روايات بقلم Waraarphon

อีกวันผ่านไปวันใหม่ตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงนาฬิกาปลุก เธอหันไปมองชายหนุ่มที่ยังคงหลับอยู่ เขากลับมาที่ห้องไม่ได้กวนที่เธอทำรายงานพอถึงเวลานอนชายหนุ่มก็มานอนข้างๆ เธอเหมือนเดิม ในวันนี้วันใหม่มีเรียนวิชาเดียวแต่ช่วงบ่ายเธอกับเพื่อนๆ นัดไปคาเฟ่ด้วยกันเพื่อที่จะทำงานกลุ่ม“คนอื่นยังไม่มาเหรอวันใหม่”เสียงของโซดาดังขึ้น“ขนนจีนไปเข้าห้องน้ำน่ะ ส่วนกิ่งกับไวท์เห็นบอกว่าอาจารย์ให้ไปหาเดี๋ยวตามมา แล้วโซดาไปไหนมาทำไมวันนี้ไม่มาเรียน”“เมาน่ะสิ เมื่อคืนไปวันเกิดเพื่อนอีกมหาวิทยาลัย”“อ๋อ”คนตัวเล็กพยักหน้ารับรู้ เธอพูดคุยกับอีกฝ่ายเพราะเป็นเพื่อนในห้อง ไม่อยากรู้สึกอึดอัดจึงพยายามทำความรู้จักอีกฝ่าย“ว่าจะถามนานแล้วว่าทำไมถึงย้ายมาเรียนที่นี่อ่ะ อีกไม่นานก็จะจบแล้ว”“มาอยู่กับพ่อน่ะ พอดีแม่เสียเราเลยต้องมาอยู่ที่นี่”“ขอโทษนะที่ถาม เราไม่รู้”“ไม่เป็นไร เราเริ่มทำใจได้แล้ว”เธอยิ้มกลับไป ไม่ได้รู้สึกคิดมากอะไรกับคำพูดของเขา โซดาพยักหน้

“อืม ดีแล้ว มีความสุขรึเปล่าที่ได้อยู่กับเรา”คำถามของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมา ถามว่ามีความสุขไหมในในลึกๆ เธอก็มีความสุขกับการที่ได้อยู่กับเขา แต่มันเป็นความจริงแค่ชั่วคราวเธอรู้จุดจบของมัน รู้ว่าสักวันหนึ่งเธอจะต้องเจ็บปวดเธอถึงไม่อยากใช้ชีวิตอยู่แบบนี้ความเงียบปกคลุมภายในห้องหลังจากที่ไม่ได้คำตอบของคนตัวเล็ก ชายหนุ่มวางซ้อนจนเกิดเสียงดังเขากอดอกมองหน้าเธอนิ่ง ไม่เคยเข้าใจจริงๆ ว่าทำไมคนตัวเล็กถึงได้เป็นแบบนี้ตลอดเวลาเลย เขาทำดีกับเธอพยายามทุกอย่างแต่ทำไมเธอถึงไม่รับรู้ถึงความรู้สึกของเขาบ้าง“วันใหม่”“มันสำคัญเหรอ”“สำคัญดิ ทำไมจะไม่สำคัญ”เขาตอบกลับมาคนตัวเล็กจึงเม้มริมฝีปากเข้าหากัน เธอคิดอยู่นานว่าจะพูดออกไปดีไหมเขาจะเชื่อเธอรึเปล่ากับสิ่งที่เธอจะพูด“ถ้าหากวันนึงทุกคนไม่เห็นด้วยกับความรักเรา ลมจะทำยังไง”“หมายความว่าไง?”“อย่างที่เราถาม”“ทุกคนรักเรา ทำไมจะไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เราต้องการ”เขาตอบกลับไปเพราะเชื่ออย่างนั้น

ทันทีที่ร่างสูงเดินเข้าไปเขาก็เห็นผู้หญิงสองคนนอกจากย่าของตนนั่งอยู่ คุณหญิงอรพินเขาจำได้เพราะเคยเจอในงานสังคมอยู่หลายครั้งแต่ผู้หญิงอีกคนเขาจำไม่ไได้หรือไม่ก็เพราะไม่เคยใส่ใจจึงจำเธอไม่ได้“ไม่ได้เจอกันไม่เท่าไหร่ตอนนี่โตเป็นหนุ่มหล่อแล้ว”“เหมือนเจ้าเวหาไหมละจ๊ะ”“เหมือนค่ะคุณหญิง นี่สินะที่เขาเรียกว่าลูกไม้ตกไม่ไกลต้น”“สวัสดีครับ”เพราะไม่อยากเสียมารยาทสายลมจึงยกมือไหว้ทักทายหญิงวัยกลางคนตรงหน้าไป“ไหว้พระเถอะจ้ะ นี่สายลมจำน้องได้ไหมจ๊ะเมื่อก่อนเคยไปเล่นกับสายลมตั้งแต่ยังเด็ก”“จำไม่ได้ครับ”“ก็คงไม่แปลกหรอก ตอนนั้นอายุน่าจะสามสี่ขวบใช่ไหมคะคุณหญิง”“น่าจะใช่ค่ะ”หญิงสาวใบหน้าสวยหวานที่อยู่ในวงสนทนาเอาแต่ลอบมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกมากมาย ในตอนแรกเธอไม่พอใจที่มารดาให้มาเจอใครที่ไหนก็ไม่รู้แต่พอได้เจอหน้าเธอกลับถูกใจอีกฝ่าย ก็แน่ล่ะหล่อขนาดนี้ไม่สนใจก็ต้องบ้าแล้ว“สวัสดีพี่เขาสิลูกพิมพ์”“สวัสด

ณ ผับคิงบาร์หลังจากที่สายลมออกมาจากคอนโดเขาก็มาดื่มที่ผับแห่งนี้ ใบหน้าเย็นชาที่มักจะเป็นประจำเผยออกมา เขาไม่เคยสนใจผู้หญิงที่พยายามเข้าหา มาที่นี่ก็แค่มาดื่มเพียงเท่านั้น ร่างสูงโปร่งของใครอีกคนเดินมาหาทำให้สสยลมเงยหน้าขึ้นไปมองพอเห็นว่าเป็นญาติของตนเองจึงพยักหน้าทักทายไป“เพื่อนมึงไม่มา?”คิงถามพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟา ตรงนี้เป็นโซนวีไอพีจึงค่อนข้างจะเป็นส่วนตัว“ไม่ได้บอกพวกมันว่าจะมาดื่ม”“มีอะไรรึเปล่า สีหน้ามึงเหมือนคนอมทุกข์”ปกติเขาเองก็ชินกับท่าทีไม่อะไรของญาติผู้น้อง แต่ในวันนี้ดูเหมือนว่าสายลมจะแตกต่างกว่าทุกวัน“แค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย”“เรื่อง?”“เฮ้อ จะมีเรื่องอะไรได้”“ผู้หญิง? เด็กที่มึงเคยติดอ่ะเหรอ”“อืม วันใหม่ยอมกลับมาเรียนที่นี่แล้ว”“ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ เมื่อก่อนเห็นมึงโวยวายจะเป็นจะตายตอนเขาหนีกลับไป”เรื่องนี้คิงเองก็รู้ ปกติสายลมเป็นเด็กนิ่งๆ ไม่ค่อยแสดงท่าทางอะไรมากแต่พอเป็นเรื่อง

“อยู่ห้องใกล้ๆ กับคุณชายลูกต้องดูแลคุณชายด้วยนะ งานบ้านงานทำความสะอาดต่างๆ ลูกก็ไปทำให้คุณชายด้วยแล้วกัน ถือว่าตอบแทนที่คุณชายดีแต่เราสองคน”ตอนแรกเขาไม่อยากรบกวนหรอกเพราะมีเงินอยู่แต่สายลมก็จัดการทุกอย่างให้บอกว่าเป็นของขวัญที่วันใหม่มาเรียนที่นี่ ชายวัยกลางคนดีใจที่คุณชายของเขามีน้ำใจขนาดนี้ ถึงแม้ว่าในใจลึกๆ จะพอมองออกว่าชายหนุ่มตรงหน้าดูชอบพอลูกสาวของตนอยู่แต่เขาก็ได้แต่มองเงียบๆ ไม่อยากหวังสูงแต่ถ้าวันนึงชีวิตลูกสาวของเขาได้เจอคนดีๆ แบบนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องดีไม่ใช่รึไง“แต่ให้หนูอยู่ที่บ้านหลังนั้นก็ได้นะคะ เดินทางเหนื่อยหน่อยก็ไม่เป็นไร หนูทนได้ แค่นี้เราก็รบกวนเขาเกินไปแล้ว”“เฮ้อ ตอนแรกพ่อก็ปฏิเสธไปแล้วแต่คุณชายไม่ยอม พ่อไม่อยากขัดใจอีกอย่างคุณชายก็แค่หวังดี”‘หวังดีกับผีสิ’หญิงสาวนึกในใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปหลายวันผ่านไปการที่เธอย้ายมาเรียนที่ใหม่แบบฯแน่นอนว่าต้องปรับตัวไม่น้อยเลย มีหลายวิชาที่เธอต้องมาเก็บเพิ่มกลายเป็นว่าในแต่ละวันคนตัวเล็กต้องเรียนหนักมากขึ้น เธอไม่อยากจะสนใจคนหน้ามึนที่

“ขอบคุณครับ”ถึงไม่ชอบแต่เขาก็ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงกวนๆ ชายหนุ่มยังคงกอดเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อยยิ่งได้สัมผัสเขาก็ยิ่งรู้สึกกับเธอมากขึ้น“ปล่อยได้แล้ว เราจะกลับ”“บอกมาก่อนสรุปเลือกอันไหน”“ข้อเสนอเห็นแก่ตัวแบบนี้ยังกล้าถามอีกเหรอ ลมแทบไม่มีทางเลือกให้เราเลือกเลย”“ก็ให้เลือกแล้วไง”“หึ เหรอค่ะ!”เธอกรเแทกเสียงใส่พร้อมกับทำท่าทีฟึดฟัดออกมา ในใจของเธอมันเดือดไม่น้อยเลยแต่ที่แย่ไปกว่านั้นคือเธอไม่สามารถทำอะไรได้ ข้อเสนอที่เขาให้เธอเลือกมันไม่มีข้อดีเลยแม้แต่น้อยแต่ถ้าเธอไม่เลือกเขาก็คงไม่หยุดอยู่ดี แน่นอนเธอไม่สามารถให้บิดารู้เรื่องนี้ได้ ในบางทีการย้ายมาเรียนอดทนจนกว่าเธอจะเรียนจบก็แค่สองปีหลังจากนี้เธอจะหนีเขาไปไกลๆ ไปทำงานที่อื่นไม่ให้เขามายุ่งเกี่ยวได้อีกเลยคอยดู คนตัวเล็กได้แต่คิดในใจก่อนที่เธอจะถอนหายใจออกมา“อยากให้ย้ายมาเรียนก็จะย้าย แต่ลมต้องลบรูปพวกนั้นห้ามบอกพ่อเรา”“กลัวอะไรขนาดนั้น?”“รับปากสิ”“หึ ก็ย้

ตอนที่38 ครอบครัวของเรา“กูจะอ้วก”เป็นไม้ที่พูดขึ้นพร้อมกับส่ายหน้าไปมา ช่อฟ้าเห็นอย่างนั้นจึงอมยิ้มให้กับคนทั้งสองคน พออีกฝ่ายออดอ้อนเธอแบบนี้เธอเองก็ยังไม่คุ้นชินเท่าไหร่หรอกแต่ก็รู้สึกชอบขึ้นมา ปกติแล้วเธอเองก็เป็นคนชอบผู้ชายขี้อ้อนเอาใจเก่ง มังกรทำแบบนี้จะไม่ให้เธอหวั่นไหวได้ไงหลังจากที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายมากันที่บ้านของช่อฟ้าทุกคนก็พากันรู้สึกยินดีกับการที่คนทั้งสองปรับความเข้าใจกันแล้ว โดยเฉพาะคุณนายบัวศรีที่ยิ้มหน้าบานเมื่อเห็นว่าลูกชายตื้อลูกสะใภ้ของเธอได้เสียที“ผมคิดไว้ว่าจะพาช่อไปจดทะเบียนสมรสพรุ่งนี้ครับ ส่วนเรื่องงานแต่งผมก็อยากจะจัดให้เร็วที่สุด”เพราะอยากป่าวประกาศให้ทุกคนได้รับรู้ว่าหญิงสาวไม่ได้เป็นเพียงคู่หมั้นของเขาแต่เป็นภรรยาถูกต้องตามกฎหมายของเขา คนละแวกนี้จะได้ไม่ต้องเอาไปพูดเสียๆหายๆ“ทางเราก็ไม่ได้ติดขัดอะไรเอาที่ทางนั้นเห็นสมควรเลย”“ถ้างั้นเดี๋ยวดิฉันเป็นคนจัดการเรื่องการแต่งงานเอง หนูช่ออยากได้แบบไหนบอกแม่เลยนะแม่จะให้ออแกไนซ์จัดการให้”“ช่อแล้วแต่คุณแม่เลย แบบไหนก็ได้”เธอเองก็ไม่ใช่คนเรื่องมากอะไรแบบไหนเธอก็ชอบหมดนั่นแหละ คุณนายบัวศรีพยักหน้ารับรู้ก่อนจะพูด

ตอนที่37 เธอคือลมหายใจคำพูดที่แฝงไปด้วยความน้อยใจมันทำให้มังกรยิ่งรู้สึกผิดขึ้นมา เขารู้สึกกับเธอเปลี่ยนไปสักพักแล้ว ไม่ได้อยากจะใจร้ายเลย แต่เพราะไม่หันหน้าพูดคุยกันต่างคนต่างเงียบก็ยิ่งทำให้ทุกอย่างแย่ลง มาล่าสุดก็เรื่องที่ช่อฟ้าเข้าใจผิดเรื่องของเขากับแก้มใสและพอมารู้ว่าคนตัวเล็กท้อง มันก็ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแต่เขาไม่ได้เปลี่ยนไปเพราะเพียงแค่ว่าเธอท้องอย่างที่เธอเข้าใจ“ไม่ใช่นะ พี่รักช่อต่อให้วันนี้ช่อไม่ได้ท้องพี่ก็ยังอยากจะขอโทษและเริ่มต้นใหม่กับช่อ”“…..”ช่อฟ้าเงียบไปเธอข่มหัวใจตัวเองเอาไว้ ในยามที่ชายหนุ่มกำลังจ้องมองมาที่ดวงตาของเธอ“พี่ขอโทษที่ไม่ได้เปิดใจคุยกับช่อ ขอโทษที่เอาแต่อารมณ์ตัวเองเป็นใหญ่ ขอโทษที่ทำให้ช่อเสียใจมาโดยตลอด แต่หลังจากที่เราอยู่กินกันใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมันก็ทำให้รู้ว่าพี่รู้สึกกับช่อเปลี่ยนไปแล้ว พี่รักช่อ รักจริงๆ”“…..”“ส่วนเรื่องลูก พี่ดีใจมากๆ ที่เขากำลังจะเกิดมา อาจจะเร็วไปสำหรับช่อ แต่กับพี่ พี่ไม่เคยคิดแบบนั้นเลย แต่เหมือนว่าลูกเข้ามาเติมเต็มให้กับเราสองคน พี่อยากสร้างครอบครัวกับช่อจริงๆ นะ”“……”“ช่อครับ ต่อให้พี่ต้องพูดขอโทษช่ออีกกี่ร้อยกี

ตอนที่36 ไม่ยอมแพ้มังกรยอมกลับมาถึงแม้จะรู้สึกหนักอึ้งในหัวใจแต่เขาก็ไม่คิดยอมแพ้หรอก ไม่ว่ายังไงเขาก็จะเดินหน้าต่ออดทนจนกว่าคนตัวเล็กจะเชื่อใจในตัวของเขา ชายหนุ่มคิดอย่างนั้นก่อนจะบอกตัวเองว่าต่อให้เขาต้องแลกกับอะไรเขาก็ยอม เพียงแค่มีช่อฟ้ากับลูกในชีวิตของเขาหลังจากที่ชายหนุ่มกลับไป คนตัวเล็กก็จมอยู่กับความคิดมากมายที่กำลังแล่นอยู่ในหัวของตัวเองในตอนนี้ เธอยกมือขึ้นมาลูบหน้าท้องแบบราบที่กำลังมีชีวิตน้อยๆ ก่อเกิดขึ้นมา เริ่มไม่รู้แล้วว่าสิ่งที่เธอทำอยู่ในตอนนี้มันดีแล้วหรือยัง“หนูโกรธแม่รึเปล่าที่แม่ทำแบบนี้”มันเหมือนกับว่าเธอกำลังใจร้ายต่อพ่อของลูกพอสมควร แต่ทุกครั้งที่มานึกถึงสิ่งที่ผ่านมา มันก็ร้องบอกว่าเธอไม่ผิดที่จะทำแบบนี้ ใครว่าการที่เธอผลักไสเขาเธอจะไม่รู้สึกอะไรเลย เธอรู้สึก รู้สึกมากด้วยเพราะหัวใจของเธอก็รักผู้ชายคนนั้นแต่ก็ยังมีความกลัวอยู่เหมือนกันหนึ่งสัปดาห์ผ่านไปทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม อาการแพ้ท้องของช่อฟ้าก็ดูเหมือนจะหนักเป็นช่วงๆ ส่วนมังกรก็มาหาเธอแทบจะทุกวัน พ่อแม่ของชายหนุ่มก็มาเยี่ยมเธอบ่อยอยู่เหมือนกัน โดยเฉพาะคุณนายบัวศรีที่ชอบเอาของบำรุงมาให้ลูกสะใภ้ การที่

ตอนที่35 รักเธอจริงๆคำพูดที่แสนรำคาญดังออกมาจากริมฝีปากจิ้มลิ้มของช่อฟ้าทำเอามังกรชะงักไปทันที แต่จะให้เขาไม่มาเจอหน้าก็ทำไม่ได้จึงต้องทำหน้ามึนต่อไปไม่รู้สึกรู้สาเวลาที่คนตัวเล็กไล่แบบนี้ มังกรไม่คิดยอมแพ้เขาขยับกายเข้าไปหาก่อนจะจับเรียวแขนของหญิงสาวเอาไว้“อย่าเพิ่งโมโหสิช่อ หิวไหมพี่ซื้อขนมมาฝากเต็มเลยนะ”“ไม่หิว ช่อจะขึ้นห้องแล้ว”พูดจบหญิงสาวก็เดินดุ่มๆ ขึ้นห้องไป ทำเอาชายหนุ่มชะงักค้างอยู่กับที่ นางวาสนาเห็นอย่างนั้นก็ถอนหายใจออกมา เธอเองก็ไม่รู้จะออกความเห็นยังไงเหมือนกัน ได้แต่ยิ้มเจื่อนไปให้ชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่“ผมฝากเก็บด้วยนะครับคุณน้า เอาไว้ผมจะมาหาใหม่”“จ๊ะ เฮ้อ เข้าใจน้องหน่อยนะมังกร”“ครับ ผมเข้าใจดีเพราะผมผิดเองที่ทำให้ช่อเสียใจเพราะผมมาโดยตลอด”เขาไม่นึกน้อยใจหรอก เพราะเขาเองที่เป็นคนทำให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ เขาเองที่ทำร้ายเธอสมควรที่หญิงสาวจะเอาคืนเขาบ้างมังกรกลับออกไปหญิงสาวที่แอบมองอยู่ที่หน้าต่างห้องนอนก็ถอนหายใจออกมา แค่นี้ยังน้อยไปสำหรับสิ่งที่เธอเคยผ่านมา คิดว่าเธอจะใจอ่อนยอมเชื่อง่ายๆ เลยว่าผู้ชายคนนี้จะเปลี่ยนไปแล้ว เขาใจร้ายจะตายไปเธอจำได้เป็นอย่างดีว่าเข

ตอนที่34 พิสูจน์ตัวเองมังกรดีใจไม่น้อยที่ได้ยินคำพูดที่ให้โอกาสเขาได้พิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง เขาจะไม่ปล่อยให้โอกาสนี้เสียเปล่าแน่นอน จะทำให้ช่อฟ้าให้อภัยเขาให้ได้ไม่ว่าเขาจะต้องพิสูจน์ตัวเองมากมายแต่ไหนเขาก็จะทำ“ขอบคุณนะคะคุณอา”มังกรพูดพร้อมกับยกมือไหว้ชายคนตรงหน้าอย่างดีใจที่ท่านให้โอกาสเขา“ยังไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ทุกอย่างมันอยู่ที่ตัวนายเองว่าจะทำได้อย่างที่ปากพูดรึเปล่า”“ถึงยังงั้นก็เถอะผมก็ต้องขอบคุณคุณอาคุณน้าอยู่ดี ที่ยังให้ผมได้มีโอกาสพิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง”หลังจากที่พูดคุยกันไปอีกสักพัก ครอบครัวของมังกรก็เดินทางกลับมาที่บ้าน ทำให้ไม้และพ่อแม่ต่างนั่งพูดคุยกันต่อ“ทำไมถึงออกปากช่วยผู้ชายคนนั้นล่ะไม้ทั้งๆที่เขาทำร้ายจิตใจน้องเรานะ”“ผมกับไอ้มังกรก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กบอกตามตรงผมก็รู้นิสัยมันอยู่ ดูเหมือนว่ามันจะรักช่อฟ้าจริงๆ เมื่อก่อนมันอาจไม่รู้ใจตัวเอง อาจจะแสดงอะไรออกมาที่ไม่ควรทำ อีกอย่างนึงนะครับแม่คนของเราก็มีลูกกับมันแล้วบอกตามตรงผมสงสารหลาน ผมก็ไม่ได้อยากให้หลานเกิดมาพ่อไปทางแม่ไปทางเหมือนกัน แต่ก็ไม่รู้หรอกว่าโอกาสในครั้งนี้ผลจะจบยังไง แต่ถ้าช่อฟ้ายังยืนยันคำเดิ

ตอนที่33 อย่าไปจากฉันได้ไหมครอบครัวของผู้ใหญ่เข้มเดินทางมาที่บ้านของช่อฟ้าโดยสีหน้าของพ่อแม่หญิงสาวเผยความเรียบนิ่งออกมา วันนี้เป็นวันหยุดไม้จึงอยู่บ้าน ไม่คิดเหมือนกันว่าวันนี้เพื่อนจะบุกมาหาถึงบ้านตั้งแต่เช้าแบบนี้มังกรพยายามมองหาอีกคนแต่ก็ไม่เห็นหน้าเห็นตา เขาได้แต่ทำหน้าเศร้าออกมา ดูเหมือนว่าคนตัวเล็กคงไม่อยากเจอหน้าเขาแล้วสินะ ท่าทางของลูกชายทำให้คุณนายบัวศรีอดจะใจอ่อนไม่ได้ เธอจึงเอ่ยปากถามหาลูกสะใภ้จึงได้คำตอบว่าช่อฟ้าอยู่บนห้อง ถึงแม้จะไม่อยากให้ลูกสาวลงมาแต่นางวาสนาก็หันไปบอกให้ไม้ไปตามช่อฟ้ามาข้างล่างจะได้พูดคุยตอบตกลงกันเสียอีก ค้างคาแบบนี้มีแต่แย่กับแย่ก็เท่านั้นไม่นานนักหญิงสาวก็เดินจากหลังพี่ชายลงมา เธอเองก็นอนคิดมาทั้งคืนเหมือนกันเกี่ยวกับทางออกของเรื่องนี้ และก็อย่างที่ไม้บอก เรื่องบางเรื่องก็ใช่ว่าจะปิดบังได้ไปตลอด ไม่นานท้องของเธอก็ต้องโต เธอจึงอยากตอบตกลงกับชายหนุ่มให้รู้เรื่อง เธอไม่ห้ามถ้าเขาจะแสดงสิทธิ์ของความเป็นพ่อ แต่เรื่องของเธอกับเขา เธออยากให้ต่างคนต่างอยู่“ช่อ พี่ขอโทษ”ทันทีที่เห็นหน้าคนตัวเล็ก มังกรก็เอ่ยออกไปทันที เขาจะขยับไปหาแต่หญิงสาวก็ถอยหนี นั้น