ไดโนเสาร์กินพืชสายพันธุ์ไหนพบในเอเชียมากที่สุด?

ลองนึกภาพไดโนเสาร์ที่ตัวยาวเป็นสิบ ๆ เมตรและหนักหลายสิบตันเดินช้า ๆ ผ่านป่าร้อนชื้นเมื่อหลายสิบล้านปีก่อน — ถ้าถามว่าไดโนเสาร์กินพืชชนิดไหนที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก คำตอบที่นักบรรพชีวินวิทยามักยกให้คือ ‘Argentinosaurus’ ซึ่งถือเป็นหนึ่งในผู้ท้าชิงตำแหน่งยักษ์ใหญ่ที่สุดบนบกที่เราเคยรู้จัก เป็นซอโรพอด (sauropod) กลุ่มไดโนเสาร์คอยาว ตัวขนาดมหึมา โครงกระดูกที่ค้นพบแม้จะไม่สมบูรณ์ แต่เมื่อเทียบกับซากของชนิดใกล้เคียงก็ชี้ให้เห็นว่า Argentinosaurus มีความยาวอาจมากกว่า 30 เมตรและน้ำหนักหลายสิบถึงเกือบร้อยตัน ข้อสรุปนี้มาจากการเปรียบเทียบขนาดของกระดูกสันหลังและกระดูกอื่น ๆ กับซอโรพอดที่มีฟอสซิลสมบูรณ์กว่าซึ่งเป็นวิธีที่ใช้กันทั่วไปในการประมาณขนาดสัตว์ยุคดึกดำบรรพ์ แนวคิดว่า Argentinosaurus เป็นใหญ่ที่สุดไม่ได้หมายความว่าไม่มีผู้ท้าชิงที่น่าสนใจเลย ชนิดเช่น 'Patagotitan' และ 'Dreadnoughtus' ก็เคยถูกเสนอว่าเป็นเจ้าของตำแหน่งนี้เช่นกัน 'Patagotitan mayorum' มีฟอสซิลค่อนข้างสมบูรณ์กว่าหลายชนิด ทำให้นักวิจัยประเมินความยาวประมาณ 30–40 เมตรและน้ำหนักราว ๆ 50–70 ตัน ส่วน 'Dreadnoughtus' ที่พบชิ้นส่วนหลายชิ้นก็ถูกประเมินว่าน้ำหนักอาจอยู่ราว 40–60 ตัน แต่ตัวเลขเหล่านี้ยังมีความไม่แน่นอนสูงเพราะขึ้นกับว่ากลุ่มที่นำมาเปรียบเทียบเป็นแบบไหนและวิธีการคำนวนน้ำหนักที่ใช้ นอกจากนี้ยังมีชื่อที่ถูกพูดถึงในวงกว้างเช่น 'Bruhathkayosaurus' และ 'Amphicoelias fragillimus' ซึ่งเคยมีการประเมินขนาดที่มหึมา แต่ข้อมูลฟอสซิลไม่สมบูรณ์หรือมีปัญหาด้านการเก็บรักษา ทำให้ความน่าเชื่อถือของการประเมินยังต่ำกว่าชนิดที่มีฟอสซิลชัดเจนกว่า เมื่อนึกถึงความยิ่งใหญ่ของไดโนเสาร์กินพืชพวกนี้ สิ่งที่น่าสนใจก็คือพวกมันต้องการพืชปริมาณมากเพื่อหล่อเลี้ยงร่างกาย การปรับตัวทั้งระบบย่อยอาหารและพฤติกรรมการหาอาหารจึงเป็นเรื่องสำคัญ ซอโรพอดบางชนิดอาจเลียใบไม้จากยอดไม้สูง ในขณะที่บางชนิดกินพืชที่ระดับต่ำ ๆ ทั้งหมดนี้ทำให้ภาพของโลกยุคเมโสโซอิคดูมีชีวิตชีวาและต่างจากโลกปัจจุบันมาก การถกเถียงว่าใครเป็นที่สุดยังคงเปิดกว้างและมักเปลี่ยนไปตามการค้นพบฟอสซิลใหม่ ๆ แต่การได้จินตนาการว่ามีสัตว์กินพืชขนาดเท่านี้เดินผ่านพื้นโลกจริง ๆ ทำให้ฉันรู้สึกทึ่งและอิ่มเอมกับความมหัศจรรย์ของอดีตโลกใบนี้

มีภาพในหัวเสมอของไดโนเสาร์กินพืชกำลังพยายามทำลายใบไม้แข็งให้กลายเป็นพลังงานได้ และนั่นคือเรื่องที่ผมชอบคุยกับเพื่อน ๆ เวลาเราวิเคราะห์ซากฟอสซิล ผมคิดว่ากลไกหลัก ๆ ที่ช่วยให้ไดโนเสาร์กินพืชย่อยพืชแข็งมีหลายชั้น เริ่มจากโครงสร้างปากและฟัน: พวกไดโนเสาร์กลุ่มออร์นิธอพอดเช่น 'Iguanodon' หรือฮาดโรซอร์ (hadrosaurs) พัฒนาเป็นแผงฟันที่เรียงซ้อนกันเป็นเหมือนเครื่องบด ทำให้สามารถขัดและบดพืชเป็นชิ้นเล็ก ๆ ได้ ส่วนพวกเซอราทอปเซียนอย่าง 'Triceratops' มีปากทรงกรรไกรและฟันที่ตั้งเป็นแถวสำหรับตัดและเชียร์พืชแข็ง ๆ นอกจากนี้บางกลุ่มมีร่องแก้มหรือเนื้อเยื่อรอบปากช่วยเก็บอาหารไว้เวลาเคี้ยว ไม่ให้อาหารร่วงออกมาระหว่างการบด อีกชั้นหนึ่งที่ผมรู้สึกน่าสนใจคือการใช้หินในกระเพาะหรือ 'gastroliths' หลายฟอสซิลพบก้อนหินขนาดต่าง ๆ ภายในบริเวณท้อง ซึ่งคิดว่าไดโนเสาร์กลืนก้อนหินพวกนี้เข้าไปช่วยบดพืชในกระเพาะเหมือนกับนกในปัจจุบัน ข้าง ๆ นั้นระบบย่อยทางเดินอาหารที่ยาวและการมีพื้นที่หมัก (fermentation chamber) ใหญ่ในลำไส้ก็สำคัญมาก สัตว์กลุ่มนี้น่าจะพึ่งพาจุลินทรีย์ในกระเพาะช่วยสลายเซลลูโลสเป็นสารที่ดูดซึมได้ กระบวนการหมักจะต้องใช้เวลานานและต้องเก็บอาหารไว้ในลำไส้นานกว่ากินเนื้อ จึงอธิบายว่าทำไมสัตว์กินพืชใหญ่ ๆ มักมีท้องพองกว้างและเคลื่อนไหวช้ากว่า สุดท้ายผมคิดว่าการผสมผสานวิธีต่าง ๆ — โครงสร้างฟันที่เหมาะสม ความสามารถในการกลืนหิน และไมโครไบโอมที่ช่วยย่อย — ทำให้ไดโนเสาร์สามารถเอาชนะพืชที่แข็งได้ แต่ละสปีชีส์ก็เลือกใช้สูตรของตัวเองตามขนาด รูปร่าง และอาหารที่หาได้ ผมชอบจินตนาการว่าระบบย่อยเหล่านี้เป็นวิศวกรรมทางชีวภาพที่พัฒนาขึ้นตลอดล้านปี ซึ่งทำให้โลกยุคดึกดำบรรพ์มีความหลากหลายของไดโนเสาร์กินพืชจนเราเห็นซากเหล่านั้นให้ศึกษาได้จนถึงทุกวันนี้

เราเป็นคนที่ติดตามฟอสซิลไดโนเสาร์จากบ้านเราอย่างจริงจังและอยากเล่าให้ฟังแบบไม่เป็นทางการว่าพบอะไรบ้างในฝั่งไดโนเสาร์กินเนื้อ ชื่อแรกที่มักถูกพูดถึงคือ 'Siamosaurus' — ฟันของมันถูกพบในชั้นหินภาคอีสานและถูกตีความว่าเป็นไดโนเสาร์กินเนื้อกลุ่มสไปโนซอริด ซึ่งฟันยาวเรียวและบางบอกใบ้ถึงพฤติกรรมกินปลาเป็นส่วนหนึ่งของอาหาร เห็นภาพมันยืนหากินตามชายฝั่งหรือริมแม่น้ำได้เลย อีกตัวที่น่าสนใจคือ 'Siamotyrannus' ฟอสซิลบางส่วนชี้ว่าเป็นเทอโรพอดตัวใหญ่ระดับกลางๆ เหมือนบรรพบุรุษของผู้ล่าขนาดใหญ่ แม้ว่าการจัดกลุ่มจะยังมีการถกเถียง แต่กระดูกข้อเท้าและกระดูกขาชวนให้คิดว่าเป็นนักล่าบนบกที่แข็งแรง ส่วนไดโนเสาร์กินเนื้อขนาดกลางที่พบในแหล่งเดียวกันคือ 'Phuwiangvenator' ซึ่งชิ้นฟอสซิลบอกถึงรูปร่างที่คล่องตัวกว่า เหมาะกับการไล่ล่าเหยื่อแบบว่องไว อ่านแล้วรู้สึกได้เลยว่าภูมิภาคนี้เคยมีประชากรนักล่าหลายขนาด เหตุการณ์ในอดีตช่างมีสีสันและหลากหลายจนจินตนาการตามสนุก

การจัดประเภทไดโนเสาร์กินพืชเป็นเรื่องที่ทำให้ผมตื่นเต้นเสมอ เพราะมันเหมือนการต่อจิ๊กซอว์จากชิ้นฟัน กะโหลก และร่องรอยเล็กๆ จนเห็นภาพชีวิตที่หายไปครบถ้วน ผมมักเริ่มจากภาพรวมก่อน: นักวิทยาศาสตร์วางไดโนเสาร์ลงในกลุ่มใหญ่ตามลักษณะกระดูก เช่นโครงสร้างเชิงกราน ฟัน และขากรรไกร ทำให้เกิดกลุ่มสำคัญสองกลุ่มดั้งเดิมคือกลุ่มที่มีกระดูกเชิงกรานคล้ายนกกับกลุ่มที่ไม่คล้าย ซึ่งต่อมามีการถกเถียงและปรับโครงสร้างด้วยวิธีทางวิวัฒนาการ (cladistics) เพื่อหาเครือญาติที่ใกล้ชิดจริงๆ สำหรับพวกกินพืช กลุ่มย่อยที่พบบ่อยคือไทรโอโรฟอรา (เช่น 'Iguanodon' ในอดีต) กลุ่มเซอราทอพเซีย (เช่น 'Triceratops') และพวกซอโรพอดที่มีคอยาวอย่าง 'Brachiosaurus' ซึ่งถูกจัดตามลักษณะเฉพาะ เช่นรูปแบบฟันที่เหมาะกับการฉีกหรือบด ใบหน้าและขากรรไกรที่แข็งแรง หรือกระดูกที่รองรับระบบย่อยอาหารใหญ่ลงไป หลักฐานจากฟอสซิลช่วยยืนยันการจัดประเภทอย่างชัดเจน: รูปแบบฟันบอกลักษณะการเคี้ยว (ฟันใบเลื่อยบอกการตัดใบไม้ ฟันแบนบอกการบด) ร่องรอยการสึกบนฟัน (microwear) และร่องรอยในขากรรไกรช่วยระบุพฤติกรรมการกิน ขนานไปกับการพบวัสดุในท้องของซากหรือมูล (coprolites) ที่ให้เบาะแสพืชจริงๆ ที่ถูกย่อย นอกจากนี้ก้อนกรวดในท้อง (gastroliths) ที่พบในซอโรพอดชี้ว่าพวกนี้พึ่งพาการบดด้วยกระเพาะแทนการเคี้ยวด้วยฟัน ต่างกันจากไดโนเสาร์กินพืชกลุ่มอื่นที่มีกระบวนการเคี้ยวซับซ้อน เหล่านี้รวมกับการวิเคราะห์องค์ประกอบไอโซโทปในกระดูกที่ช่วยแยกชนิดอาหาร (เช่นใบไม้อ่อนหรือพืชมีเส้นใยสูง) ทำให้เราไม่เพียงแค่จัดกลุ่มตามรูปร่าง แต่ยังเข้าใจวิถีชีวิตและนิเวศวิทยาของพวกมันด้วย มีจุดที่สนุกคือการเจอไดโนเสาร์กลุ่มที่ไม่คาดคิดว่าจะกินพืช เช่นพวกเทอโรพอดบางสายพันธุ์ที่ปรับมาเป็นกินพืชหรือกินพืชและสัตว์ร่วมกัน ('Therizinosaurus' เป็นตัวอย่างที่มีกรงเล็บยาวแต่โครงกระดูกชี้ว่ากินพืช) นั่นทำให้การจัดประเภทต้องพึ่งพาการวิเคราะห์ลักษณะหลายมิติ ไม่ใช่แค่การดูฟันเพียงอย่างเดียว การจัดประเภทสะท้อนทั้งรูปร่าง สรีรวิทยา และเบาะแสจากสิ่งแวดล้อมโบราณ — สิ่งที่ทำให้การศึกษาฟอสซิลไดโนเสาร์กินพืชไม่เคยน่าเบื่อเลย

เราเคยจินตนาการภาพทุ่งกว้างเต็มไปด้วยไดโนเสาร์กินพืชที่เดินเป็นฝูง และมีนักล่าใหญ่ๆ แอบเฝ้าดูอยู่ไกลๆ มากกว่าฉากไล่ล่าต่อเนื่องอย่างในหนังเสมอไป ทำให้ผมชอบคิดเรื่องความสมดุลของระบบนิเวศยุคดึกดำบรรพ์—เงื่อนไขที่ช่วยให้สัตว์กินพืชและสัตว์กินเนื้อสามารถอยู่ร่วมกันได้โดยไม่ทำให้อีกฝ่ายสูญพันธุ์หมด ความจริงคือโลกไม่เคยมีแค่การไล่ล่าแบบโชว์ฉากเดียว แต่เป็นการแบ่งทรัพยากรทั้งทางพื้นที่ เวลา และวิธีการกินอย่างละเอียด พืชจำนวนมหาศาลในยุคมีโซโซอิกทำให้สัตว์กินพืชมีตัวเลือกการหาอาหารหลากหลาย สปีชีส์หนึ่งอาจเป็นผู้เล็มใบสูงแบบพวกซอโรพอด ขณะที่อีกกลุ่มอาจเล็มพุ่มไม้ต่ำอย่างฮาโดรซอร์ หรือแม้แต่แยกตามชนิดพืชที่กิน (เช่น ใบอ่อน ผล หรือราก) การแบ่ง niche แบบนี้ลดการแข่งโดยตรง นอกจากนี้ การอยู่อาศัยเป็นฝูงยังเป็นกลยุทธ์ป้องกัน—เมื่อมีฝูงใหญ่ นักล่าจะลำบากขึ้นในการเลือกเหยื่อที่อ่อนแอและต้องเสี่ยงต่อการถูกป้องกันด้วยเขา หางค้อน หรือเกราะเหมือนที่เห็นในไดโนเสาร์อย่างแองคิโลซอร์และทริเซอราทอปส์ หลักฐานทางซากดึกดำบรรพ์ยืนยันการอยู่ร่วมกันในรูปแบบต่างๆ กัน เช่น ร่องรอยการเดินที่บอกว่ามีฝูงเดินผ่านพื้นที่เดียวกันในช่วงเวลาใกล้เคียง กัน บ่อน้ำหรือลำคลองดั้งเดิมเป็นจุดชุมนุมพืชและสัตว์ซึ่งล่ามักตามมาหาเหยื่อหรือซากสัตว์ นอกเหนือจากการล่าโดยตรง นักล่าบางชนิดก็เป็นทั้งนักล่าและเป็นพวกกินซาก (scavenger) ทำให้ซากสัตว์ถูกนำกลับเข้าสู่วงจรอาหารได้ นี่คือเหตุผลที่ฉากใน 'Jurassic Park' ที่มักโชว์การล่าเพียงอย่างเดียว ไม่ได้สะท้อนความหลากหลายของบทบาทจริงในธรรมชาติทั้งหมด เมื่อคิดภาพรวม ผมรู้สึกชอบความซับซ้อนของระบบนั้น—มันไม่ใช่การต่อสู้ตลอดเวลา แต่เป็นการปรับตัวซ้อนกันไปมา ระหว่างพืช สัตว์กินพืช และนักล่า ซึ่งแต่ละฝ่ายก็มีวิธีอยู่รอดของตัวเอง ทั้งการอพยพตามฤดูกาล การเปลี่ยนพฤติกรรมการกิน หรือการพัฒนาความแข็งแรงทางกายภาพ โลกของไดโนเสาร์จึงมีความหลากหลายและมีมิติมากกว่าฉากล่าเดียวที่เราเห็นในสื่อบันเทิงเป็นไหนๆ

เราเคยสงสัยว่าความดิบเถื่อนของไดโนเสาร์กินเนื้อถูกเข้าใจผิดบ่อยแค่ไหน เนื้อหาแบบนี้ชวนให้จินตนาการ แต่ถ้าลงรายละเอียดแล้วจะเห็นว่ามันซับซ้อนกว่าฉากในหนังหลายเท่า เราพบหลักฐานจากฟันที่มีร่อง เหยื่อที่มีรอยฟัน และแม้แต่ซากในท้องของฟอสซิล ซึ่งบอกได้ว่าพวกมันไม่ได้กินแค่เนื้อสดเท่านั้น แต่ยังกินซาก (scavenging) และแม้บางสายพันธุ์จะชอบปลาเป็นอาหารหลักด้วย Tyrannosaurus rex เป็นตัวอย่างคลาสสิกที่ฟันหนาและแรงกัดสูง ทำให้สามารถบดกระดูกได้ เหยื่อที่พบว่าตกเป็นเป้าหมายมักเป็นฮาดโรซอร์หรือเซราโทปส์ ส่วน Velociraptor แม้ตัวเล็กกว่าจะพึ่งวิธีจับเหยื่อเล็กหรือคุกคามเป็นกลุ่ม ขณะที่ Spinosaurus มีรูปกรงเล็บและฟันยาวเรียว เหมาะกับการจับปลามากกว่าการฉีกเนื้อสะบั้นอย่างเดียว สรุปแบบไม่เป็นทางการก็คือ ไดโนเสาร์กินเนื้อมีความหลากหลายทั้งเรื่องขนาด วิธีล่า และแหล่งอาหาร บางตัวเป็นนักล่าซุ่มโจมตี บางตัวชอบฉวยโอกาสกินซาก และบางตัวปรับตัวไปทางกินปลา การจินตนาการภาพเดียวคงไม่เกินจริง แต่พอรู้รายละเอียดแล้ว โลกของพวกมันกลับมีเฉดสีและยุทธวิธีเยอะกว่าที่คิด

ไม่มีอะไรจะเทียบกับความรู้สึกระทึกเมื่อ T. rex ปรากฏตัวบนจอ — ขนาด มวล และเสียงคำรามของมันมีพลังแบบดิบเถื่อนที่สั่นประสาทฉันได้ทุกครั้ง ฉันมองว่าพันธุ์ที่น่ากลัวที่สุดคือ T. rex จาก 'จูราสสิค ปาร์ค' เพราะมันเป็นการรวมกันของความหนักแน่นและความไม่หยุดยั้ง: ขนาดตัวมหึมา ฟันที่เหมือนท่อนเหล็ก และจู่โจมด้วยแรงกระแทกที่ทำลายสิ่งกีดขวางได้ไม่ยาก ฉากที่มันทำลายรั้วและพลิกคว่ำนักท่องเที่ยวในรถยังคงติดตาอยู่ — มันไม่ต้องการเล่ห์เหลี่ยมมากมาย แค่พละกำลังกับความกล้าก็เพียงพอ นอกจากพละกำลังแล้วสิ่งที่ทำให้ T. rex โหดคือความไม่แน่นอนของมัน: มันอาจจะไม่เร็วเท่าไดโนเสาร์บางชนิด แต่เมื่อมันตัดสินใจลงมือ ทุกสิ่งที่ขวางหน้าแทบไม่มีทางรอด ฉันชอบเรื่องราวที่เน้นความดิบของมันมากกว่าเทคโนโลยีหรือการดัดแปลงพันธุ์ — ความรู้สึกว่ามนุษย์เผชิญหน้ากับพลังธรรมชาติที่เกินกว่าการควบคุมเป็นภาพจำที่ทำให้ฉากต่างๆ มีน้ำหนักและน่าจดจำอยู่เสมอ

สมัยที่ชอบลงบ่อน้ำใกล้ทุ่งนาเพื่อส่องสัตว์เล็ก ๆ ผมเจอ 'งูน้ำ' ที่คุ้นตากันบ่อยที่สุด นั่นคือ Fowlea piscator (เดิมเรียก Xenochrophis piscator) — งูน้ำที่มักเลื้อยตามคันนาและขอบบ่อ ช่วงฤดูฝนมันจะล่าเขียดและกบเต็มที่ เห็นบ่อยจนรู้พฤติกรรมว่าชอบรอในน้ำตื้นแล้วโผล่มางับกบทันที อีกชนิดที่มักเจอพร้อมกันในพื้นที่ชุ่มชื้นคือ 'Rhabdophis subminiatus' ซึ่งคนในท้องถิ่นมักเรียกงูคอแดง ตัวนี้ชอบกินกบเป็นอาหารหลักด้วย แต่ต้องระวังเพราะมีสารพิษสะสมจากเหยื่อบางชนิด การสังเกตง่าย ๆ คือลำตัวมีลายและสีคอที่เป็นเอกลักษณ์ ทำให้รู้สึกว่าการเดินสำรวจบ่อกบเป็นเหมือนได้จับจังหวะการล่าแบบใกล้ชิดของสองสายพันธุ์ที่ต่างกันทั้งวิธีหาอาหารและพฤติกรรม นับเป็นความทรงจำสนามที่ชอบมาก

เสือสีส้มมีลายดำเป็นสีที่พบบ่อยที่สุดในป่าเอเชีย และฉันมองว่เหตุผลมันชัดเจนเมื่อยืนดูภาพรวมของประชากรเสือทั่วทวีป สีส้มกับลายดำไม่ได้เป็นแค่ความสวยงาม แต่เป็นการพรางตัวที่ลงตัวสำหรับสภาพแวดล้อมป่าในเอเชียกลางและใต้ ซึ่งพื้นที่เหล่านี้มีแสงเงาโต้คลื่นจากต้นไม้ ใบไม้ และพุ่มไม้ ลายดำที่ตัดกับพื้นส้มช่วยเบลอรูปร่างเมื่อมองผ่านใบไม้ ฉันเคยอ่านและเห็นภาพถ่ายจากแหล่งต่างๆ ที่แสดงให้เห็นว่าเสือชนิดที่พบมากที่สุดในอินเดียและบริเวณที่คล้ายกัน คือเสือที่มีสีส้มสว่างถึงสีน้ำตาลอ่อน พร้อมลายริ้วดำ เหตุผลทางพันธุกรรมก็สำคัญตรงที่ลักษณะสีนี้เป็นลักษณะเด่นในหลายชนิด เช่นชนิดที่ประชากรหนาแน่นที่สุดในภูมิภาค เมื่อคิดถึงการอนุรักษ์ มันก็ยิ่งชัดว่าทำไมสีนี้ถึงเด่น — พื้นที่ที่เสืออาศัยและเหยื่อของมันอยู่ช่วยส่งเสริมการอยู่รอดของเสือสีส้มลายดำ ในขณะที่ลักษณะสีที่พิเศษกว่าอย่างเสือขาวหรือเสือทองคำปรากฏน้อยมาก เพราะต้องการยีนถอยที่หายากและมักมีปัญหาทางสุขภาพ ฉันชอบจินตนาการถึงเสือในป่าที่ค่อย ๆ ปรากฏตัวผ่านเงา ใบไม้ และลำแสง ยิ่งทำให้รู้สึกทึ่งกับการปรับตัวที่เรียบง่ายแต่มีกลยุทธ์ของธรรมชาติ

ลองนึกภาพเจ้าตัวใหญ่ค่อยๆ แอบเข้าไปในพงไพรก่อนพุ่งออกมาครั้งเดียวจบ — นี่คือหนึ่งในภาพจำของการล่าเหยื่อที่มักถูกสื่อและพิพิธภัณฑ์นำเสนอเมื่อกล่าวถึงไดโนเสาร์นักล่าอย่างไทแรนโนซอรัส แต่ความจริงคือต่างชนิดต่างยุทธวิธีมากกว่าจะเป็นแค่การโจมตีแบบเดียว ฉันชอบมองไทแรนโนซอรัสเป็นนักล่าที่อาศัยความได้เปรียบทางกำลังและขากรรไกรเป็นหลัก เขามีฟันที่หนาและโคนฟันทรงกรวย เหมาะกับการกัดแทะเนื้อและกระดูก ปัจจุบันมีหลักฐานรอยฟันที่ฝังอยู่บนกระดูกของเหยื่อซึ่งมีร่องรอยการรักษาตัว แปลว่าเหยื่อไม่ได้ตายทันทีทุกครั้ง งานวิเคราะห์กล้ามเนื้อขากรรไกรและโครงสร้างกะโหลกชี้ให้เห็นว่าเขากัดด้วยแรงมหาศาลจนสามารถทำลายกระดูกได้จริง ซึ่งเหมาะกับการล่าเหยื่อขนาดใหญ่ การใช้พละกำลังเช่นนี้ผสมกับการรอจังหวะใกล้เข้ามาแล้วพุ่งโจมตีทันที จึงเป็นรูปแบบหนึ่งที่เหมาะกับรูปร่างและพลังของมัน อีกแง่มุมที่มักถูกยกมาคือพฤติกรรมการกินซากหรือการเป็นนักล่าเชิง Opportunistic — ฉันคิดว่ามันไม่จำเป็นต้องเป็นแค่หนึ่งอย่างเท่านั้น บางครั้งไดโนเสาร์ใหญ่เลือกโจมตีเหยื่อที่อ่อนแอหรือกินซากที่เจอในพื้นที่เดียวกัน ขณะเดียวกันโครงสร้างร่างกาย เช่น หางยาวที่สมดุลและการมองเห็นแบบสองตาบางชนิด ก็ช่วยในการจับระยะและคุมเป้าหมายเมื่อไล่ล่าต่อเนื่อง ผลลัพธ์คือภาพการล่าที่หลากหลาย ทั้งการซุ่มโจมตี การไล่ล่าแบบเร็วสั้น และการฉวยโอกาสจากซาก — แต่ที่แน่ๆ คือขากรรไกรและฟันของพวกมันเป็นอาวุธสำคัญที่ขับเคลื่อนยุทธวิธีเหล่านั้น