ใครเป็นผู้สร้างจิงโจ้ การ์ตูนชื่อดังที่ฉายในไทย?

แค่พูดถึงคำว่า 'หนอน' ในวงการการ์ตูน คนไทยหลายคนคงนึกถึงตัวหนอนตัวสีสดที่ทำท่าทางป่วน ๆ บนจอทีวีได้ทันที — นั่นคือ 'Larva' ซึ่งเป็นผลงานจากสตูดิโอเกาหลีชื่อ 'TUBA Entertainment' ที่เปิดตัวช่วงต้นทศวรรษ 2010s และโด่งดังในไทยมากเพราะเนื้อหาเป็นสแลปสติกสั้น ๆ ไม่ต้องพึ่งบทพูดมาก ทำให้คนทุกวัยดูแล้วเข้าใจง่าย ผมเองชอบว่าความเป็นสากลของการ์ตูนแบบนี้ช่วยให้มันข้ามภาษาได้สบาย ๆ การ์ตูนชุดนี้มีตัวละครหลักสองตัวที่คนจำได้ง่ายคือหนอนสีเหลืองกับหนอนสีแดง พวกเขาเผชิญสถานการณ์ฮา ๆ ที่มักจบแบบเซอร์ไพรส์ ตอนสั้น ๆ และจังหวะตลกที่รวดเร็วทำให้มันถูกส่งต่อเป็นคลิปสั้น ๆ บนโซเชียลมีเดียในไทยจนเป็นไวรัล กลุ่มเด็ก ๆ กับวัยรุ่นเอาไปตัดต่อหรือทำมุกต่อกันเอง บวกกับสินค้าที่วางขายและการฉายในช่องเด็กหลายช่องก็ยิ่งทำให้ภาพจำนี้แน่นขึ้น ถ้าคุณหมายถึงหนอนประเภทอื่นในสื่อไทย บอกได้เลยว่าคำตอบอาจเปลี่ยนไป แต่ถ้าพูดถึงหนอนการ์ตูนที่โด่งดังที่สุดในความทรงจำของคนไทยหลายคน ผู้สร้างหลักที่ควรยกให้เครดิตคือสตูดิโอ 'TUBA Entertainment' ซึ่งเป็นต้นทางของเจ้า 'Larva' และผลงานนี้ก็ทิ้งรอยยิ้มไว้กับคนดูจำนวนมาก

หลังจากได้ดูตอนแรกของ 'จิงโจ้' ผมรู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าไปในโลกใบเล็กที่ทั้งอบอุ่นและแอบแปลกประหลาดในเวลาเดียวกัน ฉากเปิดของตอนแรกจัดวางบรรยากาศได้ดีมาก — กล้องเริ่มจากภาพวิถีชีวิตในหมู่บ้านเล็ก ๆ มีเสียงเพลงคัน ๆ แต่ติดหู ฉากที่เด่นที่สุดคือจิงโจ้ตัวเอกกำลังมองออกไปนอกรั้วบ้านด้วยตาเต็มไปด้วยความอยากรู้ เขาไม่ใช่ตัวละครสมบูรณ์แบบ แต่ความอยากรู้อยากเห็นของเขาเป็นตัวผลักดันเรื่องราว จุดชนวนของตอนคือเหตุการณ์เล็ก ๆ อย่างการที่จิงโจ้ช่วยลูกนกตกจากรัง ซึ่งทำให้เขาได้เจอเพื่อนสำคัญและต้องเผชิญกับการตัดสินใจที่เรียบง่ายแต่หนักหน่วงสำหรับเด็ก ๆ การเล่าเรื่องไม่รีบร้อน ให้เวลาในการปั้นอารมณ์และความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร ทำให้ฉากธรรมดากลายเป็นฉากที่คนดูผูกใจได้ง่าย ในฐานะแฟนที่ติดตามงานภาพและดนตรี ฉันชอบวิธีที่ตอนแรกผสมผสานองค์ประกอบภาพกับซาวนด์เอฟเฟกต์ เส้นสายการ์ตูนค่อนข้างกลมละมุน สีพาสเทลทำให้โลกดูปลอดภัย แต่การจัดเฟรมบางช่วงก็แอบมีมุมกล้องที่ทำให้อารมณ์หวั่นไหวเล็ก ๆ เช่น ช็อตที่จิงโจ้นั่งมองดาวก่อนจะตัดไปที่ใบหน้าของคนข้างบ้านที่มีแววเป็นปริศนา ทั้งหมดนี้ทำให้ตอนแรกทำงานได้ทั้งในแง่การปูพื้นและการยั่วล้อให้คนดูสงสัยต่อว่าเบื้องหลังหมู่บ้านนี้จะมีอะไรซ่อนอยู่บ้าง ตอนท้ายมีฉากจบแบบกึ่งคลิฟฮังเกอร์ที่ไม่ต้องการคำอธิบายเยอะ ๆ แต่เพียงพอจะทำให้ฉันอยากดูต่อ ยิ่งคิดยิ่งชอบการบาลานซ์ความเรียบง่ายและเงื่อนงำของมัน — เป็นการเริ่มต้นที่อบอุ่นแต่ไม่กลัวจะทิ้งปมไว้ให้คนดูขบคิดต่อไป

ในวงการการ์ตูนไทยไม่มีผลงานชิ้นเดียวที่คนทั่วไปจะเรียกกันว่า 'ร.10 การ์ตูน' แล้วขึ้นมาเป็นชื่อเดียวที่ทุกคนรู้จักอย่างเป็นเอกฉันท์ จึงต้องเริ่มจากการจัดความหมายก่อนว่าสิ่งที่ถามหมายถึงอะไร เพราะคำว่า 'ร.10' อาจหมายถึงการ์ตูนที่มีตัวละครหรือเนื้อหาเกี่ยวกับรัชกาลที่ 10 หรืออาจหมายถึงชื่อลำดับหรือรหัสงานชิ้นหนึ่ง แต่โดยรวมแล้วผลงานที่เกี่ยวกับสถาบันกษัตริย์ในไทยมักกระจายตัวอยู่หลายรูปแบบและสร้างโดยคนหลายกลุ่ม ทั้งนักวาดการ์ตูนการเมืองในหนังสือพิมพ์ นักวาดอิสระบนโซเชียลมีเดีย และสำนักพิมพ์ที่ทำงานแนวสารคดีหรือการ์ตูนการศึกษา ทำให้ไม่มีผู้สร้างคนเดียวที่โดดเด่นจนสามารถกล่าวได้ว่าเป็นผู้สร้าง 'ร.10 การ์ตูน' ที่ได้รับความนิยมสูงสุดในประเทศ มุมมองอีกด้านหนึ่งคือถามถึงความนิยมในเชิงสื่อสังคมออนไลน์กับสื่อกระแสหลัก ความนิยมบนโลกออนไลน์มักเกิดจากงานแฟนอาร์ตหรือมุกการ์ตูนสั้นที่แชร์ไวขึ้นกับกระแสข่าว ในขณะที่งานที่ตีพิมพ์เป็นเล่มหรือซีรีส์ยาวที่พูดถึงประวัติศาสตร์หรือบทบาทของพระมหากษัตริย์มักมาจากทีมงานสำนักพิมพ์และนักเขียนการ์ตูนที่มีประสบการณ์ การตีความต่างกันตามเกณฑ์ความนิยม — วัดจากยอดแชร์ ยอดขาย หรือความยอมรับทางวิชาการ — และแต่ละเกณฑ์ก็จะเลี้ยงดูผู้สร้างคนละกลุ่มไว้ ฉะนั้นถามหา "ผู้สร้าง" แบบเหมารวมจึงยาก เพราะคนที่ทำงานด้านการ์ตูนเกี่ยวกับหัวข้อนี้มีทั้งนักวาดการ์ตูนการเมืองที่มีสไตล์เฉพาะ สำนักพิมพ์ที่ผลิตหนังสือการ์ตูนเชิงความรู้ และนักวาดอินดี้ที่ปล่อยงานในรูปแบบคอมมิคสั้นบนแพลตฟอร์มต่างๆ ในฐานะแฟนการ์ตูนที่ติดตามงานหลากหลายแนว ผมมองว่าเสน่ห์ของผลงานที่เกี่ยวกับตัวบุคคลสำคัญหรือประเด็นทางสังคมคือความหลากหลายของมุมมอง ถ้าความตั้งใจคืออยากรู้ว่าใครเป็นผู้สร้างงานเกี่ยวกับรัชกาลที่ 10 ที่คนพูดถึงมากที่สุด ลำดับแรกควรนิยามความหมายของคำว่า 'ได้รับความนิยม' ก่อน — ยอดแชร์ ยอดขาย หรืออิทธิพลทางความคิด — แล้วจึงมองหาผลงานตามแพลตฟอร์มนั้นๆ ในที่สุดผมชอบที่จะดูทั้งงานการ์ตูนการเมืองที่คมและงานคอมมิคสั้นที่อบอุ่น เพราะทั้งสองแบบเติมเต็มกันได้และทำให้เห็นภาพรวมของวงการที่ไม่ได้มีเพียงชื่อเดียวเป็นตัวแทนความนิยมทั้งหมด

ลองมาคุยกันแบบยาวๆ หน่อยเกี่ยวกับคนที่อยู่เบื้องหลังสตูดิโอซึ่งเปลี่ยนวงการอนิเมะไปตลอดกาล: ผู้ก่อตั้งหลักคือ ฮายาโอะ มิยาซากิ, อิซาโอะ ทาคาไฮตะ และ โทชิโอ ซูซูกิ ซึ่งแต่ละคนมีบทบาทและผลงานที่ชัดเจนต่างกันจนกลายเป็นรากฐานของสิ่งที่เรารู้จักในชื่อ 'จิบลิ' ในมุมมองของคนที่เติบโตมากับแผ่นวีดีโอและบัตรเช่าร้านใกล้บ้าน ผมมักเริ่มพูดถึงมิยาซากิก่อนเพราะสไตล์การเล่าเรื่องและภาพยนตร์ของเขาชัดเจนมาก ผลงานที่เป็นไฮไลท์ซึ่งช่วยปั้นชื่อเสียงก่อนและหลังตั้งสตูดิโอได้แก่ 'Nausicaä of the Valley of the Wind' (แม้จะทำก่อนตั้งสตูดิโออย่างเป็นทางการ แต่ถือเป็นจุดเริ่มต้นสำคัญ), 'My Neighbor Totoro' ที่อบอุ่นและเป็นสัญลักษณ์ของภาพยนตร์ครอบครัว, 'Princess Mononoke' กับธีมสิ่งแวดล้อมและความขัดแย้งเชิงปรัชญา และ 'Howl's Moving Castle' ที่ชวนให้คิดถึงความรัก ความเป็นตัวตน และสงครามในมุมที่ไม่ตรงไปตรงมา สิ่งที่ผมชอบคือความสามารถของเขาที่จะผสมจินตนาการกับประเด็นหนักๆ โดยยังคงความนุ่มนวลของภาพและจังหวะอารมณ์ไว้ได้ ทาคาไฮตะมีแนวทางต่างออกไป เขานำพาความจริงจังและการจับภาพความเจ็บปวดของความเป็นมนุษย์เข้ามาได้อย่างทรงพลัง ผลงานเช่น 'Grave of the Fireflies' สะเทือนใจและไม่ยอมให้ผู้ชมหลีกเลี่ยงความจริงของสงคราม ส่วน 'Only Yesterday' เจาะลึกความทรงจำวัยเด็กและการเติบโตในแบบเรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง ทาคาไฮตะมักจะทำงานที่เน้นความเรียลของตัวละครและเหตุการณ์มากกว่าจินตนาการเวทมนตร์ โทชิโอ ซูซูกิ ในฐานะผู้ร่วมก่อตั้งอาจไม่ใช่ผู้กำกับชัดเจน แต่บทบาทการผลิต การผลักดันโปรเจกต์ และการจัดการเชิงกลยุทธ์ทำให้หลายผลงานของสตูดิโิประสบความสำเร็จระดับโลก เขาเป็นสะพานเชื่อมระหว่างฝีมือสร้างสรรค์กับสภาพแวดล้อมทางธุรกิจ ซึ่งสำหรับผมแล้วการมีคนแบบซูซูกิอยู่ข้างหลังช่วยให้ไอเดียของมิยาซากิและทาคาไฮตะถูกส่งออกไปถึงผู้ชมจำนวนมากขึ้น สรุปแบบไม่เป็นพิธีมากเกินไป: ทั้งสามคนนี้มีบทบาทต่างกันแต่ลงตัว—คนสร้างจินตนาการ คนถ่ายทอดความจริง และคนทำให้ไอเดียเดินหน้า ผลงานของพวกเขาไม่ใช่แค่ชื่อบนเครดิต แต่เป็นประสบการณ์ที่ยังคงพูดคุยกับเราจนถึงทุกวันนี้

พูดถึงการ์ตูนรูปมดที่โด่งดังในเมืองไทย ต้องยกให้ผลงานของ 'พี่เบิร์ด' หรือ ธนาชัย ประดิษฐกุล นักวาดการ์ตูนมากฝีมือที่สร้างสรรค์ตัวละครมดลายเส้นน่ารักจนเป็นที่จดจำ 'มดคันไฟ' การ์ตูนสุดคลาสสิกของเขาปรากฏตัวครั้งแรกในนิตยสารเด็กช่วงปี 90 และยังถูกนำไปทำเป็นของเล่น สติ๊กเกอร์ รวมถึงสินค้าไลฟ์สไตล์มากมาย ความพิเศษของผลงานชิ้นนี้คือการออกแบบที่เรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยอารมณ์ขัน ตัวละครมดของพี่เบิร์ดมีเอกลักษณ์ตรงการแสดงสีหน้าที่เกินจริง ชวนให้อมยิ้มทุกครั้งที่เห็น ปัจจุบันแม้จะผ่านมานานแต่ผลงานชิ้นนี้ยังถูกพูดถึงในแวดวงคนรักการ์ตูนไทยยุคเก่าเสมอ เพราะมันไม่ใช่แค่รูปวาด แต่เป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำร่วมสมัยสำหรับหลายคน

เราเก็บฟิกเกอร์มานานจนรู้ว่าการตามหา 'จิงโจ้' การ์ตูนของแท้ในไทยมีวิธีและจุดซื้อที่เชื่อถือได้—ไม่ยากอย่างที่คิดถ้ารู้จักแหล่งถูกต้องและสังเกตจุดสังเกตของของแท้ ร้านที่ผมมักจะแนะนำให้เพื่อน ๆ เริ่มดูก่อนเลยคือร้านที่เป็นตัวแทนจำหน่ายอย่างเป็นทางการหรือร้านฮอบบี้ในห้างใหญ่ที่มีชื่อเสียง เช่น ร้านฮอบบี้ในย่านสยามหรือแผนกของเล่นในห้างที่มักรับสินค้าจากผู้จัดจำหน่ายโดยตรง แพ็กเกจมักจะเรียบร้อย มีสติกเกอร์รับประกันหรือฮอลโลแกรมจากผู้ผลิต ซึ่งคล้ายกับที่เห็นบนไลน์ฟิกเกอร์จากซีรีส์อย่าง 'One Piece' ของ Bandai ที่ผมเคยจับผิดได้ง่าย ๆ ด้วยการดูตราและคุณภาพกล่อง อีกมุมที่สำคัญคือตรวจคุณภาพก่อนจ่ายเงิน ถ้าซื้อหน้าร้านให้สังเกตงานพ่นสี ตะเข็บ การยึดชิ้นส่วน และอุปกรณ์เสริมว่าตรงตามภาพโปรโมทหรือไม่ ถ้าซื้อออนไลน์ ให้ดูร้านที่มีรีวิวยาว ๆ และรูปถ่ายจริงจากผู้ซื้อ บางร้านในไทยมีการลงทะเบียนตัวแทนจำหน่ายอย่างเป็นทางการหรือมีใบรับประกัน ถ้ามีราคาถูกผิดปกติหรือกล่องบุบมาก ให้สงสัยไว้ก่อนว่าของอาจไม่แท้หรือเป็นของรีแมนนูแฟคเจอร์ สุดท้ายอยากบอกว่าการซื้อฟิกเกอร์แท้เป็นเรื่องของความอดทนและความรู้เล็ก ๆ น้อย ๆ บางชิ้นอาจต้องสั่งจองล่วงหน้าจากร้านที่เป็นตัวแทนหรือรอรอบเปิดจำหน่ายจากผู้ผลิต การได้ของแท้ที่ถูกใจไม่ใช่แค่ความพึงพอใจส่วนบุคคล แต่มันคือการสะสมความทรงจำกับงานศิลป์ขนาดเล็กชิ้นหนึ่ง เวลาที่จับชิ้นงานที่ผ่านการตรวจสอบเรียบร้อยแล้วจะให้ความรู้สึกต่างจากของที่ก๊อปอย่างชัดเจน — เป็นความรู้สึกอบอุ่นแบบที่บอกไม่ได้ แต่รู้กันเฉพาะคนเล่นของจริงเท่านั้น

เราเติบโตมากับเรื่องเล่าที่เต็มไปด้วยเหงื่อและเลือดของนักมวยบนหน้ากระดาษ และผู้สร้างที่คนไทยคุ้นเคยที่สุดคงหนีไม่พ้น George Morikawa ผู้เขียน 'Hajime no Ippo' กับทีมงานของเขา แนวคิดของ Morikawa คือการให้รายละเอียดเชิงเทคนิคของมวยแบบจริงจัง ผสมกับการพัฒนาตัวละครช้า ๆ ทำให้คนดูได้ร่วมลุ้นจากความพยายามแทนที่จะเห็นแค่ชัยชนะฉับพลัน ฉากการฝึกซ้อม, เทคนิคปล้ำ, และวิธีคิดของตัวเอกถูกถ่ายทอดจนคนอ่านรู้สึกว่าได้ยืนอยู่ข้างเวทีด้วย ส่วนอีกคนที่มีอิทธิพลลึกซึ้งต่อแฟนมวยไทยคือ Tetsuya Chiba (ร่วมกับ Asao Takamori ในเวอร์ชันโครงเรื่องของบางฉบับ) ผู้สร้าง 'Ashita no Joe' ซึ่งเป็นตำนานที่สะท้อนความข้นคลั่กของชีวิตคนจน ความโหดร้ายของสังคม และมวยที่เป็นทั้งการต่อสู้เพื่อความอยู่รอดและการไถ่บาป มุมมองแบบนี้ทำให้ผมเห็นว่าเหตุผลที่คนไทยหลงรักงานของพวกเขาไม่ใช่แค่การชก แต่เป็นเรื่องราวชีวิต การสู้กับโชคชะตา และการเติบโต เราจำได้ว่าเพื่อนหลายคนเริ่มฝึกมวยเพราะบทสนทนาในมังงะเรื่องหนึ่ง หรือประทับใจฉากหนึ่งจนเปลี่ยนมุมมองเกี่ยวกับความพ่ายแพ้ ผู้สร้างเหล่านี้จึงไม่ใช่แค่คนวาดหรือแต่งเรื่อง แต่เป็นผู้จุดไฟให้คนทั่วไปรู้สึกว่าการชกมีความหมายมากกว่าการชนะแค่ครั้งเดียว

พอพูดถึงการตามหาแฟนฟิคของ 'จิงโจ้' ผมจะนึกถึงความสนุกของการขุดเจอเรื่องที่คนเขียนเติมจินตนาการไว้ไม่เหมือนกันเลย เส้นทางแรกที่ผมชอบใช้คือแหล่งรวมฟิคสากลอย่าง 'Wattpad' กับ 'Archive of Our Own' (AO3) เพราะสองที่นี้ระบบแท็กค่อนข้างยืดหยุ่นและมีชุมชนใหญ่ ทำให้มีแฟนฟิคหลากแนวตั้งแต่โรแมนซ์คอมเมดี้ยันดาร์กแฟนตาซี บางครั้งการค้นด้วยแท็กภาษาอังกฤษอย่าง "JingJo" หรือคำที่ผู้แต่งอาจใช้เรียกตัวละครช่วยให้เจอเรื่องที่ยังไม่ถูกแปลเป็นไทย ส่วนเรื่องที่มีรูปแบบยาวเป็นนิยายบางครั้งจะอยู่ในฟอร์แมตตอนชัดเจน ทำให้ง่ายต่อการติดตามอัพเดต แนวทางที่สองคือตามกลุ่มแฟนเพจและทวิตเตอร์ของแฟนคอมมูนิตี้ ภาษาไทยมักมีคนรวบรวมลิงก์ฟิคหรือรีคอมเมนด์เรื่องดีๆ ไว้บนทวิตเตอร์กับเฟซบุ๊ก แม้จะต้องไล่ดูสักหน่อย แต่ข้อดีคือเจอฟิคที่คนไทยแต่งเองหรือแปลโดยชุมชน อีกทั้งบางคนจะรวมลิสต์ตามแท็กย่อย เช่น AU, soulmate, hurt/comfort ซึ่งช่วยกรองแนวที่ชอบได้เร็วกว่า ฉันมักจะเซฟโหมดอ่านออฟไลน์หรือโหลดตอนไว้ล่วงหน้าเมื่อต้องการอ่านยาวๆ โดยไม่สะดุดอินเทอร์เน็ต สุดท้ายอยากเตือนว่าแต่ละแพลตฟอร์มมีกฎการใช้งานและมารยาทต่างกัน บางเรื่องอาจมีเนื้อหาที่สปอยล์หรือไม่เหมาะกับทุกคน การมองหาคำเตือนเนื้อหาหรืออ่านคอมเมนต์ก่อนกดเข้าไปช่วยป้องกันความไม่สบายใจได้ นี่คือความสุขเล็กๆ เวลาเจอแฟนฟิคที่ตรงใจ — เหมือนค้นพบมุมใหม่ของตัวละครที่ชอบและได้คุยกับคนที่มีความคิดคล้ายกันไปด้วย

บอกเลยว่าชื่อนี้ชวนให้นึกถึงงานศิลป์มากก่อนจะนึกถึงเกมเลย ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของคำตอบฉบับแรกที่อยากเล่าให้ฟัง เราเป็นคนที่ชอบสังเกตธีมและแรงบันดาลใจของตัวละครในเกม โดยเฉพาะเมื่อมีชื่อที่พ้องกับศิลปินจริง ๆ อย่าง 'ปีกัสโซ' ที่ฟังแล้วเหมือนตั้งใจยกย่อง Pablo Picasso มากกว่าจะเป็นชื่อสุ่ม ๆ ในเกม หากตัวละครนั้นมีลักษณะหรือเครื่องหมายทางศิลปะชัดเจน บทบาทของผู้สร้างมักจะตกไปที่ทีมออกแบบตัวละครของสตูดิโอเกม ไม่ว่าจะเป็นคอนเซ็ปอาร์ทิสต์หรือนักออกแบบตัวละครหลัก ที่ใช้แรงบันดาลใจจากประวัติศาสตร์ศิลปะมาผสมกับคอนเซ็ปเรื่องราวของเกม หลายครั้งชื่อแบบนี้ถูกคิดขึ้นโดยทีมครีเอทีฟร่วมกัน โดยผ่านการอนุมัติจากผู้กำกับสร้างสรรค์และผู้อำนวยการฝ่ายศิลป์ ถ้าอยากรู้ชื่อคนที่แท้จริง วิธีที่ชัดเจนคือลงไปดูเครดิตของเกมหรือหนังสือภาพประกอบ (artbook) เพราะสตูดิโอส่วนใหญ่จะให้เครดิตคนออกแบบตัวละครและคอนเซ็ปอาร์ตอย่างชัดเจน แต่ถ้าเกมนั้นเป็นแฟรนไชส์ใหญ่ ชื่อผู้ออกแบบอาจเป็นคนที่รับผิดชอบงานหลายชิ้นและมักได้เครดิตรวมกับทีม สรุปแบบไม่ได้สรุปเยิ่นเย้อ เราอยากให้มองชื่อ 'ปีกัสโซ' เป็นสัญญะที่บ่งบอกถึงแรงบันดาลใจทางศิลป์และมักมีทั้งคอนเซ็ปอาร์ทิสต์กับผู้กำกับศิลป์เป็นผู้ริเริ่ม ส่วนชื่อจริงของผู้สร้างมักจะอยู่ในเครดิตอย่างเป็นทางการของเกม ซึ่งถ้าคุณมีเกมนั้นในใจ การเปิดเครดิตหรือ artbook จะให้คำตอบที่ชัดเจนกว่าแค่เดาเท่านั้น

ตั้งแต่ผมเริ่มเข้าวงการอ่านมังงะไซไฟ ความรู้สึกแรกที่ติดตาคือภาพโลกแตกหักและรายละเอียดเทคโนโลยีใน 'Akira' ของ Katsuhiro Otomo ผมชอบว่าการวาดของเขาไม่ใช่แค่โชว์เครื่องจักรหรือระเบิด แต่เป็นการเล่าเรื่องทางสังคมผ่านภาพเมืองที่เสื่อมทราม ฉากจักรกลกับคนธรรมดาผสมกันอย่างกลมกลืน ทำให้คนอ่านในไทยรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่มันส์ แต่มันมีสิ่งจะพูดถึงเกี่ยวกับอำนาจ การทดลองทางรัฐ และผลกระทบต่อคนรุ่นใหม่ บรรยากาศในไทยที่ชอบ 'Akira' มักจะเป็นกลุ่มคนวัยรุ่นถึงวัยทำงานที่โตมากับภาพยนตร์และสำนักพิมพ์ฉบับการ์ตูน เวลาคุยกัน ผมเห็นการยกฉากรถ motos ในเมืองไฟเป็นสัญลักษณ์ของความฮึกเหิมและความสูญเสียในเวลาเดียวกัน — นี่แหละเสน่ห์ของงานวิทย์แบบคลาสสิก ที่ยังคงถูกหยิบมาพูดถึงจนทุกวันนี้