Novels by serendipity

Liana’s POV​May kakaibang bigat sa aking mga pilik-mata, parang may nakadagan na semento sa bawat pagkurap ko. Ang huling rehistro sa utak ko ay ang nakapanindig-balahibong lamig ng dulo ng karayom ni Tita Victoria sa hallway at ang mukha niyang parang estatwa bago ako tuluyang nilamon ng dilim.​Pero pagdilat ko, hindi puting kisame ng ER ang bumungad sa akin.​Madilim ang paligid, maliban sa isang maliit na lamp sa sulok na naglalabas ng madilaw at mainit na liwanag. Amoy sandalwood. Amoy peppermint. Amoy... Adrian.​"Gising ka na."​Napabaling ang tingin ko sa gilid. Nakaupo si Adrian sa isang malapad na leather chair, ang kanyang puting coat ay nakasampay lang sa likod niyon. Ang kanyang mga manggas ay nakatupi hanggang siko, na nagpapakita ng kanyang mga ugat sa braso—isang pamilyar na tanawin na laging nagpapabilis ng tibok ng puso ko. Pero ngayon, ang kanyang mga mata ay tila pagod at nag-aapoy sa isang emosyon na hindi ko mawari kung galit o purong pag-aalala.​Nagtangka ako

Liana’s POV​Kung akala ko ay nakakatakot ang makita ang "V" sticker sa madilim na parking lot kagabi, mas nakakatakot pala ang makita ang may-ari ng sticker na iyon sa ilalim ng maliwanag na fluorescent lights ng Internal Medicine Department.​Alas-syete pa lang ng umaga, pero pakiramdam ko ay alas-syete na ng gabi sa pagod. Nakatayo ako sa harap ng isang malaking double door na may gold plate na nakaukit: DR. VICTORIA RAMIREZ – DEPARTMENT HEAD.​"Liana, kaya mo 'to. Breathe in, breathe out. Zombie mode: OFF. Professional Intern mode: ON," bulong ko sa sarili ko habang inaayos ang kwelyo ng scrubs ko.​Pero bago ko pa mahawakan ang doorknob, bigla itong bumukas. Isang babaeng nasa late 40s, nakasuot ng salamin na kasing talas ng tingin niya, at may aura na parang kayang magpalamig ng kape sa isang sulyap lang, ang bumungad sa akin.​Si Dr. Victoria Ramirez. Ang "Iron Lady" ng St. Gabriel’s. At ang Tita ng lalaking mahal ko.​"You're late by forty-five seconds, Ms. Cruz," bungad niya.

Adrian’s POV​Nakahinga rin ako nang maluwag. Makalipas ang isang linggo ng pagiging "pasyente ng taon," sa wakas ay pinayagan na akong lumabas ng ospital. Siyempre, bago ang bakbakan sa Internal Medicine kasama si Tita Victoria, kailangan ko munang gawin ang pinaka-importanteng operasyon sa buhay ko: ang aming Official First Date.​Walang scalpel. Walang scrubs. Walang duguang vial. Just me, a clean polo shirt, and a reservation sa isang tahimik na bistro na malayo sa St. Gabriel’s.​O, iyon ang akala ko.​"Liana, bakit ka lilingon-lingon sa likod? May stiff neck ka ba?" tanong ko habang naglalakad kami sa mall.​Si Liana, na mukhang tao na ulit dahil hindi naka-zombie mode (naka-floral dress siya na lalong nagpa-emphasize kung bakit "Serendipity" ang pangalan niya—ang ganda, eh), ay biglang yumuko at nagtago sa likod ng braso ko.​"Adrian, don't look now, pero sa bandang National Bookstore... yung lalaking naka-hoodie na baligtad yung suot? At yung babaeng kunwari nagbabasa ng magaz

Adrian’s POV​“Adrian! Huwag kang mamamatay! Hindi ko pa alam kung paano mag-file ng tax!" Adrian!”​Iyon ang huling narinig ko bago ako tuluyang lamunin ng dilim. Akala ko, iyon na ang dulo. Akala ko, sa isang madilim na OR 7 matatapos ang gwapong existence ni Dr. Adrian Ramirez. Pero hindi. Dahil ang susunod na naramdaman ko ay ang pamilyar na amoy ng disinfectant at ang boses ni Liana na parang sirang plaka sa tabi ko.​Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Puti. Masyadong maliwanag.​“Gising na siya! Doc! Gising na ang pasyente nating pa-hero!” sigaw ni Liana.​Sinubukan kong bumangon, pero agad na kumitid ang mundo ko dahil sa hapdi sa tagiliran ko. “Aray... Liana, dahan-dahan. Yung image ko as a cool surgeon, baka mabasag.”​“Anong cool surgeon? Adrian, muntik ka nang maging cold storage!” maktol niya. Namumula ang mga mata niya sa kaiiyak, pero ang daldal pa rin. “Saka, anong drama yung itutulak mo ako palayo? Akala mo ba nasa Titanic tayo? Hindi ka si Jack, at hindi ako

Adrian's POV Kinabukasn St. Gabriel's Hospital ​Naka-scrubs ako, naka-mask, at mabilis na naglalakad sa hallway. Naka-deploy na ang mga tauhan ni Sera sa paligid. Ang target: OR 7. Doon gaganapin ang ilegal na operasyon. ​Pumasok ako sa scrub room. Nakita ko si Philip na naghahanda na rin. ​"Adrian? Akala ko ba naka-leave ka?" tanong ni Philip, ang boses ay kalmado pero bakas ang kaba sa kanyang mga mata. ​"I couldn't stay away, Philip. May emergency case na dumating. Isang bata," sagot ko habang naghuhugas ng kamay. "Ikaw, bakit ikaw ang nasa OR 7? Wala sa schedule mo 'to." ​"Special request ng Board, Adrian. Alam mo naman, kailangan nating sumunod." ​Tiningnan ko siya sa mata sa pamamagitan ng salamin. "Special request? O special harvest?" ​Napatigil si Philip. Ang katahimikan sa scrub room ay naging nakakabingi. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang brush. ​"Masyado kang matalino para sa sarili mong kabutihan, Adrian. Sabi ko naman sa'yo, 'wag ka nang makialam. Sana nag

Adrian’s POV ​"Pangako." ​Iyon ang huling salitang binitawan ko kay Liana bago ko isara ang pinto ng bahay nila. Pero habang naglalakad ako sa likod ni Lucas at ni Detective Reyes patungo sa nakaparadang itim na SUV, ang salitang 'pangako' ay parang isang mabigat na instrumentong surgical na nakadagan sa dibdib ko. ​Bilang surgeon, sanay akong mag-handle ng pressure. Sanay akong makakita ng bumubulwak na dugo, tumitigil na tibok ng puso, at umiiyak na pamilya. Pero ang pumasok muli sa isang mundong akala ko ay tinapos na namin ni Lucas sa Ethics Committee hearing? Iba ang kaba nito. Ito yung tipo ng kaba na hindi mo kayang gamutin ng kahit anong sedatives. ​"Adrian, pasok," maikling utos ni Lucas. ​Naupo ako sa backseat habang si Lucas ay sa tabi ni Detective Reyes na siyang nagmamaneho. Tahimik ang loob ng sasakyan. Tanging ang ugong ng makina at ang pag-ulan sa labas ang naririnig. Tiningnan ko ang mga kamay ko—ang mga kamay na kanina lang ay humahawak sa malambot na palad ni Li