Novels by Ansaya Thongsook

“อืม ว่าแต่ของมาครบใช่ไหมผมขอเช็คหน่อย” ทางคุณเหลียวเฟยหลงจึงขอเช็คของจนลูกน้องของผมเปิดผ้าผืนใบใหญ่และทางคุณเหลียวเฟยหลงจึงมาดูด้วยตนเอง “อืม โอเค เฮ้ย! พวกมึงยกของไปได้เลย…” “แล้วธุรกิจของคุณเครื่องประดับอัศวภัชรเป็นยังไงบ้างล่ะตอนนี้” “ดีครับ เดือนหน้าผมจะมีงานประมูลเครื่องประดับถ้าคุณว่างผ

“เฮียคะ เป็นอะไรรึเปล่าไหมคะหนูเห็นเฮียดูหน้าเครียด ๆ มีอะไรบอกหนูได้นะคะ” ฉันถามเจาเผื่อเขาจะได้ระบายสิ่งที่เจาเครียดออกมา “อ๋อ แค่เรื่องงานนิดหน่อยครับ ไม่มีอะไรหรอก” “ค่ะ…” “ครับ อ้อ! เฮียลืมบอกเลยว่าเดือนหน้าบริษัทเฮียมีงานประมูลเครื่องประดับเฮียจะพาหนูเข้างาน เพราะเฮียอยากให้หนูไปด้วย”

“ไอ้บลู เดือนหน้าบริษัทกูมีจัดงานประมูลเครื่องประดับของอัศวภัชรมึงมาด้วยนะ” “เออ ๆ กูไปอยู่แล้วเดี๋ยวกูรอการ์ดเชิญเข้างานแล้วกัน” “ได้…” “ว่าแต่…มันมางานมึงไหม งานประมูล” เมื่อพี่บลูคุยกับเขาแต่ฉันไม่รู้ว่าเขาจะคุยเรื่องอะไรกันและฉันไม่รู้ว่าเขากำลังหมายถึงใคร “มา…กูเลยชวนมึงมางานด้วย” “เอ

“ไม่ได้ เฮียไม่อนุญาตเพราะเฮียไม่อยากให้คนเห็นเรือนร่างของหนูแม้แต่สะดือของหนูเฮียก็หวง…” “-_-” แต่เสื้อฉันมันไม่ได้สั้นขนาดนั้นนะแต่ทำไมเขามาว่าเสื้อฉันด้วยล่ะ “ก่อนออกไปหาไรทานหนูต้องเปลี่ยนชุดด้วยนะครับ ห้ามใส่ชุดนี้ถ้าจะใส่ใส่ให้เฮียดูคนเดียวเท่านั้น…” “โถ่~ เฮียอ่า~ เฮียไม่เข้าใจแฟชั่นเหร

“หนูรู้ค่ะ แต่เฮียอย่าทำแบบนี้อีกแล้วเฮียกลับมาเฮียคงขับรถไวมากเลยใช่ไหมคะ ถ้าไม่ขับไวคงไม่ถึงบ้านไวขนาดนี้” “ครับ…” ฉันเห็นสีหน้าหง่อยของเขาที่ฉันว่าเขาแต่มันก็สมควรว่านะเขาขับรถไวเกินไปฉันกลัวว่าเขาจะเกิดอุบัติเหตุด้วยแฟนทั้งคนฉันก็ต้องเป็นห่วงสิ… “งั้นแกก็ไปนั่งเฝ้าที่บริษัทพี่พยัคฆ์เลยสิ ถ้า

[Im Talk] ช่วงที่เขาไปทำงานบีมจึงมาเที่ยวเล่นบ้านของฉันเพราะทั้งฉันและบีมต่างเหงาพอ ๆ กันและฉันเริ่มที่จะปรับตัวได้แล้วเมื่อก่อนฉันมัวแต่ทำงานไม่มีเวลาได้เจอใครแต่ปัจจุบันนี้เหมือนฉันได้พักผ่อนได้เจอเพื่อนและได้พูดคุยกันในชีวิตประจำวันและเมื่อกี้เขาก็ทักมาหาฉันว่าเหงาและส่งรูปโต๊ะทำงานที่มีเอกสารก