Novels by TatterDemalion

CHAPTER 82Do you believe in destiny? That fate pulls our strings, toying with lives for sport?They say that fate, destiny and hope are interconnected with each other. Pero ngayon, hindi ako naniniwala. All the things were not destined to happen, we have the control, fate gave people hopelessness, when destiny strikes in a bad way. They're really interconnected, but not in a way that we wanted to be.Hindi lahat ng gusto natin ay makukuha natin. Minsan may mga bagay na kailangan nating tanggapin dahil resulta iyon ng mga desisyon ng tao. Minsan kailangan nating tanggapin na wala na ang paborito nating pagkain sa tindahan dahil may mga nauna nang bumili, desisyon lang natin na pumunta roon nang hindi maaga, o desisyon lang ng tindera na huwag tayong pagbilhan. Destiny doesn't have the control of it, we have it. It's my belief right now.Kung gusto mong kumain, kumain ka lang dahil desisyon mo 'yon.

CHAPTER 81Sinusubukan ni Mama na kunin ang bag sa sahig. She's growling trying to grab the strap using her finger foot.Ginagapangan naman ako nang kaba habang unti-unting lumalapit ang paanan ni Mama sa strap ng aking bag.Isang kaluskos sa pintuan ang nagpadungaw sa amin."Hoy ano 'yan?!"A guy earlier came. Napatingin agad siya sa bag na pilit inaabot ni Mama. He kicks it out, napatili si mama, nagsitapunan ang laman ng aking bag! Gumulong din ang ballpen palabas at ang wallet ko ay dumungaw sa may zipper ng bag."Sa tingin n'yo makakatakas kayo sa amin?!" humalakhak ang lalaking hindi ko kilala.May pumasok ding lalaki sa loob. My eyes darted on my bag, malayo na 'yon dahil sa pagkakasipa ng lalaki at kung pilitin ulit ni Mama na kunin 'yon ay baka saktan nila siya.I gritted my teeth."Hoy, Bruno. Kunin mo ang wallet sa bag niya," saad ng isang kakapasok pa lang kanin

CHAPTER 80 Naramdaman ko na lamang na huminto ang Van. Bumukas ang pintuan at panay ang pagsisisigaw nina Xianny at Mama. I felt some hands pushed me ouside the van, agad akong napadaing nang napadausdos ako sa sahig. Despite the pen, a tight grip was on my shoulder trying to make me stand. Paika-ika akong naglakad kung saan man ako balak dalhin ng mga demonyong ito. Hanggang sa naramdaman ko na sumalampak ang pwetan ko sa sahig. Napadaing pa lalo ako at mas ininda ang galit kaysa sa sakit na nararamdaman. A cloth that covered my eyes, blocking my view, suddenly fell off of my face. Agad akong nasilaw sa liwanag na pumasok sa aking paningin. I squinted my eyes before I recovered my vision. There, a man standing in front of me. Napalingon ako sa paligid at nakita si Mama na humahagulhol sa iyak at wala na ring piring sa mata. Mariano Garcia, for months of being imprisoned, looked so old to me. Mahaba na ang kaniyang buhok at puwede nang pamugaran ng ibon. Iyong mukha niya ay

CHAPTER 79Limuel already went into me. Bago pa niya makita ang mga luha ko ay agad ko iyong pinunasan. With my artificial smile, I faced him.Nasu-suffocate ako dahil sa dami ng taong pumapasok ngayon. I sighed when he went in front of me"Do you want to get some air?" tanong ko.He gazes at me confusingly, nawala ang kakaunting ngisi sa kaniyang labi. He held my jaw and made eye contact."Is something wrong?" he pressed, "Why were you talking to Talia? Did she say something to you?"I tried to give a joyful face at him, with all the smiles I could muster, I giggled."Nangumusta lang siya sa akin. Tara?" anyaya ko. Isinabit ko ang aking kamay sa kaniyang balikat.Humigpit ang hawak ko sa kaniya. Staying beside him felt so comforting, pero ngayong naiisip ko na nagpapakumbaba siya para sa akin ay tila punyal akong pilit na dumidikit sa kaniya.Limuel had such

Credits to: Can’t Take My Eyes Off YouSong by Frankie Valli ‧ 1967CHAPTER 78"I'll take care of Cherry," Limuel's voice cut through the crowd.Hinila niya ako at inilayo sa mga katrabaho kong pilit na tinatanong kung ano ang nararamdaman ko tungkol sa aking nalaman.This party isn't the same as before. People were having fun, but I don't feel it anymore.Dinala ako ni Limuel sa isang sofa kung saan ay walang masyadong umuupo. He eased me down gently, his touch light on my arm, but my heart hammered wildly in my ears."L-Limuel... Ang Daddy mo... N-Nakatakas," saad ko sa nanginginig na boses.He sat next to me. Hinawakan niya ang isang kong balikat habang ang isa ay sa kamay ko. He pinched it trying to comfort me. He looked at me worrily."I know... Don't worry about it, okay?" he murmured, his thumb tracing small circles on my hand. I bit my lips so ha

CHAPTER 77I can't help myself anymore. We're inside of his tree house.I began kissing him in shallow to deep kisses. Noong una ay hindi siya gumaganti ngunit nararamdaman ko nang unti-unting gumagalaw ang kaniyang labi sa halik ko.He's now sitting on a couch, nakakandong lang ako sa kaniya.His hand slid up to my bare tummy, fingers tracing the soft skin there, sending little sparks racing across it. My own hands cupped his jaw, tilting his head just right to pull him into even deeper kisses, our breaths hot and fast.Mas lalong nag-init ang aking katawan nang maglaban ang aming mga dila. My buttox started to sway as I felt his hardness. Para akong nababaliw sa binibigay niyang init.Suddenly, we stopped kissing. He gazes at me lustfully."Cherry, I am still courting you. Enough with the kissing," aniya.Napangisi ako."Bukas ka na lang magsimulang manligaw!""Why? You miss my body?"

A/N: This is the final part of this novel. I want to thank everyone who has followed this story from beginning to end. Can you leave some comments about your thoughts on this novel? It was my gratitude to have you. I was afraid to write this story, it was so dramatic and I don't know if it brings you in tears and thrill... This is the first installment of the Entice Series. And see you on the second installment which is the story of Cherry and Limuel! It's available on my profile entitled: Bewitched Attorney. Kung miss n'yo ang tambalang Ayannah at Immanuel, read n'yo rin ang second installment.Thank you once again to everyone, and I hope to see you in my next story!GUIDE ME, MR. BILLIONAIRE (ENTICE SERIES 1)09/09/2025- 11/07/2025TO GOD BE THE GLORY.EPILOGUEIMMANUEL AZLAN BUENAVENTURAShe's the greatest gift that I received as of now. And I think the most precious one was to be with her forever. Ang sabi ko dati, okay na ako na makitang umaangat ang kompanya namin. But I made

CHAPTER 86I don't know what happened but I realized that we're in the backseat now. Nakakaduling ang halik ni Immanuel, nakakaadik, nakakawala ng bait na hindi ko man lang napansin na hinuhubaran niya na ang sarili habang ako ay underwear na lamang ang suot.The backseat was so comfortable and spacious though... Immanuel made that great decision."I don't want to waste every second while I'm with you, Aya. Just tell me that you're mine, Aya. 'Cause even though you refused that, I'm all yours, no one can change that thing... Not even you, Aya."He positioned himself above me again, his lips traveling from my neck downward to my breasts, where my bra was still fastened. I arched my back in response, my arms wrapping around him. I guided his hand to the back of my bra, and with ease, he unhooked it, freeing me from the constraint.He looked at me then, and his expression held nothing but intimacy and desire."Immanuel, I regret refusing you... I think it was all my fault that this trage

CHAPTER 85Buti nga ito lang nabili ko at hindi na ako nagdagdag pa! Wala naman talaga sa plano ko ang mag-ice cream gayong tinriger lang ng mokong na 'to ang moodswing ko!Pumasok na kami sa may kotse niya. Nagda-drive ulit siya habang ako ay kinakain ko na ang ice cream na binili niya.Madali iyon matunaw kaya minamadali ko na ang pagdila. Nakikita ko rin na sumusulyap si Immanuel sa tuwing ginagawa ko 'yon...By the time we pulled up in front of the house, my ice cream was still half-melted and dripping rapidly."Shit," I cursed. "May tissue ka?""No," he said, and I heard the slight strain in his voice. "I ran out earlier." His Adam's apple bobbed as he swallowed heavily.I saw his adams apple move. Mas lalo lang akong napamura sa isip nang tumulo sa dibdib ko ang ice cream na natunaw! sa mismong gitna kung saan may hiwa ang dibdib ko at sa balat pa mismo!I tried to wipe it away with my hand, but Immanuel immediately grabbed my wrist, stopping me.He turned my body slightly and

CHAPTER 84I didn't reply to him... But somehow i liked how his words lingered into my soul. Wala akong pakialam kung anuman ang sasabihin niya kung anuman ang kahulugan n'on, basta dama ko na nandito siya, na malapit siya sa akin, na katabi ko siya.Nagsimula na ang orasyon at dasal ni Tita Nesia ngunit hindi ako maka-focus! Sa tuwing kasi pumipikit si Tita ay palihim akong sumusulyap kay Immanuel! Tapos ang mokong, sa akin lang nakatingin palagi!"Mag-focus ka nga..." bulong ko habang bumibilis ang dasal ni Tita."Naka-focus naman ako, ah?" aniya habang titig na titig sa akin.Nakafocus? Saan? sa akin?I rolled my eyes. Bahala siya, kung hindi man maging effective ang pagpapawala ng bisa ay hindi ko na kasalanan 'yon!Nilalapit niya rin ang kamay namin na magkahawak sa hita ko at doon pinagpapahinga. Aba! Matindi rin! Porque okay na kami kanina ah?!"Tapos na ang orasyon. Napawalang bisa na ang sumpa," si Tita Nesia.Binitawan na namin ang kamay ng bawat isa. Si Immanuel nang tingna

CHAPTER 83Pumasok na kami sa loob ng bahay nang matiwasay. Their case was still on-going, ngunit wala raw dapat ipagalala dahil hindi raw kayang kasuhan si Immanuel gayong maraming nakapatong na kaso si Albert lalo na tungkol sa pambubuhat niya ng kamay sa akin.Kumain na kami nang iyon lang laman ng isipan ko. Maraming hinandang pagkain, marami akong nakain... Nagligpit lang kami madali at saka pumunta na ako sa kwarto para maligo. Nagpapatuyo ako ng buhok nang biglang pumasok si Tita Nesia sa kuwarto."Tita..." saad ko.Pumasok siya nang tuluyan,"Halika muna madali lang!" She stepped all the way inside and closed the door behind her. Without a preamble, she grabbed my wrist and pulled me toward her."Bakit po?" nahihiwagan kong saad.Huminto siya sa tapat ng kuwarto niya atsaka tiningnan ako nang mariin bago dahan-dahang umiling."Naku! Nakapasinungaling mo talaga!" singhal niya."Huh? Bakit po?"I had no idea where this was going."Hindi mo naman pala pinainom sa girlfriend ni Ma

CHAPTER 82"Julie... Hindi ko na kinuha lahat ng gamit na napundar ko, iyong iba, alam kong magagamit mo. Kaya sa 'yo na 'yon..." saad ko habang nagpe-prepare kami ng pagkain.Papunta na raw dito sina Limuel. Kinuha lang daw nila ang kotse na naiwan sa bahay ni Albert."Eh ako? Ako 'yong kaibigan mo rito, Aya! Wala man lang ba pampa-albor sa akin diyan?" Humalukipkip si Cherry at ngumuso.Nagtawanan kami."May trabaho ka na, Cherry! Mas kailangan 'yon ni Julie!""Naging kaibigan pa kita," singhal niya.Natawa ako. Tiningnan ko naman si Tita Nesia na may kausap sa kawalan habang nasa kabisera. I sighed, I remembered our earlier conversation. Mas lalo akong nagkaroon ng rason para bumalik sa bahay nila."Ayan na pala sila!" si Cherry.May kotse nga sa labas... Tumalbog ang puso ko. I pursed my lips."Kakausapin ko lang si Limuel. Makikimalita ako sa kaniya," si Cherry.Sumunod ako sa kaniya habang kinakabahan. Hindi makapasok ang kotse nila sa loob at tanging si Limuel lang ang nakita k