The One That Got Away の小説・ストーリー

Pag dating namin sa garage ay agad niya akong pinag buksan ng pintuan papasok sa kanyang sasakyan wala akong angal na sumakay bago ikabit ang seatbelt. Nang makasakay na siya ay agad siyang nag drive, habang nag mamaneho siya ay agad kong binuksan ang bintana ng kanyang sasakyan at tumingin sa labas ng bintana, kitang kita ko ang magagandang tanawin lalo na ang mga shop ng bulaklak na nadadaan namin, ito ang maganda sa Italy subrang ganda ng kanilang lugar napaganda na din ng simoy ng hangin, hindi ko namalayan na bigla siyang nag pa tugtog ng kanta na "The One That Got Away by katy perry."

NAGUGULUHAN MAN, tila nabigla ang lahat ng naging saksi sa kasalan sanang magaganap. Marami ang nagtataka at nagbubulong-bulungan. Mukhang tama nga ang hinala ng iilan na baka hindi na tuloy ang kasal dahil nag-runaway ang bride. Kaagad nagtungo sa parking si Calvin at sumakay ng kotse niya. Sinusubukan niyang tawagan ito ngunit out of coverage naman.

And knowing Emory, may tendency na hindi ito makinig sa kanya. And he was right. He took another deep breath and bit his lower lip. Hinaplos niya ang larawan. “I will get you back. Ve lo assicuro.” [translation: I promise you that.] -- INAYOS NI Emory ang kanyang laptop at tumunganga. Kanina pa ito naka-on pero hindi niya alam kung ano ang gagawin. There is something that’s been stopping her to book a flight. She wanted to leave, but her heart refused to. Ayaw nitong umalis.

Bago umpisahan ang auction ay hiniling na tumugtog pa muna kami. "Sir, mayroon pong nagpaabot nito. Kung maari daw po ninyong tugtugin sa susunod ninyong set," narinig kong sabi ng waiter kay Eduard at kinuha ang pirasong papel. "Ano daw iyon?" curios na tanong ko at inabot niya ang papel sa akin. "I'll never love this way again," pagkabasa ko at napatingin ako sa kanya.

Aniya bago naglabas ng malalim na hininga. "Magkasama kami kagabi. Hindi ko naman alam na bar ang pupuntahan namin. Nawala siya sa paningin ko dahil sa sobrang dami ng tao. Kung alam ko lang sana na mangyayari 'to hindi na sana ako sumama." Sabi ko at nagtipa ng mensahe kay Liam. Kung hindi niya lang sana ako iniwan kagabi hindi sana mangyayari 'to. Tapos ngayon magagalit siya dahil hindi ako nakauwi? Paano ako uuwi kung dinala ako ni Lucas sa hospital ng hindi ko alam. To: Liam

Halatag seryoso na ito. Tipid itong ngumiti sa amin saka ibinigay ang isang papel. Hindi pa man namin ito nakukuha ay nagsidatingan ang iba pang tao kaya nang makuha na namin ang papel ay nawala na lang ito bigla. Kapwa kami napalingon ni Magnus sa oras na iyon, she's now vanish. God knows where she is.

Lihim akong napahugot ng malalim na paghinga sa 'di ko mapigilang tanong. This is my chance to escape and leave this Island, right? "Sa kasamaan pong palad, ang Young Master ay wala pa pong malay nang umalis sila." Napaawang ang labi ko. Tumango ako ng marahan. I see. Ramdam kong nakamata lamang si Daniel sa akin, habang ako ay para naman biglang sinilihan ang puwet ko. This is it! A good chance to escape!

His one of a kind. ......

Isipin mo nalang na makakatulong ito sa Mommy at Daddy mo. Hindi ko maiwasang di mapangiti ng mapait ng maalala ko ang nangyari non. Hindi inaasahan ang biglang pagbagsak ng kumpanya namin. Our company went down in an instant dahil napabayaan ito. Si Daddy noon, dahil nga madaming pera, nahumaling sa pagka casino. While si Mommy, puro gala at shopping with her friends ang inatupag non. Kampante kasi sila sa kumpanya namin.

Pagdating namin doon, nakapila pa ang mga sasakay kaya umupo muna kaming tatlo sa bench, kaharap doon ang tv. "Oh diba, sabi ko sa inyo eh, matagal pa tayong makakauwi." Ani Vivian. Tahimik lang ako at nakamukmok sa gilid habang naghihintay ng available na bus na masasakyan. Rinig ko pa rin ang bulungan ng iba at ang tv nilang sobrang lakas ng volume. "Castillejo Company, one of the highest company here in Asia, are now in danger of bankruptcy because of their only daughter who stole their investment money."