Novels by ม่านตุลา

“เฮียพายุ...”ฉันเค้นเสียงเรียกชื่อพี่ชายออกไปเบาหวิว น้ำเสียงสั่นเครือราวกับพร้อมจะขาดใจ ร่างสูงบนขั้นบันไดชะงักฝีเท้าไปเสี้ยววินาที แต่ก็ไม่ได้หันกลับมาสบตาฉันตามที่หวัง เฮียทำเพียงแค่หยุดนิ่ง ก่อนจะตัดสินใจก้าวเดินขึ้นชั้นบนต่อไป เสียงประตูห้องนอนที่ปิดกระแทกตามหลังดังก้องกังวาน มันคือเสียงที่ตอกย้ำการตัดขาดความสัมพันธ์ที่ชัดเจนและเลือดเย็นที่สุดฉันทิ้งตัวลงนั่งกองกับพื้นไม้เย็นเฉียบหน้าประตูบ้านทันที น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ตลอดทางไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้อีกต่อไป มันไม่ใช่การร้องไห้ฟูมฟายเอาแต่ใจเหมือนเมื่อก่อน แต่เป็นการร้องไห้ที่เงียบเชียบและโดดเดี่ยวที่สุด ตอนนี้ฉันไม่ได้สูญเสียแค่ผู้ชายใจร้ายที่เป็นคนรักไป แต่ฉันกำลังจะสูญเสียพี่ชายเพียงคนเดียวที่คอยปกป้องฉันมาตลอดชีวิตไปด้วยเช้าวันต่อมา บ้านที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะกลับถูกปกคลุมด้วยความตึงเครียดจนอึดอัดแม่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ แต่พอเห็นใบหน้าเรียบตึงไร้ความรู้สึกของลูกชายคนโต ประกอบกับสภาพตาบวมเป่งจากการร้องไห้อย่างหนักของฉัน แม่ก็ทำได้แค่ถอนหายใจยาวและเลือกที่จะเก็บความสงสัยไว้ในใจโต๊ะอาหารเช้ากลายเป็นสนามรบที่

“เฮียพายุ หยุดนะ พายขอร้องล่ะ”ฉันร้องสุดเสียงด้วยความตื่นตระหนก พุ่งตัวเข้าไปแทรกกลาง กางแขนขวางกั้นระหว่างผู้ชายสองคนนั้นไว้ทันที“ถอยไปให้พ้นเลยพาย” เฮียพายุกัดฟันพูด แววตาของพี่ชายแดงก่ำไปด้วยความโกรธแค้นและน้ำตาแห่งความผิดหวัง “เรื่องนี้เป็นเรื่องของกูกับมัน พายไม่เกี่ยว ถอยไป”“พายไม่ถอยเด็ดขาดค่ะเฮีย” ฉันยืนยันเสียงแข็งทั้งน้ำตา พยายามกางแขนออกกว้าง ใช้ร่างกายตัวเองเป็นโล่กำบังให้พี่ไต้ฝุ่นที่ตอนนี้กำลังใช้แขนยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงขอบเตียงอย่างทุลักทุเล“ไอ้พายุ”พี่ไต้ฝุ่นเรียกชื่อเพื่อนสนิทด้วยเสียงที่แหบพร่าและสั่นสะท้าน เขายกหลังมือขึ้นปาดเลือดที่มุมปากตัวเองลวกๆ “มึงใจเย็นก่อนดิวะ”“มึงกล้าบอกให้กูใจเย็นเหรอวะไอ้เหี้ย” เฮียพายุแค่นหัวเราะเยาะอย่างบ้าคลั่ง “มึงแอบแดกน้องสาวกูลับหลัง หยามเกียรติกูขนาดนี้ แล้วมึงยังมีหน้ามาบอกให้กูใจเย็นเนี่ยนะ ไอ้เพื่อนเวร”“กูผิดเอง กูขอโทษจริงๆ”“คำขอโทษของมึงตอนนี้มันชดใช

“เฮียพายุ”“เฮียถามอยู่นะพาย” พายุภัทรตะโกนลั่นด้วยความโกรธ โกรธที่น้องสาวซึ่งเขารักสุดหัวใจยังเลือกปิดปากเงียบ ปกป้องไอ้สารเลวทั้งที่ตัวเองเจ็บปวดเจียนตาย “ตอบคำถามเฮียมาเดี๋ยวนี้ ว่าของของน้องมันไปตกอยู่ในห้องเพื่อนสนิทเฮียได้ยังไง พูดออกมาซะที ต้องให้เฮียบ้าตายก่อนหรือไงถึงจะพูด พายกับไอ้ฝุ่นทำเรื่องอะไรลับหลังเฮีย”น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้พังทลายไหลอาบสองแก้มอย่างไม่อาจกักเก็บได้อีกต่อไป“พายขอโทษค่ะเฮีย” ฉันทำได้เพียงร้องไห้โฮ สารภาพความผิดซ้ำไปซ้ำมาด้วยความรู้สึกผิดจับใจ “พายขอโทษเฮียพายุจริงๆ ค่ะ พายขอโทษ”“จะมาขอโทษเฮียเรื่องอะไรพาย บอกความจริงมาให้หมด”“พายกับพี่ไต้ฝุ่น พวกเรา” ฉันหลับตาปี๋ กลั้นใจระเบิดคำสารภาพที่แสนน่าสมเพชออกไป “พวกเราแอบคบกันค่ะเฮีย”คำว่าคบกันที่ฉันเลือกหยิบมาอ้างในเวลานี้ช่างเป็นตลกร้ายที่แสนขมขื่นสิ้นดี ในเมื่อผู้ชายที่เป็นเจ้าของชื่อเพิ่งจะเอามีดมากรีดหัวใจและตอกหน้าฉันกลับมาอย่างเลือดเย็นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ว่าเ

เสียงลูกบิดประตูห้องนอนถูกบิดเปิดออกอย่างแรงโดยปราศจากการเคาะเตือนตามมารยาท มันดังสนั่นในโสตประสาทที่กำลังอื้ออึงของฉันราวกับฟ้าผ่า และทำลายความหวังลมๆ แล้งๆ ที่พยายามหลอกตัวเองว่าเรื่องราวบัดซบทั้งหมดที่เพิ่งพบเจอเป็นเพียงฝันร้ายตื่นหนึ่ง ฉันผวาสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ รีบหันขวับไปมองบานประตูทันที หัวใจเต้นระรัวรุนแรงราวกับกลองรบร่างสูงใหญ่ของเฮียพายุยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น กรอบประตูที่เคยกว้างขวางกลับดูคับแคบไปถนัดตาเมื่อถูกร่างกายซึ่งกำลังแผ่รังสีอำมหิตขวางกั้นเอาไว้ แสงไฟสลัวจากโถงทางเดินด้านนอกสาดกระทบใบหน้าครึ่งหนึ่งของพี่ชาย เผยให้เห็นโครงหน้าคมเข้มที่เรียบตึงและเคร่งเครียดจนเส้นเลือดบริเวณขมับปูดโปนอย่างเห็นได้ชัด แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในเวลานี้กลับเป็นดวงตาของเขา ดวงตาคมกริบคู่เดิมที่มักจะทอประกายอบอุ่นและฉายแววเอ็นดูฉันเสมอมา ตอนนี้มันแปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็น ว่างเปล่า และเหี้ยมเกรียมอย่างลึกล้ำ เฮียพายุมองฉันที่กำลังนั่งตัวสั่นเทาอยู่บนเตียงด้วยสายตาของคนแปลกหน้าที่พร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่งตรงหน้าให้พังพินาศ“เฮียพายุ” ฉันละล่ำละลักเรียกช

แต่โลกกลมๆ ใบนี้ก็มักจะชอบเล่นตลกและกลั่นแกล้งคนใจพังอยู่เสมอ ในที่สุดสถานการณ์ที่ฉันกลัวที่สุดก็มาถึงจนได้ เราบังเอิญต้องมาประจันหน้ากันตรงๆ ที่โถงทางเดินกว้างของตึกกิจกรรมรวม ซึ่งเต็มไปด้วยนักศึกษาเดินพลุกพล่านสวนกันไปมาร่างสูงโปร่งของพี่ไต้ฝุ่นที่ฉันเคยเฝ้าคิดถึงอยู่ทุกลมหายใจ ตอนนี้กลับดูเหมือนก้อนหินขนาดยักษ์ที่หล่นลงมาทับช่องทางเดินหายใจของฉันจนอึดอัด พี่ไต้ฝุ่นเองก็ดูตกใจไม่น้อยที่เจอฉันตรงนี้ สองเท้าของเราชะงักพร้อมกันโดยอัตโนมัติราวกับนัดกันไว้มวลอากาศรอบตัวเราเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบและหนักอึ้งขึ้นมาทันทีจนน่าขนลุกฉันเลือกที่จะเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีก่อน ฉันรีบก้มหน้ามองพื้น แกล้งทำเป็นเปิดกระเป๋าสะพายรื้อหาของอย่างรนราน พยายามเร่งฝีเท้าเบี่ยงตัวหลบผ่านร่างของเขาไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ในจังหวะที่เดินสวนกัน ฉันกลับสัมผัสได้ถึงสายตาของเขาที่มองตรงมา แววตาคมคู่นั้นฉายความรู้สึกผิดและความอึดอัดใจออกมาอย่างปิดไม่มิด พี่ไต้ฝุ่นยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมตรงนั้น ทว่าเขาไม่ได้เอ่ยปากทักทายหรือเรียกชื่อฉันออกมาเลยแม้แต่คำเดียวความเงียบงันแสนทรมานท

ประโยคบอกเลิกแสนเลือดเย็นที่ตอกย้ำว่าเขา ‘ไม่ได้รักฉันเลยสักนิด’ มันไม่ได้ปลิวหายไปกับเครื่องปรับอากาศที่เย็นเฉียบในห้องชุดหรูของเขา และไม่ได้จางหายไปพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์โปรดที่ผสมปนเปกับกลิ่นเหล้าวิสกี้ แต่มันกลับควบแน่นกลายเป็นก้อนน้ำแข็งแหลมคม ที่พุ่งเข้ามากรีดแทงลึกลงไปในขั้วหัวใจของฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างโหดร้ายพี่ไต้ฝุ่นยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ร่างสูงโปร่งที่ฉันเคยโหยหาและอยากซุกตัวเข้าหาในยามค่ำคืน ตอนนี้กลับแปรสภาพเป็นเพียงรูปสลักน้ำแข็งที่ไร้หัวใจและปราศจากความรู้สึกใดๆ ดวงตาคมกริบที่เคยทอประกายอบอุ่นปนเจ้าเล่ห์เวลาที่เราอยู่ด้วยกันตามลำพัง ตอนนี้มันกลับว่างเปล่า มืดมน และเยือกเย็นจนน่าหวาดกลัวส่วนลึกในใจของฉันร่ำร้องว่าฉันควรจะฟูมฟาย กรีดร้องออกมาให้สุดเสียง ควรจะถลาเข้าไปทุบตีแผงอกของเขาเพื่อระบายความอัดอั้น หรือไม่ก็ควรจะคุกเข่าลงอ้อนวอน ร้องขอความเห็นใจและความรักจากผู้ชายใจร้ายคนนี้แต่ในความเป็นจริงอันแสนโหดร้าย ฉันกลับก้าวขาไม่ออก ทำได้แค่นิ่งอึ้งและขยับตัวไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียวร่างกายของฉันชาหนึบไปทุกสัดส่วนตั้งแต