ใครเป็นผู้สร้างการ์ตูนรูปมดยอดนิยมในไทย

แค่พูดถึงคำว่า 'หนอน' ในวงการการ์ตูน คนไทยหลายคนคงนึกถึงตัวหนอนตัวสีสดที่ทำท่าทางป่วน ๆ บนจอทีวีได้ทันที — นั่นคือ 'Larva' ซึ่งเป็นผลงานจากสตูดิโอเกาหลีชื่อ 'TUBA Entertainment' ที่เปิดตัวช่วงต้นทศวรรษ 2010s และโด่งดังในไทยมากเพราะเนื้อหาเป็นสแลปสติกสั้น ๆ ไม่ต้องพึ่งบทพูดมาก ทำให้คนทุกวัยดูแล้วเข้าใจง่าย ผมเองชอบว่าความเป็นสากลของการ์ตูนแบบนี้ช่วยให้มันข้ามภาษาได้สบาย ๆ การ์ตูนชุดนี้มีตัวละครหลักสองตัวที่คนจำได้ง่ายคือหนอนสีเหลืองกับหนอนสีแดง พวกเขาเผชิญสถานการณ์ฮา ๆ ที่มักจบแบบเซอร์ไพรส์ ตอนสั้น ๆ และจังหวะตลกที่รวดเร็วทำให้มันถูกส่งต่อเป็นคลิปสั้น ๆ บนโซเชียลมีเดียในไทยจนเป็นไวรัล กลุ่มเด็ก ๆ กับวัยรุ่นเอาไปตัดต่อหรือทำมุกต่อกันเอง บวกกับสินค้าที่วางขายและการฉายในช่องเด็กหลายช่องก็ยิ่งทำให้ภาพจำนี้แน่นขึ้น ถ้าคุณหมายถึงหนอนประเภทอื่นในสื่อไทย บอกได้เลยว่าคำตอบอาจเปลี่ยนไป แต่ถ้าพูดถึงหนอนการ์ตูนที่โด่งดังที่สุดในความทรงจำของคนไทยหลายคน ผู้สร้างหลักที่ควรยกให้เครดิตคือสตูดิโอ 'TUBA Entertainment' ซึ่งเป็นต้นทางของเจ้า 'Larva' และผลงานนี้ก็ทิ้งรอยยิ้มไว้กับคนดูจำนวนมาก

หลายคนอาจสงสัยว่าใครเป็นคนออกแบบรูปเงินการ์ตูนยอดนิยมในไทย — และคำตอบไม่ค่อยตรงไปตรงมานัก เพราะถาพลักษณ์ที่เราเห็นมีแหล่งกำเนิดหลากหลาย เราเคยติดตามเรื่องนี้มานานพอสมควร เลยเห็นความต่างชัดเจนว่าของที่เป็นธนบัตรจริง ๆ นั้นไม่ได้ออกแบบมาเป็น 'การ์ตูน' แต่เป็นงานของทีมออกแบบของหน่วยงานทางการ เช่น ธนาคารแห่งประเทศไทยกับหน่วยงานพิมพ์ ที่ทำงานร่วมกับนักออกแบบกราฟิกระดับมืออาชีพและผู้เชี่ยวชาญด้านฟีเจอร์ความปลอดภัย รูปแบบจึงเน้นความเป็นทางการ มีการใช้รูปพระบรมฉายาลักษณ์และสัญลักษณ์ประจำชาติ มากกว่าจะเป็นตัวการ์ตูนสดใส ในขณะเดียวกัน รูปเงินการ์ตูนที่ได้รับความนิยมตามโซเชียลมักมาจากศิลปินอิสระหรือกลุ่มนักวาดที่นำธนบัตรมาเป็นแรงบันดาลใจแล้วแปลงเป็นสไตล์การ์ตูนเพื่อทำสติกเกอร์ สินค้าที่ระลึก หรือโพสต์มีม งานพวกนี้อาจถูกปล่อยบนแพลตฟอร์มต่าง ๆ หรือวางขายเป็นสินค้าลิขสิทธิ์ของเจ้าของผลงานเอง ดังนั้นถ้าจะถามว่า "ใคร" ออกแบบ ก็ตอบได้ว่ามีทั้งทีมทางการกับศิลปินอิสระ ทั้งสองแบบมีจุดประสงค์ต่างกันและคนดูเด็กคนหนึ่งอาจชอบแบบหลังมากกว่าแบบแรกก็ได้

คำตอบนี้อาจฟังดูขึ้นกับมุมมอง แต่นึกง่าย ๆ แล้วคนส่วนใหญ่จะชี้ไปที่ตัวละครแม่มดที่เกิดจากงานวรรณกรรมแล้วถูกยกระดับเป็นภาพยนตร์อนิเมะของสตูดิโอชื่อดัง ผมมักมองว่าเจ้าของไอเดียต้นฉบับสำคัญมาก: ตัวละคร 'Kiki' มาจากนิยายของ Eiko Kadono ที่ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1985 แล้วถูกนำมาดัดแปลงโดย Hayao Miyazaki และสตูดิโอ 'Studio Ghibli' ในภาพยนตร์ 'Kiki's Delivery Service' (1989) ซึ่งกลายเป็นหน้าตาแม่มดที่คนทั่วโลกจำได้ง่ายที่สุด เพราะการสื่ออารมณ์ การออกแบบตัวละคร และการกำกับภาพยนตร์ที่จับใจ สาเหตุที่ผมยกกรณีนี้คือมันรวมทั้งต้นกำเนิดจากงานเขียนและการตีความผ่านการกำกับภาพยนตร์ในระดับยอดเยี่ยม ทำให้แม่มดในเรื่องนี้เดินทางจากหน้าหนังสือไปสู่จอภาพยนตร์จนกลายเป็นสัญลักษณ์วัฒนธรรมป็อป ถึงแม้จะมีแม่มดดังจากฝั่งตะวันตกหรืออนิเมะเรื่องใหม่ ๆ แต่พลังรวมของนิยายต้นฉบับกับงานของ Miyazaki ทำให้ 'Kiki' มักถูกยกให้เป็นหนึ่งในแม่มดการ์ตูนที่เป็นที่รู้จักที่สุดสำหรับผม

เวลาเข้าไปสำรวจคอมมูนิตี้ไทยบน 'Roblox' ฉันมักจะเจอผลงานแฟนเมดที่คนเรียกกันติดปากว่าโดจินในความหมายว่าเป็นงานแฟนเมดหรือสกิน/ม็อดที่ใส่ความเป็นแฟนครีเอเตอร์ลงไปมากกว่าคอนเทนต์สำหรับผู้ใหญ่จริงๆ เราเป็นคนที่ชอบดูช่องยูทูบและคลิปไฮไลต์ของเกมไทยเพื่อหาโซนครีเอเตอร์ที่กำลังมาแรง: หลายครั้งคนสร้างที่ได้รับความนิยมจะมีช่องทางหลักบน 'YouTube' หรือ 'TikTok' ที่อัปเดตคลิปการเล่นและเบื้องหลังการพัฒนา ถ้าชอบเกมแนวเล่าเรื่องหรือโรงเรียนแฟนเมด มักจะเห็นชื่อทีมพัฒนาในหน้าข้อมูลของเกมบน 'Roblox' ซึ่งสามารถกดติดตาม (Follow) และกด Favorite เกมไว้เพื่อรับการแจ้งเตือนเมื่อมีอัปเดต นอกจากนั้น ผมมักตามกลุ่ม Facebook และ Discord เซิร์ฟเวอร์ของชุมชนไทยที่มีการแชร์ลิงก์ผลงาน บางคนใช้ 'Patreon' หรือ 'Twitter' เป็นพื้นที่เผยแพร่เวอร์ชันเต็มหรือคอนเทนต์เสริม จุดที่สำคัญคือให้สังเกตลิงก์ภายนอกในหน้าโปรไฟล์ของผู้สร้าง เพราะส่วนใหญ่เขาจะรวบรวมช่องทางไว้ที่นั่น — และอย่าลืมคำนึงถึงข้อกำหนดอายุและกฎแพลตฟอร์มเสมอ เพราะเนื้อหาบางประเภทอาจไม่เหมาะสมกับทุกคน แต่ถ้าอยากติดตามผลงานแฟนเมดที่เป็นมิตรกับผู้เล่นไทย การตามช่องอัปเดตของครีเอเตอร์บน 'YouTube' กับการเข้าร่วม Discord ชุมชนเป็นวิธีที่เร็วและสนุกที่สุดสำหรับฉัน

การวาดมดการ์ตูนน่ารักๆ ไม่ยากเลย แค่เริ่มจากวงกลมเล็กๆ สองวงซ้อนกันเป็นหัวกับลำตัว จากนั้นเพิ่มเส้นโค้งๆ สั้นๆ เป็นขา 6 ข้าง อย่าลืมทำให้ขาคู่หน้าดูใหญ่กว่าเล็กน้อยเพื่อความน่ารัก ลองเติมรายละเอียดง่ายๆ เช่น ตาโตแบบมังงะ ปากยิ้มกว้าง หรืออาจวาดมดถือใบไม้ไว้บนหลังเพื่อเพิ่มความมีชีวิตชีวา ถ้าให้สนุกยิ่งขึ้น ลองแต่งตัวมดด้วยหมวกใบเล็กหรือผ้าคลุมไหล่แบบฮีโร่ การใช้สีสันสดใสจะช่วยให้งานดูเป็นมืออาชีพแม้จะเป็นแค่งานเล่นๆ

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็นเงาของหนังตะลุงบนผืนผ้าขาว ฉันก็หลงใหลในความเรียบง่ายแต่ทรงพลังของศิลปะนี้ ความจริงที่สำคัญก็คือไม่มี 'ผู้สร้าง' คนเดียวของหนังตะลุงแบบที่เรานิยามคำว่า "ผู้สร้าง" ในงานศิลปะร่วมสมัย งานนี้เกิดจากการสะสมความรู้ ประเพณี และฝีมือของชุมชนชาวใต้ผ่านรุ่นต่อรุ่น คนทำหนังตะลุงหรือคนตะลุงจะสืบทอดเทคนิคการแกะหนัง การออกแบบตัวละคร และการเล่าเรื่องกันเป็นกลุ่ม มากกว่าจะเป็นผลงานของนักประดิษฐ์คนใดคนหนึ่ง เมื่อเข้าสู่ยุคสื่อใหม่ งานดั้งเดิมก็ถูกนำไปตีความในแบบการ์ตูนและแอนิเมชันโดยนักสร้างสรรค์หลายคน บางคนหยิบเอาโครงเรื่องและตัวละครมาเล่าใหม่ บางคนผสมกับสื่อร่วมสมัยเพื่อเข้าถึงคนรุ่นใหม่ อย่างที่เห็นในงานแอนิเมชันไทยยุคหลังที่นำเรื่องเล่าพื้นบ้านมาปรับเป็นภาพเคลื่อนไหว เช่น 'The Adventure of Sudsakorn' ที่เป็นตัวอย่างของนักสร้างแอนิเมชันไทยยุคบุกเบิก แต่ก็ไม่ใช่การแทนที่งานชุมชนดั้งเดิม สรุปสั้น ๆ ว่า หนังตะลุงไม่มี "ผู้สร้าง" รายเดียว แต่เป็นผลลัพธ์ของวัฒนธรรมร่วมกลุ่มและการปรับตัวของศิลปินหลายรุ่น ซึ่งนั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้มันยังอยู่ได้จนถึงวันนี้

ในวงการการ์ตูนไทยไม่มีผลงานชิ้นเดียวที่คนทั่วไปจะเรียกกันว่า 'ร.10 การ์ตูน' แล้วขึ้นมาเป็นชื่อเดียวที่ทุกคนรู้จักอย่างเป็นเอกฉันท์ จึงต้องเริ่มจากการจัดความหมายก่อนว่าสิ่งที่ถามหมายถึงอะไร เพราะคำว่า 'ร.10' อาจหมายถึงการ์ตูนที่มีตัวละครหรือเนื้อหาเกี่ยวกับรัชกาลที่ 10 หรืออาจหมายถึงชื่อลำดับหรือรหัสงานชิ้นหนึ่ง แต่โดยรวมแล้วผลงานที่เกี่ยวกับสถาบันกษัตริย์ในไทยมักกระจายตัวอยู่หลายรูปแบบและสร้างโดยคนหลายกลุ่ม ทั้งนักวาดการ์ตูนการเมืองในหนังสือพิมพ์ นักวาดอิสระบนโซเชียลมีเดีย และสำนักพิมพ์ที่ทำงานแนวสารคดีหรือการ์ตูนการศึกษา ทำให้ไม่มีผู้สร้างคนเดียวที่โดดเด่นจนสามารถกล่าวได้ว่าเป็นผู้สร้าง 'ร.10 การ์ตูน' ที่ได้รับความนิยมสูงสุดในประเทศ มุมมองอีกด้านหนึ่งคือถามถึงความนิยมในเชิงสื่อสังคมออนไลน์กับสื่อกระแสหลัก ความนิยมบนโลกออนไลน์มักเกิดจากงานแฟนอาร์ตหรือมุกการ์ตูนสั้นที่แชร์ไวขึ้นกับกระแสข่าว ในขณะที่งานที่ตีพิมพ์เป็นเล่มหรือซีรีส์ยาวที่พูดถึงประวัติศาสตร์หรือบทบาทของพระมหากษัตริย์มักมาจากทีมงานสำนักพิมพ์และนักเขียนการ์ตูนที่มีประสบการณ์ การตีความต่างกันตามเกณฑ์ความนิยม — วัดจากยอดแชร์ ยอดขาย หรือความยอมรับทางวิชาการ — และแต่ละเกณฑ์ก็จะเลี้ยงดูผู้สร้างคนละกลุ่มไว้ ฉะนั้นถามหา "ผู้สร้าง" แบบเหมารวมจึงยาก เพราะคนที่ทำงานด้านการ์ตูนเกี่ยวกับหัวข้อนี้มีทั้งนักวาดการ์ตูนการเมืองที่มีสไตล์เฉพาะ สำนักพิมพ์ที่ผลิตหนังสือการ์ตูนเชิงความรู้ และนักวาดอินดี้ที่ปล่อยงานในรูปแบบคอมมิคสั้นบนแพลตฟอร์มต่างๆ ในฐานะแฟนการ์ตูนที่ติดตามงานหลากหลายแนว ผมมองว่าเสน่ห์ของผลงานที่เกี่ยวกับตัวบุคคลสำคัญหรือประเด็นทางสังคมคือความหลากหลายของมุมมอง ถ้าความตั้งใจคืออยากรู้ว่าใครเป็นผู้สร้างงานเกี่ยวกับรัชกาลที่ 10 ที่คนพูดถึงมากที่สุด ลำดับแรกควรนิยามความหมายของคำว่า 'ได้รับความนิยม' ก่อน — ยอดแชร์ ยอดขาย หรืออิทธิพลทางความคิด — แล้วจึงมองหาผลงานตามแพลตฟอร์มนั้นๆ ในที่สุดผมชอบที่จะดูทั้งงานการ์ตูนการเมืองที่คมและงานคอมมิคสั้นที่อบอุ่น เพราะทั้งสองแบบเติมเต็มกันได้และทำให้เห็นภาพรวมของวงการที่ไม่ได้มีเพียงชื่อเดียวเป็นตัวแทนความนิยมทั้งหมด

พอพูดถึง 'จิงโจ้' ในวงการการ์ตูน ผมมักจะนึกถึงตัวน้อยที่กระโดดเล่นในป่าราวกับเด็กซน — 'Roo' จากจักรวาลของ 'Winnie the Pooh' ซึ่งต้นกำเนิดมาจากหนังสือเด็กของ A. A. Milne และภาพประกอบโดย E. H. Shepard ก่อนจะถูกยกระดับให้เป็นที่รู้จักในวงกว้างอีกครั้งเมื่อดิสนีย์ดัดแปลงเรื่องราวไปเป็นแอนิเมชันที่ฉายทั่วโลก รวมทั้งมีเวอร์ชันพากย์ไทยที่หลายคนเห็นตอนเด็ก ๆ ในมุมมองของผม การอธิบายผู้สร้างของตัวละครจิงโจ้ต้องแบ่งแยกสองชั้นชัดเจน: ชั้นของผู้สร้างต้นฉบับและชั้นของผู้ที่ทำให้ตัวละครกลายเป็นที่รู้จักผ่านสื่อสมัยใหม่ ตัวละครอย่าง 'Roo' ถูกคิดขึ้นในนิทานโดย Milne และได้รับรูปลักษณ์จาก Shepard แต่พอเข้าสู่ยุคทีวีและภาพยนตร์ ดิสนีย์เข้ามาปรับสไตล์ การออกแบบ และบทพูดให้เหมาะกับการ์ตูนเผยแพร่ทั่วไป ทำให้เวอร์ชันที่คนไทยคุ้นเคยอาจต่างจากต้นฉบับเล็กน้อย ความสุขส่วนตัวคือการจำฉากเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ตัวจิงโจ้กระโดดจากถุงกระสอบหรือห่วงเชือก — ฉากพวกนี้ถูกแปลเป็นเสียงไทยอย่างอบอุ่นและกลายเป็นความทรงจำวัยเด็กของคนหลายเจนฯ การตอบว่าใครเป็นผู้สร้างจึงไม่ได้มีคำตอบเดียวแบบตรงไปตรงมา ผมมองว่าต้องพูดถึงทั้งคนสร้างตัวละครต้นทางอย่าง A. A. Milne และ Shepard รวมถึงทีมดิสนีย์ที่แปลงเรื่องให้เป็นการ์ตูนทีวีที่คนไทยได้ดู หากอยากขุดลึกลงไปอีก จะสนุกหากเปรียบเทียบภาพและโทนของฉบับหนังสือกับฉบับอนิเมชันของดิสนีย์ — นั่นแหละเสน่ห์ของจิงโจ้ในโลกการ์ตูนสำหรับผม

สมัยที่เริ่มเปลี่ยนรูปโปรไฟล์บ่อยๆ ฉันกลับสนุกกับการตามหา 'สไตล์' มากกว่าตามหาแค่ชื่อคนวาด—ความจริงคนทำโปรไฟล์ยอดนิยมในไทยมีหลายประเภท และฉันมักแบ่งพวกเขาออกตามกลวิธีและพื้นที่ที่เขาใช้งาน กลุ่มแรกที่ฉันชอบคือศิลปินสไตล์มินิ/ชิบิ ซึ่งงานมักคิวต์ เข้าตา และปรับสีสว่าง ทำให้ดูน่ารักใช้เป็นไอคอนได้ง่าย พวกนี้โดดเด่นบน Instagram และเพจกลุ่มคอมมิชชั่น เขาจะวาดหน้าตาเน้นสัดส่วนหัวใหญ่ ตาโต ฉากหลังเรียบๆ และใส่พร็อบง่ายๆ อย่างดอกไม้หรือแก้วกาแฟ ฉันมักเห็นคนไทยจำนวนมากใช้ชิ้นงานแบบนี้เพราะมันอ่านอารมณ์ได้ทันทีแม้จะเป็นรูปเล็กๆ กลุ่มที่สองคือศิลปินแนวมังงะ/อนิเมะ ที่เอาฟีลญี่ปุ่นมาแปลงให้เข้ากับรสนิยมไทย งานพวกนี้จะมีไลน์คม แสงเงาจัด และแอคเซสเซอรี่สไตล์แฟนตาซี เหมาะกับคนที่อยากได้โปรไฟล์ดูเท่หรือมีคาแรกเตอร์เด่น พวกนี้มักมีผลงานที่เชื่อมโยงกับชุมชนเกมหรือแฟนด้อม ทำให้โปรไฟล์ไปได้กับการใช้งานแบบแฟนเพจหรือทวิตเตอร์ อีกประเภทหนึ่งที่ฉันให้ความสนใจคือศิลปินสายสติ๊กเกอร์/คาแรคเตอร์เชิงพาณิชย์ พวกเขามีความเป็นระบบสูง สามารถทำเซตไอคอนหลายอารมณ์ให้ใช้วนในโซเชียลได้ คลินิกสตูดิโอเล็กๆ ในไทยหลายแห่งรับงานชุดโปรไฟล์แบบแบทช์ เหมาะกับแบรนด์หรือทีมสตรีมมิ่งเล็กๆ ที่ต้องการภาพรวมเดียวกันทั้งทีม ถ้าอยากเจอรายชื่อคนทำจริงๆ ฉันแนะนำให้ตาม #รับวาดรูปโปรไฟล์ หรือกลุ่มคอมมิชชั่นในเฟซบุ๊กกับอินสตาแกรม แล้วมองที่พอร์ตโฟลิโอ—งานที่คนรีโพสต์เยอะและคอนเมนต์ดีมักเป็นสัญญาณว่าเขาเป็นที่นิยมในไทย ส่วนตัวฉันมักเลือกรูปแบบที่สื่อคาแรกเตอร์และสีได้แม้ขนาดเล็ก เพราะมันทำให้โปรไฟล์บนแอปต่างๆ อ่านได้ชัดโดยไม่ต้องซูม

พูดถึงงานวาดคนน่ารักที่ฮิตในไทยแล้ว มักจะเป็นการผสมผสานระหว่างงานจากต่างประเทศที่เข้าถึงง่ายกับศิลปินไทยที่ใช้โซเชียลมีเดียทำให้ผลงานกระจายไว งานแนวนี้มักเน้นหน้าตากลมตา ตาโต สีพาสเทล และท่าทางน่ารักจิ๋วๆ ซึ่งคนไทยชอบเอาไปตั้งเป็นรูปโปรไฟล์ ติดเป็นสติกเกอร์ในแชท หรือเอาไปทำเป็นสินค้าที่ระลึก ทำให้ชื่อของคนวาดและผลงานถูกพูดถึงบ่อยในวงการออนไลน์ ฝั่งที่ได้รับความนิยมสูงก็รวมถึงนักวาดจากญี่ปุ่นที่มีสไตล์น่ารักโดดเด่น เช่นกลุ่มนักวาดอย่าง 'CLAMP' ที่วาดสาวน้อยน่ารักใน 'Cardcaptor Sakura' หรือผลงานคลาสสิกอย่าง 'Azumanga Daioh' ของ Kiyohiko Azuma ที่จับภาพชีวิตประจำวันของตัวละครให้ดูมุ้งมิ้งและอบอุ่น นอกจากนี้ศิลปินสายคาแรคเตอร์และคอมเมดี้จากต่างประเทศอย่างนักวาดคาแรคเตอร์อินเทรนด์บนโซเชียลและเจ้าของคาแรคเตอร์ดังอย่าง 'Pusheen' ก็มีแฟนในไทยจำนวนมาก เพราะงานพวกนี้ใช้อารมณ์ขันและรูปทรงเรียบง่ายที่คนไทยเข้าถึงได้ง่าย ด้านศิลปินไทยเองก็มีหลายคนที่โดดเด่นในแนวน่ารักและได้รับความนิยม เช่นคนวาดสติกเกอร์ไลน์หรือ illustrator บน Instagram และ Twitter ไม่น้อยที่เริ่มจากขายสติกเกอร์หรือการ์ดเล็กๆ แล้วดังในวงกว้าง จุดเด่นของศิลปินไทยคือการใส่องค์ประกอบท้องถิ่นลงไปในงาน ทำให้ผลงานมีความเฉพาะตัวและเข้ากับรสนิยมคนไทย ยกตัวอย่างงานแนวคาเฟ่ คาแรคเตอร์สัตว์น่ารัก หรือหนูน้อยสไตล์มังงะที่มักเห็นเป็นเทรนด์ในแกลเลอรี่ออนไลน์และตลาดนัดคอมมิค งานแบบนี้มักถูกแชร์ในกลุ่มแฟนคลับ ส่งต่อกันจนกลายเป็นไอคอนน่ารักประจำวงการ การติดตามนักวาดแนวนี้จะสนุกตรงที่แต่ละคนมีจุดขายแตกต่างกัน บ้างเน้นเส้นลายมือสีหวาน บ้างเน้นการออกแบบคาแรคเตอร์ที่มีคอนเซ็ปต์ชัดเจน เช่นธีมอาหาร ธีมสัตว์เลี้ยง หรือธีมแฟนตาซีเล็กๆ เวลามองผลงานแล้วมักคิดถึงไอเดียเอาไปทำสติกเกอร์ ของสะสม หรือแม้แต่แคมเปญการตลาดเล็กๆ ของร้านกาแฟที่อยากใช้ภาพลักษณ์น่ารักเรียกคนเข้า แนะนำให้ลองเลื่อนดูแท็กบนแพลตฟอร์มต่างๆ และลองสังเกตผลงานที่คนแชร์บ่อย เพื่อตามรอยศิลปินที่ชอบได้ง่ายขึ้น สุดท้ายแล้วความน่ารักในงานศิลปะทำให้วันธรรมดาดูสดใสขึ้นเสมอ และเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ชุมชนออนไลน์บ้านเรามีสีสันอยู่เสมอ