รักโคตรร้าย ของไต้ฝุ่น

“เขาเป็นเหมือนอากาศที่ฉันหายใจเข้าออก เขาน่าสนใจจนฉันละสายตาไปจากเขาไม่ได้เลยจริงๆ”

ประโยคนี้ดังก้องอยู่ในหัวของฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า โลกของฉันซึ่งเคยประกอบด้วยเฉดสีพาสเทลที่ปลอดภัยและคุ้นตามาตลอดสิบแปดปีเต็ม กำลังถูกแต่งแต้มด้วยสีสันที่ฉันไม่เคยรู้จัก สีที่เจิดจ้า ร้อนแรง และแฝงไว้ด้วยความอันตรายจนยากจะต้านทานไหว

ฉันชื่อพิมพาย หรือที่ทุกคนเรียกสั้นๆ ว่าพาย ชีวิตของฉันในฐานะนักศึกษาปีหนึ่งแห่งคณะนิเทศศาสตร์ กำลังดำเนินไปบนเส้นทางที่ราบเรียบราวกับผิวน้ำในทะเลสาบ ฉันรักความสงบ รักการหมกตัวอยู่กับหนังสือกองโตและโลกส่วนตัวที่ไม่มีใครกล้าล่วงล้ำ แต่โลกอันเงียบสงบของฉัน มักจะถูกพังทลายลงราบคาบเสมอเมื่ออยู่ในบ้านรัตนสกุล โดยเฉพาะเมื่อพี่ชายเพียงคนเดียวของฉันเดินทางกลับมาจากมหาวิทยาลัย

เสียงกระหึ่มของเครื่องยนต์บิ๊กไบก์ดังแหวกความเงียบสงบมาแต่ไกล มันคือสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่บอกให้รู้ว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะพัดเข้าถล่มบ้าน เสียงเครื่องยนต์ถูกบิดเร่งจนดังลั่นก่อนจะดับวูบลงที่หน้าประตูรั้ว ตามมาด้วยเสียงทุ้มห้าวที่ตะโกนเรียกชื่อฉันดังลั่นราวกับต้องการจะประลองพลังเสียง

“ยัยพาย หลบอยู่มุมไหนของบ้าน ออกมาหาเฮียเดี๋ยวนี้”

พายุภัทร หรือพี่พายุ พี่ชายผู้มีชื่อเดียวกับปรากฏการณ์ธรรมชาติอันเกรี้ยวกราดและเขาก็มีนิสัยเช่นนั้นจริงๆ เขาคือศูนย์รวมของความแข็งแกร่ง ความห่าม ดิบ และความหวงน้องสาวที่เข้าขั้นโคม่า เราอายุห่างกันสามปี แต่ด้วยความที่เขาเกิดก่อนเพื่อนในรุ่นเดียวกันและมีความเป็นผู้นำสูงปรี๊ด ทำให้เขามักจะทำตัวเป็นผู้ปกครองคนที่สามของฉันไปโดยปริยาย

ฉันถอนหายใจยาวพลางพับมุมหนังสือเล่มหนา ก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานไม้สักตัวสวยในห้องนั่งเล่น ร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปวิศวกรรมเครื่องกลสีเข้มที่เปื้อนคราบน้ำมันจางๆ ก้าวอาดๆ เข้ามาในบ้าน รูปร่างสูงใหญ่ล่ำสันถึงหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตรของเขา แทบจะบดบังแสงสว่างจากบานประตูจนหมดสิ้น ผิวสีน้ำผึ้งกร้านแดดตัดกับโครงหน้าคมเข้ม คิ้วหนาพาดเฉียง และดวงตาคมกริบที่มักจะอ่อนแสงลงเสมอเมื่อทอดมองมาที่ฉัน

“เสียงดังโวยวายอีกแล้วนะเฮีย พายอ่านหนังสืออยู่นะ” ฉันแสร้งทำหน้ายุ่งและบ่นอุบอิบ ทั้งที่รู้ดีว่ามันไม่เคยระคายผิวคนตรงหน้าเลยสักนิด

“อ่านอะไรนักหนา วันหยุดทั้งทีหัดพักบ้างเถอะเรา” เขาพูดพลางวางมือแกร่งลงบนศีรษะฉันแล้วขยี้กลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มอย่างแรงจนมันยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ซึ่งนี่คือวิธีแสดงความรักในแบบฉบับฮาร์ดคอร์ของเขา “ไปหาน้ำเย็นๆ มาให้เฮียหน่อยสิ ร้อนจะตายชัก แล้วเดี๋ยววันนี้พวกเพื่อนเฮียจะมาทำโปรเจกต์ที่บ้านนะ อย่าทำตัวเกะกะล่ะเข้าใจไหม”

นี่คือคำสั่งประกาศิตที่แฝงมาในรูปแบบประโยคบอกเล่าซึ่งฉันได้ยินจนชินชา กลุ่มเพื่อนของพี่พายุคือกองทัพนักศึกษาวิศวกรรมเครื่องกล ที่มักจะพกพาความวุ่นวาย เสียงเอะอะโวยวาย และข้าวของระเกะระกะมาสู่บ้านของเราเสมอ พวกเขาเป็นกลุ่มก้อนของความดิบเถื่อน กวนประสาท แต่ก็เปี่ยมไปด้วยพลังงานล้นเหลือที่ทำให้บ้านมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

ฉันพยักหน้ารับคำสั่งอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าครัวเพื่อหยิบเหยือกน้ำเย็นและแก้วหลายใบเตรียมไว้ต้อนรับแขก ขณะที่เสียงอึกทึกครึกโครมจากกลุ่มเพื่อนของเขาก็เริ่มดังแว่วมาจากหน้าประตูบ้าน เป็นสัญญาณเตือนว่ากองทัพพายุลูกใหม่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาแล้ว

และในวินาทีนั้นเองที่พายุลูกใหญ่ได้พัดพาไต้ฝุ่นลูกหนึ่งให้เข้ามาถล่มทลายในชีวิตของฉัน

ฉันเดินประคองถาดใส่น้ำและแก้วกลับออกมาที่ห้องนั่งเล่น กลุ่มเพื่อนของพี่พายุราวสี่ห้าคนกำลังทิ้งตัวลงบนโซฟาและพื้นพรมอย่างคุ้นเคยราวกับเป็นบ้านของตัวเอง เสียงหัวเราะและการสบถหยอกล้อด้วยภาษาพ่อขุนรามดังลั่น ฉันก้มหน้าก้มตาพยายามจะวางถาดลงบนโต๊ะกระจกตัวเตี้ยอย่างเงียบเชียบที่สุด เพื่อที่จะได้รีบปลีกตัวกลับไปหลบอยู่ในมุมปลอดภัยของตัวเองตามเดิม

แต่แล้วจังหวะที่ฉันเงยหน้าขึ้น สายตาของฉันก็ปะทะเข้ากับใครคนหนึ่งที่ไม่ได้ลงไปนั่งคลุกคลีรวมกลุ่มอยู่กับคนอื่นๆ เขายืนล้วงกระเป๋ากางเกงพิงกรอบประตูที่เชื่อมไปยังสวนหลังบ้าน ร่างสูงโปร่งทว่าดูแข็งแกร่งนั้นโดดเด่นสะดุดตาแม้จะยืนอยู่อย่างเงียบๆก็ตาม

เขาคือ ภูริภัทร หรือที่ทุกคนในคณะต่างเรียกขานเขาว่า ไต้ฝุ่น

วินาทีแรกที่นัยน์ตาของฉันสบเข้ากับเขา โลกทั้งใบเหมือนถูกกดปุ่มหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เขาสูงน้อยกว่าพี่พายุเพียงนิดเดียว แต่รูปร่างสมส่วนนั้นเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่ซ่อนรูปอยู่ภายใต้เสื้อยืดสีดำสนิทพอดีตัวและกางเกงยีนส์สีซีดขาดเข่า ผิวขาวจัดแต่ดูสุขภาพดีแบบผู้ชายที่ชอบทำกิจกรรมกลางแจ้ง ขับให้โครงหน้าคมคายของเขาดูโดดเด่นจนแทบหยุดหายใจ จมูกโด่งเป็นสันตรง รับกับริมฝีปากหยักลึกได้รูป ผมสีดำขลับที่ดูเหมือนจะแค่เสยลวกๆ อย่างไม่ตั้งใจกลับดูเท่และมีสไตล์อย่างร้ายกาจ

ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาและกระชากหัวใจของฉันไปกองอยู่แทบเท้าเขาที่สุดคือดวงตาคู่นั้น นัยน์ตาสีนิลที่ซุกซ่อนความอันตรายและความเจ้าเล่ห์เอาไว้มิดชิดภายใต้แพขนตางอนหนา เมื่อเขารับรู้ได้ถึงการจ้องมองอย่างเสียมารยาทของฉัน เขาก็หันมาสบตาฉันตรงๆ ริมฝีปากหยักสวยกระตุกยิ้มขึ้นที่มุมปากเพียงนิด เผยให้เห็นเขี้ยวเล็กๆ ที่ยิ่งเพิ่มเสน่ห์ร้ายกาจจนฉันรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว

“นั่นน้องพายใช่ไหมวะ ไม่เจอกันพักเดียว โตเป็นสาวแล้วนี่หว่า แถมสวยซะด้วย” หนึ่งในกลุ่มเพื่อนของพี่พายุเอ่ยแซวขึ้นเสียงดัง ทำลายภวังค์อันตรายที่ฉันกำลังจมดิ่งลงไปจนแตกกระจาย

พี่พายุหันขวับมาตวัดสายตาดุจัดใส่ฉันทันที “บอกแล้วไงว่าอย่ามาเกะกะแถวนี้ เอาน้ำมาวางแล้วก็รีบกลับไปอ่านหนังสือเลยไป”

ฉันรีบวางถาดลงบนโต๊ะด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย รู้สึกถึงมวลความร้อนที่แล่นริ้วขึ้นมาเห่อร้อนบนสองแก้ม พี่ไต้ฝุ่นค่อยๆ ดันตัวออกจากกรอบประตูแล้วเดินนวยนาดเข้ามาสมทบกับกลุ่มเพื่อน เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าของเขาเอ่ยขึ้นแทรกบรรยากาศ

“ใจร้ายกับน้องจังวะไอ้พายุ น้องสาวมึงออกจะน่ารัก”

คำว่าน่ารักที่หลุดรอดออกมาจากริมฝีปากของเขา มันให้ความรู้สึกรุนแรงและแตกต่างจากคำชมของคนอื่นๆ อย่างสิ้นเชิง ลิ้นของฉันเหมือนถูกแช่แข็งจนแข็งทื่อ สมองประมวลผลคำพูดใดๆ ไม่ออก ได้แต่ก้มหน้างุด ซ่อนใบหน้าที่แดงจัดแล้วรีบสาวเท้าเดินหนีกลับมาที่โต๊ะหนังสือของตัวเองอย่างรวดเร็ว