ในอนิเมะ The Seven Deadly Sins เลข 7 หมายถึงใครบ้าง?

คอนเซ็ปต์การตามหาเลขในงานเล่าเรื่องเป็นสิ่งที่ทำให้ผมตื่นเต้นเสมอ เพราะตัวเลขไม่ได้มาแค่เป็นสัญลักษณ์ แต่มักเป็นคีย์ให้เข้าใจโครงเรื่องหรือบทบาทของตัวละคร ผมมักหยิบตัวอย่างจากชื่อเรื่องที่มีตัวเลขชัดเจน เช่น 'One Piece' ที่เลข 'หนึ่ง' กลายเป็นส่วนสำคัญของแบรนด์และแนวคิดเรื่องการผจญภัยหรือจุดเริ่มต้นของเส้นทาง คนละแบบกันคือ '2.43' ซึ่งใช้เลขนำเสนอธีมกีฬาอย่างชัด — เลขในชื่อบอกสเกลหรือบริบทเวลา-สถานที่ได้ทันที อีกชิ้นที่ผมชอบคือ '3-gatsu no Lion' ('3-gatsu' = เดือนมีนาคม) ที่ใช้เลขเพื่อบ่งบอกช่วงเวลาในชีวิตตัวเอก ทำให้โทนเรื่องซึมลึกและมีจังหวะของฤดูกาล นอกจากนี้ยังมีงานที่เอาเลขมาเป็นสัญลักษณ์มากขึ้น เช่น 'No.6' ที่ตัวเลขเป็นชื่อเมืองและบ่งบอกความเป็นระบบ ส่วนหนังสั้นหรือภาพยนตร์แอนิเมชันอย่าง '9' ใช้ตัวเลขเป็นชื่อตัวละครรวมถึงธีมเชิงอุปมา ส่วนผลงานแบบนวนิยาย-มังงะอย่าง '20th Century Boys' ก็ใช้เลขเพื่อสร้างขอบเขตทางยุคสมัยและความรู้สึกของประวัติศาสตร์ โมเดลการใช้เลขจึงหลากหลาย — บางเรื่องใช้เพื่อบอกลำดับ บางเรื่องใช้เพื่อกำหนดอัตลักษณ์ หรือบางเรื่องใช้เพื่อให้บริบทของเวลา/ยุคสมัย — และนั่นแหละที่ผมคิดว่าน่าสนุกสุดๆ

การออกแบบตัวละครที่เป็นตัวแทนของบาปทั้งเจ็ดใน 'The Seven Deadly Sins' ทำให้เรื่องราวดูมีมิติและน่าสนใจกว่าที่คิดมาก ผมชอบว่าทีมเขียนไม่ได้แปะคำว่า 'บาป' แบบผิวเผิน แต่ให้แต่ละคนมีความขัดแย้งภายในที่สะท้อนบาปนั้นจริง ๆ เช่น Meliodas ที่เป็นตัวแทนของความโกรธ (Wrath) แต่กลับมีด้านอบอุ่นและปกป้องคนที่รักจนทำให้ภาพของความโกรธซับซ้อนขึ้น, Diane ซึ่งเป็นตัวแทนของความอิจฉา (Envy) กลับเป็นคนจิตใจดีที่ต้องต่อสู้กับความรู้สึกด้อยกว่าเพื่อนร่วมพรรค, Ban ในบทของความโลภ (Greed) ไม่ได้โลภแต่ของ แต่เป็นโลภความเป็นอมตะและความอยากครอบครองความรักของตนเองจนเกิดบาดแผลลึก ๆ อีกมุมที่ผมชอบคือการใช้อุปมาสัญลักษณ์สัตว์: Meliodas (มังกร) Ban (สุนัขจิ้งจอก/fox), Diane (งู/serpent), King (หมี/gryphon-หรือ grizzly ในงานแปลบางแบบ) Gowther (แพะ/goat), Merlin (หมูป่า/boar), Escanor (สิงโต/lion) สัญลักษณ์พวกนี้ไม่ได้มีไว้โชว์ มันเชื่อมกับความสามารถและจุดอ่อนของแต่ละคน เช่น Escanor ที่เป็นสิงโตสะท้อนความภูมิใจซึ่งจะพุ่งพรวดสูงสุดตอนเที่ยงวัน แต่ในยามค่ำคืนกลับกลายเป็นคนอ่อนแอที่โดดเดี่ยว ฉากที่ Escanor ปรากฏพลังตอนเที่ยงวันทำให้ผมรู้สึกถึงความขัดแย้งระหว่างพลังและความเหงาอย่างชัดเจน โดยรวมแล้ว การจับคู่ตัวละครกับบาปทั้งเจ็ดใน 'The Seven Deadly Sins' ทำให้การเล่าเรื่องมีชั้นเชิงมากกว่าแค่การต่อสู้ เพราะบาปเหล่านี้เป็นเสมือนกระจกสะท้อนบาดแผล ความต้องการ และทางเลือกของตัวละคร ผมมักออกตามดูว่าสถานการณ์ไหนจะดึงเอา 'บาป' ของแต่ละคนออกมา และนั่นแหละที่ทำให้การดูสนุกและตรึงใจ

ชื่อ 'อสุนี' ฟังดูคุ้นหู แต่พอมองลึก ๆ แล้วมันมีความเป็นไปได้สองทางที่ผมมักคิดถึงทันทีในฐานะแฟนการ์ตูนที่ชอบตีความชื่อและการทับศัพท์ มุมมองแรก ผมมองว่า 'อสุนี' น่าจะเป็นการทับศัพท์หรือการสะกดผิดของชื่อตัวละครญี่ปุ่นที่คุ้นหูอย่างมาก—โดยเฉพาะตัวละครหญิงที่ชื่อคล้าย ๆ กัน ตัวอย่างที่ชัดเจนคือ 'Asuna' จาก 'Sword Art Online' ซึ่งชื่อญี่ปุ่นคือ アスナ ถ้าใครสะกดหรืออ่านเร็ว ๆ ในระบบการทับศัพท์หลากหลาย บางครั้งสระและพยัญชนะอาจถูกเพี้ยนจนกลายเป็น 'อสุนี' ได้ง่าย ๆ ยิ่งถ้าเป็นการคุยในชุมชนออนไลน์หรือแชทในมือถือที่คนพิมพ์ผิดบ่อย ๆ ชื่อที่แท้จริงอาจเลือนรางไป ผมชอบคิดถึงฉากที่แสดงบุคลิกของเธอ—ทั้งความเด็ดขาดในการสู้และความอ่อนโยนในการปกป้องคนที่รัก—ซึ่งถ้ามองจากเสียงชื่อแล้ว คนที่ได้ยิน 'อสุนี' เป็นครั้งแรกอาจเชื่อมโยงกับภาพลักษณ์แบบเดียวกันได้ อีกด้านหนึ่ง ผมก็ยอมรับว่าชื่อแบบนี้อาจไม่ใช่การเพี้ยนจากตัวละครญี่ปุ่นเลย แต่มาจากการสร้างสรรค์ของแฟนๆ ในประเทศไทยเอง ผมเคยเห็นนิยายแฟนฟิคและมังงะแบบออริจินัลที่ใช้ชื่อคล้าย ๆ กันเพื่อสื่อความเป็นเทพสาวหรือทายาทของตระกูลเวท ชื่อ 'อสุนี' ฟังแล้วมีบาลานซ์ระหว่างความโบราณกับความอ่อนหวาน จึงสะดุดตาในงานที่ต้องการให้ตัวละครมีมิติแบบมีคอนทราสต์ ถ้าวัดจากบริบท ผมมักจะหาทิศทางจากสไตล์งานนั้น ๆ ว่าเป็นแฟนเมดแนวต่อสู้ โรแมนซ์ หรือแฟนตาซี แล้วค่อยจับมือนับรวมกับการตั้งชื่อของผู้เขียน—ซึ่งจะช่วยให้เรารู้ได้ว่าคำว่า 'อสุนี' ถูกใช้ในความหมายไหนมากกว่าการเดาเพียงลำพัง โดยส่วนตัวผมชอบความไม่ชัดเจนแบบนี้ เพราะมันเปิดโอกาสให้แฟน ๆ ออกแบบนิยามของชื่อตามจินตนาการของตัวเอง

พูดถึงกลุ่มนี้แล้วใจมันพองทุกทีเลย — ในอนิเมะ 'Nanatsu no Taizai' แต่ละคนถูกออกแบบมาให้สะท้อนบาปทั้งเจ็ดอย่างชัดเจน และผมชอบวิธีที่ตัวละครถูกถ่ายทอดทั้งด้านสัญลักษณ์และความเป็นมนุษย์ เมลิโอดัสเป็นตัวแทนของบาปแห่งความโกรธ (Wrath) — เขาสวมหน้ากากความชิลไว้ แต่พอเรื่องสำคัญเกี่ยวกับคนที่เขารักเข้ามา ความโกรธที่ฝังลึกก็จะระเบิดออกมา แสดงให้เห็นทั้งพลังทำลายล้างและความเจ็บปวดจากความทรงจำเก่า ๆ ที่ผูกโยงกับอดีตของเขา ส่วนไดอาน (Diane) คือตัวแทนของความอิจฉา (Envy) — เธอทั้งมีหัวใจยักษ์และความไม่มั่นใจภายใน ตัวอย่างเล็ก ๆ ที่ชอบคือเวลาที่เธอถูกย้ำเตือนว่าตัวเองไม่เป็นที่เข้าใจของคนอื่น นั่นสะท้อนความอิจฉาที่ไม่ได้หมายถึงอยากได้ของคนอื่นเท่านั้น แต่เป็นความปรารถนาอยากถูกยอมรับ แบนเป็นตัวแทนของความโลภ (Greed) — ความโลภของเขาไม่ใช่แค่เรื่องทองหรือสมบัติ แต่คือความอยากได้สิ่งที่ทำให้เขารักษาคนที่รักไว้ บทของเขาเต็มไปด้วยการต่อสู้ระหว่างความเห็นแก่ตัวและการเสียสละ ขณะที่คิงคือบาปแห่งความเกียจคร้าน (Sloth) แต่ผมมองว่ามันซับซ้อนกว่าคำว่าเกียจคร้าน เพราะเป็นภาระของความผิดและความกลัวที่ทำให้เขาลังเล โกวธร์คือบาปแห่งความใคร่ (Lust) แต่ในความหมายเชิงปรารถนาเข้าใจผู้อื่นและทดลองอารมณ์มนุษย์ เมอร์ลินแทนความตะกละ (Gluttony) ในมุมของการกระหายความรู้และพลัง ส่วนเอสคานอร์คือบาปแห่งความหยิ่ง (Pride) ที่โชว์พลานุภาพสุดขีดเมื่อตอนกลางวัน — เป็นการนำบาปมาสะท้อนทั้งจุดแข็งและจุดอ่อนของคน ๆ หนึ่ง ผมชอบที่อนิเมะไม่เพียงแค่ติดป้ายคำว่า 'บาป' แต่ยังสำรวจว่าคุณลักษณะเหล่านี้ทำให้ตัวละครเป็นคนจริง ๆ ได้ยังไง

สัญลักษณ์ของสมาชิกทั้งเจ็ดใน 'Nanatsu no Taizai' เปิดเผยได้ทั้งบทบาทและบาดแผลของตัวละครโดยไม่ต้องอธิบายมาก ฉันชอบแยกเอาชื่อบาปกับตัวละครออกมาเป็นภาพรวมก่อน: Meliodas เป็น 'มังกรแห่งความโกรธ' (Wrath), Diane เป็น 'งูแห่งความอิจฉา' (Envy), Ban เป็น 'จิ้งจอกแห่งความโลภ' (Greed), King เป็น 'หมีสีน้ำตาลแห่งความเกียจคร้าน' (Sloth), Gowther เป็น 'แพะแห่งความใคร่' (Lust), Merlin เป็น 'หมูป่าแห่งความตะกละ' (Gluttony) และ Escanor เป็น 'สิงโตแห่งความหยิ่ง' (Pride). เมื่อมองเชิงตัวละครจริง ๆ ฉันมักจะคิดถึง Meliodas ที่ซ่อนความโกรธอันยิ่งใหญ่ไว้ใต้รอยยิ้ม — ความโกรธของเขาผูกพันกับอดีตและการสูญเสีย ทำให้พลังของเขากลายเป็นผลพวงจากบาดแผล ส่วน Escanor คือภาพตรงข้ามในแง่พลัง: ความหยิ่งของเขาถูกเล่นเป็นทั้งข้อดีและคำสาป เมื่อเขาแข็งแกร่งที่สุด ความเป็นคนธรรมดาก็หายไป แต่ฉากตอนเที่ยงวันที่เขาประกาศตัวตนทำให้ฉันรู้สึกทั้งสะเทือนใจและทึ่งในเวลาเดียวกัน. การจับคู่บาปกับบุคลิกไม่ได้หมายความว่าตัวละครเป็นคนเลวทั้งหมด แต่เป็นการใช้ 'บาป' เป็นกรอบให้เข้าใจแรงผลักดันและข้อจำกัดของพวกเขา — นี่คือสิ่งที่ทำให้เรื่องราวยังคงมีเสน่ห์และลึกซึ้งอยู่เสมอ

ตัวละครหลักของ '7 บาป' ในฉบับมังงะเป็นกลุ่มที่เรามักเรียกกันว่าเจ็ดบาปประจำแคว้นเลียส — แต่ถ้าต้องบอกชื่อจริง ๆ ก็มี เมลิโอดัส, ไดอาน่า, แบน, คิง, โกว์เธร์, เมอลิน และเอสคาโนร์ เป็นแกนกลางของเรื่องเสมอ ผมเติบโตมากับการอ่านมังงะเรื่องนี้ เลยรักการที่แต่ละคนมีบุคลิกชัดเจนและสตอรี่แบ็คที่ลึกมาก เมลิโอดัสมักถูกวางเป็นหัวหน้ากลุ่มและแกนเรื่องหลัก แต่ตัวละครคนอื่น ๆ ก็มีช่วงที่เด่นจนเรียกได้ว่าเรื่องเล่าเป็นแบบกลุ่มมากกว่าโฟกัสคนเดียว ไดอาน่าเป็นยักษ์ที่มีพลังเหนือชั้นและความรักแบบหนักแน่นต่อคิง แบนมีเนื้อเรื่องโรแมนติกกับเอเลนที่เรียกน้ำตาได้บ่อย ๆ นอกเหนือจากเจ็ดบาปแล้ว ตัวละครอย่างเอลิซาเบธก็สำคัญมากต่อโครงเรื่องเพราะความผูกพันกับเมลิโอดัสและชะตากรรมของเธอเอง ส่วนฮอว์กกับฮอว์กม่า (หมู) ทำหน้าที่ให้ความฮาและเป็นตัวเชื่อมเหตุการณ์ในหลาย ๆ ตอน สรุปคือถ้าถามว่าใครคือตัวเอกหลักของ '7 บาป' มันเป็นทั้งเมลิโอดัสและกลุ่มเจ็ดคนนั้นเอง ด้วยแง่มุมที่ผลัดกันเด่นตลอดมังงะ

ช่วงที่ดู '7 บาป' ครั้งแรก เส้นสายของตัวละครทำให้ฉันหยุดมองนานกว่าปกติ ฉันชอบบอกกับตัวเองว่ารอยยิ้มกวน ๆ ของเมลิโอดาสกับดวงตาดูเด็กนั้นยังไงก็ต้องมาจากคนที่เข้าใจงานต้นฉบับดี — จริง ๆ แล้วต้นแบบตัวละครมาจากมังงะของ Nakaba Suzuki แต่คนที่รับหน้าที่ปรับแบบให้เหมาะกับอนิเมะคือ Keigo Sasaki เขาทำหน้าที่เป็นผู้ออกแบบตัวละครสำหรับฉบับอนิเมะ นั่นทำให้ลายเส้นของ Suzuki ถูกแปลงเป็นเส้นเคลื่อนที่ได้ ช่วงที่เห็นซีนต่อสู้ฉากยาว ๆ ความเรียบง่ายของเส้นก็ยังคงสัมผัสได้ แต่มีการจัดสัดส่วนและไลน์ให้เคลื่อนไหวลื่นขึ้น การปรับของ Sasaki ไม่ได้หมายความว่าเปลี่ยนสไตล์จนวางยาก แต่คือการบาลานซ์ระหว่างความดิบของมังงะกับความต้องการของแอนิเมชัน ผลลัพธ์เลยออกมาเป็นตัวละครที่คุ้นเคยสำหรับคนอ่านมังงะ แต่ดูดีในจอด้วยกันทั้งคู่ — นั่นคือเหตุผลที่ฉันยินดีทุกครั้งเมื่อเห็นฉากนิ่ง ๆ ถูกแปลงมาเป็นฉากเคลื่อนไหวที่ยังรักษาเอกลักษณ์ไว้ได้