The Billionaire's Forgotten Seed
"He lost the memory of that fateful night to the shadows. Little does he know, that forgotten encounter left behind a heartbeat he never expected to hear."
Isang gabi lang ang kailangan para magbago ang mundo ng pianist na si Aria Santos. Isang gabi sa piling ng mailap at makapangyarihang bilyonaryo na si Xavier Knight. Pero bago pa masundan ang kanilang mainit na pinagsamahan, isang malagim na aksidente ang bumura sa lahat—pati na sa pangalan ni Aria sa alaala ni Xavier.
Limang taon ang lumipas. Si Aria ay hindi na ang mahinang babaeng basta na lamang tinalikuran. Siya ay naging isang matatag na single mother at isang hinahangaang pianist. Pinalaki niya ang kanyang anak na si Axel nang mag-isa, bitbit ang dignidad at ang pangakong hinding-hindi na muling aasa sa lalaking nakalimot sa kanila.
Ngunit sa isang marangyang anniversary event ng Knight Industries, muling magtatagpo ang kanilang mga landas. Habang ang bawat nota ng piano ni Aria ay bumibihag sa puso ng mga panauhin, isang aksidenteng pagkabangga sa hallway ang magaganap sa pagitan ng bilyonaryo at ng isang limang taong gulang na batang lalaki.
Sa isang sulyap, napatigil ang mundo ni Xavier. Ang batang nasa harap niya ay hindi lang basta estranghero—ito ay ang kanyang "carbon copy."
Mapapanatili ba ni Aria ang kanyang pader ng pagtanggi, o sadyang ang dugo na ang maghahanap sa sarili nitong pinagmulan? Sa mundong puno ng sikreto at kapangyarihan, hanggang saan kayang protektahan ng isang ina ang kanyang anak mula sa lalaking kinalimutan sila, ngunit ngayon ay pilit na bumabalik para angkinin ang lahat?
Read
Chapter: EPILOGO: ANG HULING NOTAAria’s POV Ang presensya ni Elena sa loob ng ospital ay parang isang malamig na haplos ng kamatayan. Kahit naka-wheelchair siya at bakas ang hirap ng buhay sa kulungan, ang demonyo sa kanyang mga mata ay hindi nagbago. "Ikaw..." nanginginig ang boses ko sa galit. "Kahit sa loob ng rehas, nahanap mo pa rin ang paraan para lasunin siya?" "Huwag kang magmalinis, Aria," tawa ni Elena, isang tuyot at nakakapangilabot na tunog. "Ang nurse na pinagkatiwalaan ni Xavier sa Switzerland? Pinsan ko 'yon. Limang taon niyang dahan-dahang binubura ang bawat alaala niyo. Isang patak sa kape, isang tablet sa bitamina... until his brain becomes a blank canvas. At ang huling dose? Ibinigay na niya kagabi bago kayo lumipad pauwi." "Hayop ka!" Susugurin ko sana siya pero pinigilan ako ni Marcus. "Ms. Aria, wala tayong oras! Dr. Arrieta, is there a way to flush it out?" sigaw ni Marcus. "Kailangan natin ng counter-agent agad, pero ang formula ay bago. I need to know exactly what drug was used!"
Last Updated: 2026-03-13
Chapter: KABANATA 20: ANG NAGLALAHONG KAHAPONAria’s POV Ang papel na hawak ko ay tila naging isang hatol ng kamatayan. Sa bawat salitang medikal na nababasa ko, degenerative, atrophy, memory loss, ay tila may bahagi ng puso ko na unti-unting namamatay. Tiningnan ko si Xavier. Ang lalaking dati ay tila isang diyos sa kapangyarihan, ngayon ay mukhang marupok sa ilalim ng malamig na ilaw ng Geneva. "Kailan pa?" tanong ko, ang boses ko ay halos pabulong na lang. "Nagsimula ang mga sintomas dalawang taon na ang nakalilipas," sagot niya habang nakatingin sa malayo. "Sakit ng ulo, pagkalimot sa maliliit na bagay... akala ko pagod lang. Pero ito pala ang kapalit ng paggising ko mula sa coma noon. A ticking time bomb." "At binalak mong mamatay nang mag-isa sa dilim habang pinapanood kami mula sa malayo?" Isang malakas na sampal ang ibinigay ko sa kanya, pero agad ko rin siyang niyakap nang mahigpit. "Napaka-selfish mo, Xavier Knight! Napaka-selfish mo!" Naramdaman ko ang pagyakap niya sa akin pabalik. Mahigpit, tila ba ito na ang hu
Last Updated: 2026-03-01
Chapter: KABANATA 19: ANG PAGTATAGPO SA DILIMAria’s POV Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Ang boses na iyon... ang boses na pilit kong ibinaon sa limot, ay heto at muling humahaplos sa pandinig ko. Ang cellphone sa kamay ko ay tila naging kasing-init ng baga. "Nasaan ka?" garalgal kong tanong. "Xavier, magpakita ka sa akin!" "Lumingon ka, Aria." Dahan-dahan akong pumihit. Sa dulo ng madilim na pasilyo ng opera house, malapit sa anino ng mga malalaking column, nakatayo ang isang lalaki. Hindi na siya ang bilyonaryong laging naka-slick back ang buhok at perpekto ang suit. Ngayon, ang kanyang buhok ay medyo mahaba na, may manipis na balbas, at suot ang isang simpleng trench coat. Pero ang tindig niya—ang awtoridad na tila pag-aari niya ang mundo—ay hindi nagbago. "Limang taon, Xavier," sabi ko, ang boses ko ay puno ng pait habang lumalapit ako sa kanya. "Limang taon mo kaming pinanood na parang mga hayop sa zoo? Bakit?" "Hindi ko kayo pinapanood na parang mga hayop, Aria," mahina niyang sagot. Ang kanyang mga mata ay pago
Last Updated: 2026-02-15
Chapter: KABANATA 18: ANG MGA LIHIM NA NOTAThird Person POV Limang taon ang lumipas. Switzerland. Ang payapang tanawin ng Lake Geneva ang nagsilbing kanlungan ni Aria Santos sa nakalipas na kalahating dekada. Sa loob ng limang taon, hindi na siya ang "biktima" sa mga headline ng tabloid sa Pilipinas. Ngayon, kilala siya bilang si Maestra Aria, isa sa mga pinaka-prestihiyosong composer at pianist sa buong Europa. Ang kanyang musika ay puno ng lungkot, pait, at pag-asa, mga damdaming tila naging katuwang na niya simula nang lisanin niya ang bansa. "Mom, are you ready? The gala starts in thirty minutes," tawag ng isang boses na nagpatigil sa kanyang pag-iisip. Pumasok sa silid ang isang sampung taong gulang na batang lalaki. Si Axel. Hindi na ito ang batang paslit na mahilig maglayas. Siya na ngayon ay isang matangkad at matalinong bata. Ngunit sa bawat pagdaan ng taon, mas lalong nagiging masakit para kay Aria ang tumingin sa anak. Ang mga mata, ang panga, at ang aura ni Axel ay isang carbon copy ni Xavier Knight. "Ready n
Last Updated: 2026-02-15
Chapter: KABANATA 17: ANG PAGLAYO NG HULING HIMIGAria’s POV Isang linggo matapos ang aksidente, ang mga sugat sa aking katawan ay unti-unti nang naghihilom, ngunit ang sugat sa aking puso ay tila lalong lumalalim. Nakatayo ako sa harap ng bintana ng aking private room sa ospital, pinagmamasdan ang mga sasakyang nagdaraan sa ibaba. Sa bawat sasakyang itim na nakikita ko, naaalala ko ang takot. Ang takot na mawala sa akin ang lahat dahil sa mundong kinabibilangan ni Xavier. "Mommy, are we going to see Daddy today?" tanong ni Axel habang naglalaro sa kama. May benda pa rin siya sa ulo, isang permanenteng paalala ng kapabayaan ni Xavier. "No, baby. We're going on a trip. Just the two of us," mahina kong sagot. Bumukas ang pinto at pumasok si Marco. Mukha siyang pagod, pero ligtas. "Handa na ang lahat, Aria. Ang private flight ay maghihintay sa atin sa isang hangar sa Clark para maiwasan ang mga tauhan ni Xavier. Ang mga papeles mo para sa paninirahan sa Switzerland ay ayos na rin." "Salamat, Marco. Salamat sa hindi pag-iwan sa
Last Updated: 2026-02-07
Chapter: KABANATA 16: ANG PAGHINTO NG MGA NOTAXavier’s POV Ang puting ilaw ng ospital ay tila sumasariwa sa bawat sugat ng nakaraan ko. Nakaupo ako sa tapat ng Intensive Care Unit (ICU), ang aking mga kamay ay puno pa rin ng tuyong dugo—dugo ni Aria. Ang bawat patak ng dextrose at tunog ng heart monitor ay parang isang mabagal na torture. "Sir, si Axel po ay ligtas na. He has a minor concussion, pero nagising na siya at hinahanap ang kanyang Mommy," ulat ni Marcus, ang boses ay puno ng pait. Hindi ako nakasagot. Nakatingin lang ako sa salamin ng ICU kung nasaan si Aria, nakakabit sa napakaraming tubo. "Sino, Marcus?" tanong ko, ang boses ko ay kasing lamig ng kamatayan. "Sino ang may gawa nito?" "Ang van ay rehistrado sa isang dummy corporation na konektado sa pamilya ni Lady Cassandra, Sir. Pero ang driver... ayon sa nakuha naming ebidensya, ay direktang tumanggap ng tawag mula sa mansyon bago ang aksidente. Mula sa linya ng iyong Lola." Tumayo ako, ang panga ko
Last Updated: 2026-02-05
LOGIN
