ในดราก้อนบอลซูเปอร์ ใครมีพลังมากที่สุด?

เพลงเปิดที่แฟนๆ มักจะยกให้เป็นตัวแทนของช่วงเริ่มต้นของ 'Dragon Ball Super' คงหนีไม่พ้น 'Limit-Break x Survivor' เพราะจังหวะมันกระแทกใจและติดหูจนแยกไม่ออกจากภาพการต่อสู้ใหญ่ ๆ เลย ความทรงพลังของเพลงนี้ไม่ได้มาจากทำนองเพียงอย่างเดียว แต่รวมถึงพลังเสียงร้อง ท่อนคอรัสที่ชวนให้ร้องตาม และการเรียงตัวของเครื่องดนตรีที่ทำให้ฉากแอ็กชันรู้สึก ‘ขยับขึ้น’ กว่าเดิม ผมจำได้ว่าช่วงที่เพลงนี้เปิดครั้งแรกในงานรวมตัวของแฟน ๆ บรรยากาศเปลี่ยนไปทันที ทุกคนพร้อมจะลุกขึ้นโยกตาม เหมือนเป็นสัญญาณว่าตอนนี้เรื่องกำลังจะพุ่งไปสู่บทที่สำคัญ ด้านประสบการณ์ส่วนตัว เพลงนี้กลายเป็นเพลงที่ผมเลือกเวลาไปยิมหรือวิ่ง เพราะมันให้แรงกระตุ้นแบบเดียวกับฉากที่พระเอกกำลังฝ่าฟันขีดจำกัด สำหรับใครที่ชอบเพลงเปิดที่เรียบง่ายแต่ทรงพลัง แบบชวนให้อารมณ์ขึ้นไปพร้อมกับภาพ การยกเพลงนี้เป็นเพลงยอดนิยมของซีรีส์ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเลย และส่วนตัวผมก็ยังชอบหยิบมาฟังยามต้องการกำลังใจเล็ก ๆ ในวันธรรมดา

บอกเลยว่าพื้นที่สีเทาเป็นสิ่งที่ทำให้ 'ดราก้อนบอล ซูเปอร์ ฮีโร่' น่าสนใจกว่าที่คิด — ตัวร้ายหลักไม่ได้เป็นคนเดียวในแบบคลาสสิกที่เราคุ้นเคย แต่เป็นชุดเหตุการณ์และตัวละครหลายตัวที่ผลักดันไปสู่ความขัดแย้ง ฉันมองว่าแกนกลางของความเป็น ‘ศัตรู’ อยู่ที่การกลับมาขององค์กรที่เคยเป็นศัตรูเก่า รวมถึงหุ่นมนุษย์ใหม่ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อแก้แค้นและยืนยันอุดมการณ์เดิม โฟกัสหลักมักจะไปที่หุ่นอย่าง 'Gamma 1' และ 'Gamma 2' ซึ่งถูกออกแบบมาให้เป็นภัยคุกคามทางกายภาพ แต่พอขยายมุมมองออกไปจะเห็นว่าตัวสร้างอย่างนักวิทยาศาสตร์และกลุ่มที่มีผลประโยชน์แอบแฝงต่างหากที่เป็นแรงผลักดันสำคัญ ในหลายฉากเรื่องตั้งคำถามเรื่องความรับผิดชอบของผู้สร้างและผลลัพธ์จากการกระทำของพวกเขา ทำให้ศัตรูดูมีมิติและเข้าใจได้มากกว่าการเป็นคนชั่วล้วน ๆ สรุปแบบไม่เป็นทางการคือ คนที่เราจะเรียกว่าตัวร้ายหลักใน 'ดราก้อนบอล ซูเปอร์ ฮีโร่' เป็นเครือข่ายของปัจเจกและองค์กร: หุ่นที่ต่อสู้ตรงหน้าเป็นแค่ส่วนหนึ่ง ขณะที่ผู้ที่ดึงเชือกอยู่ด้านหลังต่างหากที่ทำให้สถานการณ์บานปลาย นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้หนังฉบับนี้รู้สึกสดและแปลกใหม่สำหรับซีรีส์ที่เรารู้จักดี

เราเป็นคนที่ชอบถกเถียงเรื่องพลังของตัวละครมากจนเพื่อนๆ เรียกว่าชอบหยิบประเด็นนี้มาเมาท์บ่อยๆ — มุมมองแรกของฉันคือว่าเวจิโต้คือฟิวชั่นที่น่าจะมีระดับพลังสูงสุดถ้าวัดจากทฤษฎีการผสานและฉากโชว์พลังในเนื้อเรื่องหลัก เหตุผลแรกที่ทำให้ฉันคิดแบบนี้มาจากลักษณะการรวมร่างด้วย 'พอตาระ' ซึ่งในหลายๆ ครั้งถูกนำเสนอว่าเป็นการบูสต์แบบไม่ได้แค่บวกพลัง แต่เป็นการรวมความสามารถแบบทวีคูณ ทำให้ผลลัพธ์ออกมาแตกต่างจากการเต้น 'ฟิวชั่นแดนซ์' ทั่วไป นอกจากนี้ภาพที่เวจิโต้ปรากฏใน 'Dragon Ball Z' ตอนต่อสู้กับซูเปอร์บูและฉากใน 'Dragon Ball Super' กับฟิวส์ดซามัส แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการควบคุมพลังและการอ่านเกมที่เหนือกว่า ซึ่งในแง่ของการต่อสู้จริงจังแล้ว ความยืดหยุ่นนี้สำคัญมากกว่าแค่ตัวเลขพลังเพียวๆ อีกประเด็นที่ผมชอบหยิบมาเล่าให้เพื่อนฟังคือเรื่องข้อจำกัดของฟิวชั่นประเภทต่างๆ — พอตาระสำหรับเทพอาจเป็นถาวร แต่สำหรับมอร์ตัลมีข้อจำกัดด้านเวลาและการใช้รูปลักษณ์ขั้นสูงอย่างไซยาบูลูอาจย่นระยะเวลา ทำให้เวจิโต้ต้องแลกกับการหมดเวลาที่เร็วกว่าคาด แต่ถามถึงพลังเฉพาะช่วงเวลาที่ผสานกันแล้ว เวจิโต้แสดงออกมาได้ทรงพลังสุดจริง ทั้งการโจมตีที่หลากหลาย การใช้พลังแบบแม่นยำ และการต่อกรกับศัตรูที่มีความสามารถพิเศษ เช่น การดูดกลืนหรือการกระจายตัวของคู่ต่อสู้ สุดท้ายนี้ฉันไม่ได้ปิดประตูว่ามุมมองนี้เป็นคำตอบเด็ดขาด เพราะการประเมินพลังขึ้นกับบริบทของฉากและคู่ต่อสู้ แต่เมื่อรวมทฤษฎีการผสาน ผลงานเชิงภาพ และการใช้งานจริงในเนื้อเรื่องแล้ว เวจิโต้จึงเป็นตัวเลือกแรกที่ฉันมักยกขึ้นมาเวลามีคนถามว่า "ฟิวชั่นตัวไหนทรงพลังที่สุด" — นี่คือความเห็นจากคนที่ชอบถกเทียบสเป็กกับฉากการต่อสู้จริงๆ และมองว่าความสามารถในการแสดงพลังแบบครบเครื่องนั้นมีน้ำหนักมากกว่าตัวเลขโหดๆ เพียงอย่างเดียว

มองในเชิงพลังดิบแล้วสิ่งที่เห็นคือเทคโนโลยีและการออกแบบตัวละครที่ทำให้คู่แข่งใหม่มีความอันตรายแบบเฉพาะตัวมากกว่าแค่ตัวเลขพลัง ฉันชอบที่ 'Dragon Ball Super: Super Hero' ให้ความรู้สึกว่าอันตรายบางอย่างมาจากวิธีการต่อสู้และความทนทานของศัตรู ไม่ใช่แค่แรงหมัดเท่านั้น อย่างเช่นแกมมา 1 กับ 2 ถูกสร้างมาเป็นหุ่นยนต์รบที่เรียนรู้ได้และมีอาวุธเฉพาะตัว ทำให้การต่อสู้กับพวกเขาเป็นเรื่องเชิงกลยุทธ์มากกว่าแค่วัดค่าสเตตัสตรงๆ นอกจากนี้ยังมีรูปลักษณ์และการออกแบบการเคลื่อนไหวที่ทำให้พวกเขาเป็นภัยคุกคามต่อฮีโร่คนอื่นๆ ในทีมได้จริงๆ ถ้าวัดกับซุน โกคู ในช่วงพีกสุดของเขา เช่นภาวะอัลตร้าอินสติ้ง ผมคิดว่าแกมมาและศัตรูตัวใหม่ในเรื่องไม่ได้สูงกว่าขั้นนั้น พลังของโกคูในภาวะนั้นเป็นระดับอื่นที่เรื่องทั้งมวลมักยกให้เป็นชั้นบนสุด แต่ในมุมการเล่าเรื่อง ตัวละครใหม่สามารถเอาชนะหรือทำให้ทีมฮีโร่เดือดร้อนได้แบบที่ทำให้การต่อสู้มีความหมาย นี่คือเหตุผลที่ผมชอบการออกแบบตัวร้ายแบบนี้ — มันไม่ได้ทำให้โกคูลดค่าลง แต่ช่วยขับเน้นฮีโร่คนอื่นให้มีพื้นที่ฉายแสงแทน

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า คำถามนี้ขึ้นกับคำจำกัดความของคำว่า ‘แข็งแกร่งที่สุด’ ว่าหมายถึงพลังดิบ ความสามารถในการทำลายล้าง ความไวต่อการต่อสู้ หรือสถานะเชิงบรรดาศักดิ์ในจักรวาลของ 'Dragon Ball' เพราะถ้านับแค่ความสามารถเชิงอำนาจลบล้างทั้งจักรวาลแล้วไม่มีใครสู้ 'Zen-Oh' (เซ็นโอะ) ได้ เขาเป็นองค์อธิปไตยที่สามารถลบจักรวาลทั้งใบได้ด้วยการตัดสินใจเพียงชั่วพริบตา ซึ่งทำให้ต้องแยกแยะระหว่างนักสู้ที่เก่งที่สุดกับสิ่งมีชีวิตที่ทรงอำนาจที่สุดออกจากกัน มองในเชิงนักสู้เต็มตัว หลายคนนึกถึง 'ซุน โกคู' กับไตเติ้ลผู้เปลี่ยนเกมเรื่อยมา — ตั้งแต่ซูเปอร์ไซย่าจนถึงอัลตร้าอินสติงต์ โกคูแสดงให้เห็นการเติบโตแบบไม่มีที่สิ้นสุดและความสามารถในการข้ามขีดจำกัดเพื่อเอาชนะคู่ต่อสู้ที่ดูเกินเอื้อม เช่นการต่อสู้กับจิเรนในทัวร์นาเมนต์อำนาจหรือกับบีรัสและเหล่าเทพอื่นๆ ส่วนทางฝั่งคู่ปรับอย่าง 'เวเจต้า' ก็ไม่ควรถูกมองข้าม เขามีความมุ่งมั่นและการฝึกฝนที่ทำให้เกิดรูปลักษณ์พลังใหม่ๆ อย่างอัลตร้าอีโก้ที่เน้นพลังโจมตีและการยืนกรานในสนามรบ อีกมุมหนึ่งที่น่าสนใจคือกลุ่มเทพและเทวดา เช่น 'บีรัส' (เทพผู้ทำลายล้าง) และ 'วิส' (ผู้ฝึกสอนของเหล่าเทพ) ซึ่งแม้จะไม่ค่อยลงมาแลกหมัดเป็นประจำ แต่ศักยภาพของพวกเขาสูงกว่านักรบธรรมดาอย่างชัดเจน และถ้าคำนึงถึงตำแหน่งเชิงลำดับชั้น 'Grand Priest' ก็เป็นอีกหนึ่งตัวเลือกที่ถูกพูดถึงบ่อยในฐานะความแข็งแกร่งระดับนอกเหนือการเทียบเคียง ในแง่ของพล็อต นักเขียนมักใส่ตัวละครประเภทนี้เพื่อกำหนดขอบเขตใหม่ๆ ให้กับโลกของ 'Dragon Ball' ถ้ามองตามนิยายตอนใหม่ๆ ในมังงะ เช่นอาร์คของกราโนลาห์หรือแก๊ส ความหมายของคำว่าแข็งแกร่งยังคงเปลี่ยนไปตลอดเวลา — ตัวร้ายบางคนมีพลังแปลกใหม่ที่ทำให้ฮีโร่ต้องปรับตัว หรือฮีโร่เองก็มีพัฒนาการที่สร้างสมดุลใหม่ให้กับสเกลพลัง นั่นคือสิ่งที่ทำให้การโหวตหาคนที่แข็งแกร่งที่สุดมันสนุกและมีชีวิตชีวาไปเรื่อยๆ สุดท้ายแล้วถ้าวัดจากความเป็นนักสู้และการตอบสนองในสนามประลอง โกคูและเวเจต้ายังคงเป็นตัวเลือกยอดนิยม แต่ถ้าวัดตามอำนาจแบบลบล้างทั้งระบบ ก็คงต้องยกตำแหน่งให้ 'Zen-Oh' สรุปแบบคนที่เป็นแฟนเรื่องนี้จริงจัง เราชอบว่าคำตอบมันไม่ได้ตายตัว — บางครั้งแรงดิบไม่ได้แปลว่าชนะเสมอไป เทคนิค สถานการณ์ และบริบทของเรื่องราวมีผลมากกว่าตัวเลขพลังในตอนท้าย และสำหรับเรา นี่แหละคือเสน่ห์ของ 'Dragon Ball' ที่ทำให้ยังคุยกันไม่จบสักที

เราเป็นแฟนซีรีส์นี้มานานจนแทบจะเรียกได้ว่าจำทุกใบหน้าและทุกเสียงได้ละเอียดทีเดียว — ดังนั้นพอพูดถึงเสียงพากย์ใน 'Dragon Ball Super: Broly' ฝั่งญี่ปุ่นแล้ว รายชื่อตัวหลักค่อนข้างชัดเจนและเป็นคนที่แฟนๆ คุ้นเคยกันดี: มาซาโกะ โนซาวะ (Masako Nozawa) ยังคงให้เสียงก๊อกคูในแบบเฉพาะตัวของเธอ, ริโยะ โฮริคาวะ (Ryo Horikawa) ยังคงพากย์เป็นเวจิต้าได้หนักแน่นตามสไตล์, ส่วนเสียงของฟรีซ่าได้รับการพากย์โดย เรียวเซย์ นาคาโอะ (Ryusei Nakao) ที่เรารู้จักกันมาตั้งแต่ภาคก่อนหน้า และที่ทำให้หลายคนตื่นเต้นคือการตีความตัวละครโบรลี่ในเวอร์ชันนี้ซึ่งถ่ายทอดสีหน้าอารมณ์ผ่านน้ำเสียงใหม่ได้เข้มข้น — บทบาทนั้นรับหน้าที่โดย ยูอิจิ นากามูระ (Yūichi Nakamura) ซึ่งให้เสียงที่มีมิติแตกต่างจากเวอร์ชันประวัติศาสตร์ของโบรลี่และช่วยสร้างภาพโบรลี่ฉบับนี้ให้เป็นตัวละครที่มีน้ำหนักทางอารมณ์มากขึ้น เราชอบการจับคู่เสียงเดิมๆ กับทิศทางการเล่าเรื่องที่โตขึ้นใน 'Dragon Ball Super: Broly' เพราะมันทำให้ฉากดวลกันทั้งซัดกันหนักๆ และฉากเงียบๆ ที่ต้องสื่ออารมณ์ผ่านเสียง ดูสมจริงขึ้นมาก สังเกตได้จากฉากที่โบรลี่เริ่มควบคุมพลังได้บางส่วน เสียงที่นากามูระให้ไม่ใช่แค่คำรามอย่างเดียว แต่มีกลิ่นของความเจ็บปวดและความสับสน แสดงให้เห็นว่าการคัดเลือกนักพากย์และโปรดัคชั่นญี่ปุ่นยังคงเน้นการแสดงเชิงอารมณ์ควบคู่กับแอ็กชัน อีกจุดที่น่าชมคือทีมพากย์รอง — เช่น บุลม่า, พิคโคโร และตัวประกอบต่างๆ — ที่ยังคงความคุ้นเคยให้แฟนเก่าๆ ได้เชื่อมต่อกับภาคใหม่ ฉะนั้นถ้าถามว่าใครเป็นนักพากย์ฉบับญี่ปุ่น คำตอบสั้นๆ ของเราคือรายชื่อตัวหลักตามที่ยกมา แต่สิ่งที่ชวนติดตามจริงๆ คือการฟังว่าแต่ละคนตีความบทอย่างไร ซึ่งทำให้การดูซ้ำหลายครั้งไม่เบื่อเลย

ความคิดแรกที่ผุดขึ้นคือการแยกพลังเป็นประเภทที่ต่างกัน: พลังดิบ (raw power), พลังเทคนิค (skill/technique), และพลังเชิงเรื่องเล่า (narrative weight) ซึ่งช่วยให้เข้าใจว่าทำไมตัวละครบางคนถึงชนะแม้ไม่ได้มีค่าพลังที่สูงสุด ในฐานะแฟนที่ตามมาตั้งแต่สมัยการ์ตูนทีวี ผมมองการวัดความแข็งแกร่งของตัวละครใน 'Dragon Ball Super' แบบเป็นชั้นๆ ก่อนอื่นดูที่ feats — สิ่งที่ตัวละครทำจริงในสนามรบ เช่นการทำลายดาว, การรับการโจมตีระดับจักรวาล, ความเร็วที่เห็นได้ชัด เป็นต้น อย่างเช่นฉากที่ Goku เข้าไปสู่สภาพ Ultra Instinct ในทัวร์นาเมนต์แห่งอำนาจ ซึ่งไม่ได้แค่เพิ่มพลังดิบ แต่เปลี่ยนวิธีการต่อสู้ให้เป็นการเคลื่อนไหวอัตโนมัติ นั่นเป็นตัวอย่างของ 'รูปแบบ' ที่มีคุณสมบัติพิเศษมากกว่าการคูณค่าพลังธรรมดา ต่อมามองที่เทคนิคและการใช้งาน—บางคนมีพลังไม่สูงสุดแต่ใช้เทคนิคล้ำๆ ให้ได้เปรียบ เช่นการต่อเวลา, การแปลงสถานะ หรือการแก้เกมทางจิตใจ และสุดท้ายต้องคำนึงถึงการเล่าเรื่อง: ตัวร้ายอย่าง Jiren ในทัวร์นาเมนต์แสดงพลังดิบอันน่าทึ่ง แต่การเล่าเรื่องก็ผลักให้เขาเป็นมาตรฐานเพื่อผลัก Goku ให้ทะยานไปสู่ระดับใหม่ๆ ในทางปฏิบัติ ผมมักจะแยกแยะระหว่าง 'สิ่งที่ตัวละครสามารถทำจริง' กับ 'สิ่งที่สคริปต์ต้องการให้เขาทำ' ซึ่งทั้งสองอย่างมีความหมายต่างกันเมาวิเคราะห์ความแข็งแกร่งของตัวละคร นี่แหละคือเหตุผลที่การพูดถึงพลังในซีรีส์นี้มักจะเป็นการถกเถียงที่สนุกและไม่มีคำตอบตายตัว

ความคิดแรกที่ผมอยากพูดถึงคือการมองตัวแข็งแกร่งที่สุดใน 'ดราก้อนบอล Z' แบบเปรียบเทียบความสามารถแทบจะทันที — ในมุมของผมคำตอบคือการผสานพลังที่กลายเป็นสิ่งที่เหนือชั้น: การรวมร่างที่เกิดขึ้นจากการใช้พลังร่วมกันอย่างเต็มที่ ทำให้เกิดตัวละครที่แข็งแกร่งกว่าแค่ผลรวมของคู่ต่อสู้สองคนเอง การยกตัวอย่างชัดเจนที่สุดคือตอนที่สองคนรวมเป็นหนึ่งและพลิกเกมการต่อสู้ได้เลย — พลังที่เพิ่มขึ้นทั้งแรงโจมตี ทนทาน และไหวพริบทำให้ฝ่ายตรงข้ามแทบไม่มีโอกาสโต้กลับ เห็นได้ชัดว่าการรวมพลังแบบนั้นไม่ใช่แค่พลังเพิ่ม แต่เป็นการขยายขีดความสามารถอย่างก้าวกระโดด เหมือนยกขึ้นเป็นชั้นใหม่ของการต่อสู้ ในเชิงความรู้สึก ผมมองว่าความแข็งแกร่งในแง่นี้คือการมีเครื่องมือครบมือทั้งพละกำลังและเทคนิค แล้วมีสติในการใช้มัน — ฉะนั้นตัวที่แข็งแกร่งที่สุดอาจไม่ใช่คนที่ตีแรงสุดเสมอไป แต่มักเป็นคนที่ใช้ความสามารถร่วมกันจนกลายเป็นสิ่งที่ทลายข้อจำกัดเดิม ๆ ได้ และนั่นคือเหตุผลที่ผมให้น้ำหนักกับการผสานพลังเมื่อคิดถึงคำถามนี้

พูดถึงตัวร้ายใน 'ดราก้อนบอลเดอะมูฟวี่' แล้ว สิ่งที่ผมชอบคุยกันบ่อยๆ คือการวัดพลังแบบไม่เป็นทางการระหว่างตัวละครที่วัดยากเหล่านี้ เพราะหนังแต่ละเรื่องเน้นโชว์พลังและฉากแอ็กชันเป็นหลัก ทำให้ต้องดูทั้งความรุนแรงของคอนฟลิคท์ ความสามารถพิเศษ และการเฉลยผลการต่อสู้เพื่อประเมินว่าใครทรงพลังที่สุด ในมุมมองกว้างๆ ตัวร้ายที่มักถูกยกขึ้นมาหนึ่งในอันดับต้นๆ คือ 'Broly' ทั้งเวอร์ชันเก่าและเวอร์ชันจาก 'Dragon Ball Super: Broly' แต่ยังมีตัวเลือกที่น่าสนใจอย่าง 'Janemba' หรือตัวประหลาดขนาดยักษ์อย่าง 'Hirudegarn' ที่มีสเกลการทำลายล้างไม่ธรรมดาเช่นกัน โดยส่วนตัวผมมองว่าเหตุผลที่ทำให้ 'Broly' โดดเด่นคือการรวมกันของพลังดิบ ความสามารถในการเพิ่มพลังแบบก้าวกระโดดในระหว่างการต่อสู้ และสเกลที่ทำให้เขาสามารถดวลกับก๊อตไบเซอร์มิธอย่าง Goku และ Vegeta ที่แปลงร่างระดับสูงได้ เช่นฉากใน 'Dragon Ball Super: Broly' ที่เขาทำให้ทั้งสนามแข่งสะเทือน ฝ่าคลื่นพลังและพละกำลังที่เกินขีดจำกัดของซุปเปอร์ไซยาจำนวนมาก แม้ว่าในตอนสุดท้าย Gogeta จะเป็นคนตัดสินการต่อสู้ แต่เท้าของ Broly ในการรับมือกับรูปแบบต่างๆ ของคู่ต่อสู้และยังฟื้นตัวเพิ่มพลังจนอันตรายมาก ทำให้ถ้าจะพูดถึงความแข็งแกร่งแบบ raw power และ escalation ระหว่างการต่อสู้ Broly น่าจะอยู่ในอันดับหนึ่ง อีกมุมหนึ่ง 'Janemba' มีสไตล์การใช้พลังที่ต่างออกไปเพราะเป็นการบิดเบือนมิติ สร้างสภาพแวดล้อมและมอนสเตอร์ลูกน้องได้ ทำให้เขาอันตรายในเชิงกลยุทธ์มากกว่าแค่พลังดิบ ฉากใน 'Fusion Reborn' แสดงให้เห็นว่า Janemba สามารถเล่นกับความเป็นจริง ทำให้การโจมตีทางตรงบางครั้งไม่มีผลและต้องอาศัยการรวมตัวแบบ Fusion ของ Goku กับ Vegeta จึงจะจัดการได้อย่างเด็ดขาด นั่นหมายความว่าในแง่ของรูปลักษณ์ความสามารถพิเศษ Janemba มีข้อได้เปรียบ แต่ถ้าวัดจากการต่อสู้แบบดิบๆ ที่ต้องการความแข็งแกร่งและศักยภาพในการเพิ่มพลัง ตัวอย่างเช่น Meta-Cooler, Bojack หรือ Android 13 ล้วนมีบทบาทน่าสนใจแต่ยังไม่เทียบชั้นกับสองคนแรกได้ สรุปสั้นๆ แบบไม่ใช้คำที่ห้ามเริ่มประโยคโดยไม่จำเป็นคือ ผมให้ตำแหน่งตัวร้ายที่ทรงพลังที่สุดในบรรดาหนังทั้งหมดแก่ 'Broly' เพราะพลังดิบและศักยภาพในการเติบโตของเขาทำให้เขากลายเป็นภัยคุกคามระดับสูง ขณะเดียวกัน 'Janemba' ก็เป็นรองลงมาเพราะความสามารถในการบิดมิติและควบคุมสภาพแวดล้อมทำให้การเอาชนะเขาต้องใช้กลยุทธ์พิเศษ ทั้งสองคาแรกเตอร์ให้ความรู้สึกแตกต่างกันแต่ก็สุดยอดในแบบของตัวเอง และยังคงทำให้ผมตื่นเต้นทุกครั้งที่ดูฉากพวกนั้นซ้ำๆ