ความรักต้องห้าม の小説・ストーリー

"ความรักที่ไม่มีเงื่อนไขใด ๆ มาต่อรอง มีเพียง หัวใจ ที่พิสูจน์ทุกสิ่ง... และ ปีกที่สมบูรณ์ ที่จะโอบกอดกันตลอดไป"

เมื่อเกิดใหม่อีกครั้งได้เป็นบุตรสาวสตรีหม้าย ที่ผู้คนล้วนตราหน้าว่ามันคือคำสาป และเขาคู่หมั้นที่เลื่อนการแต่งงานมานับสิบปี ซึ่งตอกย้ำว่านางคือคนที่ไม่มีใครต้องการ แล้วอย่างไรผู้ใดสนใจเรื่องไร้สาระนี่เล่า! นางมิได้เติบโตด้วยบุรุษ แต่ด้วยน้ำนมมารดา ไยต้องใส่ใจให้สิ้นเปลืองเวลาชีวิต

“ยังไม่ตอบพี่เลยนะ กลัวพี่ทำไม” “พี่ทรีไม่ถามตัวเองล่ะ ทำอะไรให้วาวต้องกลัว” เสียงหวานสะบัดน้อย ๆ ทรีคลี่ยิ้ม บีบก้นสวยเต็มกำมือ เธอสะดุ้งแต่ไม่ได้เลี่ยงหลบ ยืนสบตาเขาผ่านกระจกบานใหญ่ สายตาที่กำลังคาดคั้นและปรักปรำ “เรื่องที่วาวกลัว มันอาจไม่ได้เกิดครั้งแรกก็ได้นะ” “หมายความว่าไง” วาวใจเต้นระรัว สองมือกำแน่น ทรีขยับเข้าไปยืนซ้อนข้างหลัง เลื่อนสองมือมาลูบไล้เอวบางด้านหน้า โคนขาทั้งสองก่อนจะวกขึ้นมาข้างต้นขา บีบนวดบั้นเอว ไล่ขึ้นด้านมาที่หน้าท้องแบนเรียบเปลือย เธอสั่นเบา ๆ เขาก้มหน้าลงมาพูดใกล้ ๆ ใบหูเล็ก ตาก็มองหน้าเธอผ่านกระจก “คืนที่วาวเปิดไพ่แพ้ตลอด พี่ได้กอดวาวแล้ว ทั้งคืน...” “ไม่จริง...” “ไอ้หนุ่มเห็นดีเห็นงามด้วย” เพื่อนรักจัดแจงให้ทุกขั้นตอน “ไม่จริง...” “ตั้งแต่นั้

พลอย กราฟิกดีไซเนอร์สาวสุดมั่น และ ฝน ช่างภาพสาวมาดเซอร์ผู้เงียบขรึม คือเพื่อนสนิทที่เติบโตและใช้ชีวิตร่วมกันในคอนโดเล็กๆ กลางกรุงเทพฯ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับปัญหารุมเร้าทางการเงินที่ใกล้จะถึงทางตัน พลอยจึงได้เสนอทางออกที่แสนจะบ้าบิ่นและอันตราย นั่นคือการสร้างแอคเคาท์ลับในชื่อ "Secret Petals" เพื่อสร้างสรรค์ผลงานภาพถ่ายแนวศิลปะอิโรติกที่ไม่เปิดเผยใบหน้า โดยมีพลอยเป็นนางแบบและฝนเป็นช่างภาพ

คืนหนึ่ง…อลิชาช่วยชีวิตชายแปลกหน้า แต่ไม่รู้เลยว่าเขาจะเป็นทั้งผู้ที่ทำให้เธอหวั่นไหว และผู้ที่จะทำให้โลกเธอพังลงในที่สุด เฉิน หมิงคุน ชายที่ดูอบอุ่น ตั้งใจทำงาน และเข้าใจหัวใจเธอทุกอย่าง แท้จริงกลับเป็นฟันเฟืองของอำนาจมืดที่ฆ่าคนอย่างเลือดเย็น เขาทำลายความเป็นมนุษย์รวมถึงเพื่อนรักของเธอ ความรักที่เหมือนพรหมลิขิต กลับกลายเป็นบ่วงโซ่ของการหลอกลวง อลิชาต้องเลือกระหว่าง “หัวใจที่ผูกพัน” กับ “ความจริงที่โหดร้าย” และทางใดทางหนึ่ง…มันต้องมีคนที่เจ็บ

รวมเรื่องสั้นสุดสยิว SS2 มีเนื้อหา NC เป็นหลัก แนว PWP มีการบรรยายฉากเซ็กส์ อายุต่ำกว่า 18 ปีห้ามอ่าน

การถูกรักมันไม่ได้เป็นเรื่องที่ดีเสมอไป เพราะที่เขารักเป็นเพราะเขาพลาดตกหลุมพลางของตัวเอง เขารักเธอเพราะความเกลียดแต่เธอเกลียดเพราะความรัก!! "ฉันเกลียดเธอได้ยินไหม...ฉันเกลียดที่เธอเข้ามายุ่งวุ่นวายกับชีวิตฉัน จนฉันต้องเสียผู้หญิงที่ฉันรักอย่างคุณเพลงไป!!!" เธอเกลียดเขา!!!.....เพราะเขาทำให้เธอ รักเขาจนยอมที่จะเจ็บเอง~~~~ "คุณคิดจะเหยียบย่ำหัวใจของหนูไปจนถึงเมื่อไหร่ หนูเองก็รักเป็น และหนูเองก็เจ็บเป็นเหมือนกัน...ถ้าคุณแค่อยากเอาชนะ งั้นวันนี้หนูให้คุณชนะแล้วค่ะ หนูยอมแพ้แล้ว"

“เพื่อนพี่ไม่ได้ใจร้ายกับคนสวยขนาดนั้นหรอกนะคับ” รามเอ่ย “ใช่ไหมวะ ไอ้มอส” รามถามเจ้าตัว “พี่ไม่เอาเรื่องฉันแล้วใช่ไหม...” เชอลิตาเอ่ยด้วยสีหน้ามีความหวังอีกครั้ง เธอมองเขาตาพริบๆ อย่างลูกแมวอ้อนเจ้าของ “ในเมื่อเธอไม่มีปัญญาจ่ายค่าเสียหายให้ฉัน ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน” “ข้อแลกเปลี่ยน...” คนตัวเล็กใจเต้นตุบๆ ตับๆ “น่ารักอย่างน้อง ทำอะไรได้บ้างเอ่ย...” รามถาม น่ารักงั้นเหรอ ผู้ชายหล่ออย่างพี่ราม ชมแบบนี้ก็เขินอยู่นะ หึ...น่ารัก ใบหน้าได้แต่กระตุกรอยยิ้มร้ายกาจขึ้นที่มุมปาก สายตามองสำรวจ คนตัวเล็ก ถ้ายัยนี้ไม่ติดผอมจนเกินไป ก็น่าสนนะ สวย น่ารักก็ว่าไปอย่าง แต่ดูรวมๆ แล้วนั้น หน้าอกแบนราบเป็นหน้ากลองแบบนี้... ไม่ผ่าน “ผอมหน้าอกก็แบนแบบนี้ จะเอาไปทำอะไรได้ นอกเสียจาก..

"เธอมันก็แค่น้องสาวของผู้หญิงขายตัว ที่หาวิธีทำให้ฉันสนใจไม่ได้ เธอก็วิ่งไปหาคนอื่น" "พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที "เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด "ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ "ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ" "พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด !! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่

ฉันรู้สึกถูกชะตา แอบปิ๊งคุณลุงในระยะเวลาแสนสั้น นี่คงเป็นจุดอ่อนของลูกสาวที่เติบโตมาอย่างขาดพ่ออย่างฉัน ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ผู้ชายอายุรุ่นราวคราวพ่อ โดยเฉพาะคุณลุงหล่อๆ แบบลุงทอมคนนี้ “นั่งก่อนสิ… หนูชื่ออะไรจ๊ะ” คุณลุงผายมือมาที่โซฟาสีน้ำตาล ฉันวางปิ่นโตลงบนโต๊ะที่ตั้งอยู่ตรงกลางระหว่างโซฟาสองตัวหันหน้าเข้าหากัน “หนูชื่อ ‘เฟื่องฟ้า’ ค่ะ… เรียกว่า ‘ฟ้า’ เฉยๆ ก็ได้ค่ะ” ฉันแนะนำตัวเอง มองหน้าคุณลุงแล้วเขิน “เฟื่องฟ้า… ว้าว ชื่อดอกไม้นี่นา เป็นชื่อที่ไพเพราะจัง เฟื่องฟ้าเป็นดอกไม้โปรดของฉัน สีสันจัดจ้านสู้แดด ฉันชอบมาก”