Novels by Gia Maezy

Nanigas ang buong katawan ni Clara. Alam ni Riona? Matagal na nitong alam?Pero imbes na lamunin ng matinding konsensya o hiya, isang kakaibang reaksyon ang rumehistro sa mukha ng babae. Nawala ang gulat sa mukha niya at mabilis itong napalitan ng pait at matinding inis."So what kung alam niya?!" matigas na bulong ni Clara, tila hindi naman nagsisisi. "Eh ano naman kung alam niya ang totoo, Magnus? Isipin mo nga! Mas nakakadiri siya kasi hinayaan niya tayong parang isang tanga! Pinanood niya akong makuha ang lahat sa'yo, alam niya ang totoo, pero pinili niyang manahimik para pagtawanan tayo sa huli! Siya ang masama dito, Magnus. Pinaglaruan niya tayo!"Kahit hirap huminga, nakaramdam ng nakakasulasok na pandidiri si Magnus. Ang baluktot na logic ng babaeng nasa harap niya ay nakakapangilabot talaga. Mas nagalit pa ito na napaikot sila ni Riona kaysa sa mismong ginawa nilang pagtataksil.Huminga ng malalim si Clara. Mabilis niyang pinunasan ang luha niya at dahan-dahang lumapit sa gil

Paghawak niya rito, kasing-lamig ng yelo ang balat ng lalaki pero ang noo nito ay nagbabaga sa taas ng lagnat. Halatang na-impeksyon ang mga sugat na natamo nito mula sa pambubugbog kanina."Tulong! Please! Tumawag kayo ng ambulansya!" humahagulgol niyang sigaw sa mga mangilan-ngilang dumadaan.Makalipas ang ilang minuto, dumating ang ambulansya at mabilis na dinala ang walang malay na si Magnus sa Makati Medical Center. ***Buong araw at gabi, hindi umalis si Clara sa tabi ng kama ni Magnus. Hindi siya nagpalit ng damit at hindi siya nakakain ng maayos.Hindi biro ang tinamong bugbog ni Magnus. May crack ang isang tadyang nito, puro pasa ang katawan at sinabayan pa ng matinding lagnat dahil sa stress at internal infection. Ilang beses bumagsak ang blood pressure nito nung unang gabi.Habang natutulog ang lalaki, panay ang bulong ni Clara, panay ang iyak at paliwanag kahit alam niyang hindi siya nito naririnig.Hanggang sa kinagabihan ng ikalawang araw. Dahan-dahang gumalaw ang mga d

Hindi alam ni Magnus kung gaano katagal siyang umiyak sa sahig. Pero nang tumigil siya sa kakaiyak, isang mas madilim at mas bayolenteng emosyon ang pumalit doon. “Si Clara! Kasalanan lahat ni Clara!”Oo! Kasalanan ng malanding babaeng 'yon! Kung hindi siya nilandi nito noon, kung hindi nito ginulo ang buhay niya at kung hindi ito nagpahuli na may relasyon kay Mr. Lazaro ngayon na naging dahilan para ma-set up sila ni Riona, hindi sana masisira ang lahat! Hindi sana siya iiwan ni Riona at hindi sana ito magpapakasal sa iba!Sinira ni Clara ang lahat sa kanya! Sinira nito ang pag-ibig at dignidad niya at ngayon, pinatay nito ang kaisa-isang pag-asa niyang maayos pa ang lahat!Biglang nag-angat ng tingin si Magnus. Pilit siyang tumayo, ni walang pakialam sa sakit ng katawan, sa putik sa damit at sa mga sugat niya. Hahanapin niya si Clara at pagbabayarin niya ito.***Samantala, nakasalampak si Mr. Lazarosa sa gulo-gulong leather sofa. May hawak siyang ice pack na idinidiin sa namamagan

Tiningnan ni Riona ang kawawang mukha ni Magnus mula ulo hanggang paa. Si Magnus naman ay nanginginig ang buong katawan. Hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa matinding hiya.Tumayo si Riona ng tuwid habang nakatingin ng matalim kay Magnus. Isang ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi, isang ngiting hanggang ngayon ay hindi niya makakalimutan."Itong regalo na binigay ko sa'yo…" huminto siya’t tila nage-enjoy sa panginginig ng mga mata ni Magnus. "Si Clara at si Mr. Lazaro yun, Magnus. Nagustuhan mo ba?"Ang mga salitang binitawan ni Riona ay parang isang kutsilyong tumarak sa dibdib ng lalaki. Sobrang namumutla siya sa mga oras na yun. Nanginginig ang mga labi niya’t hindi siya makabuo ng matinong salita.Akala niya, ang patagong relasyon nila ni Clara ay isang sikretong madadala niya hanggang hukay. Akala niya, kaya pa niyang bawiin si Riona pero habang nakatingin siya sa mga mata ng babaeng nasa harap niya, isang nakakawasak na katotohanan ang sumampal sa kanya. “Alam nito ang lahat

Mula sa lobby, tuloy-tuloy na pumasok si Magnus sa elevator. Wala na siyang pakialam sa mga guard na nagtatanong sa kanya. Hawak ang bouquet ng red roses, lumabas siya sa second floor at hinanap ang room na pinicture-ran ni Riona. Huminto siya sa tapat ng pinto. Pinagpapawisan ang mga palad niya habang inaayos niya ang kanyang kwelyo at kumatok."Riona? Andito na ako, si Magnus 'to!" masigla at punong-puno ng pagmamahal na tawag niya. Subalit walang sumagot kung kaya’t kumatok siya ulit at medyo nilakasan pa niya. "Baby? Buksan mo na, andito na ako!" Kumunot ang noo ni Magnus. Nakikipag-playful ba ito sa kanya? O baka nag-CR lang saglit? Sinubukan niyang pihitin ang doorknob ngunit naka-lock naman.Akmang tatawag na sana siya sa cellphone nang biglang marahas na bumukas ang pinto mula sa loob."RIONA, HAYOP KA! HINDI KA BA TALAGA TITIGIL?! ANONG GUSTO MO—"Bumuhos ang malulutong na mura at galit na galit na si Clara, akala'y bumalik ang babae para bwisitin na naman siya. Subalit na

Pagkatapos patayin ni Mr. Lazaro ang tawag, naramdaman ni Clara ang mabilis na pag-ikot ng tiyan niya sa kaba. Ano kayang gustong sabihin ni Magnus kay Mr. Lazaro sa ganitong oras? Nakahalata kaya ito?Pilit niyang ibinalik ang pekeng ngiti sa mukha niya. Kinuha niya ang mikropono para kumanta ulit at maaliw ang matanda, nang biglang tumunog ang cellphone niya sa ibabaw ng glass table.Kumunot ang noo ni Mr. Lazaro. Halatang badtrip na dahil pangalawang beses na silang na-iistorbo. Tiningnan ng matanda ang phone ni Clara.Nang makita ni Clara ang salitang Magnus na naka-flash sa screen, halos himatayin siya sa sobrang takot. “Bakit siya tumatawag ngayon?! May narinig ba siya?! Nagsumbong ba ni Mr. Lazaro?!”Mabilis niyang inabot ang cellphone niya. "H-Hayaan na lang po natin 'yan…"Pero mas mabilis ang kamay ni Mr. Lazaro.Inagaw nito ang telepono. Nang makita nito ang caller ID, isang malademonyo at mapang-asar na ngiti ang lumitaw sa mukha ng matanda."Oh? Si Mr. Valencia ba ito? K

Lumapag ang eroplano mula sa probinsya nang saktong alas-diyes ng umaga. Nang bumaba si Minna mula sa private jet, agad na tinamaan ng malamig at basang hangin ang kanyang mukha.Pero hindi ang lamig ang nakapagpatigil sa kanya.Sa ibaba ng hagdan, sa gitna ng malakas na ulan, may nakatayong isang matangkad na lalaki. Suot nito ang isang itim na mamahaling suit at mahigpit ang hawak sa isang malaking itim na payong. Ang tindig nito ay parang isang hari na naghihintay sa kanyang reyna.Nang sandaling magtama ang mga mata nila, parang may kung anong sumabog sa dibdib ni Minna. Uminit ang sulok ng kanyang mga mata at kusang bumagsak ang luha na pinipigilan niya buong gabi. Ligtas siya!! Ligtas si Nikolaj.Mabilis at mahahaba ang mga hakbang ni Nikolaj palapit sa hagdan ng jet. Pero bago pa man siya makababa, sumunod sa likuran niya si Khalil.Pagkakita kay Nikolaj, walang bakas ng gulat sa mukha ng binata. Sa halip, isang mapang-asar na ngisi ang sumilay rito. "Ang galing mo rin talaga,

Napasandal si Lyndon sa isang marangyang rattan chair, mukhang tamad na tamad habang marahang iniikot ang whiskey sa kanyang baso. Ang yelo ay tumutunog sa bawat paggalaw niya. Sa likuran niya, nakatayo na parang tuod si Charles. Ngunit sa mismong harapan ni Lyndon, sa malamig na semento, nakaluhod ang isang nanginginig na lalaki. Si Lincoln iyon.Dahan-dahang uminom si Lyndon at ibinaba ang baso sa mesa. Kumuha ito ng sigarilyo at pinindot ang mamahaling silver lighter.Sa paglitaw ng maliit na apoy, halos mapatalon sa gulat si Lincoln. Pinagpapawisan siya nang malapot kahit malamig ang simoy ng hangin.Ngumisi si Lyndon at nagbuga ng usok. "Bakit ka nanginginig? Natatakot ka ba?"Hindi makasagot si Lincoln. Nakayuko lang siya, halos isubsob na ang sariling mukha sa sahig.Inabot ni Lyndon ang lalaki at marahang tinapik ang ulo nito na parang nag-aamo ng isang tuta. "Relax. Wag kang kabahan. Hindi naman ako si Nikolaj."Mas lalong nanginig si Lincoln nang marinig ang pangalan ng bi

Sa kabilang dako ng bansa, malayo sa maputik at maulan na gubat, nakatayo si Nikolaj sa harap ng floor-to-ceiling glass window ng kanyang penthouse.Hawak niya ang kanyang cellphone sa isang kamay, habang ang kabilang kamay ay may ipit na sigarilyo na unti-unting nauupos.Ang boses niya ay mababa, kalmado pero nagdadala ng banta ng kamatayan."Nawala siya sa mismong teritoryo mo, General. Ibig sabihin, pananagutan mo 'to," malamig na litanya ni Nikolaj, bawat salita ay parang balang tumatagos sa kabilang linya. "Bibigyan kita ng tatlong oras. Sa loob ng tatlong oras, gusto kong makita si Minna dito nang walang kahit isang galos. Dahil kung hindi… alam mo kung anong kaya kong gawin."Sa kabilang linya, halos magkanda-utal-utal sa paghingi ng tawad si Tomas, isang kilalang warlord at heneral na may hawak ng kapangyarihan sa probinsya kung nasaan sana si Minna."M-Mr. Carreon, pasensya na po! Wag po kayong mag-alala, inutusan ko na ang lahat ng mga bata ko para hanapin siya!" pinagpapawi

Napatigil sa paghinga si Minna. Parang may malamig na kamay na sumakal sa puso niya nang marinig ang sinabi ni Khalil."Alam ko lahat ng yun," dugtong ni Khalil. "Kaya ginamit kita. At alam mo kung ano ang pinakamalala? Ginamit din niya ang pag-ibig mo. Pinapunta ka niya rito, pinalabas niyang kailangan mo siyang makita bago siya mamatay para lang i-test kung gaano mo siya kamahal. Kung handa kang isugal ang buhay mo para sa kanya. Hindi ba napaka-selfish ng hayop na 'yon?"Napakagat si Minna sa ibabang labi niya. Nanginginig ang buong katawan niya sa pinaghalong galit at pagkalito."Pumunta siya sa pinaka delikadong lugar kung saan maraming gustong pumatay sa kanya at pagkatapos pinapunta ka niya rito. Wala siyang pakialam kung anong mangyayari sa'yo. Katulad kanina! Pinadala lang niya sina Hanbin at Calixto para ihatid ka, pero hindi niya naisip na target ka rin ng mga drug lords para gawing hostage! Kung hindi ako dumating, nasa kamay ka na ng mga sindikato ngayon! Alam mo ba kung g

Patuloy ang nakakabinging putukan sa labas. Nakayuko lang si Minna sa loob ng bulletproof na kotse, nanginginig ang mga kamay habang nakatakip sa kanyang mga tainga. Amoy na amoy niya ang usok ng pulbura at ang pamilyar na amoy ng kalawang mula sa dugo.Sa unahan, pawis na pawis sina Hanbin at Calixto habang nagkakasa ng kani-kanilang baril."Miss Minna, 'wag kang aangat! Diyan ka lang!" sigaw ni Calixto, bago nagpaputok sa direksyon ng kakahuyan kung saan nagtatago ang mga miyembro ng sindikato.Kailangan ni Minna na kumalma, pero paano? Para bang sasabog na ang utal niya sa mga oras na yun. Ang daming nangyayari at sobrang nakakatakot na. "Minna! Alam ko kung gaano ka kabait. Sigurado akong hindi mo kayang panoorin na maging butas-butas ang katawan nina Calixto at Hanbin dahil lang sa mga drug lords na 'yan, tama ba?"Napadaing si Minna. Si Khalil iyon! Umupo siya nang tuwid habang hawak-hawak nang mahigpit ang seatbelt niya. Bubuksan na sana niya ang bintana nang pigilan siya ni Ha

Bago sila maghiwalay sa basement parking, seryosong ibinilin ni Nikolaj si Minna sa dalawa nitong pinagkakatiwalaang tauhan, sina Calixto at Hanbin. "Kahit anong mangyari, buhay niyo ang kapalit. Iuwi niyo siya sa Manila ng ligtas." —Mabilis ang takbo ng itim at bulletproof na SUV sa kahabaan ng madilim na highway palabas ng siyudad. Si Calixto ang nagda-drive habang si Hanbin naman ay nakaupo sa shotgun seat, may nakapatong na assault rifle sa hita nito at dalawang nakasukbit na baril sa bewang. Si Minna ay nakaupo sa likod, yakap-yakap ang sarili at nanginginig sa kaba. Ang kalsadang tinatahak nila ay halos walang ilaw. Puno lang ng matataas na puno ang magkabilang gilid at wala man lang ibang sasakyang dumadaan. Mga trenta minuto na lang sana bago sila makarating sa private airstrip. Pero biglang may sumulpot na isang malaking 10-wheeler truck mula sa isang blind curve sa unahan. Naka-full beam ang ilaw nito at sadyang sumalubong sa lane nila! "Shit! Calixto, ilagan mo!" sig

Pagmulat ni Kasumi, puting kisami ng VIP hospital room ang bumungad sa kanya. Sa may balcony, nakatayo si Aslan at seryosong nakikipag-usap sa cellphone. Nang mapansin nitong gumalaw siya, agad nitong pinatay ang tawag at nagmamadaling lumapit sa kanyang kama."Kasumi," seryoso ngunit malambing na wika ng lalaki. "Kumusta ang pakiramdam mo? May masakit ba sa'yo?"Napapikit ng mariin si Kasumi. "Bakit… Bakit ako nandito?"Nakahinga ng maluwag si Aslan nang marinig ang malinaw na boses ng asawa. Yumuko siya at hinalikan ang pinsgi nito. Isang nakakalokong ngiti ang lumitaw sa kanyang mukha."So, nakalimutan mo na?" panunukso ni Aslan habang nakatitig sa mga labi ni Kasumi. "Kinalimutan mo na kung paano mo ako niyakap at hinalikan pabalik sa loob ng sasakyan kanina habang half-conscious ka? Ayaw mo nga akong bitawan eh."Biglang nag-init ang buong mukha ni Kasumi nang mag-flash back sa utak niya ang nangyari kanina. Naalala niya, naalala niya ang mainit na dibdib nito nang hubarin nito

Agad na tumakbo si Aslan palapit sa asawa at mabilis na lumuhod sa malamig na sahig. Kinuha niya ang asawa at niyakap ng mahigpit.Sobrang lamig nito, kasing-lamig ng yelo ang balat nito at nangingitim na ang mga labi."Kasumi… Baby, gumising ka. Nandito na ako," nanginginig na bulong ni Aslan at paulit-ulit na hinahalikan ang nagyeyelong labi at pisngi nito. "Wag kang matulog, please…"Dahil sa pamilyar na boses at amoy, bahagyang dumilat ang mga mata ni Kasumi. Isang mahinang boses ang lumabas sa mga labi ng babae. "Aslan, s-sobrang lamig…"Mabilis na hinubad ni Aslan ang suit jacket niya at ibinalot ito ng mahigpit kay Kasumi. Binuhat niya ito at idinikit ang mukha niya sa mukha nito para bigyan ito ng init."Shhh… Wag ka nang matakot," piyok na bulong niya, "Iuuwi na kita. Ilalabas na kita rito."Paglabas nila ng cold storage, tiningnan niya si Solomon ng malamig. "Solomon," matigas na utos ni Aslan. "Hanapin mo kung sinong gumawa nito. Gusto ko siyang mamatay."Hindi na niya hin

Halos sumabog na ang dibdib ni Aslan sa sobrang takot. Sa gitna ng nagtataasang chandelier at tumutugtog na classical music sa grand ballroom, iisang bagay lang ang umiikot sa utak niya. Nawawala ang asawa niyang si Kasumi.At sa ganitong klaseng high-society banquet, ang biglaang pagkawala ng isang babae ay madalas nauuwi sa iisang karumal-dumal na rason, may nagpainom sa babae ng kung ano at tinangay ito.Iyon ang pinaka kinatatakutan niyang mangyari.Kinuwelyuhan ni Aslan si Solomon, ang mismong may-ari ng hotel na kinatatayuan nila. Dinuro niya at malamig na nagsaita. "Makinig ka sa akin, Solomon," nanggigigil na banta ni Aslan, "Kapag may nangyaring masama kay Kasumi, isusumpa ko… Pasasabugin ko 'tong buong hotel mo! Dudurugin ko ang negosyo niyo!"Kahit si Solomon ay pinagpapawisan na ng malamig. Kanina lang, nagbibilin pa siya kay Kasumi ng mga reminders para sa event at hindi niya napansing matagal na pala itong hindi nakakabalik mula sa restroom."Aslan, huminahon ka! Tingin

Samantala, sa kabilang banda ng ballroom.Lumapit si Mr. Solomon kay Kasumi, may hawak itong isang maliit na platito na naglalaman ng isang eleganteng dessert."Matcha Snow Cake," nakangiting alok ni Mr. Solomon. "Napansin kong kanina ka pa walang kinakain. Try this. It's their specialty."Nanlaki nang bahagya ang mga mata ni Kasumi. "B-Bakit alam mong paborito ko ang matcha?"Bago pa man makasagot si Mr. Solomon, isang malaking braso ang biglang umakbay kay Kasumi. Mabilis na inagaw ni Aslan ang platito mula sa kamay ng designer."Oh, what a coincidence," sarkastikong tawa ni Aslan, "Paborito rin 'to ng anak ko. Sa parehong taste niyo ni Kasumi at sa taste niyo ng anak ko, baka may dugong Anderson ka rin, Mr. Solomon? Ano sa tingin mo, kapamilya ba kita?"Hindi nagpatinag si Mr. Solomon. Nananatiling kalmado ang ngiti nito. "Sino'ng mag-aakala, Mr. Anderson? Siguro sadyang may mga taong mas bagay lang talaga para sa isa't isa dahil pareho sila ng gusto."Bago pa maging gulo ang pagp

Isang mabilis at marahas na galaw at mahigpit na kinwelyuhan ni Aslan ang ang suit ni Mr. Solomon. Idiniin niya ang lalaki sa pader habang galit na galit sa lalaki. "Gago ka ba?!" gigil na asik ni Aslan habang ang mga mata’y nagliliyab sa poot. "Makinig kang mabuti, Mr. Solomon. Subukan mong hawakan kahit isang hibla lang ng buhok niya… subukan mo siyang agawin sa akin at ipinapangako ko sa lahat ng demonyo sa impyerno, isasama ko ang buong pamilyang Aquino sa hukay! Luluhod kayo sa kangkungan, tandaan niyo iyan!"Binitawan ni Aslan ang kwelyo nito nang padabog. Inayos niya ang kanyang coat, binigyan ng isang huling nakamamatay na tingin si Mr. Solomon at nagmamadaling tumalikod para sundan kung saan man nagpunta si Kasumi.Nang tuluyan nang makalayo si Aslan, hindi napigilan ni Mr. Solomon na mapahalakhak ng malakas sa tahimik na corridor. "Tsk, tsk, tsk. Aslan," natatawang bulong ni Mr. Solomon. "Isang napakagandang babae na handang ibigay sa’yo ang lahat pero anong ginawa mo? Hi

Gutom na siya dahil sa sunud-sunod na drama. Dumiretso siya sa dessert section kung saan nakalatag ang mga macarons at cakes. Akmang kukuha sana siya ng isang slice nang may mag-abot sa kanya ng isang flute ng champagne."I knew it. Hindi talaga ako nagkamali sa'yo."Napalingon si Kasumi, nakatayo sa tabi niya si Mr. Solomon. Pansin niyang mga mata nito ay may kakaibang kislap ng paghanga habang pinagmamasdan siya."Ito pala ang totoong aura ng sikat na genius ng UP," nakangiting dagdag ni Mr. Solomon.Ngumiti si Kasumi at tinanggap ang champagne, bahagyang nakipag-toast sa lalaki. "Masyado niyo po akong pini-praise, Mr. Solomon. Pangako, gagawin ko ang lahat para hindi mapahiya ang Bridal Competition sa Paris."Tinapik ni Mr. Solomon ang balikat niya ng marahan. "Wala akong duda na malalampasan mo pa ako, Kasumi. By the way, alam kong pagod ka na. I asked the chef to prepare some special desserts for you. Tara doon sa VIP table, let's talk about your—"Bago pa man matapos ni Mr. Solo