LOGINTHIRD PERSON’S POVAng Westminster Abbey ay nababalot ng isang aura na tila hindi kayang abutin ng ordinaryong mortal. Ito ang araw na itinakda para sa itinuturing na Wedding of the Century. Hindi lamang ito simpleng pag-iisang dibdib; ito ang proklamasyon ng dominasyon ng Ramirez Empire sa buong Europa. Ang amoy ng libo-libong sariwang Lily of the Valley at bihirang White Orchids na pinalipad pa mula sa Amazon ay nanunuot sa bawat sulok ng dambuhalang katedral, humahalo sa amoy ng libu-libong taong kasaysayan at insenso na nakakapit sa mga pader na bato.Sa labas, ang buong London ay tila tumigil sa pag-ikot. Ang mga kalsada ay sarado, binabantayan ng mga elite security teams ng Ramirez Group na nakasuot ng full pormal na uniporme. Ang tunog ng malalayong kampana—BONG! BONG! BONG!—ay nagbibigay ng hudyat na ang mga pinakamakapangyarihang tao sa mundo ay narito na.Sa loob ng vestry, ang atmospera ay punong-puno ng mabigat na karangyaan at kaba. Si Adrian, na nakasuot ng isang cus
LIANA’S POVAng gabi sa London ay tila isang buhay na painting. Ang rooftop garden ng Ramirez Medical City ay nababalot ng isang uri ng karangyaan na tanging ang isang Ramirez lang ang makakagawa. Ang amoy ng sariwang peonies, puting rosas, at ang halimuyak ng mamahaling champagne ay nanunuot sa bawat sulok, humahalo sa malamig na simoy ng hangin na nagmumula sa Thames. Ang tunog ng Aurelian Jazz—isang sopistikadong timpla ng saxophone at piano—ay dumadaloy sa hangin, nagbibigay ng isang aristokratikong vibe sa buong paligid.Nakatayo ako sa harap ng malaking salamin ng aking private suite sa loob ng ospital. Nakasuot ako ng isang emerald green silk gown na tila dumadaloy sa aking bawat galaw. Pumasok si Adrian sa silid. Nakasuot siya ng isang midnight blue tuxedo na nagbibigay-diin sa kaniyang matikas na tindig. Ang amoy ng sandalwood at pait ng kape ay agad na bumalot sa akin."You look breathtaking, Liana," bulong niya sa aking tenga bago isinuot ang isang kwintas na may na
LIANA’S POVAng sikat ng araw na tumatagos sa malalaking bintana ng aking bagong opisina sa Ramirez Medical City ay may dalang kakaibang sigla. Hindi na ito ang malamlam na liwanag ng mga pinagtataguang kwarto; ito ay liwanag na nagbibigay-diin sa kinang ng bawat kagamitang medikal na abot-tanaw ko. Ang amoy ng sariwang antiseptic, bagong leather na upuan, at ang bango ng mga bulaklak na stargazer sa aking mesa ay humahalo sa amoy ng aking lavender perfume.Sa loob ng isang linggo mula nang tuluyang buwagin ni Adrian ang Council, ang ospital na ito ay naging simbolo ng aming pagbangon. Ang aking internal monologue ay hindi mapigilang mamangha sa bawat pagtibok ng oras: Dati, ang tanging gamot na hawak ko ay para sa mga sugat ng digmaan. Ngayon, bawat pasyenteng pumapasok dito ay saksi sa paghilom na ibinigay sa akin ni Adrian.Nakatayo ako sa harap ng monitor, sinusuri ang mga blueprints ng itinatayong Ramirez Children’s Wing. Ang tunog ng malalayong martilyo at makina mula sa con
LIANA’S POVAng gabi sa London ay balot ng isang malamig na manipis na fog na nagmumula sa Thames, ngunit sa loob ng Ramirez Estate, ang atmospera ay nagliliyab sa init ng determinasyon. Ang amoy ng nasusunog na kahoy mula sa fireplace, ang halimuyak ng mamahaling kape, at ang metallic na amoy ng mga armas na kasalukuyang nililinis sa gilid ay bumubuo sa isang pamilyar ngunit mas mapayapang tensyon. Hindi na ito ang tensyon ng mga takas; ito ang tensyon ng mga mananakop na naghahanda para sa huling paglilinis.Nakatayo ako sa gitna ng malawak na study room ni Adrian. Sa harap ko, ang malaking digital map ng London ay punong-puno ng mga asul na tuldok—ang mga assets ng Ramirez Group. Ang amoy ng leather at old books sa silid na ito ay humahalo sa amoy ng aking lavender perfume. Sa aking tabi, si Adrian ay nakaupo sa kaniyang swivel chair, ang kaniyang mga mata ay nakapako sa mga dokumento ng liquidation ng huling mga kumpanya ng Council. Ang kaniyang charcoal gray na suit ay perpekt
LIANA’S POVAng amoy ng sariwang pintura, bagong kuskos na marmol, at ang pamilyar na amoy ng antiseptiko ay sumalubong sa akin pagkapasok ko sa main lobby. Ngunit hindi ito katulad ng amoy ng lumang kuta o ng madilim na laboratoryo ni Catherine. Ang bawat sulok ng gusaling ito ay naglalabas ng liwanag at pag-asa. Sa itaas ng main entrance, nakaukit sa gintong mga letra ang pangalang magbabago sa kasaysayan ng medisina sa London: RAMIREZ MEDICAL CITY.Isang linggo na ang nakalipas mula nang gumuho ang St. Paul’s Cathedral at ang lahat ng kasamaan ng Valderrama Council. Isang linggo na kaming malaya."Doctor Ramirez, ang surgical team sa East Wing ay naghihintay na para sa inyong final inspection," bati sa akin ng isang nurse. Ang kaniyang boses ay puno ng respeto, malayo sa mga tingin ng takot na madalas kong makuha noon.Tumango ako at dinala ang aking stethoscope sa aking leeg. ; sa wakas, ito ay bumubulong na ng plano. Ito na ang pangarap ko, Adrian. Isang lugar kung saan
LIANA’S POVAng loob ng St. Paul’s Cathedral ay nababalot ng isang uri ng karangyaan na tila sumusuka sa sobrang kinang. Ang amoy ng mamahaling insenso, sariwang mga puting rosas, at ang amoy ng matapang na pabango ng mga elite na bisita ay nanunuot sa aking ilong, ngunit hindi nito matalo ang amoy ng antiseptiko at pulbura na nakakapit pa rin sa aking balat sa ilalim ng aking trench coat.Habang naglalakad kami nina Sera at Rocco sa gilid ng madidilim na pasilyo ng Cathedral, ang tunog ng **organ music—isang mabigat at nakakalunod na kanta—**ay umalingawngaw sa matatayog na pader na semento at marmol. Ang bawat hakbang ko sa malamig na sahig ay may kasamang yanig. : Heto na tayo. Walang atrasan. Ang bawat rosas na ito ay madidiligan ng dugo bago matapos ang oras na ito."Nakahanda na ang lahat, Liana," bulong ni Sera. Ang kaniyang boses ay kasing lamig ng asero. Nakasuot siya ng isang pormal na itim na gown na nagtatago ng kaniyang tactical gear sa loob. Ang amoy ng ulan at baka
Adrian’s POVNakahinga rin ako nang maluwag. Makalipas ang isang linggo ng pagiging "pasyente ng taon," sa wakas ay pinayagan na akong lumabas ng ospital. Siyempre, bago ang bakbakan sa Internal Medicine kasama si Tita Victoria, kailangan ko munang gawin ang pinaka-importanteng operasyon sa buhay
Adrian's POV Kinabukasn St. Gabriel's Hospital Naka-scrubs ako, naka-mask, at mabilis na naglalakad sa hallway. Naka-deploy na ang mga tauhan ni Sera sa paligid. Ang target: OR 7. Doon gaganapin ang ilegal na operasyon. Pumasok ako sa scrub room. Nakita ko si Philip na naghahanda na rin. "Ad
Liana’s POV Kung akala ko ay sapat na ang adrenaline rush ng isang cardiac arrest o ang tensyon ng isang Ethics Committee hearing, nagkakamali ako. Dahil ang makita ang pangalan ng kuya ko—ang kuya kong isang taon kong iniyakan, inalayan ng bulaklak sa sementeryo (na bakante pala?!), at ginawang in
Liana’s POV Nakatitig ako sa huling file na nasa loob ng folder ni Adrian. Ang pamagat? "Liham para sa Kinabukasan." Mabigat ang daliri ko habang pinipindot ang 'Enter.' Pakiramdam ko, bawat letra sa loob ng dokumentong iyon ay may bigat ng isang libong surgical textbooks. At nang bumukas ito,







