MasukAria’s POV Ang presensya ni Elena sa loob ng ospital ay parang isang malamig na haplos ng kamatayan. Kahit naka-wheelchair siya at bakas ang hirap ng buhay sa kulungan, ang demonyo sa kanyang mga mata ay hindi nagbago. "Ikaw..." nanginginig ang boses ko sa galit. "Kahit sa loob ng rehas, nahanap mo pa rin ang paraan para lasunin siya?" "Huwag kang magmalinis, Aria," tawa ni Elena, isang tuyot at nakakapangilabot na tunog. "Ang nurse na pinagkatiwalaan ni Xavier sa Switzerland? Pinsan ko 'yon. Limang taon niyang dahan-dahang binubura ang bawat alaala niyo. Isang patak sa kape, isang tablet sa bitamina... until his brain becomes a blank canvas. At ang huling dose? Ibinigay na niya kagabi bago kayo lumipad pauwi." "Hayop ka!" Susugurin ko sana siya pero pinigilan ako ni Marcus. "Ms. Aria, wala tayong oras! Dr. Arrieta, is there a way to flush it out?" sigaw ni Marcus. "Kailangan natin ng counter-agent agad, pero ang formula ay bago. I need to know exactly what drug was used!"
Aria’s POV Ang papel na hawak ko ay tila naging isang hatol ng kamatayan. Sa bawat salitang medikal na nababasa ko, degenerative, atrophy, memory loss, ay tila may bahagi ng puso ko na unti-unting namamatay. Tiningnan ko si Xavier. Ang lalaking dati ay tila isang diyos sa kapangyarihan, ngayon ay mukhang marupok sa ilalim ng malamig na ilaw ng Geneva. "Kailan pa?" tanong ko, ang boses ko ay halos pabulong na lang. "Nagsimula ang mga sintomas dalawang taon na ang nakalilipas," sagot niya habang nakatingin sa malayo. "Sakit ng ulo, pagkalimot sa maliliit na bagay... akala ko pagod lang. Pero ito pala ang kapalit ng paggising ko mula sa coma noon. A ticking time bomb." "At binalak mong mamatay nang mag-isa sa dilim habang pinapanood kami mula sa malayo?" Isang malakas na sampal ang ibinigay ko sa kanya, pero agad ko rin siyang niyakap nang mahigpit. "Napaka-selfish mo, Xavier Knight! Napaka-selfish mo!" Naramdaman ko ang pagyakap niya sa akin pabalik. Mahigpit, tila ba ito na ang hu
Aria’s POV Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Ang boses na iyon... ang boses na pilit kong ibinaon sa limot, ay heto at muling humahaplos sa pandinig ko. Ang cellphone sa kamay ko ay tila naging kasing-init ng baga. "Nasaan ka?" garalgal kong tanong. "Xavier, magpakita ka sa akin!" "Lumingon ka, Aria." Dahan-dahan akong pumihit. Sa dulo ng madilim na pasilyo ng opera house, malapit sa anino ng mga malalaking column, nakatayo ang isang lalaki. Hindi na siya ang bilyonaryong laging naka-slick back ang buhok at perpekto ang suit. Ngayon, ang kanyang buhok ay medyo mahaba na, may manipis na balbas, at suot ang isang simpleng trench coat. Pero ang tindig niya—ang awtoridad na tila pag-aari niya ang mundo—ay hindi nagbago. "Limang taon, Xavier," sabi ko, ang boses ko ay puno ng pait habang lumalapit ako sa kanya. "Limang taon mo kaming pinanood na parang mga hayop sa zoo? Bakit?" "Hindi ko kayo pinapanood na parang mga hayop, Aria," mahina niyang sagot. Ang kanyang mga mata ay pago
Third Person POV Limang taon ang lumipas. Switzerland. Ang payapang tanawin ng Lake Geneva ang nagsilbing kanlungan ni Aria Santos sa nakalipas na kalahating dekada. Sa loob ng limang taon, hindi na siya ang "biktima" sa mga headline ng tabloid sa Pilipinas. Ngayon, kilala siya bilang si Maestra Aria, isa sa mga pinaka-prestihiyosong composer at pianist sa buong Europa. Ang kanyang musika ay puno ng lungkot, pait, at pag-asa, mga damdaming tila naging katuwang na niya simula nang lisanin niya ang bansa. "Mom, are you ready? The gala starts in thirty minutes," tawag ng isang boses na nagpatigil sa kanyang pag-iisip. Pumasok sa silid ang isang sampung taong gulang na batang lalaki. Si Axel. Hindi na ito ang batang paslit na mahilig maglayas. Siya na ngayon ay isang matangkad at matalinong bata. Ngunit sa bawat pagdaan ng taon, mas lalong nagiging masakit para kay Aria ang tumingin sa anak. Ang mga mata, ang panga, at ang aura ni Axel ay isang carbon copy ni Xavier Knight. "Ready n
Aria’s POV Isang linggo matapos ang aksidente, ang mga sugat sa aking katawan ay unti-unti nang naghihilom, ngunit ang sugat sa aking puso ay tila lalong lumalalim. Nakatayo ako sa harap ng bintana ng aking private room sa ospital, pinagmamasdan ang mga sasakyang nagdaraan sa ibaba. Sa bawat sasakyang itim na nakikita ko, naaalala ko ang takot. Ang takot na mawala sa akin ang lahat dahil sa mundong kinabibilangan ni Xavier. "Mommy, are we going to see Daddy today?" tanong ni Axel habang naglalaro sa kama. May benda pa rin siya sa ulo, isang permanenteng paalala ng kapabayaan ni Xavier. "No, baby. We're going on a trip. Just the two of us," mahina kong sagot. Bumukas ang pinto at pumasok si Marco. Mukha siyang pagod, pero ligtas. "Handa na ang lahat, Aria. Ang private flight ay maghihintay sa atin sa isang hangar sa Clark para maiwasan ang mga tauhan ni Xavier. Ang mga papeles mo para sa paninirahan sa Switzerland ay ayos na rin." "Salamat, Marco. Salamat sa hindi pag-iwan sa
Xavier’s POV Ang puting ilaw ng ospital ay tila sumasariwa sa bawat sugat ng nakaraan ko. Nakaupo ako sa tapat ng Intensive Care Unit (ICU), ang aking mga kamay ay puno pa rin ng tuyong dugo—dugo ni Aria. Ang bawat patak ng dextrose at tunog ng heart monitor ay parang isang mabagal na torture. "Sir, si Axel po ay ligtas na. He has a minor concussion, pero nagising na siya at hinahanap ang kanyang Mommy," ulat ni Marcus, ang boses ay puno ng pait. Hindi ako nakasagot. Nakatingin lang ako sa salamin ng ICU kung nasaan si Aria, nakakabit sa napakaraming tubo. "Sino, Marcus?" tanong ko, ang boses ko ay kasing lamig ng kamatayan. "Sino ang may gawa nito?" "Ang van ay rehistrado sa isang dummy corporation na konektado sa pamilya ni Lady Cassandra, Sir. Pero ang driver... ayon sa nakuha naming ebidensya, ay direktang tumanggap ng tawag mula sa mansyon bago ang aksidente. Mula sa linya ng iyong Lola." Tumayo ako, ang panga ko
(Third Person POV)Ang kalsada patungo sa tinitirhang subdivision ni Aria ay balot ng katahimikan, tanging ang mahinang ugong ng makina ng Rolls-Royce ni Xavier Knight ang naririnig. Sa loob ng sasakyan, seryoso ang mukha ni Xavier habang nakatingin sa daan, pero sa likod ng kanyang mga mata ay ang
(Xavier’s POV) Ang katahimikan ng gabi sa loob ng aking study room ay tila isang malakas na sigaw na bumibingi sa akin. Hawak ko ang aking baso ng whiskey, pero hindi ko ito mainom. Ang tanging nakikita ko sa loob ng baso, sa bawat paggalaw ng yelo, ay ang mga mata ng batang si Axel. Sino siya?
Ang Grand Ballroom ng Diamond Hotel ay punong-puno ng mga makapangyarihang tao. Sa gitna ng bulwagan, nakatayo si Xavier Knight, ang lalaking tila hindi tinablan ng panahon. Ngunit sa likod ng kanyang malamig na anyo, naroon ang kanyang asawa na si Elena, na laging nakakapit sa kanyang braso na tila
Ang limang taong nakalipas ay hindi nagsimula sa palakpakan, kundi sa tunog ng kumakalam na sikmura at pagod na katawan. Matapos ang masakit na pagtataboy sa ospital, lumipat si Aria sa isang maliit at siksikang paupahan sa labas ng lungsod. Doon, ang bawat araw ay isang pakikipaglaban. Habang a







