Novel-novel oleh Bubbly Blossom

Ilang segundo lang, bumukas na ang pinto.Tumayo si Damian sa harap ko, maayos ang suot, pero kita ko ang pagod sa mga mata niya. Hindi siya ngumiti. Hindi rin siya nagsalita agad. Para siyang nag-iipon ng lakas.“Five minutes,” sabi ko ng diretso. “That’s all.”Tumango siya. Tahimik ang pagitan namin. Ramdam ko ang presensya niya kahit hindi siya gumagalaw.“Bakit?” tanong niya sa wakas. “Bakit parang may kasalanan ako na hindi ko alam?” Hindi ko rin alam kung bakit hindi ko sya kayang harapin. Kahit wala naman syang kasalananHuminga ako nang malalim. “Wala kang kasalanan.” Alam kong hindi na naman nya eto maiintindihan, dahil pari ako, hindi ko maintindihan ang sarili ko. Oo, nasasaktan ako. Pero hindi yun dahilan para hindi sya pansinin. Hindi yun dahilan para iwasan sya. Wala syang kinalaman sa mga nangyayari. Ako ang humingi ng tulong sakanya, ako ang lumapit. “Then why does it feel like you’re punishing me?” Napailing ako. “Hindi kita pinaparusahan. I’m protecting myself.” O

Isang linggo na ang lumipas na halos araw-araw ay may dumarating na bulaklak, pagkain, minsan kape na paborito ko. Lahat galing kay Damian. Ngunit kahit isa, wala akong pinansin. Hindi ko binuksan ang mga card. Hindi ko tinikman ang pagkain. Ayokong bigyan ng malisya ang mga ginagawa niya.Alam kong may dahilan ang lahat ng ito. Hindi dahil sa akin, kundi dahil sa mga matang nakatingin sa amin. Mainit pa rin ang mga mata sa amin ng mga tao. Alam kong gusto niyang ipakita sa mga taong nasa paligid namin na maayos kami at walang problema. At alam ko rin, na sa pagdaan ng panahon, titigil din siya. Mauubos din ang effort nya. Lahat naman nauubos. Wala din akong lakas para pansinin ang mga effort ni Damian, dahil masyado pang sariwa sa utak ko lahat. Masyadong masakit ang nangyari at hirap akong tanggapin na ang matalik kong kaibigan ay magiging kasintahan ng mahal ko.Habang nakatulala ako sa harap ng laptop, hindi gumagalaw ang cursor sa blangkong dokumento ay biglang tumunog ang cel

I started typing. Email after email. File after file. Para akong robot na naka-program na mag-function kahit ubos na.Maya-maya, may dumaan sa harap ko.“Nice flowers,” sabi ni Atty. Reyes, nakangiti.“Looks like someone’s being loved and appreciated. Sana all.” “Thank you,” sagot ko. “But I didn’t do anything special.” At nginitian ko din sya.“You always do,” sagot niya bago umalis.Napangiti ako sa sinabi nya. Alam kong ginagawa ko lagi ang best ko. Pero hindi ko naaappreciate ang sarili ko. Masaya ako dahil, nanjan sila lagi para iparamdam sa akin na nagagawa ko yung best ko.Lumipas ang oras. Tanghali na, hindi ko namalayang hindi pa pala ako kumakain. May nag-iwan ng pagkain sa table ko. si Mica na naman to, syempre.“Eat,” sabi niya. “Hindi ka robot.” Habang nakatitig lang sya sa akin at inaantay nyang kainin ko ang pagkain na dala nya.Nginitian ko lang sya. “Thank you. Promise, I'll eat it later,” sagot ko.“Ma'am Liana,” seryoso na siya. “You’re shaking. You need to eat you

LIANA’S POVPagdating ko sa opisina, ramdam ko pa rin ang bigat sa dibdib ko. Sobrang bigat dahil sa mga nalaman ko. Ang bilis nya makamove-on habang ako, nakakulong pa din. Hindi pa rin nawawala yung pagmamahal ko sakanya at yun ang masakit. Pagbukas ko ng pinto ng office floor namin, agad kong napansin ang kakaibang ingay. Hindi ‘yung usual na typing sounds at low murmurs ng meetings, may halong asaran.“Uy! Finally!” sigaw ni Mica mula sa kabilang cubicle.Paglapit ko sa table ko, doon ko nakita.Isang bouquet ng flowers. Maingat ang pagkakaayos, mukhang pinag-isipan. Katabi nito ang isang box ng imported chocolates, base sa itsura. Hindi ko kailangang basahin ang brand para malaman na hindi ito basta-basta binili.Napahinto ako at tinitigan ko lang ang nakalagay sa desk ko.“Wow,” sabi ni Ken. “Ang swerte naman ni Ma'am Liana.”“Swerte din naman yung taong yun kay Ma'am Liana, maganda, mabait at matalino pa.” sabay tawa ni Mica.“Sinong naglagay nito?" Tanong ko sakanila.Napangi

I looked at Zara.“You were my safe place,” sabi ko sa kanya. “My best friend. The one who knew everything. How long did you guys started meeting each other?”Zara’s voice cracked. “Hindi ko ginusto, Liana. It just… happened.” Naguguluhan ako. Anong 'It just happened' bigla na lang naging sila? Pinagmumukha ba nila akong tanga?“Funny how betrayal always ‘just happens,’” sagot ko, masakit pero gusto kong ilabas ang sakit na nararamdaman ko. She is my best friend and I trusted her too much. We promised each other na hinding hindi namin sisirain ang tiwala ng isa't isa. Pero ano to?!Jared crossed his arms.“You don’t get to judge,” sabi niya. “You walked away first. Paulit-ulit ko bang ipapaalala sayo lahat ng ginawa mo sa akin, that's betrayal too! Wala akong nagawa kundi umiyak ng umiyak, ilang buwan akong halos hindi kumakain, umabot pa sa point na dinala ako sa hospital, habang nagpapakasaya kayo ng asawa mo!” Parang gumuho ang mundo ko? Asawa? Oo. Kinasal ako pero ni kailanman hi

LIANA’S POVKinabukasan, gumising ako na parang may nakapatong na mabigat sa katawan ko. Dahil sa araw-araw na pag-oovertime at pagttrabaho.I checked my calendar. Conferences, Investor meetings, Internal reviews. Lahat may pangalan ko. Lahat may responsibilidad ko.At nang tumingin ako sa closet ko, doon ko napagtanto, wala na akong maisuot na bago. Kailangan ko ng bagong damit. Hindi dahil gusto ko, kindi dahil kailangan.Sabi nga nila, first impression lasts. At sa mundong ginagalawan ko ngayon, hindi puwedeng magmukhang basahan ang babaeng humaharap sa investors, kahit pagod na pagod na sya, kailangan pa din magmukhang formal.Tahimik ang mall, pero maingay ang isip ko. Habang hawak-hawak ko ang ilang blazer at formal dresses, pakiramdam ko para akong bumibili ng bagong balat.“Too corporate,” bulong ko sa sarili ko habang ibinabalik ang isang kulay-abong blazer.“This one looks… tired,” sabi ko naman sa isa.I sighed. Then—“Zara!”Hindi ko napigilang tawagin siya nang makita ko