ใครเป็นผู้สร้าง ร.10 การ์ตูน ที่ได้รับความนิยมสูงสุดในไทย

คำตอบนี้อาจฟังดูขึ้นกับมุมมอง แต่นึกง่าย ๆ แล้วคนส่วนใหญ่จะชี้ไปที่ตัวละครแม่มดที่เกิดจากงานวรรณกรรมแล้วถูกยกระดับเป็นภาพยนตร์อนิเมะของสตูดิโอชื่อดัง ผมมักมองว่าเจ้าของไอเดียต้นฉบับสำคัญมาก: ตัวละคร 'Kiki' มาจากนิยายของ Eiko Kadono ที่ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1985 แล้วถูกนำมาดัดแปลงโดย Hayao Miyazaki และสตูดิโอ 'Studio Ghibli' ในภาพยนตร์ 'Kiki's Delivery Service' (1989) ซึ่งกลายเป็นหน้าตาแม่มดที่คนทั่วโลกจำได้ง่ายที่สุด เพราะการสื่ออารมณ์ การออกแบบตัวละคร และการกำกับภาพยนตร์ที่จับใจ สาเหตุที่ผมยกกรณีนี้คือมันรวมทั้งต้นกำเนิดจากงานเขียนและการตีความผ่านการกำกับภาพยนตร์ในระดับยอดเยี่ยม ทำให้แม่มดในเรื่องนี้เดินทางจากหน้าหนังสือไปสู่จอภาพยนตร์จนกลายเป็นสัญลักษณ์วัฒนธรรมป็อป ถึงแม้จะมีแม่มดดังจากฝั่งตะวันตกหรืออนิเมะเรื่องใหม่ ๆ แต่พลังรวมของนิยายต้นฉบับกับงานของ Miyazaki ทำให้ 'Kiki' มักถูกยกให้เป็นหนึ่งในแม่มดการ์ตูนที่เป็นที่รู้จักที่สุดสำหรับผม

แฟนการ์ตูนคนหนึ่งรู้สึกว่าประเด็นเรื่องว่าใครมีส่วนร่วมทำ 'ร.10 การ์ตูน' มักจะซับซ้อนและมีคนหลายฝ่ายเข้ามาเกี่ยวข้อง ไม่ใช่งานของนักวาดคนเดียวเสมอไป โดยทั่วไปโปรเจกต์ที่มีความสำคัญทางสังคมหรือระดับประเทศแบบนี้ จะมีทั้งทีมผลิตหลัก (production house) สตูดิโอแอนิเมชันที่รับผิดชอบงานเคลื่อนไหว นักออกแบบตัวละคร (character designer) นักวาดฉากหลัง (background artist) ทีมคัลเลอร์และคอมโพสิต รวมถึงผู้กำกับศิลป์และผู้กำกับแอนิเมชันที่ดูแลภาพรวม ในบางครั้งยังมีนักวาดการ์ตูนอิสระหรืออิลลัสเตรเตอร์ที่มีสไตล์เด่นเข้ามาร่วมออกแบบคาแรกเตอร์หรือโปสเตอร์โปรโมทด้วย ทำให้ผลงานออกมาเป็นการผสมผสานระหว่างฝีมือหลายคนอย่างชัดเจน แนวทางที่มักใช้ในการประกาศรายชื่อผู้ร่วมงานคือการลงเครดิตตอนจบหรือในเอกสารประชาสัมพันธ์ของโปรเจกต์ ถ้าจะมองจากองค์ประกอบงานก็จะเห็นชื่อแยกตามหน้าที่ เช่น 'ผู้ออกแบบตัวละคร' อาจเป็นนักวาดมังงะหรือคอมิกส์ที่มีสไตล์เฉพาะตัว ส่วน 'สตูดิโอแอนิเมชัน' จะรับช่วงต่อในการทำ key animation, in-between และ compositing ส่วน 'ผู้กำกับศิลป์' จะเป็นคนกำหนดโทนสีและบรรยากาศโดยรวม อีกทั้งยังมีคนทำเสียง เพลงประกอบ และทีมตัดต่อที่เข้ามาเสริมภาพรวมของผลงาน ทำให้การยกชื่อคนใดคนหนึ่งเป็นหัวใจเดียวของโปรเจกต์อาจจะไม่สะท้อนความจริงทั้งหมด เพราะการ์ตูนหนึ่งตอนมักเป็นผลงานร่วมของหลายสิบคน ถ้ามองจากมุมของแฟน การร่วมงานระหว่างนักวาดอิสระที่มีเอกลักษณ์กับสตูดิโอที่เชี่ยวชาญด้านแอนิเมชันมักให้ผลลัพธ์ที่น่าสนใจ เพราะได้ทั้งความสดใหม่ของคาแรกเตอร์และความเป็นมืออาชีพในการเคลื่อนไหวและการตัดต่อ ตัวอย่างงานอื่นๆ ที่เคยเห็นแสดงให้เห็นว่าเครดิตมักจะสื่อสารได้ชัดเจน เช่น การประกาศชื่อต้นสังกัดของสตูดิโอ ผู้กำกับหลัก และนักออกแบบตัวละคร ซึ่งช่วยให้แฟนๆ สามารถติดตามผลงานของคนที่ชอบได้ต่อเนื่อง ทั้งนี้ถ้าชิ้นงานมีลักษณะเป็นคอมมิชชั่นหรือมีหน่วยงานรัฐร่วมทุน ก็อาจมีการระบุผู้ร่วมมือจากหน่วยงานเหล่านั้นด้วย โดยสรุปแล้ว การจะบอกชื่อนักวาดหรือสตูดิโอที่มีส่วนร่วมใน 'ร.10 การ์ตูน' แบบเจาะจงต้องอ้างอิงจากเครดิตทางการของผลงานนั้น แต่ในแง่ความรู้สึกส่วนตัว ฉันตื่นเต้นเสมอเมื่อเห็นโปรเจกต์แบบนี้เพราะมันมักเป็นเวทีให้ศิลปินหลายสไตล์ได้แสดงออกและรวมตัวกัน ผลลัพธ์ที่ได้จึงมักมีทั้งความพิถีพิถันและความเป็นเอกลักษณ์ ซึ่งทำให้ติดตามต่อไปได้เรื่อยๆ

ตั้งแต่ผมเริ่มเข้าวงการอ่านมังงะไซไฟ ความรู้สึกแรกที่ติดตาคือภาพโลกแตกหักและรายละเอียดเทคโนโลยีใน 'Akira' ของ Katsuhiro Otomo ผมชอบว่าการวาดของเขาไม่ใช่แค่โชว์เครื่องจักรหรือระเบิด แต่เป็นการเล่าเรื่องทางสังคมผ่านภาพเมืองที่เสื่อมทราม ฉากจักรกลกับคนธรรมดาผสมกันอย่างกลมกลืน ทำให้คนอ่านในไทยรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่มันส์ แต่มันมีสิ่งจะพูดถึงเกี่ยวกับอำนาจ การทดลองทางรัฐ และผลกระทบต่อคนรุ่นใหม่ บรรยากาศในไทยที่ชอบ 'Akira' มักจะเป็นกลุ่มคนวัยรุ่นถึงวัยทำงานที่โตมากับภาพยนตร์และสำนักพิมพ์ฉบับการ์ตูน เวลาคุยกัน ผมเห็นการยกฉากรถ motos ในเมืองไฟเป็นสัญลักษณ์ของความฮึกเหิมและความสูญเสียในเวลาเดียวกัน — นี่แหละเสน่ห์ของงานวิทย์แบบคลาสสิก ที่ยังคงถูกหยิบมาพูดถึงจนทุกวันนี้

วงการสิ่งพิมพ์และมังงะไทยมักไม่ค่อยมีผลงานที่อ้างอิง 'ร.10' โดยตรง แต่นั่นไม่ใช่ว่าจะไม่มีการสะท้อนหรืออ้างอิงในระดับกว้างเลย ด้วยมุมมองส่วนตัวของผม เหตุผลสำคัญคือสภาพแวดล้อมทางสังคมและกฎหมายทำให้สำนักพิมพ์และผู้สร้างงานต้องระมัดระวังมาก ผลงานรูปแบบมังงะหรือหนังสือที่ออกวางตลาดอย่างเป็นทางการมักหลีกเลี่ยงการเอ่ยถึงหรือวาดภาพบุคคลในตำแหน่งนี้โดยตรง ดังนั้นสิ่งที่น่าสนใจจริง ๆ มักจะอยู่ในช่องทางที่ไม่เป็นทางการ เช่น เว็บคอมมิคอิสระ โฟรั่มในต่างประเทศ หรือแผ่นพับอิสระที่ขายในวงจำกัด ซึ่งงานเหล่านั้นมักเป็นงานสั้น ๆ ที่หมุนเวียนกันในกลุ่มคนที่สนใจการเมืองหรือการ์ตูนเสียดสี ประสบการณ์ของฉันบอกว่าบทสนทนาและภาพล้อเลียนที่พุ่งตรงสู่ประเด็นนี้มักจะพบในสื่อออนไลน์เป็นหลัก โดยเฉพาะในแพลตฟอร์มที่เน้นวิดีโอสั้นหรือสติกเกอร์การ์ตูน และบางครั้งก็เป็นภาพตัดต่อหรือม็อกอัพที่แพร่กระจายแบบไวรัล ความท้าทายคือเนื้อหาแบบนี้มักถูกลบหรือถูกรายงาน ทำให้การอ้างอิงในเชิงวรรณกรรมหรือมังงะที่มีการตีพิมพ์จริงจังจึงแทบไม่มีตัวอย่างชัดเจนในตลาดภายในประเทศ หากต้องการติดตามบริบทหรือการวิเคราะห์เชิงลึก จะมีหนังสือวิชาการหรือบทความในสื่อสากลที่พูดถึงสถาบันกษัตริย์ไทยในมุมกว้าง แต่รูปแบบเป็นงานวิเคราะห์ ไม่ใช่มังงะหรือนิยายการ์ตูน โดยรวมแล้ว การจะเจอ "มังงะ" หรือ "หนังสือการ์ตูน" ที่อ้างอิง 'ร.10' ในเชิงตรง ๆ ค่อนข้างหายาก และสิ่งที่ใกล้เคียงมักเป็นงานอิสระหรือสื่อสั้นในอินเทอร์เน็ตซึ่งไม่คงทนและมองเห็นได้ยาก แต่การติดตามชุมชนผู้สร้างอิสระและพื้นที่พูดคุยนอกกระแสจะช่วยให้เห็นภาพว่าผลงานแนวนั้นมีอยู่จริงในระดับไหน เนื้อหาพวกนี้สะท้อนความคิดของคนกลุ่มเล็ก ๆ มากกว่าผลงานสาธารณะที่เผยแพร่กว้าง ๆ

หลายคนมักใช้คำว่า 'โดจิน fast' ในความหมายไม่เหมือนกัน เลยทำให้คำตอบต้องอธิบายจากมุมกว้างหน่อย—ฉันมองเรื่องนี้ทั้งจากประวัติวงการและตัวอย่างที่ชัดเจน ถ้าหมายถึงครีเอเตอร์หรือวงที่เติบโตจากงานโดจินจนเป็นที่รู้จักกว้างๆ ตัวอย่างคลาสสิกที่ชอบหยิบมาเล่าเสมอคือวงอย่าง 'Team Shanghai Alice' ซึ่งเป็นผลงานของ ZUN เจ้าของจักรวาลเพลงและเกมที่รู้จักกันในชื่อ 'Touhou' การเติบโตของ ZUN น่าสนใจตรงที่เริ่มจากเกมเล็กๆ ในงานคอมิเกะ แล้วได้รับแรงขับจากชุมชนแฟนที่สร้างเพลง รีมิกซ์ และแฟนอาร์ตจนกลายเป็นวัฒนธรรมย่อยที่ยิ่งใหญ่ อีกตัวอย่างที่มักถูกพูดถึงคือ 'TYPE-MOON' ซึ่งเริ่มต้นเป็นวงโดจินก่อนจะกลายเป็นค่ายที่มีผลงานอย่าง 'Tsukihime' และต่อมาเป็นงานระดับเมนสตรีม จุดร่วมของพวกนี้คือคุณภาพผลงาน ความต่อเนื่อง และการทิ้ง “จุดให้แฟนต่อยอด” ไม่ว่าจะเป็นตัวละคร เรื่องราว หรือธีมที่คนอยากทำต่อ นอกจากชื่อใหญ่แล้ว คนสร้างโดจินที่ได้รับความนิยมมักใช้ช่องทางเดียวกัน: งานคอมิเกะ/งานโดจินโชว์เคสต่างๆ, แพลตฟอร์มอย่าง 'DLsite' และพื้นที่แชร์อาร์ตอย่าง Pixiv เป็นเวทีให้ผลงานแพร่ กระแสความนิยมมาจากคุณภาพที่จับต้องได้และการที่ชุมชนช่วยส่งต่อให้กลายเป็นมีม คนทำโดจินบางคนโฟกัสที่เกมอินดี้ บางคนเน้นมิวสิคคอลแล็บ บางคนทำมังงะแฟนซับพอร์ตให้กันและกัน—นี่แหละเสน่ห์ของวงการที่ทำให้ชื่อบางชื่อกลายเป็นที่พูดถึงอย่างรวดเร็วและยั่งยืน ความรู้สึกส่วนตัวคือชอบดูว่าผลงานเล็กๆ จะเติบโตแบบออร์แกนิกได้ยังไง บางครั้งสิ่งที่คนเรียกว่า 'โดจิน fast' อาจเป็นแค่ผลงานที่คลิกกับคนเร็วและโดนต่อยอดเยอะจนกระโดดจากวงแคบเข้าสู่สาธารณะนี่แหละ มุมนี้ทำให้ติดตามวงการโดจินสนุกอยู่เสมอ

มีหลายช่องทางที่สามารถดู 'ร.10 การ์ตูน' แบบถูกลิขสิทธิ์ได้ ขึ้นอยู่กับผู้ผลิตและผู้ถือลิขสิทธิ์ว่าดำเนินการเผยแพร่ผ่านแพลตฟอร์มไหนบ้าง โดยทั่วไปผลงานที่มีลักษณะเป็นสารคดีเชิงประวัติศาสตร์หรือการ์ตูนการศึกษาจะถูกนำเสนอผ่านช่องทางทางการของหน่วยงานที่เป็นเจ้าของผลงาน เช่น ช่อง YouTube อย่างเป็นทางการของผู้ผลิตหรือของหน่วยงานรัฐ สถานีโทรทัศน์สาธารณะ และบริการสตรีมมิ่งที่ทำสัญญาลิขสิทธิ์กับผู้สร้าง การสังเกตง่ายๆ คือมองหาคำว่า 'Official' หรือโลโก้หน่วยงานในหน้าวิดีโอ รวมถึงข้อมูลเครดิตที่ชัดเจนว่ามาจากใคร ซึ่งเป็นสัญญาณว่าดูแล้วไม่ผิดลิขสิทธิ์ ในบริบทของประเทศไทย ช่องทางที่มักใช้เผยแพร่ผลงานประเภทนี้ได้แก่ สถานีโทรทัศน์สาธารณะ เช่น Thai PBS หรือช่องของหน่วยงานราชการที่เกี่ยวข้องกับการเผยแพร่ข้อมูลเชิงสถาบัน นอกจากนี้แพลตฟอร์มสตรีมมิ่งไทยอย่าง AIS PLAY, TrueID, MONOMAX หรือ WeTV ก็เป็นอีกแหล่งหนึ่งที่มักซื้อสิทธิ์การเผยแพร่ผลงานท้องถิ่นและงานสารคดี หากผู้ผลิตตัดสินใจออกในรูปแบบสากล อาจเห็นผลงานบนแพลตฟอร์มระดับโลกอย่าง YouTube แบบเป็นทางการหรือบริการสตรีมมิ่งต่างประเทศ การเช็กหน้าข้อมูลของวิดีโอและคำอธิบายจะช่วยยืนยันได้ว่ามีใบอนุญาตเผยแพร่หรือไม่ เสริมว่าในบางกรณีอาจมีการจำหน่ายแผ่น DVD หรือคอลเลกชันอย่างเป็นทางการผ่านร้านค้าของผู้ผลิตหรือร้านค้าสื่อที่ได้รับอนุญาต ชุมชนแฟนคลับและสื่อสังคมออนไลน์มักช่วยกันแจ้งข่าวว่าช่องทางไหนมีการเผยแพร่แบบถูกลิขสิทธิ์ ดังนั้นติดตามเพจหรือช่องของผู้ผลิตและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเป็นวิธีที่ได้ผล ยิ่งไปกว่านั้น ศูนย์วัฒนธรรม หอสมุด หรือพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงงานเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมมักมีสิทธิ์นำเสนอผลงานเชิงการศึกษาในกิจกรรมหรือการฉายพิเศษ ซึ่งเป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่ปลอดภัยและให้บริบทเชิงความรู้ควบคู่ไปด้วย ในทางปฏิบัติควรหลีกเลี่ยงการดูจากลิงก์ที่ไม่มีเครดิตชัดเจน ไฟล์จากกลุ่มแชร์ที่ดูแล้วคุณภาพต่ำ หรือการดาวน์โหลดจากเว็บเถื่อน เพราะนั่นเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์และทำร้ายทั้งผู้สร้างและผู้จัดจำหน่าย สรุปความคิดส่วนตัวแล้ว การเลือกดู 'ร.10 การ์ตูน' แบบถูกลิขสิทธิ์ไม่เพียงแต่เป็นการเคารพกฎหมาย แต่ยังเป็นการสนับสนุนผู้สร้างให้มีทรัพยากรทำงานต่อไป ฉันมักรู้สึกภูมิใจเวลาเห็นคนในชุมชนเลือกช่องทางทางการ เพราะมันทำให้ผลงานคุณภาพยังคงมีที่ยืนและถูกดูแลอย่างถูกต้อง นั่นเป็นเหตุผลที่มักจะแนะนำให้ตรวจสอบหน้าช่องหรือคำอธิบายอย่างระมัดระวังและเลือกดูจากแหล่งที่มีเครดิตชัดเจน เพราะประสบการณ์การชมที่ดีที่สุดมักมาจากต้นทางที่ถูกต้องและได้รับการดูแลอย่างตั้งใจ

ลองมาดูว่าผู้สร้างการ์ตูนสื่อสารเรื่องพระราชกรณียกิจในรัชกาลที่สิบอย่างไร โดยส่วนตัวฉันมองว่าแนวทางหลัก ๆ ที่เห็นบ่อยคือการย่อยข้อมูลที่เป็นทางการให้เข้าถึงง่ายผ่านภาพและเรื่องเล่า เพราะพระราชกรณียกิจมักมีรายละเอียดทางเทคนิคและบริบททางประวัติศาสตร์ ผู้สร้างจึงมักเลือกเล่าเป็นตอนสั้น ๆ ที่โฟกัสเหตุการณ์เด่น เช่น การเสด็จเยี่ยมราษฎร โครงการพัฒนาทางเกษตร หรือการสนับสนุนเรื่องสาธารณสุข แทนการยกเหตุการณ์ทั้งหมดมาบรรยายทีเดียว การกำหนดจุดโฟกัสแบบนี้ทำให้ผู้อ่านเข้าใจผลลัพธ์และความตั้งใจของงานมากขึ้น โดยไม่ต้องรู้รายละเอียดเชิงนโยบายทั้งหมด ในเชิงภาพ ผู้สร้างการ์ตูนมักใช้สัญลักษณ์และสไตลิงชัดเจนเพื่อสื่อสารความหมาย เช่น สีทอง สีกรมท่า เครื่องแบบ หรือองค์ประกอบการจัดเฟรมที่เน้นการร่วมมือกับประชาชน การ์ตูนเด็กจะลดความซับซ้อนด้วยการใช้ตัวละครตัวเดียวเป็นตัวแทนของชาวบ้านที่ได้รับประโยชน์ ส่วนการ์ตูนสำหรับผู้ใหญ่หรือเชิงสารคดีมักเพิ่มแผนที่ อินโฟกราฟิก และแผ่นคำอธิบายประกอบ เพื่อให้เห็นภาพก่อน-หลังของโครงการ การใช้มุมกล้องที่เน้นการลงพื้นที่จริง เช่น ภาพการลงเรือในชุมชนหรือภาพการปลูกต้นไม้ด้วยตนเอง ช่วยสร้างความรู้สึกใกล้ชิดและเชื่อมโยงระหว่างผู้อ่านกับเนื้อหาได้ดี เมื่อพูดถึงโทนและน้ำเสียง ผู้สร้างมักปรับให้เหมาะกับกลุ่มเป้าหมายและบริบททางสังคม บางงานเลือกโทนเคร่งขรึมเพื่อรักษาความเคารพ ขณะที่บางชิ้นเลือกโทนอ่อนโยนและเป็นมิตรเพื่อให้เด็กอ่านได้ง่าย บ่อยครั้งมีการเล่าเป็นเรื่องเล่าสั้น ๆ ที่มีบทเรียนเชิงคุณธรรม เช่น ความตั้งใจทำงาน ความรับผิดชอบต่อประชาชน หรือการทำงานร่วมกันระหว่างหน่วยงาน การใช้เรื่องเล่าที่มีตัวละครร่วมคลื่นความคิดเดียวกับผู้อ่านทำให้หัวข้อที่ดูเป็นทางการกลายเป็นสิ่งที่สัมผัสได้และเข้าใจง่ายขึ้น นอกจากนี้การยกตัวอย่างผลกระทบเชิงชุมชน เช่น การเพิ่มรายได้ของชาวไร่หรือการลดอุทกภัย ทำให้เห็นภาพผลลัพธ์ที่จับต้องได้ ไม่ใช่แค่คำพูดเชิงนามธรรม ในมุมมองส่วนตัว ฉันคิดว่าการ์ตูนเป็นสื่อที่ทรงพลังในการสื่อสารเรื่องพระราชกรณียกิจ เพราะมันรวมทั้งภาพและเรื่องเล่าเข้าด้วยกัน ทำให้คนทุกวัยเข้าถึงข้อความได้ง่ายขึ้น การย่อยข้อมูลที่ซับซ้อนให้เป็นภาพเล่าเรื่องช่วยเชื่อมช่องว่างระหว่างสาระทางราชการกับชีวิตประจำวันของประชาชน แม้บางครั้งงานประเภทนี้จะมีโทนที่ค่อนข้างอ่อนโยนและให้ความเคารพสูง แต่เมื่อออกแบบได้ดี มันจะสร้างความเข้าใจและความเอื้อเฟื้อต่อสังคมได้จริง นั่นคือความประทับใจส่วนตัวของฉัน

ตั้งแต่ลูกเริ่มดูการ์ตูน รถไฟที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตครอบครัวผมก็คือ 'Thomas the Tank Engine' ที่เห็นได้ชัดว่าครองใจเด็กไทยหลายเจเนอเรชัน ผมชอบมุมที่เรื่องราวของ 'Thomas the Tank Engine' ไม่ได้ซับซ้อน แต่สอนเรื่องมิตรภาพ ความรับผิดชอบ และการแก้ปัญหาแบบเรียบง่าย เหมาะทั้งกับเด็กเล็กและผู้ปกครองที่อยากให้ลูกเรียนรู้ผ่านตัวละครผูกพันได้ง่าย ระหว่างการ์ตูนยังมีเพลงทำนองจำง่าย งานพากย์ไทยที่ทำให้ตัวละครดูเป็นมิตรยิ่งขึ้น สิ่งเหล่านี้ยิ่งทำให้สินค้าพวกของเล่น โมเดล และสื่อการเรียนการสอนที่ใช้โทมัสเดินทางเข้ามาในตลาดไทยอย่างต่อเนื่อง ท้ายที่สุด คนไทยชอบความคุ้นเคยมากกว่าความซับซ้อน ผมเห็นหลายบ้านเก็บแผ่นวีซีดีเล่มเดิมหรือโพสต์ภาพของเล่นโธมัสบนโซเชียลเพราะมันปลุกความทรงจำดี ๆ ได้ง่าย ๆ และนั่นแหละคือเหตุผลว่าทำไมตัวละครจาก 'Thomas the Tank Engine' ถึงยังคงได้รับความนิยมมายาวนาน

แค่พูดถึงคำว่า 'หนอน' ในวงการการ์ตูน คนไทยหลายคนคงนึกถึงตัวหนอนตัวสีสดที่ทำท่าทางป่วน ๆ บนจอทีวีได้ทันที — นั่นคือ 'Larva' ซึ่งเป็นผลงานจากสตูดิโอเกาหลีชื่อ 'TUBA Entertainment' ที่เปิดตัวช่วงต้นทศวรรษ 2010s และโด่งดังในไทยมากเพราะเนื้อหาเป็นสแลปสติกสั้น ๆ ไม่ต้องพึ่งบทพูดมาก ทำให้คนทุกวัยดูแล้วเข้าใจง่าย ผมเองชอบว่าความเป็นสากลของการ์ตูนแบบนี้ช่วยให้มันข้ามภาษาได้สบาย ๆ การ์ตูนชุดนี้มีตัวละครหลักสองตัวที่คนจำได้ง่ายคือหนอนสีเหลืองกับหนอนสีแดง พวกเขาเผชิญสถานการณ์ฮา ๆ ที่มักจบแบบเซอร์ไพรส์ ตอนสั้น ๆ และจังหวะตลกที่รวดเร็วทำให้มันถูกส่งต่อเป็นคลิปสั้น ๆ บนโซเชียลมีเดียในไทยจนเป็นไวรัล กลุ่มเด็ก ๆ กับวัยรุ่นเอาไปตัดต่อหรือทำมุกต่อกันเอง บวกกับสินค้าที่วางขายและการฉายในช่องเด็กหลายช่องก็ยิ่งทำให้ภาพจำนี้แน่นขึ้น ถ้าคุณหมายถึงหนอนประเภทอื่นในสื่อไทย บอกได้เลยว่าคำตอบอาจเปลี่ยนไป แต่ถ้าพูดถึงหนอนการ์ตูนที่โด่งดังที่สุดในความทรงจำของคนไทยหลายคน ผู้สร้างหลักที่ควรยกให้เครดิตคือสตูดิโอ 'TUBA Entertainment' ซึ่งเป็นต้นทางของเจ้า 'Larva' และผลงานนี้ก็ทิ้งรอยยิ้มไว้กับคนดูจำนวนมาก

คำตอบไม่ได้ชัดเจนเป็นชื่อคนเดียวเสมอไป เพราะงานการ์ตูนอิงประวัติศาสตร์เกี่ยวกับรัชกาลที่ 9 ถูกสร้างขึ้นในหลายรูปแบบโดยคนหลายกลุ่ม ฉันมักเห็นว่ามีทั้งหนังสือการ์ตูนสำหรับเด็กที่วาดโดยศิลปินรับจ้างเพื่อสื่อสารเรื่องราวง่าย ๆ มีการ์ตูนสารคดีที่นักวาดการ์ตูนข่าวหรือการ์ตูนสารคดีทำเป็นตอน ๆ ลงนิตยสาร และมีกราฟิกโนเวลที่ศิลปินอิสระจับประเด็นลึกขึ้น งานเหล่านี้บ่อยครั้งจะลงชื่อผู้วาดไว้ที่หน้าปกหรือหน้าเครดิตของเล่ม ดังนั้นไม่สามารถชี้ว่ามี 'ผู้วาดร.9' คนเดียวได้ เพราะมีหลายผลงานจากหลายคน มุมมองของฉันคือถ้าอยากรู้ชื่อผู้วาดของเล่มหรือชิ้นงานใดชิ้นหนึ่ง ให้มองที่เครดิตของงานนั้นเป็นหลัก — หลายผลงานเป็นโปรเจ็กต์ร่วมระหว่างผู้เขียน นักวาด และสำนักพิมพ์ ซึ่งก็ทำให้งานแต่ละชิ้นมีลายเซ็นทางศิลป์ต่างกันออกไป ฉันชอบเห็นความหลากหลายนี้เพราะแต่ละสไตล์ช่วยเปิดมุมมองใหม่ ๆ ต่อประวัติศาสตร์ของรัชกาลที่ 9