ใครเป็นผู้แต่งแม่ครัวแห่งบ้านไมโกะ

ก่อนอื่นต้องอธิบายสั้น ๆ ว่า ณ ตอนนี้ไม่ได้มีฉบับหนังสือเสียงของ 'แม่ครัวแห่งบ้านไมโกะ' ที่เป็นมาตรฐานเดียวกันทั่วโลกเหมือนนิยายดังบางเรื่อง เพราะต้นฉบับเป็นงานมังงะ/อนิเมะที่ได้รับความนิยมมากกว่าฉบับนิยายแบบเล่มเดียว ทำให้การผลิตหนังสือเสียงขึ้นกับผู้จัดพิมพ์หรือแพลตฟอร์มท้องถิ่นแต่ละราย ถ้ามีฉบับหนังสือเสียงจริง ๆ มักจะมีสองรูปแบบหลักคือการอ่านเดี่ยวแบบนิทาน (narrated audiobook) กับเวอร์ชันที่ทำเป็นละครเสียง (full-cast drama) ซึ่งรายชื่อผู้พากย์จะแตกต่างกันไปตามรูปแบบและภูมิภาคที่ผลิต ในกรณีของงานนี้ ถ้าหมายถึงเสียงพากย์ที่เกี่ยวกับเนื้อหาโดยตรง เวอร์ชันที่คนมักคุ้นคือเสียงจากแอนิเมะหรือไลฟ์แอ็กชันที่ดัดแปลงมา ซึ่งจะมีนักพากย์ (seiyuu) และนักแสดงที่รับบทตัวละครหลัก แต่หากพูดถึง ‘‘หนังสือเสียง’’ ที่เป็นการอ่านหนังสือแปลเป็นภาษาไทย รายชื่อผู้พากย์จะขึ้นกับสำนักพิมพ์หรือผู้ให้บริการที่ทำการบันทึก เช่น อาจใช้ผู้บรรยายท่านเดียวที่ทำเสียงเล่าสลับโทนให้กับตัวละครต่าง ๆ หรือเลือกนักพากย์หลายคนมาแบ่งบทกัน ซึ่งหมายความว่าชื่อผู้พากย์ไม่ได้ตายตัวและอาจมีหลายเวอร์ชันตามแต่ใครเป็นผู้ผลิต วิธีที่ดีที่สุดในการทราบรายชื่อพากย์ของฉบับใดฉบับหนึ่งคือดูที่หน้ารายละเอียดของผลิตภัณฑ์ในแอปหรือเว็บไซต์ที่จำหน่ายหนังสือเสียง เพราะส่วนใหญ่ผู้ผลิตจะใส่เครดิตผู้บรรยายไว้ เช่น ชื่อผู้อ่านหลัก ชื่อนักพากย์ที่รับบทตัวละครสำคัญ รวมทั้งข้อมูลการผลิต (เช่น ผู้กำกับเสียง หรือสตูดิโอที่บันทึกเสียง) หากเป็นเวอร์ชันสตรีมมิ่งบางครั้งการกดดูรายละเอียดตอนเล่นก็จะแสดงเครดิตเหล่านี้ให้เห็นชัดเจน นอกจากนี้ในกรณีที่เป็นงานดัดแปลงเป็นอนิเมะ ข้อมูลพากย์ของตัวละครมักจะหาได้จากเครดิตตอนจบหรือหน้าข้อมูลซีรีส์ของผู้เผยแพร่ ส่วนความเห็นส่วนตัว คิดว่างานอย่าง 'แม่ครัวแห่งบ้านไมโกะ' มีเสน่ห์ตรงบรรยากาศอาหารและชีวิตประจำวัน การฟังเวอร์ชันหนังสือเสียงถ้าได้ผู้บรรยายที่ถ่ายทอดโทนอบอุ่นและรายละเอียดของอาหารได้ดี จะช่วยเพิ่มมิติให้เรื่องเยอะเลย แม้ตอนนี้อาจยังไม่มีฉบับหนังสือเสียงเดียวที่เป็นที่ยอมรับกันทั่ว แต่ถ้ามีการผลิตในอนาคตก็อยากให้เป็นแบบมีสลับเสียงตัวละครเล็กน้อยเพื่อให้รู้สึกเหมือนนั่งฟังเรื่องเล่ารอบโต๊ะอาหารจริง ๆ

เพลงประกอบของ 'แม่ครัวแห่งบ้านไมโกะ' มักจะเริ่มต้นจากแหล่งอย่างเป็นทางการก่อนเสมอ เช่น เว็บไซต์หรือทวิตเตอร์ของอนิเมะที่ประกาศการออกซิงเกิ้ลหรืออัลบั้ม OST ซึ่งผมมักจะตามดูเป็นประจำ เมื่อมีการปล่อยจริง ๆ เพลงเปิดหรือเพลงปิดมักจะลงในแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งหลัก ๆ อย่าง Spotify, Apple Music หรือ YouTube Music พร้อมกันกับการปล่อยซิงเกิ้ลทางดิจิทัล และบางครั้งก็มีมิวสิกวีดีโอหรือคลิปทีเซอร์บนช่อง YouTube ของสตูดิโอหรือคลื่นเพลงด้วย ผมแนะนำให้ค้นชื่ออนิเมะเป็นภาษาอังกฤษหรือญี่ปุ่นควบคู่ไปด้วย เพราะผลการค้นหาจะตรงกว่าเสมอ สำหรับคนที่เก็บของจริงเป็นของโปรด มองหาแผ่น CD ในร้านออนไลน์ญี่ปุ่นอย่าง CDJapan, Tower Records Japan หรือร้านค้าอย่าง Animate และ Amazon Japan บางครั้งก็มีล็อตจำกัดที่มาพร้อมกับบอนัสดิจิทัลหรือ booklet ซึ่งทำให้คอลเลกชันน่าสนใจขึ้น ผมชอบได้สิ่งของแบบนี้มากเพราะฟังอย่างเดียวไม่พอ ต้องมีปกสวย ๆ ด้วย

แฟนๆ มักจะคาดหวังความเป็นเกียวโตจากเรื่องราวเกี่ยวกับไมโกะ และ 'แม่ครัวแห่งบ้านไมโกะ' ('舞妓さんちのまかないさん') ก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เพราะบรรยากาศส่วนใหญ่ถูกถ่ายทอดด้วยโลเคชันที่ให้ความรู้สึกเก่าแก่และเป็นเอกลักษณ์ของเมืองนี้ เนื้อเรื่องกับภาพรวมของซีรีส์ชัดเจนว่าตั้งอยู่ในย่านเกอิชาแบบดั้งเดิม ทำให้การถ่ายทำกระจายอยู่ในพื้นที่ต่างๆ ของเกียวโต โดยผสมผสานกันระหว่างถ่ายทำในสถานที่จริงกับการสร้างฉากจำลอง ภาพถนนหิน แสงโคม และบ้านไม้แบบ 'มาจิยะ' ที่เห็นในซีรีส์ให้ความรู้สึกเหมือนเดินอยู่ในย่านฮิกาชิยามะ ฮานามิโกจิ หรือย่านชิราคาวะริมคลอง ซึ่งเป็นฉากหลังที่คนดูคุ้นเคยจากผลงานที่เกี่ยวกับไมโกะหลายเรื่อง ด้านการจัดฉากภายใน เรื่องนี้เลือกใช้ทั้งบ้านเก่าที่ได้รับอนุญาตให้ถ่ายทำและสตูดิโอที่สร้างห้องครัวรวมทั้งห้องนอนแบบโอกิยะขึ้นมาใหม่ เพื่อให้การถ่ายทำสะดวกและไม่ไปรบกวนการทำงานของชุมชนจริง การใช้สตูดิโอช่วยให้สามารถควบคุมแสง เสียง และเวลาถ่ายทำสำหรับซีนที่ต้องการความละเอียดในรายละเอียดอาหารและการเคลื่อนไหวของตัวละครมาก ๆ ขณะเดียวกัน ฉากนอกสถานที่ที่ถ่ายบนถนนจริงก็เติมเต็มความสมจริงด้วยมุมกล้องที่เน้นสถาปัตยกรรมไม้และตรอกเล็กๆ ที่มีโคมไฟแขวน จากมุมมองของคนดู ฉากและโลเคชันทำหน้าที่เหมือนตัวละครอีกตัวหนึ่งของเรื่อง เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ของครัว หัวหน้าบ้าน และความสัมพันธ์ระหว่างไมโกะกับคนทำครัว ถูกเสริมพลังด้วยฉากหลังที่อุ่นและเรียบง่าย ซึ่งทำให้เรื่องราวการทำอาหารบ้าน ๆ กลายเป็นสิ่งน่าสนใจมากขึ้นเมื่ออยู่ท่ามกลางสภาพแวดล้อมแบบดั้งเดิม ความตั้งใจในการเลือกโลเคชันทำให้ทั้งภาพและเสียงดูกลมกลืนกันจนรู้สึกราวกับเข้าไปนั่งกินมื้อกับตัวละครได้เลย ท้ายที่สุดแล้ว ฉันชอบความละเอียดอ่อนที่ทีมงานใส่ลงไปในโลเคชัน—ไม่ใช่แค่การแสดงสถาปัตยกรรมเก่าแก่ แต่เป็นการสื่อความรู้สึกของชุมชนและวิถีชีวิตผ่านมุมกล้องและรายละเอียดฉากเล็ก ๆ ที่ทำให้เรื่องนี้อบอุ่นและน่าจดจำ

เล่าให้ฟังเลยว่าเสน่ห์ของ 'แม่ครัวแห่งบ้านไมโกะ' อยู่ที่การเติบโตแบบค่อยเป็นค่อยไปของตัวเอก ซึ่งไม่ได้เป็นแค่เรื่องทักษะการทำอาหารแต่เป็นการเติบโตของหัวใจด้วย ในช่วงแรกของเรื่องคาแรกเตอร์ดูอบอุ่น แต่ง่ายและยังไม่รู้จักโลกกว้างมากนัก บทบาทหลักถูกวางให้เป็นผู้ที่เข้าไปเติมเต็มความเรียบง่ายในชีวิตของเด็กฝึกซ้อมเป็นไมโกะด้วยอาหารที่ทำจากใจ หลายฉากเปิดเผยการขาดประสบการณ์ในการจัดการกับสถานการณ์ซับซ้อน ทั้งด้านอารมณ์ของเพื่อนร่วมบ้านและความคาดหวังจากภายนอก แต่สิ่งที่ทำให้ติดตามคือวิธีที่ตัวเอกเริ่มเรียนรู้จากความผิดพลาดเล็กๆ และเปลี่ยนความล้มเหลวนั้นให้กลายเป็นบทเรียนเหมือนสูตรอาหารที่ถูกปรับปรุงทีละน้อย แก่นสำคัญของการพัฒนาเห็นได้ชัดในวิธีที่ตัวเอกรับผิดชอบมากขึ้นและขยายขอบเขตความคิด การทำอาหารในเรื่องไม่ได้เป็นแค่ขั้นตอน แต่เป็นการสื่อสารและเยียวยา ฉันชอบโมเมนต์ที่ตัวเอกต้องคิดเมนูให้กับเพื่อนที่คิดถึงบ้านหรือกำลังเครียดก่อนการแสดง มีทั้งฉากที่ต้องแก้ปัญหาระหว่างงานเลี้ยงฉุกเฉิน จัดการวัตถุดิบที่จำกัด หรือทำเมนูพิเศษให้เข้ากับนิสัยของแต่ละคน เหล่านั้นแสดงถึงการเติบโตด้านการแก้ปัญหาและความเข้าอกเข้าใจมากกว่าทักษะเชิงเทคนิคเพียงอย่างเดียว อีกด้านหนึ่งคือมิตรภาพ—การที่ตัวเอกค่อยๆ เป็นศูนย์กลางความอบอุ่นในบ้าน ทำให้บทของเธอพัฒนาไปจากคนที่ทำอาหารเพราะต้องทำ ไปสู่คนที่สร้างพื้นที่ปลอดภัยให้คนรอบข้าง ผลลัพธ์ของการพัฒนานั้นไม่ได้มาจบที่การเป็นเชฟมืออาชีพเพียงอย่างเดียว แต่เป็นการค้นพบตัวตนและบทบาทที่ตัวเองเลือกจะยืนอยู่ เรื่องแสดงให้เห็นการปรับตัวระหว่างความทันสมัยและพิธีกรรมดั้งเดิมของวงการไมโกะ ตัวเอกเรียนรู้ที่จะผสานความคิดสร้างสรรค์ส่วนตัวเข้ากับความเคารพต่อประเพณี ทำให้เมนูและวิธีดูแลเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวจนเพื่อนๆ เริ่มยึดถือเธอเป็นที่พึ่ง ฉันรู้สึกว่าการเติบโตแบบนี้ให้ความหวังและความอบอุ่น—ไม่ใช่แค่การประสบความสำเร็จใหญ่โต แต่เป็นความแน่นอนในตัวตน ความสามารถในการรับผิดชอบ และความสุขที่ได้เห็นคนที่รักมีความอิ่มเอม ทั้งหมดนี้ทำให้เรื่องดำเนินไปอย่างนุ่มนวลและน่าจดจำ

จริงๆ แล้วเมื่อดู 'แม่ครัวแห่งบ้านไมโกะ' ฉากการทำอาหารมักให้ความรู้สึกอบอุ่นและเรียบง่าย แต่คำถามว่า "สูตรในเรื่องใช้ได้จริงไหม" นั้นตอบได้ว่าโดยรวมแล้วใช้งานได้จริงเกือบทั้งหมด เพียงแต่มีการย่อลงและละทิ้งรายละเอียดบางอย่างเพื่อให้เห็นภาพเร็วขึ้นในสื่อ ตัวอย่างเมนูพื้นฐานที่โผล่บ่อย เช่น ข้าวปั้น (onigiri), ไข่หวาน (tamagoyaki), และแกงกะหรี่สไตล์บ้านๆ เป็นเมนูที่แทบทุกครัวทำตามได้โดยไม่มีอุปกรณ์พิเศษ ส่วนเมนูที่ต้องใช้เทคนิคลึกหน่อยอย่างการทำน้ำซุปดาชิหรือการทำชิ้นเนื้อให้นุ่ม อาจต้องใช้เวลาและการฝึก แต่หลักการที่ซีรีส์สื่อออกมามักตรงกับความเป็นจริง เช่น การเน้นวัตถุดิบสด ความบาลานซ์ของรสชาติ และการปรับรสตามชอบ ทำให้ฉันเชื่อว่าคนทั่วไปสามารถนำไปทำตามได้ด้วยการปรับวิธีเล็กน้อย] อีกอย่างหนึ่งที่อยากแชร์คือเรื่องส่วนผสมและทริคย่อมๆ ที่ซีรีส์มักไม่ได้บอกละเอียด เช่น น้ำซุปพื้นฐานในอาหารญี่ปุ่นมีผลต่อรสอย่างมาก แต่ถ้าไม่มีเวลาทำเอง 'ดาชิสำเร็จรูป' หรือเกลือปลาแห้งกับสาหร่ายก็ช่วยได้ดี ฉันมักแนะนำให้ลดความคาดหวังในเรื่องปริมาณที่แม่นยำในฉากการ์ตูน เพราะคนทำอาหารในชีวิตจริงต้องชิมและปรับรสเรื่อยๆ เช่น เพิ่มโซยุเล็กน้อยเพื่อเพิ่มเค็ม หรือลดน้ำตาลสำหรับคนไม่กินหวาน อุปกรณ์บางอย่างในเรื่องอาจดูพิเศษ แต่แทนกันได้ง่าย เช่น กระทะม้วนไข่ถ้าไม่มีใช้กระทะธรรมดาก็ทำได้ เพียงต้องคุมไฟและเทส่วนผสมเป็นชั้นๆ ความปลอดภัยเป็นอีกเรื่องที่ต้องระวัง หลีกเลี่ยงการกินไข่ดิบกับคนที่เสี่ยง หรือถ้าใช้ปลาดิบต้องมั่นใจในความสดและการเก็บรักษา การปรุงให้สุกและการล้างมือทำความสะอาดเป็นเรื่องพื้นฐานที่ฉากมักไม่เน้นแต่สำคัญมาก] ท้ายที่สุดการทำอาหารตามสูตรใน 'แม่ครัวแห่งบ้านไมโกะ' ให้ผลลัพธ์ที่ดีได้ถ้าเตรียมใจไว้สำหรับการปรับจูนเล็กน้อย ฉันมองว่าจุดแข็งของสูตรในเรื่องคือการให้ความสำคัญกับความเรียบง่าย ความอบอุ่น และการใช้วัตถุดิบที่เข้าถึงได้ ซึ่งเหมาะกับคนที่อยากลองทำอาหารญี่ปุ่นแบบโฮมเมด การตัดทอนขั้นตอนในฉากเป็นเรื่องเข้าใจได้ เพราะต้องเล่าเรื่อง แต่สำหรับคนทำอาหารจริง แค่เพิ่มเวลานิดหน่อย ใส่ใจการชิม และใช้วัตถุดิบตามที่หาได้ จะได้รสที่ใกล้เคียงหรือบางครั้งดีกว่าที่เห็นบนจอ การได้ทำตามเมนูในซีรีส์แล้วลิ้มรสด้วยตัวเองเป็นความสุขแบบเรียบง่ายที่ทำให้รู้สึกใกล้ชิดกับตัวละครและวัฒนธรรมไปพร้อมกัน ซึ่งส่วนตัวแล้วชอบความอบอุ่นนั้นและมักชวนคนรอบข้างมาลองชิมเสมอ

บนปกหนังสือฉบับภาษาไทยมักจะมีส่วนข้อมูลพิมพ์ที่บอกชัดเจนว่าใครเป็นผู้แต่งต้นฉบับและใครเป็นผู้แปล ซึ่งในกรณีของ 'แม่ครัวน้อยแห่งจวนแม่ทัพ' ข้อมูลที่สำคัญจะอยู่ในหน้าหลังปกหรือหน้าข้อมูลการตีพิมพ์ ผมเองมักจะหยิบหน้าเครดิตขึ้นมาดูเป็นอย่างแรกเมื่อได้หนังสือแปลมา เพราะชื่อผู้แต่งต้นฉบับต่างประเทศกับชื่อผู้แปลภาษาไทยมีความหมายต่างกัน—คนหนึ่งคือผู้สร้างเรื่องราว ส่วนอีกคนคือผู้พาเรื่องนั้นมาถึงคนอ่านไทย ในหลายครั้งที่หนังสือเล่มนี้ถูกวางจำหน่ายในไทย จะมีทั้งชื่อผู้แต่งต้นฉบับในภาษาต้นทางและชื่อผู้แปลภาษาไทยรวมถึงสำนักพิมพ์ที่จัดพิมพ์ไว้ชัดเจน เหมือนเวลาที่ฉันจับหนังสืออาหารญี่ปุ่นอย่าง 'Shokugeki no Soma' แล้วเห็นเครดิตชัดเจนว่าต้นฉบับกับผู้แปลคือใคร ถ้าอยากได้คำตอบแบบตรงไปตรงมาและไม่ต้องคาดเดา ให้สังเกตหน้าเครดิตของฉบับเล่มนั้น—ปกหลังหรือหน้าข้อมูลจะให้รายละเอียดทั้งชื่อผู้แต่งต้นฉบับและชื่อผู้แปลภาษาไทย พร้อมเลข ISBN และปีพิมพ์ ซึ่งช่วยยืนยันตัวตนของผู้ที่รับผิดชอบการแปลและการจัดพิมพ์ได้อย่างแน่นอน

หลายครั้งที่ชื่อนิยายหรือผลงานบางชิ้นถูกใช้ซ้ำในสื่อหลายรูปแบบ ทำให้การตอบว่า 'ผู้แต่งและบริษัทผู้สร้างคือใคร' ต้องขึ้นกับเวอร์ชันที่คนถามหมายถึงจริง ๆ มากกว่าจะมีคำตอบเดียวแน่นอน ฉันมักนึกถึงงานเขียนต้นฉบับเป็นอันดับแรก: ถ้า 'แม่ครัวคนใหม่' เป็นนิยายหรือหนังสือ ผู้แต่งจะระบุชัดบนปกหรือหน้าข้อมูลต้นเล่ม ส่วนบริษัทผู้สร้างในกรณีนั้นมักหมายถึงสำนักพิมพ์ที่จัดพิมพ์หรือผู้ถือสิทธิ์ในการเผยแพร่ ซึ่งจะทำหน้าที่เลือกปก ตีพิมพ์ และดูแลลิขสิทธิ์ให้กับงานเขียนนั้น การมองจากมุมของนักอ่านที่ติดตามงานวรรณกรรมออนไลน์จะต่างออกไปบ้าง เพราะบางเรื่องเริ่มจากแพลตฟอร์มออนไลน์ก่อน แล้วค่อยถูกหยิบไปพัฒนาเป็นสื่ออื่น ในสถานการณ์แบบนั้นชื่อผู้แต่งมักเป็นนามปากกา และสำนักพิมพ์หรือบริษัทโปรดักชันที่เข้ามารับสิทธิ์จะกลายเป็น 'บริษัทผู้สร้าง' ในความหมายเชิงธุรกิจ ฉันรู้สึกว่าการยืนยันชื่อจริงของผู้แต่งและบริษัทที่เกี่ยวข้องต้องดูที่ข้อมูลครีดิตหรือหน้าปกอย่างละเอียด แต่ภาพรวมแล้วคำตอบไม่ได้ตายตัว — ขึ้นอยู่กับว่าเวอร์ชันไหนของ 'แม่ครัวคนใหม่' ที่คุณหมายถึงและช่องทางการเผยแพร่เป็นอย่างไร

ชื่อ 'มิโยะ' ทำให้ฉันคิดถึงตัวละครหรือผลงานหลายชิ้นที่ใช้ชื่อใกล้เคียงกัน ดังนั้นถ้าคนถามหมายถึงตัวละคร ‘มิโยะ’ ในโลกนิยายสยองขวัญของญี่ปุ่น หนึ่งในตัวอย่างที่ชัดเจนคือ 'Takano Miyo' จากซีรีส์ 'Higurashi no Naku Koro ni' ผู้แต่งผลงานชุดนี้คือ Ryukishi07 คนเดียวกันที่คิดโครงเรื่องแบบมุ่งเน้นความระแวงและดัดแปลงเรื่องเล่าพื้นบ้านให้กลายเป็นอารมณ์สยอง โดยแรงบันดาลใจหลักมักมาจากตำนานท้องถิ่น ความหวาดกลัวต่อชุมชนเล็กๆ และการตั้งคำถามต่อความจริงที่ถูกปั้นแต่งในสังคม ซึ่งสะท้อนผ่านการเขียนตัวละครที่มีมิติและความขัดแย้งภายใน มองจากมุมของฉัน การออกแบบตัวละครอย่าง 'มิโยะ' ในงานแนวนี้มักได้แรงบันดาลใจทั้งจากประวัติศาสตร์ท้องถิ่น เรื่องเล่าส่งต่อ ปัญหาสังคมจริงๆ และบางครั้งก็ได้กลิ่นอายจากเหตุการณ์ในชีวิตจริงที่ผู้แต่งเคยรับรู้ ผลลัพธ์ที่ได้จึงไม่ใช่แค่ชื่อที่ดึงดูด แต่รวมถึงภูมิหลังทางวัฒนธรรมและธีมที่ผู้แต่งต้องการสื่อ ซึ่งทำให้ตัวละครอย่าง 'มิโยะ' มีบทบาทมากกว่าแค่ตัวเดินเรื่องแต่เป็นสัญลักษณ์ของความไม่แน่นอนในสังคมเล็กๆ แบบนั้น ฉันมักจะชอบเวลาเรื่องเล่ารวมองค์ประกอบพื้นบ้านเข้าไป เพราะมันทำให้การอ่านมีชั้นของความขนลุกและความคิดต่อสังคมที่ลึกขึ้น

บางเรื่องก็เหมือนถูกสาปให้ตัวละครที่เราชื่นชมต้องไปคบกับคนที่ดูไม่เหมาะสมเลยนะ 'Toradora!' ก็เป็นตัวอย่างคลาสสิกที่ทำให้แฟนๆ ถกเถียงกันไม่จบว่าทำไมทาเอกะต้องไปสนใจไทกะ ทั้งที่ในเรื่องมีตัวเลือกอื่นที่น่าดึงดูดกว่า มุมมองส่วนตัวคิดว่าผู้เขียนอาจต้องการสร้างความขัดแย้งที่สะท้อนชีวิตจริง บางครั้งความรักก็ไม่ใช่เรื่องของตรรกะหรือความสมควรจะเป็น แต่เป็นการปะทะกันของความรู้สึกที่ควบคุมไม่ได้เหมือนใน 'Kimi ni Todoke' ที่ซาวายุต้องใช้เวลานานกว่าจะเข้าใจใจตัวเอง