The Silk House

The day I was awarded the highest service medal, I got a call that my grandfather had died. My superiors approved emergency leave, and I rushed straight back to the family estate without stopping. The moment I reached the hillside cemetery behind the house, what I saw snapped something inside me. Our family burial ground had been completely leveled. My parents' graves had been dug open. Their urns had been turned into flower pot bases, with dark-red roses planted right on top of them. My grandfather's coffin had been split apart. His body was left exposed in the dirt, already starting to rot. And my younger brother, Jerry Horton, who was on the autism spectrum, was being ordered around like a laborer by my husband's assistant, Digby Wolfe, hauling construction materials back and forth. I lost it. I grabbed Digby and slammed him into the ground with a hard shoulder throw. "You touched my family's graves and made my brother do manual labor. Are you trying to get buried here with them?" Digby coughed up blood as he struggled to his feet, sneering at me. "This was Mr. Gray's decision. He said your family plot is in a good location, with plenty of space. It's perfect for building a golf course for the future Mrs. Gray. In Joule, Mr. Gray is the law." His tone was icy. "And who do you think you are?" I swallowed my rage and called Marshall Gray. "I hear you run Joule," I said. "Well, I'm about to change that."

On the day I receive my Distinguished Service Medal, I also receive word that my grandma has passed away. My superior grants me special leave to return to my hometown to mourn her death, so I rush to my ancestral home at once. But when I reach the ancestral graveyard behind the hill, I witness something that makes my blood boil. The graves of my deceased family members have been razed to the ground. Even my parents' graves have been brutally dug up. Their urns are now placed under flower pots filled with blooming red roses. Grandma's coffin has been pried open as well.Her body now lies strewn on the ground and has started to rot. I also see Lucy Stewart, my autistic younger sister. Melissa Abbott, my wife's assistant, orders Lucy around like a maid, forcing her to move heavy construction materials around. Enraged, I grab Melissa by the throat and throw her to the ground. "How dare you destroy my family's ancestral cemetery and make my sister do hard labor! Do you want to end up buried here too?" Melissa coughs up blood before crawling back onto her feet, her expression vicious and scornful. "I'm simply carrying out Ms. Fuller's instructions. She says that your ancestral cemetery is located in a good spot. It's also the perfect size to be turned into a private horse ranch and a garden for her future husband. "Ms. Fuller calls the shots here in Joverton City. Who the hell do you think you are, huh?" Resisting the urge to put an end to her life, I call up Eva Fuller, my wife. "I heard you call the shots here in Joverton City. Well, I shall put that to the test today!"

After dating in secret for seven years, Mitchell Zahn decides to propose to me on the day his birthday album is officially released. But during the birthday party, he publicly invites Isabella Claxton, a composer and my sister, to work with him. I follow Mitchell to ask him for an explanation. That's when I hear him and his friends chatting and joking inside the lounge. "You're so loyal to your first love, Mitchie. You couldn't wait to ask her to work with you upon her return. What are you going to do about Gabriella, though? Will she accept how your relationship ends when she's written so many songs for you?" After a moment, another person laughs and says, "To Mitchie, Gabriella has always been a replacement for Isabella. Now that Isabella is back, her replacement has to go. Don't you agree, Mitchie?" I wait for a long time before hearing a soft sound of agreement.

สาวงามในบทขับลำนำมีหลายประเภท ที่ได้ยินบ่อยๆ ก็มี สาวงามสร้างชาติ สาวงามล่มอาณาจักร สาวงามอาภัพรัก สาวงามร้อยเล่ห์ อ้อ...ที่ขาดไม่ได้เลย คงจะเป็น สาวงามสู้ชีวิต ถ้าให้ลองจัดประเภท อัยน์นา คงเป็นหญิงงามชื่อแปลกที่ครอบครองตำแหน่งทั้งหมดที่พูดมาแบบเกือบจะเหมาเรียบ ไม่ใช่เพราะเธอสวย ไม่ใช่เพราะเธอดวงดีหรือดวงซวย คุณหนูอัยน์นาคนนี้ได้ทุกตำแหน่งมาครองเพราะเธอ 'เป็นเหยื่อ' ต่างหาก แต่เป็นเหยื่อประเภทที่สามารถเปลี่ยนให้คนที่มั่นใจว่าเธอเป็นเหยื่อ กลายเป็นเหยื่อที่น่าสงสารยิ่งกว่าได้ในชั่วพริบตา นี่คือเรื่องราวของผู้หญิงที่ดูคล้ายซินเดอเรลล่า แต่ดันเป็นซินเดอเรลล่าเจ้าเล่ห์ที่พร้อมจะผลักแม่เลี้ยงกับพี่สาวทั้งสองลงเหวทุกเมื่อ กับ คนที่เป็นเหมือนเจ้าชายอสูร แต่ดันเป็นเจ้าชายอสูรที่หล่อที่สุด สุภาพที่สุด สุขุมที่สุด ดูนิ่งที่สุด แต่ก็เจ้าเล่ห์ที่สุดเท่าที่เคยมีมา เมื่อเจ้าชายอสูรกับซินเดอเรลล่าร้อยเล่ห์มาพบกัน การฟาดฟันระหว่าง "นางเอก" กับ "เจ้าชายอสูร" จึงเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้...แต่ต่อให้เลี่ยงได้ก็คงไม่มีใครยอมเลี่ยงหรอกมั้ง ก็ทั้งคู่ดูจะสนุกกับการฟาดการฟันครั้งนี้มากนี่นา

คิมหันต์มัวแต่ยุ่งกับธรกิจ พิงค์เองก็ยุ่งกับการเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศเหมือนกัน ทั้งสองจึงได้คุยกันนับครั้งได้ กว่าที่คิมหันต์จะรู้ตัวอีกที พิงค์ ลูกสาวบุญธรรมของเขา ก็อายุครบ 20 กลายเป็นสาวสวยที่เพียบพร้อม ใครจะคาดคิดว่าในคืนวันเกิดอายุ 20 ปี เธอจะสารภาพรัก “พิงค์รักป๊านะคะ” “ป๊ารู้” “ไม่ได้รักแบบปาป๊าค่ะ” คิมหันต์ชะงักทันที เขาดุเสียงขุ่น “เหลวไหล เธอรักฉันแบบอื่นไม่ได้” “ทำไมหนูรักป๊าไม่ได้ล่ะคะ” เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาใสบริสุทธิ์แต่ดื้อรั้น “เส้นกั้นระหว่างพ่อลูกไม่มีวันข้ามได้แม้แต่ก้าวเดียว หนูรู้ไหมว่าคำว่า ‘ป๊า’ หมายถึงอะไร” เด็กสาวตรงหน้าทั้งสวยและเย้ายวน…เสน่ห์รุนแรงจนผู้ชายคนไหนก็ยากจะต้านทาน แต่สำหรับเขา…เธอคือเด็กที่เขาเลี้ยงมากับมือ เป็นคนเดียวที่เขาไม่อาจครอบครอง เขาปฏิเสธ เธอรั้น พอเขายื่นคำขาด เธอก็เริ่มประชดด้วยการไปเดทกับพวกหนุ่มๆ จนเขาเริ่มจะเก็บอาการทั้งหึง ทั้งหวง เอาไว้ไม่อยู่

จากองค์หญิงศักดิ์สิทธิ์ผู้สูงส่ง ตกเป็นนางบำเรอของแม่ทัพที่โหดเหี้ยมต่ำช้า หนิงซิน องค์หญิงองค์รองของแคว้นป๋าย ต้องทุกข์ระทม หลั่งน้ำตาดุจธาราในหน้าฝน ในแต่ละวันถูกกระทำย่ำยีเยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน แม้สิ้นสติไปแล้ว บุรุษต่ำช้าที่ใต้หล้าครั่นคร้าม ก็ยังไม่ยอมรามือ ข่มเหงรังแกนางอย่างไม่ปรานีปราศรัย ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความสงสารเห็นใจสักนิด จากสูงส่งเสียดฟ้า กลายเป็นดอกหญ้าให้คนย่ำเล่น หนิงซินที่ตกเป็น 'เชลย' ในมือศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด จะเอาตัวรอดอย่างไรไหว...

My grandfather is a nationally renowned inheritor of an intangible cultural heritage. Today, I'm supposed to attend a grand ceremony as his rightful successor. However, when I arrive, I see my father's adoptive daughter already standing on the stage. She's dressed to the nines. She holds an award and is giving a thank-you speech, looking moved. In the past, I would've left without saying anything or speaking up for myself. Too bad for her that I'd been reborn. The discrepancy between our statuses is so large that we're basically from different worlds. Yet she has the nerve to claim to be my grandfather's successor and put on a show with what is supposed to be my family's.

I'm undressed and bound to a testing table when my family comes to pick me up. A thick, sharp needle pierces into my neck. A drug is administered into my blood, and the pain almost makes me lose consciousness. Behind me, I can feel a man's cold hands stroking my skin amorously. Before me, several people are staring at me. They point at me and treat me like an educational instrument. I tremble in fear and curl up on the testing table in pain. Three years ago, my brother sent me to Mykorra's war zone to stand up for Yvette Sanders. Those were the three most insulting and torturous years of my life. They burned away my hope for kinship but not my desire for survival. As the hands roam lower on my body, I bite my lip so hard that I almost draw blood. As the hands start to go overboard, someone knocks on the door. "Wendy Sanders, your brother is here for you."

เพียงเพราะหนี้สินห้าอีแปะที่ไม่ตั้งใจก่อในวัยเยาว์ ชีวิตเฉินเซียงหรงวุ่นวาย ถูกจวิ้นหวังจ๋างจื่อจอมเจ้าเล่ห์ตามติด! จวิ้นหวังจ๋างจื่อ 'หลี่ตือหลิน' ผู้นี้ ออกรบติดพันอยู่ที่ชายแดนตั้งแต่ยังอายุได้ไม่เท่าไหร่ ผ่านมาหลายปีเพิ่งจะได้กลับตำหนัก กลับไม่กตัญญูดูแลปรนนิบัติมารดา ไม่ท่องเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจ ไม่จัดงานเลี้ยงหรือเข้าร่วมงานรื่นเริง ไม่หาความสงบ ไม่หาความสำราญ แต่ละวันกลับเอาแต่สรรหาวิธีการมากวนใจลูกหนี้อย่างนางไม่หยุดหย่อน ครั้นจะคืนห้าอีแปะนั่นให้ดีๆ ก็ไม่ยอม กลับอ้างว่า “ต่อให้เจ้ามอบให้ข้าสักห้าพันตำลึง ก็ยังไม่ใช่ห้าอีแปะนั้นที่ข้าจ่ายออกไปอยู่ดี” ทั้งยังดันทุรังจะแต่งงานกับนางให้ได้ด้วย เรื่องบ้าอะไรกัน? แบบนี้ก็ได้หรือ?!

ใครสักคนเคยว่าไว้...บางครั้ง ‘โชคชะตาก็น่าตลก’ อาจูเชื่อมาตลอด ว่า ‘จริง’ แต่ไม่เคยนึกมาก่อนว่าโชคชะตาของตัวเองจะไม่ใช่แค่ตลก แต่เป็นตลกมาก! และจุดเริ่มต้นของเรื่องราวตลกร้ายที่ว่า ก็คือแพคเกจทัวร์ 'ตามรอยมังกรหยก' สุดเก๋ ที่ทำให้ได้พบกระบี่เขรอะสนิมเล่มหนึ่ง ก็แค่ความหวังดี...เล็กน้อยจริงๆ ที่ทำให้อาจูเอื้อมมือไปแหวกเถาวัลย์ปัดฝุ่น ตรวจดูว่าของนั้นใช่อย่างที่คิดหรือไม่ใช่ ใครจะคิดว่าอยู่ดีๆ จะมีงูตัวเป็นๆ พุ่งมาฉกกัด แล้วพอรู้สึกตัวขึ้นมาอีกที ก็พบว่าวิญญาณทะลุมิติข้ามเวลามาอยู่ในร่างเด็กสาวสารร่างบอบบางผมยาวเฟื้อยร่างนี้แล้ว แค่ความแค้นที่สุมแน่นในทรวงสาวน้อยนางนี้ ก็คับแน่นอกคัพDของร่างใหม่ร่างนี้จะแย่แล้ว นี่เธอยังต้องคุกเข่าคำนับจ้าวหุบเขาโฉดโหดเถื่อนที่มีดีแค่รูปร่างหน้าตาเป็นอาจารย์ แถมยังต้องทำงานรับใช้เขาทุกวันอีก! ทีในนิยายกับละครพวกนั้น พวกนางเอกทะลุมิติข้ามเวลาแล้วได้เป็นฮองเฮา ชายาอ๋อง แต่พอเป็นเธอ กลับต้องทะลุมิติมาเป็นขี้ข้า! หึ! ศิษย์อาจารย์บ้าบออันใดกัน ถ้ายอมให้โขกสับกันง่ายๆ ก็โง่น่ะสิ!