Novels by Gia Maezy

Malakas na bumukas ang double doors ng Presidential Suite. Sunod-sunod na pumasok ang mga magulang ni Margareth kasama ang dalawang matatandang miyembro ng board of directors ng kumpanya ni Aslan at ilang mga reporters na nag-uunahang kumuha ng litrato.Sunod-sunod ang pag-capture ng camera, si Aslan naman ay nakahiga lang sa kama, nakasandal sa headboard habang naka talukbong ng comforter hanggang dibdib. Sa sahig naman, nakaupo si Margareth na nakabalot lang ng kumot at umiiyak.“Diyos ko po! Margareth! Aslan! Anong nangyari rito?!” exaggerated na sigaw ng Nanay ni Margareth at umaaktong gulat na gulat. Tumakbo ito palapit sa anak at kunwari ay pinoprotektahan.Isa sa mga matatandang board members, si Don Roberto, ay naiiling na lumapit. “Aslan, anong ibig sabihin nito?! Ikaw ang tagapagmana at CEO ng kumpanya natin! Hindi ka pwedeng masangkot sa ganitong klaseng iskandalo! Dahil may nangyari na sa inyo ni Margareth, bilang lalaki, panagutan mo siya! Pakasalan mo si Margareth para p

Sa loob ng Presidential Suite, nanginginig ang buong katawan ni Margareth sa sobrang excitement habang pinagmamasdan ang lalaking pinapangarap niya na nakahiga sa gitna ng king-sized bed. Ilang taon siyang nagpapansin, ilang taon siyang gumawa ng paraan pero ni dulo ng daliri ni Aslan, hindi niya mahawakan. Pero ngayon? Wala na itong ka-laban-laban. “Aslan…” bulong niya habang nakangisi at hinahaplos ang panga ng lalaki. “Ikakasal na si Kasumi. Akin ka na ngayon. Wag kang mag-alala, ipaparamdam ko sa'yo kung paano talaga magmahal ang isang babae.”Dahan-dahan niyang ibinaba ang strap ng suot niyang silk slip dress, hinayaang bumagsak ito sa sahig hanggang sa nakita ang mga kurba niya. Sumampa siya sa kama, idinikit ang sarili sa dibdib ni Aslan at kinuha ang cellphone niya. Kumuha siya ng isang napaka-intimate at malisyosong picture nilang dalawa. Walang pag-aalinlangan, isinend niya ito ng diretso sa numero ni Kasumi. Nilagyan niya pa ng mensahe ito[Kasumi, I won. Akin na siya.

Pagpasok ni Mike sa isang bar, bumulaga sa kanya si Aslan na sunod-sunod ang pagtungga ng alak. Puno ng bakanteng bote ang lamesa nito."Hoy! Gago ka ba?!" Agad na hinablot ni Mike ang braso niya. "Kaka-opera lang ng tiyan mo ah! Gusto mo bang mamatay?! Kapag pumutok ulit 'yan, wala ng makakapagligtas pa sa'yo!"Tinulak siya ni Aslan habang lasing na lasing na nagsalita. "Bitawan mo ako!" Ininom nito ang alak diretso mula sa bote kaya naman ang likido’y tumulo sa mga panga nito at nabasa ang mamahalin nitong polo.Sa sobrang inis, sinuntok ni Mike ang lalaki at inis na sinigawan. "Makinig ka nga, Aslan! Kapag namatay ka rito, sa tingin mo ba iiyakan ka ni Kasumi? Hindi! Mas magiging madali para sa kanya ang magpakasal kay Cohen ngayon! Isasama niya ang mga anak mo at ituturing na tatay ang lalakeng 'yon! Mamatay ka ng dilat ang mata, naiintindihan mo ba?!"Dahil sa suntok, napasalampak si Aslan sa sofa. Hindi na ito lumaban pa. Parang estatwa itong nakahiga habang tumutulo ang luha m

Ilang kilometro pa lang ang nailalayo ng sasakyan nang biglang mapasinghot ang driver. "Sir, may ni-spray po ba kayong pabango? Bakit parang… ang bango-bango bigla sa loob?"Inangat ni George ang braso niya at inamoy ang sarili. "Wala naman. Bakit nga ba amoy bulaklak dito?"Pero hindi pa nagtatagal, naramdaman ni George ang biglang pagbigat ng kanyang talukap. Ang paningin niya ay unti-unting lumabo at nagdilim. Ramdam niya rin ang pag-ikot ng kanyang sikmura kung kaya’t mahina siyang nag-utos sa driver."Jules, itabi mo yung sasakyan…" mahinang utos ni George, pilit na nilalabanan ang antok.Pero bago pa man makatapak sa preno ang driver, isang malakas at nakakabinging tunog ang umalingawngaw.Nawalan ng kontrol ang sasakyan nila at ang huling narinig ni George ay ang pagpito ng mga sasakyan sa paligid bago tuluyang lamunin ng dilim ang kanyang mga mata.Kinabukasan, maagang nagising si Kasumi. Akala niya ay si Cohen ang kumakatok dahil sa tindi at bilis ng doorbell kaya nagmamadali

Agad-agad niyang sinend ang picture sa group chat nina Anton at Mike para mag-yabang.Aslan: "Kita niyo 'to? Ramdam niyo ba 'yung high-value energy ng pamilya ko?"Mike: "Ramdam ko… ramdam ko 'yung pagiging desperado mo. Halatang pilit yung ngiti ni Kasumi eh!”Anton: "Base sa professional experience ko, mukhang hostage crisis 'to. Kawawang Kasumi…"Aslan: "Mamatay kayo sa inggit! Wala kayong ganito!”Mike: "Grabe, anong taon na ba? Proud na proud ka pang maging isang kabit sa sarili mong ex-wife ‘no? Ang kapal din talaga ng pagmumukha ng kaibigan nating ito!"Aslan: "Aanhin ko naman ang hiya-hiya na iyan kung ang kapalit naman ay ang pamilya ko? Embarrassment is nothing, wife is everything."Itinago niya ang phone at mabilis na humabol kay Kasumi. Sa buong byahe pauwi, hindi nawala ang ngiti sa mga labi ni Aslan. Ito ang pinakamasayang araw niya sa loob ng apat na taon.Nang makarating sila sa tapat ng apartment ni Kasumi, hindi niya agad ginising ang tatlong mag-iina na mahimbing ng

Dahil sa taglay na ganda sabayan pa ng suot na matching purple outfits, agad na nakuha ng pamilya ang atensyon ng lahat pagpasok pa lang sa kindergarten. May mga magulang na lumapit at bumati ng may kasamang ngiti. "Ito ba 'yung bagong student na si Kira? Napakaganda naman palang bata!""Ito ba 'yung kuya niya? Napakagwapo rin! Isang lalaki, isang babae… parang nasa inyo na ang lahat!"Pagkarinig sa mga papuri, hindi napigilan ni Aslan na mapangisi. Pinisil niya ang pisngi ni Kira. "Baby, pinupuri ka nina Tito at Tita oh. Anong dapat mong sabihin?"Kumukurap-kurap ang malalaki at itim na mata ni Kira bago mahinang nagsalita. "S-Salamat po…""Hala! Ang cute-cute ng boses niya!" tili ng isang nanay. "Siguradong sobrang saya ng Papa ni Kira. Kung may anak lang akong ganyan kakyut, baka hindi na makatulog ang asawa ko sa sobrang tuwa!"Tumingin si Aslan kay Kasumi saka hinaplos ang buhok ng dalaga sa harap ng lahat. "Swerte ko lang talaga sa asawa ko. Sa kanya nagmana ang mga anak namin

Sa kabilang banda, hindi talaga sanay uminom ng kape si Minna.Kapag uminom siya nito sa hapon, asahan mo na dilat siya buong gabi. Hindi sa ayaw niyang matulog, sadyang hindi lang talaga dalawin ng antok ang sistema niya kapag may caffeine ang katawan niya.Pero ngayon, para lang masubukan at mabuko ang pagpapanggap ni Nikolaj, napilitan siyang inumin ang isang malaking baso ng kape. Kailangan niyang maging alerto. Pagkatapos nilang maghapunan, may pumasok na doktor para kabitan ng IV drip si Nikolaj.Kitang-kita ng dalawang mata ni Minna kung paano itinusok ang mahabang karayom sa likod ng palad ng lalaki. Pinanood niya ang pag-agos ng light yellow na gamot mula sa swero papasok sa ugat nito.Nang makita ang eksenang 'yon, hindi napigilan ni Minna na makaramdam ng guilt at magduda sa sarili niyang hinala. OA lang ba siya? Paano kung totoong nasugutan pala ito? Pero kung totoo man o hindi… malalaman din niya yun mamayang madaling araw.Nang matapos ang pag-drip ng gamot, tahimik na

Pagkalabas ng ospital, hinarap ni Minna ang dalawang bodyguards na may inosenteng ngiti."Hanbin, pwede po bang pakibili niyo ako ng kape diyan sa malapit?" pakiusap niya. Bago pa ito makasagot, binalingan niya si Calixto. "Pwede niyo po ba akong samahan sa pinakamalapit na pharmacy?""Miss Minna, kung kailangan niyo po ng gamot, pwede ko na pong ipa-prescribe 'yan sa mga doktor natin sa loob ng ospital," magalang na sagot ni Calixto sa kanya.Kinagat ni Minna ang ibabang labi, umaarteng nahihiya. "E-Eh kasi, malapit na po yung period ko. 'Yung mga gamot para doonyung bibilhin ko. Kaya mas maganda sana kung sa labas na lang, para hindi na nakakaistorbo sa mga doktor."Nagkatinginan ang dalawang lalaki. Dahil pambabaeng gamot pala ang bibilhin nito hindi na sila nangulit pa."Sige, samahan mo na si Miss Minna, ako na ang bibili ng kape," utos ni Hanbin sa kasama. Dinala naman ni Calixto si Minna sa isang sikat na pharmacy chain na makikita sa halos lahat ng border cities sa Asia.Bago

Nang marinig ni Minna ang ringtone ng phone ni Nikolaj mula sa loob ng silid, hindi na niya pinansin ang pagharang ni Charles sa kanya. Mabilis siyang naglakad papunta sa pinto at malakas itong binuksan!Subalit walang tao…Ang tanging nandoon lang ay ang phone ni Nikolaj na nakapatong sa mesa.Nakahinga nang maluwag si Charles nang makitang walang tao roon. “Buti na lang nakatakas na si Boss!” Iyan ang nasa isip ni Charles pero ang ginhawang naramdaman niya ay biglang naglaho nang dumapo ang paningin niya sa bintana. “Putek. Wala ng kurtina!”Parang piniga ang puso ni Charles dahil sa sobrang kaba. Kapag napansin 'yon ni Minna, buking na silang lahat!"M-Miss Minna!" mabilis at natataranta niyang singit para i-distract ang dalaga. "Labas na po muna tayo para kumain! Siguradong pagbalik natin, tapos na si Boss sa pagpapalit ng dressing niya!"Dahil inosente at walang experience sa buhay si Minna, ni sa hinagap ay hindi pumasok sa isip ng dalaga na ang bilyonaryong naghihingalo ay kak

Kinabukasan, buong araw hindi tumigil ang ulan. Ang tunog ng mga patak ng ulan na humahampas sa mga dahon ng puno sa labas ay nakakarelax. Dahil doon unti-unting nagising si Minna. Pagmulat niya, nakita niya ang mga mga naglalakihang puno sa labas. Medyo lutang pa siya kung kaya’t akala niya’y nananaginip lang siya. Hanggang sa ilang segundo bago nag-sink in sa utak niya na oo nga pala. Wala na siya sa Pinas, nasa ibang bansa nga pala siya. Agad na napabangon si Minna. Paglingon niya sa tabi niya wala si Nikolaj.Dahil doon biglang nanginig ang kanyang katawan at paos na napasigaw. “NIKOLAJ!” Ang hindi niya alam, nasa loob lang pala ng private room si Nikolaj, seryosong nakikinig ng isang international video conference. Walang kahit anong bakas ng bendahe sa katawan nito, nakasuot pa ng isang perpekto at pormal na itim na suit at bumalik ang dating malamig at dominanteng aura nito.Saktong magsasalita na sana ang lalaki matapos ang presentation nang marinig niya ang boses ni Minn

Walang humpay ang ulan sa labas. Malalakas na patak ng tubig ang humahampas sa mayayabong na puno.Pero si Nikolaj? Ang lalaking kilala sa pagiging untouchable at parang isang malakas na agila na walang kinatatakutan, ngayon ay nakakulong sa isang hospital bed, sobrang hina at mukhang bugbog-sarado pa.Parang isang natalong hari na bumagsak sa battleground nito. Nawala ang dating kayabangan at bagsik. Isang nakakaawa ang mukha nito ngayon. Dahan-dahan inangat ni Minna ang kamay niya at malambot na hinawakan ang pisngi ni Nikolaj. Maingat na hinaplos ng hinlalaki niya ang matangos nitong ilong pababa sa maputla nitong labi. Punong-puno ng pag-aalala ang mga mata ni Minna habang nakatingin sa binata. "Nikolaj," malambing niyang bulong sa lalaki subalit wala itong sagot na nakuha."Nikolaj," ulit ni Minna sa malakas na boses. Ngunit wala pa rin siyang sagot na natanggap kay Nikolaj. At nang magtama ang mga mata nila, unti-unting dumilim ang mga mata nito. Familiar kay Minna ang ting

Iniba na ni Rave ang usapan at naging seryoso ang tingin kay Lyndon. "Ang pinakamalaking kalaban natin ngayon ay yung President ng isang charity association dito. Walang iba kung ‘di si Hudson Vargas. Nagtatago sa likod ng isang charity pero isa pala siyang malaking drug lord. Wala pa siyang direct connection sa loob ng bansa natin pero kailangan nating mag-ingat. Isa pa yung second-in-command ng mafia na pinatay ni Nikolaj noon? Tatay iyon ni Hudson, alam mo ba? Si Leo Vargas. Kahit na mafia boss yung tatay niya, hindi 'yon nagbebenta ng droga. In fact, against pa nga siya roon."Isang malamig na ngisi ang pinakawalan ni Lyndon. "Hindi nga siya nagbenta ng droga, pero p*t*ng*n* naman, siya yung isa sa apat na mastermind ng cyber scam at human trafficking! Deserve niyang mamatay!"Tumango si Rave sa sinabi ni Lyndon. "Totoo. Droga o scam, parehong dapat mamatay. Pero mas malala yung anak niya. Si Hudosn, halos gawin na ang lahat, droga, scam at organ trafficking pa. Isang literal na d

Kasalukuyang inaayos ni Riona ang mga dokumentong ipinadala ni Ezequiel nang biglang mag-ring ang cellphone niya. Isang Unknown Number yun. Matagal niya itong tinitigan bago niya napagpasyahang sagutin. "Riona… A-Ako 'to." Kahit hindi nagpakilala, kilalang-kilala niya ang boses ng lalaki. Alam niyang si Magnus yun ang nasa kabilang linya. Bahagyang kumunot ang noo ni Riona pero nanatili siyang tahimik. Gaya ng script na ni-rehearse nila ni Clara, nagsimulang magpaliwanag si Magnus. "Riona, alam kong galit ka… Kasalanan ko iyon, hindi ko na-handle ng maayos 'yung sitwasyon. Pero 'yung tungkol sa ilang milyong nasa card natin… Let me explain. Ginamit ko lang 'yung pera para sa isang short-term investment at kaka-break even lang nito! Wala akong ginalaw ni isang kusing doon! Pera yung tungkol naman sa kasal natin, Riona. Sa tingin mo ba ibibigay ko 'yon sa iba? Alam mo naman kung gaano kita kamahal ‘di ba?"Idiniin talaga ni Magnus ang salitang kasal habang kinakabahang nakikiramd

Makalipas ang tatlong araw, bumukas ang main door ng mansyon ng mga Valencia. Pumasok si Clara, hila-hila ang maleta niya, fresh na fresh pa ang bruha at amoy araw galing sa bakasyon niya sa Boracay. Pero pagtapak niya sa sala, literal siyang napaurong. Nakatayo doon si Magnus parang isang taong nawalan ng katinuan. Gusot-gusot ang damit, sabog ang buhok, nangingitim ang ilalim ng mga mata at balisa itong nagpapabalik-balik sa paglalakad. Ang dating gwapo at perpektong CEO na nakilala niya ay parang naging isang taong-grasa sa loob ng sarili nitong bahay!Ang matinding panic na tatlong araw na itong blinock ni Riona, dinagdagan pa ng nagkapatong-patong na problema sa kumpanya, ay ginawang isang desperadong hayop si Magnus. Nang makita nitong nakatayo sa pinto ang babaeng dahilan ng lahat ng kamalasang ito, sumabog ang galit na kanina pa nito pinipigilan. "At bakit ngayon mo lang naisipang umuwi?!" bulyaw ni Magnus, umalingawngaw ang malaking boses nito sa buong bahay. Ni hindi nit

Sa kabilang banda, sabog na sabog na si Magnus. Tambak na ang mga papeles sa desk niya, sunod-sunod ang mga disastrous na meetings at pakiramdam niya ay sasabog na ang utak niya sa dami ng problemang iniwan ni Riona sa kanya. Saktong tumunog naman ang phone niya habang nagpipirma ng mga dokumento. Pagtingin niya ang ina niya pala, agad niya itong sinagot. Imbis na magsalita ito, sumalubong agad ang nag-iiyak at nagpapanic na boses ng matanda. "Magnus! Umuwi si Riona! Kumuha siya ng mga gamit tapos umalis agad! Nakita niya si Carcar! Nakita niya 'yung bata, Magnus! Sobrang lungkot ng mga mata niya bago siya umalis! Alam na niya ang lahat!"Para bang pinagbagsakan ng langit si Magnus nang marinig ang sinabi ng ina. Agad na bumagsak ang panga niya’t unti-unting nanlamig ang buong katawa. Mabilis siyang tumayo, kinuha ang susi ng kotse at parang baliw na nag-drive pabalik ng mansyon! Pagpasok niya ng bahay, sumalubong sa kanya ang makalat na sala at ang namumutla niyang nanay. "Nasaan

Agad na sumakay si Clara sa isang naka-book na Grab car. Habang pinapanood niya ang kalsada na mabilis na dumadaan, isang demonyitang ngiti ang gumuhit sa mga labi niya. Kinuha niya ang cellphone niya at nag-scroll. Kaka-book niya lang ng flight papunta sa isang luxury tropical resort sa Boracay. Kailangan niya ng break! Kailangan niyang makatakas sa nakakasakal na bahay ng pamilyang yun. At kailangan niyang turuan ng leksyon ang matandang demonyita na kinamumuhian niya. Kung hindi niya gagawin 'to, hindi kailanman mai-a-appreciate ng matanda ang halaga niya! “Bahala sila sa gulo nila!” isip-isip ni Clara. “Tutal, gusto pala ni Magnus na intindihin niya ang matandang yun at mag-adjust siya Eh ‘di kayo magsama kayo! Tignan natin kung hindi magkagulo 'yang bahay na 'yan kapag wala siya! Tsaka, susubukan rin niya kung sino bang mas hahanapin ng anak niya. Ang lola ba nito o siya!”—Isang linggo na ang nakalipas simula nang mag-umpisa si Riona sa exchange program niya sa Cebu. Sa sob

Gabing-gabi na pero bukas pa rin ang ilaw sa study room ni Magnus. Minamasahe niya ang nananakit niyang sintido dahil sa sobrang nararamdaman stress lately. Ang liwanag mula sa computer screen ay lalong nag palitaw sa matinding pagod at eyebags niya. Kinuha niya ang cellphone niya. Ilang beses na siyang nagpapadala ng messages kay Riona pero kahit isa, hindi naman ito nagrereply sa kanya. Ang masaklap pa, ang ilang magagaling na empleyado—tulad nina Agnes ay basta-basta na lang nag-resign para sumunod kay Riona sa Cebu! Iniwan ng mga ito sa ere ang napakaraming projects ng Valencia Corporation! Para kay Magnus, sobrang unfair at hindi tama ang ginawa ng mga ito. Dapat man lang sana nag-iwan sila ng mga taong mag-a-assist sa kanya para hindi siya natatabunan ng mga demands ng malalaking kliyente ngayon!Hindi niya inakala na ganito pala kahirap i-handle ang trabahong dati ay hawak lang ni Riona. Ang daming kliyente ang nagba-back out dahil kay Riona lang sila may tiwala! Dahan-daha

Kinagabihan, matapos ang shift, inayos ni Riona ang desk niya at naglakad papunta sa elevator. Pagpindot niya ng down button agad na bumukas ang pinto. Natigilan si Riona nang makitang nasa loob si Ezequiel. Nakatayo ito ng tuwid, ang kamay ay nasa loob ng bulsa ng slacks at ang isang kamay ay may hawak na cellphone. Ang perpekto at malamig nitong mukha ay nakatutok lang sa screen. Narinig nito ang pagbukas ng pinto pero ni hindi man lang nag-angat ng tingin. “Kaya pala walang sumasakay na empleyado,” sa isip ni Riona. “Sino ba namang may lakas ng loob na makasiksikan ang halimaw na 'to sa iisang elevator?”Nag-alangan siya ng isang segundo pero pumasok din agad siya. "Good evening, Mr. Arguijo. What a coincidence," pormal at maingat niyang bati sa lalaki.Ni hindi man lang gumalaw ang mga pilikmata ni Ezequiel. Parang wala itong narinig o nagbibingi-bingihan lang siguro. Nakaramdam ng hiya si Riona pero pinagsawalang-bahala niya na lang. Baka masyado lang naka-focus ang lalaki