นอีกตัวละครหนึ่งของหนัง