Novels by Gia Maezy

Nanginginig ang mga kamay ni Kasumi habang kinakalkal ang pinakailalim na drawer ng kanyang bedside table. Ang paghinga niya ay mabigat at putol-putol. Nanlalamig ang buong katawan niya habang ang mga alaala ng aksidente at ang dugo ni Aslan ay patuloy na nag-fa-flashback sa isip niya.“Nasaan na 'yon? Kailangan ko ng gamot ko…” bulong niya sa sarili.Ngunit wala siyang makapa. Walang maliit na puting bote ng anti-depressants at sleeping pills na matagal na niyang itinatago."Ito ba ang hinahanap mo?"Halos mapatalon si Kasumi nang marinig ang isang malalim at paos na boses mula sa madilim na bahagi ng kwarto. Umikot siya at nakita si Aslan na nakasandal sa pader. Nakasuot ito ng itim na silk bathrobe na bahagyang nakabukas, inilalantad ang pamilyar at matigas nitong dibdib. Pero hindi ang presensya nito ang nagpatigil sa mundo niya kundi ang maliit na bote ng gamot na pinaglaruan nito."A-Akin na 'yan," utal na utos ni Kasumi, pilit na pinapatapang ang boses kahit nanginginig na. "A

Kinagabihan, bumalik ang normal at masayang ingay sa loob ng mansyon. Nakaupo si Kasumi sa carpeted floor, matiyagang tinuturuan si Akiro para sa nalalapit nitong International Math Olympiad. Sa kabilang banda, nakadapa si Aslan sa tabi ni Kira, seryosong nagkukulay ng princess coloring book.Sa mga sandaling iyon, pinagmamasdan ni Aslan ang mukha ni Kasumi. Sa isip niya, “Kung si Kasumi man ang batang nagligtas sa kanya noon… Ipinapangako niyang ibibigay niya ang buong mundo para makabawi sa lahat ng sakit na naibigay niya sa dalaga.”—Kung titingnan, napaka-abstract ng gawa ni Kira. Puro bilog na ulo, stick na katawan at isang malaking kahon na may tatsulok na bubong. Pero hindi kailangan ni Aslan ng isang art critic para maintindihan kung ano ang iginuhit ng bata.Apat na tao na magkakahawak-kamay sa tapat ng isang bahay. May malaking araw sa taas na may nakaguhit na ngiti."Ito po si Kuya Akiro, tapos ito po ako," turo ni Kira gamit ang maliit nitong daliri. Inilipat nito ang tur

Nakatitig si Aslan sa lumang litrato. Pilit niyang inaaninag ang bawat detalye ng batang babae na nasa larawan. Ang kwintas nito at ang maliit nitong bulto pati na ang mapupungay ngunit malamig nitong mga mata.Parang may pumilipit sa puso niya, ang mga matang iyon, kapareho ng mga mata ni Kasumi noong araw na iniwan niya ito.“Bakit… bakit parang pareho sila ng mga mata?”Bago pa man lumipad ang isip niya sa isang imposibleng konklusyon, gumapang palapit sa kanyang paanan si Margareth. Puno ng dumi ang damit nito at sobrang gulo na ng buhok. "Aslan… a-aaminin ko na," nanginginig at basag ang boses ni Margareth, humihikbi habang nakakapit sa sapatos ng binata. "Oo! Hindi ako ang nagbigay ng dugo sa'yo noon! Gusto kong mag-donate, pangako! Tumakas ako kina Papa papunta sa ospital pero dahil kakatapos lang ng operasyon ko noon, nahimatay ako sa hallway."Mas lalong nagdilim ang aura ni Aslan. Nanigas ang kanyang panga. "Kaya noong nagising ka at tinanong ka ng Mama ko kung sa'yo ang kw

Paglabas ni Kasumi sa kwaro, pumasok agad si Assistant Luke. Mabilis na nag-iba ang timpla ng mukha ni Aslan. Bumalik ang pagiging malamig, seryoso at kinatatakutang CEO ng Anderson Group."Ano na ang balita?" malamig na tanong ni Aslan."Boss, nakuha na po natin ang report," mabilis na sagot ng assistant. "Si Rex Alcantara po ang may gawa. Binayaran niya 'yung guard sa school para pakialaman ang preno ng sasakyan ni Ma'am Kasumi."Biglang umapaw ang matinding galit at dilim sa mga mata ni Aslan. Kung nagkataong wala siya roon noong nawalan ito ng preno baka wala na si Kasumi ngayon. Mabuti na lang at agad na nakita niya ang sasakyan nito. "Gusto niyang mamatay? Edi pagbibigyan ko siya," madiin at puno ng lason na wika ni Aslan. "Luke, i-activate mo lahat ng resources natin. Simula ngayon, target locked na ang buong Alcantara Group. Papalugiin natin ang negosyo nila! Sisiguraduhin kong magmamakaawa si Rex Alcantara at ang buong pamilya niya sa harapan ko para lang mabuhay!"***Kinab

"Kasumi, please… L-Lumabas ka na. Hindi ko kailangan ng kahit sino, hindi ako mamatay dito," pagmamatigas pa rin ni Aslan kahit nanginginig na ang panga sa sakit."Ready na tayo," anunsyo ni Mike. Walang pag-aalinlangan, inilapat niya ang malamig na scalpel sa balat ni Aslan at hiniwa ang paligid ng bumaong salamin."ARGHH!" Isang malalim at nakakapanindig-balahibong ungol ang kumawala kay Aslan.Kusa nitong nabitawan ang kamay ni Kasumi at mahigpit na napakapit sa riles ng bakal ng kama. Tumulo ang malalaking butil ng pawis at luha mula sa mga mata ng binata dahil sa hindi mapantayang hapdi ng nahihiwang laman na walang anesthesia."Aslan…" naiiyak na bulong ni Kasumi."K-Kaya ko 'to, Kasumi,” hirap na hirap na ngiti ni Aslan, pilit inaamo ang asawa kahit na parang pinupunit ang katawan niya. "Wag kang umiyak… S-sandali lang 'to."Pero mas lalong lumalim ang hiwa. Sa pagkakataong ito, napaigtad ang buong katawan ni Aslan. Nagsimula itong mangisay at magkumbulsyon sa sobrang sakit.

Nanginginig ang mga kamay ni Kasumi habang pilit na iniaangat ang mukha ni Aslan. Ang kaninang malinis at mamahaling suit nito ay basang-basa na ng mainit at malagkit na likido. Dugo! Napakaraming dugo."Aslan! Aslan, gumising ka! Wag kang pipikit, parang awa mo na!" basag na sabi ni Kasumi habang umaagos ang luha sa kanyang mga pisngi na nabahiran na rin ng alikabok at dugo.Parang sirang plaka na nag-flashback sa utak ni Kasumi ang pinaka kinatatakutan niyang bangungot. Ang wasak na sasakyan ng mga magulang niya. Ang dugo ng mama't papa niya na unti-unting tumutulo sa kanyang mukha habang pilit din siyang niyayakap para protektahan sa impact. Ang pagkawala ng hininga ng mga ito sa mismong harapan niya.Hindi! Hindi pwede. Hindi pwedeng maulit 'to."Aslan! Tatawag ako ng tulong!"Isang paos at nahihirapang ungol ang pinakawalan ng lalaki. “H-Huwag na… Ang mahalaga naman ay ligtas ka.” "Baliw ka ba?!" umiiyak niyang sigaw habang nakatitig sa mga matang dahan-dahang iminumulat ni As

Alas dos na ng madaling araw pero naroon pa rin si Riona sa kumpanya. Patay na ang ilaw sa karamihan ng mga opisina, tanging ang buwan at ang mga ilaw ng kalsada mula sa labas ang nagsisilbing liwanag niya.Nakahiga si Riona sa ibabaw ng kanyang mesa, ang pisngi ay nakapatong sa isang tumpok ng mga design sketches. Nakatulog siya pero kahit sa pagtulog, nakakunot pa rin kanyang noo at halatang nahihirapan.Manipis lang ang suot niyang blazer at malamig ang aircon sa building. Dagdag pa rito ang matinding stress mula sa trabaho at ang sakit na idinulot ng natanggap niyang text kanina. Mahigit sampung oras siyang nagtrabaho nang walang pahinga para lang makalimot hanggang sa katawan na niya ang bumigay/ Nagising si Riona dahil sa matinding hilo at pagkatuyo ng lalamunan. Kumikirot ang sintido niya na parang binibiyak ang ulo niya. Hinawakan niya ang noo niya at naramdaman ang nakakapapasong init. May lagnat siya at sobrang taas nun. Pilit siyang tumayo habang nanginginig ang mga bint

Sa buong maghapon, naging perpekto ang performance ni Riona sa trabaho. Nagkaroon sila ng back-to-back meetings, nag-present sa mga international clients at mas naging mabilis ang mga desisyon niya.Pero napansin ni Agnes na nawala ang totoong ngiti nito. Tumatawa si Riona kapag nagbibiro ang mga ka-opisina, pero matigas at walang buhay.Pagsapit ng gabi at uwian na. Habang isa-isang umaalis ang mga tao sa opisina, nilapitan ni Agnes ang kaibigan na tutok pa rin sa monitor nito."Riona, tapos na ang work natin. Tara na, may bagong bukas na resto diyan, kain tayo," pag-aya ni Agnes, sinusubukan pagaangin ang pakiramdam ng dalaga.Tumingin si Riona sa kanya, "Pass muna ako, Agnes. Kayo na lang muna. Tatapusin ko lang 'tong mga sketches at kapag natapos ako, susunod na lang siguro ako sa inyo.""Pero—""Okay lang ako," putol ni Riona, "Gusto ko lang pagandahin 'tong designs. Importante ang project na 'to sa'tin, 'di ba?"Sumandal si Agnes sa door frame. Pinagmasdan niya ang seryosong muk

Sa loob ng magkasanib na design studio ng Dizon at Arguijo Group, seryosong nag-uusap sina Riona at ang kanyang pinagkakatiwalaang assistant at kaibigan na si Agnes."Maganda ang concept na Tracing the Light para sa susunod na quarter's fashion show natin," sabi ni Riona habang nakaturo sa projection ng mga design. "Pero kailangan natin 'tong linisin pa para hindi magmukhang typical haute couture runway lang."Tumango si Agnes at nag-type sa tablet niya. "Yung mga proposals ng stage lighting team ay masyadong naka-focus sa high-tech immersive experience. Para sa akin, masyado itong cold. Kailangan natin ng humanity at kwento, hindi lang puro tech effects.""I agree." Minasahe ni Riona ang masakit niyang leeg at tiningnan ang mga fabric samples sa mesa. "Agnes, magsi-CR lang ako at mag-freshen up. I-check mo muna ang mga background ng potential partners natin, lalo na yung risk analysis nila for the past two years.""Sure. Ako na ang bahala."Umalis si Riona dala ang baso ng tubig. Hab

Nanginginig na sinend ni Renee ang mensahe niya kay Riona. Napangiti siya ng malawak at napahagikhik. Ibinalik niya ang frame sa pagkaka-dapa, ipinatong ang libro at maingat na lumabas ng kwarto.Sa baba, natigil na ang sigawan. Mayamaya pa’y narinig niya ang malamig na boses ng Kuya Ezequiel niya. "Dahil masama ang pakiramdam mo, Auntie, kailangan mong magpahinga sa bahay mo. I will freeze your bank accounts indefinitely. At aalisin na kita sa board ng foundation."Sinundan ito ng mas malakas na hagulgol ng nanay niya.Sumandal si Renee sa pader ng second floor at napaupo sa sahig. Hindi niya alam kung ano ang mangyayari bukas o kung saan siya mapupunta pero isang bagay ang sigurado niya… Si Riona! Tingnan lang natin kung makatulog pa yun ng mahimbing after niya i-send ang larawan kanina. Tahimik na nagdiriwang si Renee, na-i-imagine niya na ang pamumutla ni Riona at kung paano ito babagsak dahil sa sobrang sakit.Mrs. Arguijo? Ha! Mrs. Substitute kamo! Isang pathetic na babae na k

Napakabigat ng hangin sa loob ng malaking sala ng Arguijo Ancestral Home. Parang may bumabara sa mga lalamunan ng mga naroon kaya mahirap huminga.Magkayakap sina Minerva at Renee sa gitna habang parehong maga ang mga mata. Humihikbi si Renee, habang ang ina niya ay nanginginig sa matinding galit at kawalan ng pag-asa.Sa tapat nila, nakaupo ang isang matandang Arguijo. Hawak niya ang isang brown folder mula kay Ezequiel. Laman nito ang one-way ticket at ang final admission papers ni Renee sa isang strict boarding school sa Europe. Walang allowance, walang credit cards at walang VIP treatment."Dad, parang awa mo na! Huwag mong gawin 'to kay Renee!" nanginginig na pakiusap ni Minerva. "Ang bata-bata pa ng anak ko! Paano siya mabubuhay mag-isa sa ibang bansa nang walang pera? Nababaliw na ba si Ezequiel?! He’s acting recklessly, he’s simply—""Ezequiel has always been reasonable and calculated," pagputol ng matanda. "Kung ginawa niya 'to sa inyo, may sapat siyang rason doon.""Reasona

Gabi na nang makarating si Magnus sa villa niya. Pagod na pagod siya mula sa biyahe. Pagdating nila, halos isang oras na umiyak si Clara. Magulo ang buhok, may natitira pang alikabok at uling sa mukha niya. Habang mahigpit niyang hinawakan ang manggas ng polo ni Magnus, umiiyak siya at paulit-ulit na sinasabi ang pangalan ng nag-iisang taong sinisisi niya."Si Riona! Sigurado akong si Riona ang gumawa nito sa akin! Galit siya kasi inagaw kita sa kanya! Makapangyarihang lalaki ang nasa likod niya ngayon kung kaya’t gusto niya akong gantihan!”Tahimik lang si Magnus na nakikinig habang nakatitig sa duguang mukha ni Clara.Dahil hindi si Magnus nagsasalita, mas naging hysterical ang babae. "Hindi ka naniniwala?! Pinaniniwalaan mo siya?! Alam ko na! Umaasa ka pa rin sa babaeng 'yon, tama?!""Bakit ka naman niya itatapon nang walang dahilan?" sa wakas ay nagsalita si Magnus, "Isa siyang simpleng babae. Saan siya kukuha ng koneksyon para utusan ang pamilya Arguijo na ipatapon ka?!"Nabila

Lumapag ang eroplano mula sa probinsya nang saktong alas-diyes ng umaga. Nang bumaba si Minna mula sa private jet, agad na tinamaan ng malamig at basang hangin ang kanyang mukha.Pero hindi ang lamig ang nakapagpatigil sa kanya.Sa ibaba ng hagdan, sa gitna ng malakas na ulan, may nakatayong isang matangkad na lalaki. Suot nito ang isang itim na mamahaling suit at mahigpit ang hawak sa isang malaking itim na payong. Ang tindig nito ay parang isang hari na naghihintay sa kanyang reyna.Nang sandaling magtama ang mga mata nila, parang may kung anong sumabog sa dibdib ni Minna. Uminit ang sulok ng kanyang mga mata at kusang bumagsak ang luha na pinipigilan niya buong gabi. Ligtas siya!! Ligtas si Nikolaj.Mabilis at mahahaba ang mga hakbang ni Nikolaj palapit sa hagdan ng jet. Pero bago pa man siya makababa, sumunod sa likuran niya si Khalil.Pagkakita kay Nikolaj, walang bakas ng gulat sa mukha ng binata. Sa halip, isang mapang-asar na ngisi ang sumilay rito. "Ang galing mo rin talaga,

Napasandal si Lyndon sa isang marangyang rattan chair, mukhang tamad na tamad habang marahang iniikot ang whiskey sa kanyang baso. Ang yelo ay tumutunog sa bawat paggalaw niya. Sa likuran niya, nakatayo na parang tuod si Charles. Ngunit sa mismong harapan ni Lyndon, sa malamig na semento, nakaluhod ang isang nanginginig na lalaki. Si Lincoln iyon.Dahan-dahang uminom si Lyndon at ibinaba ang baso sa mesa. Kumuha ito ng sigarilyo at pinindot ang mamahaling silver lighter.Sa paglitaw ng maliit na apoy, halos mapatalon sa gulat si Lincoln. Pinagpapawisan siya nang malapot kahit malamig ang simoy ng hangin.Ngumisi si Lyndon at nagbuga ng usok. "Bakit ka nanginginig? Natatakot ka ba?"Hindi makasagot si Lincoln. Nakayuko lang siya, halos isubsob na ang sariling mukha sa sahig.Inabot ni Lyndon ang lalaki at marahang tinapik ang ulo nito na parang nag-aamo ng isang tuta. "Relax. Wag kang kabahan. Hindi naman ako si Nikolaj."Mas lalong nanginig si Lincoln nang marinig ang pangalan ng bi

Sa kabilang dako ng bansa, malayo sa maputik at maulan na gubat, nakatayo si Nikolaj sa harap ng floor-to-ceiling glass window ng kanyang penthouse.Hawak niya ang kanyang cellphone sa isang kamay, habang ang kabilang kamay ay may ipit na sigarilyo na unti-unting nauupos.Ang boses niya ay mababa, kalmado pero nagdadala ng banta ng kamatayan."Nawala siya sa mismong teritoryo mo, General. Ibig sabihin, pananagutan mo 'to," malamig na litanya ni Nikolaj, bawat salita ay parang balang tumatagos sa kabilang linya. "Bibigyan kita ng tatlong oras. Sa loob ng tatlong oras, gusto kong makita si Minna dito nang walang kahit isang galos. Dahil kung hindi… alam mo kung anong kaya kong gawin."Sa kabilang linya, halos magkanda-utal-utal sa paghingi ng tawad si Tomas, isang kilalang warlord at heneral na may hawak ng kapangyarihan sa probinsya kung nasaan sana si Minna."M-Mr. Carreon, pasensya na po! Wag po kayong mag-alala, inutusan ko na ang lahat ng mga bata ko para hanapin siya!" pinagpapawi

Napatigil sa paghinga si Minna. Parang may malamig na kamay na sumakal sa puso niya nang marinig ang sinabi ni Khalil."Alam ko lahat ng yun," dugtong ni Khalil. "Kaya ginamit kita. At alam mo kung ano ang pinakamalala? Ginamit din niya ang pag-ibig mo. Pinapunta ka niya rito, pinalabas niyang kailangan mo siyang makita bago siya mamatay para lang i-test kung gaano mo siya kamahal. Kung handa kang isugal ang buhay mo para sa kanya. Hindi ba napaka-selfish ng hayop na 'yon?"Napakagat si Minna sa ibabang labi niya. Nanginginig ang buong katawan niya sa pinaghalong galit at pagkalito."Pumunta siya sa pinaka delikadong lugar kung saan maraming gustong pumatay sa kanya at pagkatapos pinapunta ka niya rito. Wala siyang pakialam kung anong mangyayari sa'yo. Katulad kanina! Pinadala lang niya sina Hanbin at Calixto para ihatid ka, pero hindi niya naisip na target ka rin ng mga drug lords para gawing hostage! Kung hindi ako dumating, nasa kamay ka na ng mga sindikato ngayon! Alam mo ba kung g

Patuloy ang nakakabinging putukan sa labas. Nakayuko lang si Minna sa loob ng bulletproof na kotse, nanginginig ang mga kamay habang nakatakip sa kanyang mga tainga. Amoy na amoy niya ang usok ng pulbura at ang pamilyar na amoy ng kalawang mula sa dugo.Sa unahan, pawis na pawis sina Hanbin at Calixto habang nagkakasa ng kani-kanilang baril."Miss Minna, 'wag kang aangat! Diyan ka lang!" sigaw ni Calixto, bago nagpaputok sa direksyon ng kakahuyan kung saan nagtatago ang mga miyembro ng sindikato.Kailangan ni Minna na kumalma, pero paano? Para bang sasabog na ang utal niya sa mga oras na yun. Ang daming nangyayari at sobrang nakakatakot na. "Minna! Alam ko kung gaano ka kabait. Sigurado akong hindi mo kayang panoorin na maging butas-butas ang katawan nina Calixto at Hanbin dahil lang sa mga drug lords na 'yan, tama ba?"Napadaing si Minna. Si Khalil iyon! Umupo siya nang tuwid habang hawak-hawak nang mahigpit ang seatbelt niya. Bubuksan na sana niya ang bintana nang pigilan siya ni Ha

Bago sila maghiwalay sa basement parking, seryosong ibinilin ni Nikolaj si Minna sa dalawa nitong pinagkakatiwalaang tauhan, sina Calixto at Hanbin. "Kahit anong mangyari, buhay niyo ang kapalit. Iuwi niyo siya sa Manila ng ligtas." —Mabilis ang takbo ng itim at bulletproof na SUV sa kahabaan ng madilim na highway palabas ng siyudad. Si Calixto ang nagda-drive habang si Hanbin naman ay nakaupo sa shotgun seat, may nakapatong na assault rifle sa hita nito at dalawang nakasukbit na baril sa bewang. Si Minna ay nakaupo sa likod, yakap-yakap ang sarili at nanginginig sa kaba. Ang kalsadang tinatahak nila ay halos walang ilaw. Puno lang ng matataas na puno ang magkabilang gilid at wala man lang ibang sasakyang dumadaan. Mga trenta minuto na lang sana bago sila makarating sa private airstrip. Pero biglang may sumulpot na isang malaking 10-wheeler truck mula sa isang blind curve sa unahan. Naka-full beam ang ilaw nito at sadyang sumalubong sa lane nila! "Shit! Calixto, ilagan mo!" sig