ดราก้อนบอลซูเปอร์ฮีโร่

บอกเลยว่าฉากแรกของ 'ดราก้อนบอลซุปเปอร์ฮีโร่' ดึงฉันเข้าไปทันทีและทำให้ติดตามจนจบหนัง

ผมมองว่าพลอตหลักของหนังคือการย้ายศูนย์กลางจากการพึ่งพา 'โกคู' มาเป็นการให้พื้นที่ฮีโร่รุ่นรองอย่าง 'กอฮาน' และ 'พิคโคโล' ได้โชว์บทบาทนำจริงจัง กลุ่มเรด ริบบอนฟื้นขึ้นมาในรูปแบบใหม่ มีวิศวกรและหุ่นยนต์ที่ทำงานอย่างเป็นระบบเพื่อท้าทายโลกใบเดิม เหตุการณ์สำคัญคือการส่งหุ่นซีรีส์ใหม่ออกมา—พวกมันไม่ใช่แค่ศัตรูระดับปกติ แต่ตั้งคำถามกับความหมายของคำว่า 'ฮีโร่' และ 'มนุษยธรรม' ในโลกที่เทคโนโลยีกลายเป็นพลังทำลายล้าง

ในแนวทางเล่าเรื่อง ฉากที่พิคโคโลได้รับแรงผลักดันจนปลดล็อกพลังใหม่เป็นหัวใจสำคัญของอารมณ์ ฉันรู้สึกว่าโฟกัสไปที่การเติบโตภายในของตัวละครมากกว่าการโชว์เซ็ตพาวเวอร์ยืดยาว นอกจากนี้การที่กอฮานต้องกลับมายืนที่จุดตัดระหว่างชีวิตครอบครัวกับความรับผิดชอบในการเป็นนักสู้ช่วยสร้างความหนักแน่นด้านอารมณ์ให้หนัง ไม่ใช่แค่มหกรรมต่อสู้ แต่ยังมีมิติของความเป็นพ่อ ความเสียสละ และการส่งมอบหน้าที่ให้รุ่นต่อไป ซึ่งทำให้ฉากจบที่ทั้งทีมรวมพลังสู้กับภัยครั้งใหญ่มีน้ำหนักกว่าแค่การชนกันของพลังงานอย่างเดียว

บอกเลยว่าพื้นที่สีเทาเป็นสิ่งที่ทำให้ 'ดราก้อนบอล ซูเปอร์ ฮีโร่' น่าสนใจกว่าที่คิด — ตัวร้ายหลักไม่ได้เป็นคนเดียวในแบบคลาสสิกที่เราคุ้นเคย แต่เป็นชุดเหตุการณ์และตัวละครหลายตัวที่ผลักดันไปสู่ความขัดแย้ง ฉันมองว่าแกนกลางของความเป็น ‘ศัตรู’ อยู่ที่การกลับมาขององค์กรที่เคยเป็นศัตรูเก่า รวมถึงหุ่นมนุษย์ใหม่ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อแก้แค้นและยืนยันอุดมการณ์เดิม

โฟกัสหลักมักจะไปที่หุ่นอย่าง 'Gamma 1' และ 'Gamma 2' ซึ่งถูกออกแบบมาให้เป็นภัยคุกคามทางกายภาพ แต่พอขยายมุมมองออกไปจะเห็นว่าตัวสร้างอย่างนักวิทยาศาสตร์และกลุ่มที่มีผลประโยชน์แอบแฝงต่างหากที่เป็นแรงผลักดันสำคัญ ในหลายฉากเรื่องตั้งคำถามเรื่องความรับผิดชอบของผู้สร้างและผลลัพธ์จากการกระทำของพวกเขา ทำให้ศัตรูดูมีมิติและเข้าใจได้มากกว่าการเป็นคนชั่วล้วน ๆ

สรุปแบบไม่เป็นทางการคือ คนที่เราจะเรียกว่าตัวร้ายหลักใน 'ดราก้อนบอล ซูเปอร์ ฮีโร่' เป็นเครือข่ายของปัจเจกและองค์กร: หุ่นที่ต่อสู้ตรงหน้าเป็นแค่ส่วนหนึ่ง ขณะที่ผู้ที่ดึงเชือกอยู่ด้านหลังต่างหากที่ทำให้สถานการณ์บานปลาย นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้หนังฉบับนี้รู้สึกสดและแปลกใหม่สำหรับซีรีส์ที่เรารู้จักดี

คิดว่าแฟนๆ หลายน่าจะสงสัยเรื่องนี้เหมือนกัน ฉันเองก็ตื่นเต้นทุกครั้งเมื่อมีข่าวของจักรวาลนี้โผล่มา

จนถึงกลางปี 2024 ยังไม่มีการประกาศภาคต่อโดยตรงของ 'Dragon Ball Super: Super Hero' จากสตูดิโอหลักหรือผู้จัดจำหน่ายอย่างเป็นทางการ แต่ภาพรวมของแฟรนไชส์ชี้ให้เห็นว่ามีทางเป็นไปได้สูง — ภาพยนตร์ที่ผ่านมาอย่าง 'Dragon Ball Super: Broly' เคยเปลี่ยนมุมมองของแฟนๆ และทำให้บริษัทกลับมาลงทุนกับโปรเจกต์ขนาดใหญ่ต่อเนื่อง ฉันเห็นว่าความสำเร็จของ 'Super Hero' ทั้งในด้านรายได้และกระแสแฟน ทำให้การมีภาคต่อหรือสปินออฟไม่ใช่เรื่องแปลก

พอคิดออกเป็นฉาก ฉันอยากเห็นเรื่องราวต่อจากจุดที่ Gamma และนักรบใหม่ๆ ถูกทิ้งไว้ให้ค้างคา — มีโอกาสทำเป็นภาพยนตร์อีกภาคหรือแม้แต่มินิซีรีส์ที่ขยายโลกของตัวละครเหล่านั้น การเปิดช่องให้มังงะหรืออนิเมะทีวีสั้นๆ มาสานต่อเหตุการณ์ในภาคภาพยนตร์ก็เป็นทางเลือกที่สมเหตุสมผล เนื้อหาแบบนี้สามารถสำรวจความสัมพันธ์ของ Gohan กับ Piccolo หรือจุดเริ่มต้นขององค์กรใหม่ได้ลึกขึ้น

ปิดท้ายด้วยความหวังส่วนตัว ฉันอยากให้การกลับมาครั้งหน้าไม่ใช่แค่การเพิ่มพลังหรือการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ขึ้นเท่านั้น แต่เป็นการให้น้ำหนักกับตัวละครที่มีศักยภาพอย่างแท้จริง — นั่นแหละจะทำให้ภาคต่อคุ้มค่าต่อการรอคอย

พอพูดถึง 'ดราก้อนบอล ซูเปอร์ ฮีโร่' แล้วผมก็มักจะนึกถึงของพิมพ์ที่ออกตามหลังหนังมากกว่าจะเป็นมังงะตอนต่อยาว ๆ

ผมอยากบอกแบบตรงไปตรงมาว่าเรื่องนี้มีงานตีพิมพ์แบบ tie‑in หลายรูปแบบ แต่ไม่ได้มีมังงะซีรีส์ยาวต่อจากหนังเหมือนการ์ตูนหลักที่ต่อเนื่องนาน ๆ อย่างที่หลายคนหวัง มีนิยาย/บทภาพยนตร์ในรูปแบบหนังสือ (novelization) ที่เล่าเหตุการณ์จากมุมมองที่ขยายรายละเอียดภายในฉากมากขึ้น เหมาะกับคนอยากรู้บทสนทนาเต็ม ๆ หรือฉากเบื้องหลังที่ตัดทิ้งจากหนัง คุณจะได้คอนเทนต์เสริมที่อ่านเข้าใจง่ายและให้ความรู้สึกใกล้ชิดกับตัวละครมากขึ้น

ถ้าความตั้งใจคือหาเล่มมังงะยาว ๆ เพื่ออ่านเป็นซีรีส์ต่อ ผมแนะนำว่าอย่าเพิ่งคาดหวังว่าจะมีเล่มต่อเนื่องทันที แต่ถาชอบเก็บสะสมแบบครบชุด ให้มองหานิยายและหนังสือรวมภาพประกอบที่มักจะออกตามมาแทน — ผมเองก็ชอบเก็บเล่มพวกนี้ไว้บนชั้นเพราะให้มุมมองที่ต่างจากจอและอ่านแล้วรู้สึกเพลิดเพลินแบบคนรักโลกของเรื่องอยู่ดี

ในจักรวาลของ 'Dragon Ball Super' คำตอบไม่เคยอยู่ตัวเดียวเสมอไป — ทุกอย่างขึ้นกับนิยามของคำว่า "แข็งแกร่งที่สุด" ที่ใช้วัด. แม้ภาพรวมจะชี้ไปที่ความสามารถเหนือธรรมชาติของ Zeno ที่สามารถลบล้างจักรวาลทั้งใบได้ในพริบตา แต่ฉันมองว่าเรื่องนี้ต้องแบ่งมุมมองออกเป็นสองแบบ: อำนาจเชิงอาณัติกับพลังเชิงการต่อสู้

ถ้าวัดเป็นอำนาจโดยตรง Zeno คือจุดสูงสุด ไม่มีใครเคยโต้แย้งว่าองค์กรหรือกองทัพสู้กับการลบล้างที่มันทำได้อย่างไร — ฉันเห็นภาพฉากที่ Zeno แสดงอำนาจแล้วก็รับรู้เลยว่ามาตรฐานการวัดเปลี่ยนไป เพราะสิ่งที่เรียกว่า "ชนะ" กับมันคือการมีอยู่หรือไม่อยู่เท่านั้น. แต่ถ้าพูดถึงการต่อสู้จริงที่คนดูได้ตื่นเต้นและยึดติดมากที่สุด ฉากจาก 'Tournament of Power' ที่ Goku เผชิญหน้ากับ Jiren แล้วบรรลุสภาพ 'Ultra Instinct' คือช่วงเวลาที่ทำให้ฉันเชื่อว่ามาตรวัดการต่อสู้ต้องแยกออกจากอำนาจลบล้างโดยสิ้นเชิง

สรุปแบบไม่เคร่งเครียดคือ: ถามว่าใครลบใครได้ในระดับจักรวาล Zeno ชนะ ฉากต่อสู้หนึ่งต่อหนึ่งที่เราตื่นเต้นที่สุดมักจะให้ความสำคัญกับความสามารถเชิงเทคนิคและความแข็งแกร่งเชิงทักษะ ซึ่งในแง่นั้นตัวละครอย่าง Goku ในสถานะสุดยอดศาสตร์ก็ขึ้นมาเป็นตัวเลือกที่น่าพูดถึงอยู่ดี — และนั่นแหละคือเสน่ห์ของเรื่องนี้ที่ทำให้บทสนทนาไม่เคยจบลง

หลายอย่างใน 'ดราก้อนบอลซูเปอร์ฮีโร่' เชื่อมโยงกับเรื่องราวหลักแบบที่ทำให้ฉันยิ้มได้ตั้งแต่ฉากเปิดแรก

เมื่อดูภาพยนตร์ฉันเห็นเงาของอดีตชัดเจน—ความสัมพันธ์ระหว่างกวีนักสู้และเด็กหนุ่มที่เติบโตมาเหมือนที่เคยเห็นในยุคก่อนหน้า ความเป็นลูกผสมของเทคโนโลยีและการฝึกฝนส่วนตัวทำให้ฉากต่าง ๆ รู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของจักรวาลเดียวกัน ไม่ได้เป็นแค่เรื่องราวข้างเคียง แต่อยู่บนเส้นเวลาเดียวกับเหตุการณ์ใน 'Dragon Ball Z' ที่เคยกำหนดมิติของศัตรูอย่างกองทัพเรดริบบอนและหุ่นแอนดรอยด์

ฉันยังชอบการที่หนังให้พื้นที่กับตัวละครรองอย่างพิคโคโรและโกฮังมากขึ้น ทำให้พัฒนาการเก่า ๆ เช่นความสัมพันธ์แบบครู-ศิษย์กลับมามีความหมายในบริบทใหม่ ๆ การเชื่อมโยงแบบนี้ทำให้การ์ตูนเรื่องยาวมีความต่อเนื่อง ทั้งในเชิงอารมณ์และเชิงเหตุการณ์ แม้บางฉากจะชวนให้นึกถึงฉากเก่า ๆ แต่การนำเสนอแบบร่วมสมัยทำให้มันไม่เหมือนเดิมโดยสิ้นเชิง

สิ่งที่ผมอยากแนะนำคือมองหาชิ้นที่สะท้อนตัวละครใหม่ๆ และคอนเซ็ปต์เฉพาะของ 'ดราก้อนบอลซุปเปอร์ฮีโร่' เพราะนั่นคือสิ่งที่จะเพิ่มคุณค่าเมื่อเวลาผ่านไป

S.H.Figuarts เวอร์ชันตัวละครจากหนัง—โดยเฉพาะตุ๊กตา Gamma 1 และ Gamma 2—เป็นตัวเลือกอันดับต้นๆ สำหรับผมเพราะความขยับได้ดี รายละเอียดใบหน้าและอุปกรณ์เสริมมักทำออกมาละเอียด ทำให้สามารถจัดโพสถ่ายรูปหรือเปลี่ยนท่าโชว์ได้หลากหลาย อีกชิ้นที่ผมมองว่าเป็นลงทุนระยะยาวคือรูปปั้นแบบ Ichibansho หรือสเกลสแตชันของ Gohan ในลุคใหม่จากหนัง เพราะมักจะผลิตแบบจำกัดและงานพ่นสีละเอียด ดูแข็งแรงเวลาวางโชว์

นอกจากฟิกเกอร์แล้ว หนังสือภาพและอาร์ตบุ๊กอย่างออริจินัลอาร์ตบุ๊กของ 'ดราก้อนบอลซุปเปอร์ฮีโร่' ก็สำคัญมาก — ภาพร่าง คาแรกเตอร์คอนเซ็ปต์ และคอมเมนต์จากทีมงานเพิ่มมุมมองเชิงศิลป์ให้คอลเลกชันของผม ในส่วนของเสียง ด้านเสียงประกอบหรือซาวด์แทร็กแบบไวนิลหรืออัลบั้มเวอร์ชันลิมิเต็ดก็เป็นสิ่งที่ผมเก็บ เพราะมันพาให้ย้อนกลับไปดูหนังด้วยบรรยากาศครบเครื่อง พูดสั้นๆ คือถ้าจะเลือกชิ้นเดียว ผมมักเลือกฟิกเกอร์พรีเมียมของตัวละครเฉพาะเรื่อง แล้วตามด้วยอาร์ตบุ๊กกับซาวด์แทร็ก เป็นสามเหลี่ยมความสุขในการสะสมของผม

เคยสงสัยไหมว่าถ้าจะเริ่มดู 'ดราก้อนบอลซุปเปอร์ฮีโร่' ควรเตรียมความรู้ด้านไหนบ้างก่อนเริ่มดูหนังเรื่องนี้? เราเป็นคนที่โตมากับยุค 'ดราก้อนบอล Z' เลยเข้าใจว่าบทหนังให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครมากกว่าการอธิบายต้นทางใหม่ ๆ สำหรับคนดูใหม่ที่ยังไม่รู้จักความหลังของโกฮังกับปิโคลโลก ถ้าดูหนังเพียว ๆ ก็ยังสนุกได้เพราะหนังเล่าเหตุการณ์ของมันเอง แต่บางฉากจะโดนหนักขึ้นเมื่อรู้เบื้องหลังเช่นการฝึกสอนของปิโคล หรือแรงจูงใจของโกฮัง

ถ้าต้องการสัมผัสอารมณ์เต็ม ๆ ก่อนดูหนัง แนะนำกลับไปทวนเสี้ยวช่วงที่โชว์การเติบโตของโกฮังใน 'ดราก้อนบอล Z' อย่างตอนตอนที่เขาต่อสู้กับผู้กล้าระดับสูง จะเห็นว่ารากฐานตัวละครถูกปูมายาวนาน และเมื่อดูฉากที่ปิโคลหรือโกฮังเผชิญปัญหาใน 'ดราก้อนบอลซุปเปอร์ฮีโร่' ความรู้สึกของฉากเหล่านั้นจะหนักแน่นขึ้นมาก เราสนุกกับการได้เห็นการนำจุดแข็งด้านความสัมพันธ์และอารมณ์ของซีรีส์เก่า ๆ มาปรับใช้ในบทใหม่ที่เน้นเทคโนโลยีและหุ่นยนต์เป็นศัตรู

ท้ายที่สุดแล้วประสบการณ์ดูหนังเรื่องนี้สำหรับเราคือการประสานระหว่างความคุ้นเคยกับตัวละครเก่าและความสดใหม่ของงานภาพสมัยใหม่ ถ้าตั้งใจดูเพื่อสนุกกับบรรยากาศแอ็กชันและความฮา หนังยืนได้ด้วยตัวเอง แต่ถาอยากได้ความชัดของอารมณ์ ลองย้อนดูฉากสำคัญของโกฮังและปิโคลจากยุคก่อนสักสองสามตอนก่อนจะเริ่มดู แล้วจะเข้าใจว่าทำไมฉากหนึ่งฉากในหนังถึงก้องกังวานมากกว่าที่คิด

แปลกใจสุดๆ ที่ 'ดราก้อนบอล ซูเปอร์: โบรลี่' กล้ามอบนิยามใหม่ให้ตัวละครโบรลี่ได้ทั้งพละกำลังและมิติทางอารมณ์แบบนี้

ฉันมองว่าโบรลี่เวอร์ชันนี้ไม่ได้เป็นแค่เวอร์ชันซูเปอร์ไซย่านักสู้บ้าพลังอีกต่อไป แต่ถูกวางบทให้เป็นคนที่มีอดีต ความเศร้า และแรงขับภายในที่ทำให้พลังของเขาแตกต่างจากใคร: พลังดิบที่เพิ่มขึ้นแบบเอ็กซ์โพเนนเชียลเมื่อเขาโกรธ, ความสามารถในการเปลี่ยนสภาวะจากความสงบไปเป็นสถานะคลุ้มคลั่งที่เรียกว่า 'Wrathful' ซึ่งคล้ายการเอาพลังของโอซารุมาใช้เป็นพลังงานกำลัง และสุดท้ายคือการเปล่งพลังเป็นรูปแบบสีเขียว (รูปแบบที่แฟนๆ เรียกกันว่า Legendary/Full Power Super Saiyan) ที่มีทั้งความทนทาน แรงปะทะ และการฟาดฟันที่ทลายสิ่งแวดล้อม

นอกจากโบรลี่แล้ว ตัวย่อยที่หนังแนะนำเข้ามาก็น่าสนใจมาก—อย่าง 'เชลไล' และ 'เลโม' ที่กลายเป็นเสี้ยวชีวิตที่เปลี่ยนทิศทางพล็อต และ 'พารากัส' เวอร์ชันที่มีมิติด้านพ่อมากกว่าเดิม ทำให้พลังของโบรลี่มีการอธิบายทางสังคมและจิตใจ ไม่ใช่แค่ตัวเลขบนหน้าจอ นี่เป็นการรีเซ็ตตัวละครที่ฉันรู้สึกว่าเติมเต็มทั้งด้านแอ็คชันและความเป็นมนุษย์ได้อย่างกลมกล่อม