Straitjacket Story

He was cheated. She was banished. He was injured by the adulterous couple, while her pack was stolen from her own hands. Now… these lonely, wounded, and vengeance-craving individuals come across each other. What happens to them? —----- Dane Maximus, Alpha of the Black Moon Pack, who is rich and powerful, holds secret powers that could destroy the world. When he caught his wife cheating on him with the rogue leader, his heart tore into millions. His wife rejects their mate bond, while the rogue leader leaves him injured. He was broken, helpless, and dispaired. At this point, the Moon Goddess sent him a blessing in the form of his fated mate, Gianna Lawson. She was a rogue and a former Alpha of the Nightshade Pack. She wants to get revenge and her pack from the Alpha, who stole her pack and banished her. When they met, the world screamed for vengeance! Love…? What about it? Will they be able to come out of the circle of vengeance and give a chance to their bond? Or will they join hands to achieve their goals? Or will they choose their pack and responsibilities? ************* SHREE ABOVE STORY

The moment my roommate walked in, she used my locker. She claimed to have too many things and nowhere else to put them. I rolled my eyes. Why should I let her get her way? I was not her parent. She was no princess, but she acted like one. I was ready to argue, but she tossed 200,000 dollars at me. “At your service, Your Highness!”

At the year-end company meeting, I was announcing the bonuses when a new employee suddenly raised her hand. "Over at the other company, they handed out two boxes of imported cherries at their annual party," she said, shaking her phone. "And we only get performance bonuses?" The video, maliciously edited, went viral online and hit the trending list the very next day. I had the finance department cancel all the year-end bonus transfers. "If cherries are what really count as a gesture of goodwill," I said, "then this year's year-end benefit will be cherries—fifty boxes per person." When they saw the mountain of cherries piling up before them, the employees who had once joined in mocking me panicked instantly. One by one, they cried and apologized, begging me to reconsider.

The project I had poured my heart and soul into earned the company over a hundred million in profit, yet the credit was handed to the vice president's nephew. I stood in a corner, the stack of source code documents trembling in my hands, nearly crushed by my grip. That nephew—who couldn't even get Hello World to compile—was now on stage, smiling brightly as he accepted the award. The vice president came over and draped an arm around my shoulder like we were old friends. "You're just an outsourced worker," he said casually. "These honors wouldn't mean anything to you anyway. Jason is new. He's got limitless potential. From now on, you'll be responsible for mentoring him properly." Only then did I realize that decades of struggle had been nothing more than laying out a red carpet for someone else's glory. That very night, while reviewing the project's code repository, I discovered a massive flaw—one serious enough to bring the entire system crashing down within three days.

I did three years in prison for my wife, Lilian Parson. The day I got out, she handed me an envelope for her company's grand opening. Inside was a single dollar bill. For a second, I thought it was a mistake. Then I saw her colleague, Nathan Ramsey, holding his envelope—his also contained a single dollar. Relieved, I pushed my doubts aside. I smiled, stood by Lilian's side through the entire ceremony, the picture of a proud, supportive husband. That night, scrolling through Instagram, I saw Nathan's latest post. A photo of a check. [Congratulations to Lilian Parson on the grand opening! So generous—100 million as a gift!] The comments section exploded with envy and blessings, congratulating him and "the boss" on finally becoming a couple. Lilian offered no explanation. Instead, she hurried to draw a line between us. "You just got out of prison," she said coolly. "It's not a good look to go public right now. Let's keep our marriage a secret. In front of others, just call me your boss." Then she turned around and liked Nathan's post. I wiped the tears from my eyes, picked up my phone, and dialed the number of her greatest rival. "From now on, I work for you," I said.

A week after my engagement, I was delivered an unusual engagement gift. My phone chimed. I glanced down and saw a push notification from a social app. [Fell in love with a female livestreamer right before my engagement. I feel guilty toward my older girlfriend who's about to become my fiancée—how should I deal with this?] The user ID was "SimonLovesClaire." The profile picture showed a melancholy side view of a man wrapped in a gray scarf. I recognized him instantly. It was my fiancé, Simon Aldrich. That limited-edition scarf was the birthday gift I had given him last year.

“หมอไฮน์” หมอหนุ่มไฟแรง สุภาพ อ่อนโยน เฉพราะบางคน เฉพาะบางเวลา เมื่ออยู่ในชุดกราวน์ หมอไฮน์คือแพทย์หนุ่มมากฝีมือในขณะที่อายุยังน้อย แต่เมื่อไหร่ที่อยู่นอกชุดกราวน์ หมอไฮน์คือ “เสือ” เมื่อตัวตนที่แสนน่ากลัวต้องปิดซ่อนเอาไว้ แม้ใจจะรักแต่กลับต้องผลักเธอออกจากชีวิต นั่นคือสิ่งที่เขาทำพลาด

Hidup Gadis berubah total sejak ia menolong seorang pria asing yang terluka. Tanpa diduga, karena fitnahan keji, ia dan pria itu malah menikah. Tanpa tahu bahwa pernikahan itu akan mengikatnya pada rahasia kelam. Mahen, suami yang dingin tapi penuh perhatian, membawanya ke kota dan memberi kehidupan baru. Segalanya tampak sempurna, hingga Gadis tahu kebenarannya. Mahen bukan pria biasa. Ia adalah ayah dari sahabatnya sendiri. Dan lebih buruk lagi, Gadis hanyalah istri kedua yang disembunyikan. Antara cinta dan persahabatan, Gadis harus memilih bertahan dalam kebohongan, atau kehilangan segalanya demi kebenaran.

Le mariage d'un jeune couple se brise à petit feu à cause de l'attachement que la femme à pour son travail malgré l'amour qui les unit. Difficile pour elle d'être en même temps une femme au foyer et une femme d'affaires reconnue dans la société. Fatigué, son mari fait recours à une stratégie qui s'avérait être la pire de toutes les solutions pour résoudre le problême d'incompréhension qui détruit son mariage.

ร่างแกร่งของชายหนุ่มที่เพิ่งกลับจากทำงานหนักทั้งวัน พร้อมลูกน้องที่เดินตามหลังมานับสิบ สายตาคู่เย็นเฉียบเรียบนิ่ง ไม่บ่งบอกอารมณ์ แม่บ้านหลายคนที่เดินออกมารับ พร้อมเตรียมรองเท้า รับของที่เจ้านายหนุ่มถือมา “ทำไมบ้านเงียบ?” “คุณท่านไม่อยู่ค่ะ” แม่บ้านเอ่ย “อืม แล้ว…” “เฮียยยยยยย” เสียงใสๆของหญิงสาวที่กำลังวิ่งมาอย่างร่าเริงเข้ามาหา ก่อนกระโดดกอดเขาเต็มแรง “หรรษา ทำไมหนูต้องวิ่ง” “รอเฮียมาทั้งวัน กว่าจะเสด็จกลับมานะคะ”หรรษาเอ่ย “รอเฮียทำไม จะเอาอะไรอีก” “หนูขอออกไปเที่ยวนะคืนนี้” หรรษาเอ่ย “จะไปก็ไปซิ ปกติหนูก็ไปไม่ใช่เหรอหรรษา” กะตัญเอ่ย “หนูจะขอพาเอแคลไปด้วยไงคะ” “ทำไมต้องพาเอแคบไปด้วย?” “ก็น้องจบม.6แล้ว หนูจะพาไปฉลอง เป็นอันว่าขอแล้วนะคะ ฟ่อดดด รักเฮียจัง” เอแคลที่หรรษาพูดถึง เป็นหนึ่งในสาวใช้ในบ้าน ซึ่งเธอเป็นหลานสาวของหัวหน้าแม่บ้านที่นี่ โตที่นี่ และดินแดนกับพาเพลินก็เอ็นดูส่งเสียให้เรียน “นี่สาบานว่าเป็นแฝดผมจริง” กะตัญเอ่ยกับป้าแม่บ้าน “คุณหนูหรรษาร่าเริงจริงๆค่ะ”