กลรักวิศวะเลว/กักขังรักวิศวะเลว/พันธะรักคู่หมั้นวิศวะเลว

กลรักวิศวะเลว/กักขังรักวิศวะเลว/พันธะรักคู่หมั้นวิศวะเลว

last updateHuling Na-update : 2026-09-07
By:  WaraarphonOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
137Mga Kabanata
1.7Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เขาเป็นรุ่นพี่หนุ่มสุดฮอตที่ใครๆ ต่างก็ปราบปลื้มแต่ไม่ใช่เธอล่ะหนึ่งเพราะเขาเป็นผู้ชายจำพวกที่เธอเกลียดที่สุดเพราะความเจ้าชู้ของเขาเธอจึงพยายามอยู่ห่างจากเขาทว่าจู่ๆ เธอตื่นขึ้นมาพบว่าเขานอนอยู่ข้างๆ

view more

Kabanata 1

กลรักวิศวะเลว1

The faint sound of running water echoed from the bathroom; Vance Bradford was taking a shower.

It was three in the morning, and he had just returned home.

Rebecca Perry stood at the bathroom door, her heart pounding. There was something she wanted to discuss with him, but she felt nervous, unsure if he would agree once he heard it.

As she pondered how to broach the subject, a strange noise came from inside. She listened closely and realized he was pleasuring himself.

The heavy breaths and muffled groans struck her like hammers, pounding relentlessly at her chest. Bitterness surged through her like a tidal wave, leaving her gasping for air, drowning in agony.

Today marked their fifth wedding anniversary, yet they had never consummated their marriage.

So, this was why. He'd rather take care of himself than touch her.

His breathing grew more frantic, and suddenly, in a moment of intense release, he groaned lowly, "Catherine..."

That name delivered the final, crushing blow. Something inside her shattered into dust.

She clamped a hand over her mouth to stifle her sobs and turned to flee, but in her haste, she stumbled, crashing into the sink and tumbling to the floor.

"Rebecca, is that you?" Vance's voice, still ragged from exertion, carried a note of forced composure, though his breathing remained heavy.

"I-I needed the bathroom. I didn't know you were showering," she stammered, desperately grabbing the sink to pull herself up.

But in her panic, she made things worse. Water slicked the floor and countertop, making it impossible to find her footing.

She finally managed to stand just as Vance emerged. His white bathrobe was hastily thrown on, the belt cinched tightly around his waist.

"Did you fall? Let me help you," he said, reaching out to lift her.

Tears brimmed in her eyes from the pain, but she pushed his hand away, stubborn and resolute. "No need. I can manage myself."

She steadied herself but nearly slipped again. Limping awkwardly, she fled back to the bedroom—a hasty escape from the awkward scene.

For five years, she had been hiding from the outside world, from the judgmental stares, and from Vance's sympathy.

She was ashamed of her condition, though she used to have strong, beautiful legs before the accident.

She always felt inferior. A cripple like her didn't deserve someone as accomplished and luminous as Vance Bradford.

Vance followed her, his tone gentle and concerned. "Does it hurt? Let me check."

"It's nothing." She burrowed under the covers, hiding her embarrassment along with her body.

"Are you sure?" His worry seemed genuine.

"Yeah." She nodded, showing her back to him.

"Then get some sleep. Don't you want to use the bathroom anymore?"

"Nope, let's just rest."

"Alright. Oh, it's our anniversary today. I got you a gift. Open it tomorrow and see if you like it."

"Okay."

The gift sat on the nightstand; she had already spotted it. She didn't need to unwrap it to know what was inside.

Every year, it was the same-sized box containing an identical watch. Her drawer already held nine of them, including birthday gifts. This would be the tenth.

The conversation ended.

Vance switched off the light and lay down. The air was filled with the damp, fresh scent of his shower gel, but she barely felt the mattress dip under his weight.

The bed was giant, but they lay far apart, each on one edge. The space between them could fit three more people.

As if by tacit understanding, neither of them mentioned Catherine Welch or what had transpired in the bathroom.

Rebecca lay rigid on her back, her eyes stinging fiercely.

Catherine was Vance's college classmate, his first love, and his goddess. After graduation, she had gone abroad, leading to their breakup and his depression. He had spiraled into despair, drinking heavily every day.

Rebecca and Vance, however, were classmates in high school. She had harbored a secret crush on him back then.

He was the campus heartthrob and an aloof, top student, while she spent most of her time in a dance studio far from the spotlight.

She was pretty enough, but she was quiet, never one to stand at the center of things, and in a school full of confident, outspoken girls, she was easy to overlook.

So, her feelings had remained her private secret; she never dreamed of approaching him.

That changed after she graduated from the dance academy and returned home for summer break, encountering him in his broken state.

He was heavily drunk that night, weaving erratically down the street. As he crossed the road without checking the lights, a car barreled toward him, unable to brake in time.

She had been trailing him out of concern and shoved him aside—just in time for the car to strike her instead.

At that time, she had secured a spot in graduate school, but the accident left her crippled. She could never dance again.

Afterward, he quit drinking and married her.

He remained forever indebted, forever grateful, soft-spoken and distant. He showered her with gifts and money, but never with love.

She had believed time could heal everything and soften the edges of her pain. Yet after five years, he still clung to Catherine so deeply that even in his most private moments, it was her name he uttered.

She had been foolish and naïve.

She lay awake all night, checking an email on her phone over a hundred times. It was an offer from a foreign university for graduate studies—the very thing she had planned to discuss with him that evening.

But now, there was no need to consult him. Their five-year marriage, filled with countless sleepless nights, could finally begin its countdown.

When he rose in the morning, she feigned sleep, overhearing him speak to the housekeeper, Nancy. "I have a business dinner tonight. Tell Rebecca not to wait up; she should rest early."

After his instructions, he returned to the bedroom to check on her. She hid under the covers, her pillow soaked with tears.

Normally, she would prepare his outfit for work, laying it out neatly. But not today.

He dressed himself in the walk-in closet and left for the office. Only then did she open her eyes, feeling them swollen and sore.

Her phone alarm buzzed—the daily reminder she had set for herself to study.

Since the marriage, her leg had confined her to the house most of the time. To pass the endless hours, she divided her days into segments, filling each with small tasks.

She silenced the alarm and mindlessly scrolled through apps. Her mind was a jumble, unable to focus on anything, until she saw a familiar face in a video.

It was posted just the night before, and the account name was Cathy W. The algorithm was really uncanny, delivering this right before her eyes.

Rebecca tapped on the video, and lively music played, followed by voices shouting, "Three, two, one! Welcome back, Catherine! Cheers!"

One voice stood out—Vance's.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
137 Kabanata
กลรักวิศวะเลว1
"น้ำหวานตื่นได้แล้วเดี๋ยวก็ไปเรียนสายหรอก"เสียงปลุกของแก้มใสเพื่อร่วมคณะแถมยังเป็นรูมเมทเธออีกด้วย ทำให้คนตัวเล็กที่กำลังหลับฝันดีสะดุ้งขึ้นมา อันที่จริงเธอตั้งนาฬิกาปลุกเอาไว้แล้วแต่ดูเหมือนว่าแก้มใสจะกลัวเธอตื่นสายจริงๆ "น้ำหวาน~~~!""โอ๊ยยยยตื่นแล้วๆ ไม่ต้องปลุกแล้ว"คนถูกปลุกอ้าปากหาวหวอดๆ ก่อนจะบิดกายไปมา เธอมองเพื่อนร่วมห้องที่เจอกันตั้งแต่วันย้ายเข้าหอแถมยังเรียนห้องเดียวกันอีกด้วย แก้มใสเป็นคนนิสัยดีเลยพูดคุยรู้เรื่องการที่เธอได้รู้จักเพื่อนคนนี้นับว่าเป็นโชคดีเหมือนกัน "รีบไปไหนเนี่ย""รีบดีกว่าสายนะ เร็วไปอาบน้ำเถอะฉันแต่งหน้าต่อก่อน""เคๆ"น้ำหวานพยักหน้าตอบก่อนจะลุกขึ้นเดินไปอาบน้ำ น้ำหวานเป็นนักศึกษาปี1ในมหาลัยชื่อดังแห่งนี้ เธอเป็นเด็กทุนของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ครอบครัวของเธออยู่ต่างจังหวัดพื้นฐานทางบ้านไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากมายแต่ก็ไม่ได้ยากจน ถือว่าอยู่ในระดับปานกลางเพราะบิดาของเธอรับราชการส่วนแม่เป็นแม่ค้าขายขนม น้ำหวานเป็นลูกคนเดียวของบ้านการที่มาเรียนที่นี่คนตัวเล็กต้องอ้อนพวกท่านอยู่นานกว่าเธอจะได้มา หญิงสาวเป็นคนนิสัยนิ่งๆ ถ้าไม่สนิทคือไม่พูดคุยอะไรเลย ใครๆ มักมองเธอว
Magbasa pa
กลรักวิศวะเลว2
หลายวันผ่านไป น้ำหวานนั่งทำบัญชีรายรับรายจ่ายที่เธอมักจะชอบทำเป็นประจำเพื่อที่จะรู้ว่าแต่ล่ะเดือนเธอต้องใช้จ่ายอะไรบ้าง หญิงสาวได้ทุนก็จริงแต่ค่าใช้จ่ายเธอก็ต้องหาเอง พ่อแม่เธอให้เงินเดือนเธอห้าพันอันที่จริงท่านถามว่าพอไหมไม่พอจะให้เพิ่มแต่คนตัวเล็กรู้ดีว่ารายได้พ่อแม่ของเธอเป็นยังไง แถมท่านก็มีอายุมากแล้วในเมื่อเธออยากมาเรียนที่นี่ก็ต้องรับผิดชอบตัวเองได้ หญิงสาวจึงไม่ได้เรียกร้องอะไรมากมาย เธอตัดสินใจว่าอยากหางานทำเพิ่มเติม คนตัวเล็กเห็น่าแถมมหาวิทยาลัยมีร้านรับพนักงานพาร์ทไทม์ไม่น้อยเลยแต่ส่วนใหญ่เป็นงานกลางวัน ตารางเรียนของเธอมันไม่ตรงกันอีก หญิงสาวจึงได้แต่คิดว่าจะทำงานอะไรดี "ทำอะไรอยู่น่ะ"แก้มใสถามอย่างใส่ใจเมื่อเห็นเพื่อนนั่งเงียบมานานแล้ว "อ้อ ทำรายรับรายจ่ายน่ะ""หึ สมกับเป็นนักศึกษาบัญชีจริงๆ"เพื่อนของเธอทำอะไรเป็นระเบียบและจริงจังมาก ขนาดค่าใช้จ่ายยังต้องมาจดทำบัญชีทุกวัน"ไม่เกี่ยวเลยว่าต้องเรียนบัญชี คนไม่เรียนบัญชีก็ควรทำแบบนี้เราจะได้เก็บเงินได้""โห้ น่าสนใจแบบนี้เราจะทำบ้าง""ว่าแต่แก้มใสบ้านอยู่ที่นี่ไหม ไกลรึเปล่า""บ้านเราอยู่เชียงใหม่น่ะแต่เราพูดเหนือไม่เป็นนะ
Magbasa pa
กลรักวิศวะเลว3
น้ำหวานเข้ามาในห้องเรียนเกือบไม่ทันเวลาดีที่อาจารย์มาพอดีทำให้คนตัวเล็กรู้สึกโล่งใจไม่น้อยเลย เธอนั่งลงก่อนจะเอาหนังสือเรียนขึ้นมา หญิงสาวจับข้อเท้าแต่ก็ยังทนไหวอยู่รู้สึกหน้าอายมากๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นไม่รู้ว่ามีใครเห็นมากน้อยแค่ไหน คิดแล้วหญิงสาวก็ถอนหายใจออกมา ผ่านไปพักใหญ่"วันนี้พอแค่นี้นะคะนักศึกษา อย่าลืมอาทิตย์หน้ามีงานต้องส่ง ถ้าใครไม่ส่งไม่ได้คะแนนสะสมอย่ามาโทษอาจารย์นะ""ค่ะ/ครับ"พออาจารย์ออกไปหญิงสาวก็รีบเก็บของใส่กระเป๋าวันนี้เธอมีเรียนอีกวิชาเลยจะไปกินข้าวที่โรงอาหาร พอเห็นเพื่อนอย่างแก้มใสที่มาที่โรงอาหารแล้วเพราะคนตัวเล็กก็มีเรียนในวิชานี้เหมือนกันน้ำหวานก็รีบเดินไปหาทันที "ทำไมเดินแบบนั้นล่ะ""ล้มนิดหน่อยนะเลยเจ็บข้อเท้า""เป็นอะไรมากรึเปล่าไหวไหม ไม่ไหวอย่าทนนะเดี๋ยวเจ็บมากกว่าเดิม"สีหน้าตกใจของแก้มใสทำให้น้ำหวานอมยิ้มออกมาเล็กน้อย เห็นท่าทีของเพื่อนที่ดูเป็นห่วงเธอแบบนี้ก็รู้สึกขอบคุณไม่น้อยเลย "ขอบใจนะแต่น่าจะไหวอยู่""เคๆ กินไรดีวันนี้""ก๋วยเตี๋ยวไหม""ได้ เราไปซื้อให้นะเธอไม่ต้องเดินมากหรอก เฝ้าโต๊ะไป""ขอบใจนะน่ารักจัง""อิอิรู้ตัวดีจ้า"แก้มใสยิ้ม
Magbasa pa
กลรักวิศวะเลว4
@ร้านนั่งชิวน้ำหวานมาถึงสถานที่ที่นัดหมายก่อนจะกดโทรศัพท์ทักไปหาพี่รหัสของเธออย่างริต้า คนตัวเล็กในวันนี้สวมใส่กางเกงยีนส์เสื้อคอกลมธรรมดาแต่ทว่ารูปร่างของเธอก็ทำให้ผู้ชายในร้านหันมามองอยู่ดี คนตัวเล็กไม่ได้สนใจสายตาพวกนั้นพอเธอเห็นกลุ่มรุ่นพี่ก็รีบเข้าไปทักทายแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นรุ่นพี่อีกกลุ่มมาด้วย“น้องน้ำหวานนั่งเลยๆ ไม่ต้องเกร็งนะคนกันเอง”ริต้าพูดขึ้นข้างกายของเธอมีเตชินท์นั่งอยู่ทำให้คนตัวเล็กที่นั่งลงอยู่ตรงกันข้ามของชายหนุ่มโดยปริยาย“ค่ะ”เธอพยักหน้ารู้สึกอึดอัดไม่น้อยเลยแต่ก็พยายามยิ้มแย้มให้กับรุ่นพี่ ติณณ์หันหน้ามาพูดคุยกับเธอ ส่วนใหญ่พูดถามเกี่ยวกับการเรียนว่าปีหนึ่งเป็นไงบ้างเรียนหนักรึเปล่าอะไรทำนองนี้ เธอนึกแปลกใจเหมือนกันที่ผู้ชายที่ดูแบดๆ อย่างชายหนุ่มทำไมถึงมาเรียนบัญชีถ้าบอกว่าเรียนพวกวิศวะคงจะเข้ากว่ามาก“นึกไงมึงอยากมากินกับพวกกูไอ้เต”ติณณ์ถามญาติผู้พี่ที่โทรมาถามว่าวันนี้เขาจะไปไหนพอบอกว่ามีกินสายรหัสอีกฝ่ายก็มาด้วยซะงั้นแถมยังมีเหมันต์สายลมมาด้วยอีกทำให้ในวันนี้โต๊ะเขามีหลายคนเลย“ไม่ไง อยากเปลี่ยนบรรยากาศเฉยๆ”เตชินท์ตอบออกไปพร้อมกับมือหนายกแก้วเหล้าขึ้นมาด
Magbasa pa
กลรักวิศวะเลว5
วันต่อมาหลังจากที่เลิกเรียนน้ำหวานจึงจ้องมองข้อความที่อีกฝ่ายทักไลน์พร้อมกับส่งโลเคชั่นที่อยู่ของเขามาให้ เธอบอกกับเพื่อนสนิทว่ามีธุระไม่ได้บอกว่าไปไหนเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายชักถามว่าทำไมเธอต้องไปช่วยเตชินท์ทำความสะอาดห้อง คนตัวเล็กไม่ได้เล่าเรื่องอุบัติเหตุให้กับเพื่อนฟังอีกด้วยเธอไม่ได้เก็บเป็นความลับแต่ตอนนั้นคิดว่ามันไม่ได้สำคัญอะไร น้ำหวานนั่งรถแท็กซี่มายังสถานที่ที่ชายหนุ่มบอกพอมาถึงเธอถึงรู้ว่าที่นี่เป็นคอนโดสุดหรูและความหรูหราของมันทำเอาเธออดที่จะอ้าปากค้างไม่ได้หญิงสาวพิมพ์ข้อความตอบกลับไปว่าเธอมาถึงแล้วไม่นานร่างสูงก็เดินลงมาจากห้อง เตชินท์มีเรียนแค่ตอนเช้าพอนัดกับคนตัวเล็กเอาไว้เขาจึงรอเธอ น้ำหวานมีสีหน้าประหม่าไม่น้อยเลยกับการที่เธอมาที่นี่คนตัวเล็กยืนห่างจากคนตัวสูงพอสมควร ท่าทีของเธอทำให้เตชินท์ยกมุมปากเล็กน้อยก่อนที่เสียงประตูลิฟท์จะดังขึ้นเมื่อมาถึงชั้นห้องของชายหนุ่ม แต่ชั้นเหมือนจะมีเพียงไม่กี่ห้องขนาดแต่ละห้องก็กว้างขวางพอสมควรเสียงกดรหัสดังขึ้นก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออก ชายหนุ่มหันหน้ามามองคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ด้านหลังก่อนที่เขาจะผายมือเชิญเธอเข้ามา หญิงสาวพยักหน้าพร
Magbasa pa
กลรักวิศวะเลว6
น้ำหวานคิดไปคิดมาเกี่ยวกับเรื่องงานจนสุดท้ายเธอก็มาสมัครงานที่นี่กะว่าจะลองทำไปก่อนถ้าไม่ไหวก็แค่ออก เธอรู้สึกเสียดายค่าแรงที่จะได้ไม่น้อยเลย ดีหน่อยที่ถึงแม้เธอจะอยู่หอในแต่ทางมหาวิทยาลัยไม่ได้มีกฏเรื่องการกลับหอแต่ก็ต้องแจ้งเอาไว้ว่าทำไมถึงกลับดึกเพราะบางคนก็ทำงานพิเศษด้วย“เธอไม่ต้องคิดมากเรามาทำเป็นเพื่อนแล้วนี่ไง”“เออ แก้มใสไม่ต้องฝืนนะถ้าไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำหรอกแค่หางานให้ก็พอแล้ว”“อยากทำ เราไม่เคยลองทำอะไรแบบนี้เลย”หญิงสาวดูตื่นเต้นไม่น้อยเธออยากลองทำงานดูพอเพื่อนบอกว่าจะมาสมัครคนตัวเล็กก็ตามมาด้วย“อีกอย่างนะ เธอจะได้มีเพื่อนไงเราก็จะได้ค่าขนมเพื่อด้วย”แก้มใสพูดให้เพื่อนสบายใจ เรื่องเงินสำหรับเธอไม่ใช่ปัญหาหรอกถึงแม้จะแอบพ่อมาเรียนที่นี่แต่แม่ของเธอก็โอนเงินให้ตลอด บิดาของแก้มใสยังคิดว่าลูกสาวยังอยู่ต่างประเทศอยู่ ไม่รู้ว่าเธอกลับมาเรียนต่อที่ไทยแล้ว“งั้นก็ได้ ขอบคุณนะมีเธอมาทำงานด้วยก็ดีเหมือนกัน”น้ำหวานยิ้มให้เพื่อนด้วยความรู้สึกขอบคุณที่อีกฝ่ายมาทำงานกับเธอแบบนี้สองสาวเดินเข้าไปในร้านเหล้าที่เป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยวราตรีเป็นอย่างดีอย่างผับคิงบาร์ แตงไทยเป็นคนพาสองส
Magbasa pa
กลรักวิศวะเลว7
น้ำหวานทำงานอย่างตั้งใจ เธอยอมรับว่ามันเหนื่อยไม่น้อยเลยแต่ทว่าก็ไม่ถึงกับว่าทนไม่ไหวแต่เพื่อนของเธอนี่สิเริ่มบ่นเสียแล้ว แก้มใสดูเหนื่อยจนแทบไม่ไหวเพราะหญิงสาวไม่เคยทำงานหนักขนาดนี้มาก่อน ยกถานเครื่องดื่มจนเจ็บมือหมดแล้ว น้ำหวานจึงพยายามช่วยเหลือเพื่อน หน้าที่ของแก้มใสเธอก็อาสาทำแทนให้“ขอบใจนะหวาน”“ไม่เป็นไร เธอไปนั่งพักก่อนเถอะ เดี๋ยวโต๊ะเธอเราช่วยดูให้”“ไม่เอาดิ ไม่อยากเอาเปรียบเธอ ช่วยกันนี่แหละจะได้ไม่เหนื่อยมาก”แก้มใสฮึดสู้ขึ้นแต่ทว่าสายตาของเธอก็ต้องเบิกตาด้วยความตกใจเมื่อสบเข้ากับใครอีกคน คนที่เธอไม่คิดด้วยว่าเขาจะอยู่ที่นี่ในตอนนี้“บ้าจริง”“อะไรเหรอแก้มใส”“ปะ เปล่าเรารู้สึกจะปวดท้องเข้าห้องน้ำน่ะ เราขอตัวก่อนนะหวานเดี๋ยวเรามา”แก้มใสก้มหน้าลงหลบสายตาใครอีกคนที่ดูเหมือนว่าจะตกใจไม่ต่างจากเธอเหมือนกัน“ได้ๆ ไปเถอะ”น้ำหวานที่เข้าใจว่าเพื่อนปวดท้องจึงไม่ได้สงสัยอะไร เธอทำหน้าที่ของเธอต่อไปก่อนจะเดินไปหลังร้านเพื่อที่จะไปเอาเครื่องดื่มมาเสิร์ฟให้กับลูกค้า แต่ก็ต้องสะดุ้งตกใจเมื่อมีใครอีกคนมายืนอยู่ด้านหลังเธอ“กรี๊ด!”เสียงกรีดร้องถูกปิดลงด้วยฝ่ามือของเตชินท์ทันที พอคนตัวเล็กเ
Magbasa pa
กลรักวิศวะเลว8
ณ มหาวิทยาลัยในวันนี้สองสาวมาเรียนตามปกติ การทำงานในวันแรกก็นับว่าพอทำได้แต่พอเจอเหตุการณ์นั้นแล้วมันทำให้เธอรู้สึกไม่อยากเจอหน้าผู้ชายฉวยโอกาสคนนั้นเลย หญิงสาวจึงพยายามที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับรุ่นพี่หนุ่มคนนี้ ในระหว่างที่น้ำหวานกำลังทำรายงานที่อาจารย์สั่งอยู่ในคาบเรียนเสียงของเพื่อนในห้องกลุ่มหลังก็พูดคุยกันดังขึ้น“พี่เตชินท์หล่ออะ วันนี้อัพรูปลงไอจีด้วยล่ะ”หญิงสาวพยายามไม่สนใจแต่คำพูดเหล่านั้นก็ดังขึ้นมาให้ได้ยินอยู่ดี“เห็นพี่ริต้านางไปดักคุยกับพี่เตชินท์แต่เช้า พยายามแสดงตัวมากๆ”“นางคบกับพี่เตชินท์เหรอ?”ถึงแม้ริต้าจะเป็นรุ่นพี่แต่บางคนก็ไม่ได้ชอบพออะไรผู้หญิงคนนี้ขนาดนั้น“หึ คนอย่างพี่เตชินท์ไม่เคยคบใคร ก็คงเล่นๆ มั้งแต่พี่ริต้าคงคิดอยากจะจับล่ะสิไม่ว่า พี่เตชินท์ทั้งหล่อทั้งรวยมีผู้หญิงคนไหนบ้างไม่สนใจ”“ก็จริง ถ้าเป็นฉันนะแค่ได้นอนด้วยก็ดีใจแล้ว”“นี่ ฉันเคยได้ยินยัยพี่เจนบอกว่าพี่เตชินท์งานดีมาก ใหญ่สุดๆ โดนทีจุกตาเหลือก”“จริงเหรอนังเอย เสียวมากนะแบบนี้”“จริงสิ แค่ได้ยินฉันยังฟิน โดนสักครั้งจะตั้งใจเรียนเลย”บทสนทนาที่ไม่น่าอยากจะได้ยินเริ่มทำให้ใบหน้าของน้ำหวานหงุดหงิดขึ้นม
Magbasa pa
กลรักวิศวะเลว9
เตือน! การกระทำของพระเอกเป็นสิ่งที่ผิด ไรท์ไม่ได้สนับสนุนอะไรแบบนี้เพียงแต่มันเป็นแค่นิยาย นักอ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน อ่านแค่ความสนุกสนานเท่านั้น อย่าจริงจังมากนะคะพระเอกมันได้ชดใช้ผลกรรมตามหลังแน่นอน เตชินท์จ้องมองแก่นกายของตัวเองที่มีหยาดเลือดบริสุทธิ์ติดอยู่ ไม่คิดเหมือนกันว่าคนตัวเล็กจะไม่เคยผ่านมือใครมาเลยแบบนี้ค่อยสมกับที่เขาอยากได้หน่อย มือหนาของชายหนุ่มยกขึ้นมาบีบเค้นหน้าอกที่พอดีมือ คนตัวเล็กเรียกได้ว่าซ่อนรูปพอสมควรใครจะคิดว่าผู้หญิงจืดๆ จะมีร่างกายที่น่าสนใจขนาดนี้ มันทำให้เขาแทบคลั่งจริงๆ ใบหน้าหล่อเหลาของเตชินท์โน้มลงมาจูบริมฝีปากของคนไร้สติก่อนจะเลื่อนใบหน้าลงมาซุกไซร้ซอกคอของเธอพร้อมขบเม้มทำร่องรอยเอาไว้ให้คนตัวเล็กดูต่างหน้า เมื่อใบหน้าหล่อเหลาผละออกจากซอกคอขาวผ่องรอยยิ้มพอใจก็เผยออกมา“เธอนี่แม่ง โคตรดี หวานสมชื่อจริงๆ หวานไปทั้งตัว”เขาเอ่ยออกมา จับจ้องมองคนตัวเล็กด้วยความรู้สึกมากมาย ขนาดหลับแบบนี้ยังดีสุดๆ ไม่อยากจะคิดตอนเธอตื่นเลยว่าการร่วมรักกันจะดีมากขนาดไหน“โทษฉันไม่ได้นะคนสวย เธอน่าสนใจเองทำไมล่ะ น่าสนใจจนทำให้ฉันทำแบบนี้ ถ้ายอมง่ายๆ ก็สิ้นเรื่องแล้ว”เข
Magbasa pa
กลรักวิศวะเลว10
ผ่านไปพักใหญ่หลังจากที่สองสาวพูดคุยระบายความรู้สึกของตัวเองออกมา ก็ต่างคนต่างให้กำลังใจกัน น้ำหวานรู้สึกแย่มากจริงๆ กับเหตุการณ์อันเลวร้ายที่เกิดขึ้นกับเธอ เธออยากให้มันเป็นเพียงฝันร้ายที่เข้ามาในชีวิตเธอเพียงเท่านั้น หญิงสาวนอนพักต่อเพราะวันนี้ไม่ต้องไปไหน เธอคิดว่าเรื่องานคงไม่ทำแล้ว การที่เธอถูกเขาทำแบบนี้แต่ไม่มีใครช่วยเหลือเธอได้ทำให้เธอไม่อยากไปทำงานที่นั่นอีกพอตกตอนเย็นสองสาวก็มาที่คิงบาร์เพื่อที่จะลาออก“พี่เข้าใจ เอ่อ เดี๋ยวพี่โอนค่าแรงให้นะ”แนนนี่รู้สึกผิดในใจแต่เธอก็ทำเหมือนไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้น พอหญิงสาวบอกว่าอยากลาออกเพราะเรียนหนักเธอก็ไม่ได้รั้งอะไรเอาไว้“ขอบคุณค่ะ”เธอพูดตอบเพียงเท่านั้นก่อนจะเดินออกมาจากสถานที่บันเทิงแห่งนี้ เพราะไม่อยากอยู่ที่นี่นานนักหรอก ความทรงจำอันเลวร้ายมันหลอกหลอนเธอ แต่พอน้ำหวานกับแก้มใสจะเดินไปยังหน้าร้านก็ต้องชะงักเมื่อเห็นกลุ่มรุ่นพี่ทั้งสองที่พวกเธอไม่อยากจะเจอปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า ไม่รู้ว่าเขามาที่นี่ได้ยังไงกัน“มานี่มีเรื่องจะคุยด้วย”เหมันต์พูดขึ้นเขาหงุดหงิดไม่น้อยเลยกับคำพูดของคนตัวเล็กเมื่อคืน“ปล่อยแก้มนะ แก้มไม่มีอะไรจะคุยกับพี่อีก
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status