Jennifer Aniston And Justin Theroux

It had been five years since I started dating Ross Jenner. His family invited my mother and me to their family home in Fellaton to discuss our wedding plans and to spend Valentine's Day together. It was past 10:00 PM when my mother and I landed, but Ross wasn't there to pick us up because his college junior, Laurel Elledge, had just arrived in Fellaton. He told me to figure out a way to get a cab to the house myself. In a strange place, unfamiliar with the area, it wasn't long before we found ourselves in danger. Just over ten minutes outside the airport, we were robbed. My mother was injured while trying to protect me, and she collapsed, bleeding heavily. Desperate, I held onto her, frantically trying to call Ross. Each call was abruptly cut off, and when I finally reached him, he sounded irritated. "Jennifer, you're an adult, so stop acting like a child. You couldn't even hail a cab on the street? Laurel just got to Fellaton and isn't feeling well. I need to take care of her." Without waiting for a response, he hung up. I tried calling again, only to find that I had been blocked. In the end, my mother's injuries were too severe, and she bled out before the doctors could save her. As I stared at her lifeless body, tears flowed uncontrollably. When I finally checked my phone again, the first thing I saw was a picture Ross had posted on Twitter. In the photo, he was kissing Laurel and holding a bouquet of roses. [Spending Valentine's Day with the one I love most.] I quietly threw the gifts I had brought from home into the trash. Then, I left a comment, which said, [Wishing you both a lifetime of happiness.]

Lors du tremblement de terre, mon mari, Milo Alarie, capitaine de l'équipe de secours, m'a laissée derrière pour sauver son premier amour, Christine Bassot. Je ne l'ai pas empêché et l'ai laissé partir, car, dans une vie antérieure, face à la même situation, il avait choisi de sauver d'abord moi, enceinte de huit mois. Et Christine, en raison de l'intervention tardive, avait été ensevelie sous les décombres à la suite des répliques, mourant asphyxiée. Plus tard, le jour de mon accouchement, Milo m'avait emmenée devant sa tombe. Il m'avait regardée tomber à terre à cause de la douleur intense, ignorant mes supplications incessantes. « Jennifer, ça fait mal, n'est-ce pas ? Mais, tu sais, ce jour-là, Christine souffrait mille fois plus que toi sous les décombres ! » Je le regardais, incrédule, et il m'avait dit, impitoyable : « Ce jour-là, tu étais dans une zone de sécurité ! Si tu n'avais pas utilisé ta grossesse comme excuse, Christine aurait-elle manqué l'opportunité de secours optimale ? Elle a souffert à cause de toi, et maintenant, je veux que tu ressentes sa douleur ! » Il m'avait forcée à me prosterner devant la photo de Christine, mes douleurs s'intensifiant alors que je saignais abondamment. Finalement, j'étais morte à cause de complications pendant l'accouchement et une hémorragie. Lorsque j'ai rouvert les yeux, j'ai découvert que j'étais retournée à ce jour fatidique ! Cette fois, ni mon enfant, ni moi, ne compterions sur lui !

Après que ma vingtième demande de lien mental ait été ignorée par mes parents, j'ai foncé vers le Conseil des affaires de la meute. Le rapport médical en main, j'ai lancé sans préambule : « Bonjour, je veux renoncer à mon identité au sein de la meute... et IMMÉDIATEMENT ! » Dix minutes plus tard, mes parents ont fait irruption dans la salle, traînant ma sœur adoptive Elsa. Tous les trois avaient l'air terrifié. Mon père, un Bêta, les crocs apparents et les griffes frémissantes, s'est avancé en hurlant : « Tu n'es qu'une enfant gâtée en quête d'attention ! Arrête ton numéro, tu me fais honte ! » Ma mère, médecin légiste de la meute, a arraché mon rapport, y a jeté un coup d'œil et a ricané : « Tu as falsifié ça juste pour qu'on s'intéresse à toi ? Tu as toujours été une menteuse pathologique. » Elsa, accrochée à leurs manches, sanglotait : « C'est de ma faute… Je devrais pas insister pour organiser cette cérémonie de transformation… Je suis désolée, mais Jennifer, arrête de mentir pour manipuler la culpabilité de papa et maman ! » Je me suis calmement essuyé le sang qui coulait de mon nez, me suis redressée et ai répété à la conseillère : « Je n'ai plus de famille depuis longtemps. Effacez toutes mes traces du registre de la meute. Mes funérailles sont dans trois jours, et je veux pas les retarder. »

Ang masayang buhay ni Janess kasama ang kanyang asawang si Nathan ay nawasak simula nang maglagay ng bomba ang kanyang kakambal at pinasabog ang mall kung saan naroon ang kanilang anak. Araw-araw, si Janess ay nagdurusa sa pagkamatay ng kanilang anak at mas lalo pang lumala nang bumalik ang kanyang kambal na si Janelle makalipas ang dalawang taon at sinabing mayroon silang anak ni Nathan. Ang luha ni Janess ay tulad ng tubig sa ilog na walang katapusan sa agos at mas lalo pang bumuhos ang luha nito nang malaman ni Nathan at sinabi niya sa kanyang asawa na ang sinasabing anak ni Janelle ay ang kanilang Anak. Luha ng saya ika nga nila. Ngunit ang kasamaan ni Janelle, ang kakambal ni Janess ay kagagawan lamang pala ng sariling anak ng mga taong umampon sa kanila, ang taong itinuring nilang tunay na kapatid ngunit kinamumuhian sila dahil sa matinding inggit at kawalan ng pansin mula sa kanyang sariling mga Magulang . Ngunit ang lahat ng kasamaan ay may katapusan at ang lahat ay maibabalik sa tamang lugar. Nabilanggo si Justin ngunit nagawa niyang magbago sa loob ng kulungan, siya ay naging mas mabuting tao at mabuting kapatid sa kanilang magkambal ngunit hindi nagtagal ay nagkasakit ito at agad na namatay. Ang kambal ni Janess na si Janelle sy dinala sa mental hospital. Tumagal ng maraming taon bago siya gumaling at nakalabas. Sa kanyang bagong buhay ay nahanap niya ang totoong pagmamahal mula sa lalaking minsan ng minahal ang kanyang kakambal. Sina Janess at Nathan ay namuhay nang masaya kasama ang kanilang dalawang anak pagkatapos ng maraming taon na pakikibaka sa kanilang buhay pag-aasawa.

Isang mapagmahal at mabuting asawa si Dave Justin Alarcon at malapit na sana siyang maging ama nang sa hindi inaasahang pangyayare ay nabaril ang kanyang asawa sa isang bank robbery na ikinamatay nito. Nabiyudo ng maaga at nawalan ng direksyon ang buhay ni Dave. Isang dalagang guro si Leslie Hidalgo na nakatira sa maynila, Kinailangan niyang umuwe ng probinsya sa pakiusap ng mga magulang ng kanyang ina. Sa pagbalik niya ng probinsya ay nalaman niyang nagawa siyang ipagkasundo ng kanyang abuelo sa apo ng isang mayamang angkan sa kanilang lugar, na pinagkakautangan ng malaki ng kanyang lolo Arturo. Labag man sa kanyang kalooban ay pumayag na rin siya sa kasunduan dahil nakasalalay ang kanilang koprahan, ganoon na rin ang bahay at lupa ng lolo't lola niya. Ngunit nakita niya agad ang masamang ugali ng lalaking kanyang pakakasalan, kaya bago dumating ang araw ng engagement party ay tumakas na si Leslie at bumalik ng maynila. Pinagtagpo ng tadhana ang kanilang landas ng mabundol ng kotseng minamaneho ni Dave si Leslie ng dahil sa kalasingan. Naging kargo niya ang babae dahil nagpanggap itong nawalan ng ala-ala upang mapagtaguan ang lalaking pakakasalan. Naawa ang ina ni Dave sa babae kaya kinupkop ito at inalagaan. Sa paglipas ng mga araw ay nahulog ang loob ni Dave sa babae ngunit pilit namang pinaglabanan nito ang nararamdaman. Paano kung malaman niya na ang babaeng kinupkop nila ay ikakasal na pala sa iba? May patutunguhan pa kaya ang nararamdaman ni Dave para sa dalagang tumakas sa napagkasunduang kasal? Ano kaya ang magiging reaksyon ni Dave kung mabatid niya na nagpapanggap lang na may amnesia ang babaeng muling nakapagpaibig sa kanya?