Nanny Novels & Stories

Nang makitang ayaw na talagang pag-usapan pa ni Serenity ang nakaraan, kusa niyang iniba ang usapan. "By the way… Naghanap na ako ng nanny para sa inyo." Ngumiti siya. "Galing siya sa bahay namin. Nasabihan ko na rin siya. Bukas darating na siya." Puno ng kumpiyansa ang kanyang boses. "Huwag kang mag-alala. Magaling siyang magluto. At mahusay din siyang mag-alaga ng bata. Sigurado akong magugustuhan mo siya." Naramdaman ni Serenity ang init ng pagmamalasakit ng kaibigan.

"Ikaw pala ang nanny." Itinaas ko ang aking mga balikat. "Oo. Ako si Franny. At ang aking anak ay si Mason. Hindi nabanggit ni Enzo—" "Hindi nga niya sinabi," sabi niya nang may ngiting hindi naman umaabot sa kanyang mga mata. "Napakasuwerteng suwerte naman." Lumingon siya kay Enzo, na nakatingin sa amin dalawa na may hindi maintindihang ekspresyon na parang kanyang baluti. "Maaari ba kitang kausapin mag-isa?"

Sabi naman ni Stan habang inaayos ang magulong buhok ni Jb. Tumango naman ang bata. "Pumunta ka muna sa kwarto mo, susunod ako doon." Utos ni Stan kay Jb. "Opo." Kiniss pa ako nito bago umalis. "Babe, I think we need a nanny for Jb." Tinignan ko ng masama si Stan. "What do you mean? Na hindi ko kayang alagaan ang anak ko?!" "N-No! Syempre sobrang likot na ni Jb, hindi na sya pwedeng magstay mag isa sa bakeshop kapag busy ka." Paliwanag nya.

Natigilan ako sa sinabi ko. "What? You told us Papa will come on our third birthday," parang maiiyak na sabi ni Aiyanna. Umupo ako sa sahig, habol ang hiningang kinabig ang kamay nila at nakakunot ang noong inirapan sila. "You're Papa is a seafarer. He can't come immediately because he's sailing so far away. I could grant your wishes, but don't do this again. Never prank your new nanny again."

Humarang si nanny at sinabihan ang parents ko. "Mawalang galang na mrs Lawson pero nasa mansion ka ng mga Difabio at ngayon nasa harapan mo ang young madam ng mga Difabio atleast bigyan mo ng kahihiyan ang madam," ani ng nanny na akala ko is ayaw sa akin noong una ako makita. Strict kasi siya nakikita ko na palagi niya napapagalitan mga maid tapos nalaman ko na si nanny din ang nagpalaki kay Victor.

wika nito. Hindi sya umimik. Kinuha nito ang kamay niya at niligay ang malutong na limamg libo. Saka ito tumalikod. "When will you leave our house? nanny donna is the only one i want to be a nanny. I do not like you!" Boses na kanyang ikinalingon niya habang inaasikaso ang pagkain ng dalawang bata ng umagang iyon.

Parang gusto ko itong sugurin habang yakap ang batang babae na nasa aking binti ngayon. “She is Mommy, Kuya" boses ng isang anghel na nagsalita ang batang paslit. “No!" malakas na sigaw ng Kuya. “Stop it kids. She is a new Nanny for both of you." biglang singit ni Farrah. Nagpabaling ang mga bata sa aking kaibigan. “Tita Farrah, I don't want her to be my Nanny!" malakas ang boses ng batang lalaki.

“I’m all over the place. Hindi ko alam kung saan ako magsisimula. Wala akong nagawang planning. Hindi ko alam kung paano ko siya aalagaan kung titigil ako sa pagtatrabaho. H-hindi ko na alam…” “I can help,” biglang offer niya dahilan para mapalingon ako sa kanyang pwesto. “I will provide support for the baby. She’s my first niece. Kaya susuportahan ko siya. Nanny? No worries. You’ll take care of her for a year. And then after that, we will look for a nanny that will take care of her. And then you can continue being an office worker.” Umiling agad ako. “That’s too much, Blythe. Masyado nang malaki ang utang na loob ko sa ‘yo. Ayo

"Yes. You'll take care of her like your own child. Feed her. Play with her. Accompany her. Do anything for her and act like a Mom." "Pinahaba mo pa? eh ang ibig mo lang namang sabihin ay gusto mo akong maging Yaya ng anak mo." may tabang kong sagot sakaniya dahil sa pagka-dismaya. "Yes, A Nanny. But she will call you Mommy. I will compensate you. Mas malaki pa sa salary ng mga employee ko sa company ang sasahurin mo–" "Ayoko Sir." "What?" gulat nitong sabi at napatayo pa para lapitan ako. "What's with you're Ayoko, Sir?"

ISABELLA'S POV "Hi-hindi nagbibiro ka lang" Nanginginig ang boses na sabi ko. "Normal ang buhay namin. Ni isa sa sinabi mo. Walang katotoohan yan!" Dagdag pa ani ko. Maayos ang kumpanya dahil ako mismo namamahala nito. Simula ng mag retired ang daddy ako na ang sumalo ng lahat ng tungkulin niya. "Sorry Ms. Marquez, pero kahit anong gawin mo totoo ang mga sinasabi ko" Sagot nito at may kinuhang puting envelope at inihagis sa harapan ko.