Orion Wu 的作品

Chapter 145Eksakto alas-otso y medya ng gabi.Kumatok si Jasmine sa pinto, at pagkabukas ni Ophelia ay agad niyang nakita si Jolie na mahimbing na nakahiga sa sahig."Mahimbing ba ang tulog?" tanong ni Ophelia habang nakatingin sa katulong."Don't worry, Ophelia. Iyong sleeping pills na nakuha ko sa kwarto ni Dr. Almoneda, hinalo ko sa baso ng tubig na ininom ni Jolie bago siya natulog," bulong ni Jasmine sabay senyas na ayos na ang lahat. "Mas mahimbing pa ang tulog niyan kaysa noong tanghali."Nagsuot na ng coat si Ophelia at hinigpitan ang pagkakaayos ng kanyang collar. "Let’s go."Naintindihan na niya ang tungkol sa painting, kaya wala na siyang dahilan para manatili pa sa bahay ng mga Villacorta. Nauna na ring nailabas ni Arlando si Dr. Almoneda gamit ang rutang itinuro ni Jasmine.Maingat na sumunod si Ophelia kay Jasmine. Pa-simple silang nagtatago at umiilag sa mga security cameras sa bawat sulok na dinadaanan nila."Paano mo nalaman ang daan na 'to?" tanong ni Ophelia, hanga

Chapter 143Napatulala si Claudette sa inasal ni Dominic. Kinabahan siya sa narinig."Realidad? Dom, ano’ng ibig mong sabihin?" tanong ni Claudette habang mabilis na lumapit at yumakap sa mga braso ng lalaki. "Ako ba ang dahilan ng gulo? Kasalanan ko ba kaya ka nahihirapan?"Hindi agad sumagot si Dominic kaya mas lalong naging emosyonal si Claudette."I know our relationship has put you in a difficult situation," dagdag pa niya habang nakabaon ang mukha sa dibdib nito. "Kung busy ka talaga, kaya kong lumayo muna sa’yo. Pero Dom, kahit text messages lang sana kapag pagod ka na, para lang malaman ko na okay ka. Sobrang nag-aalala ako sa’yo."Inangat ni Claudette ang kanyang kamay at dahan-dahang hinaplos ang pisngi ni Dominic. Tumingin siya rito nang puno ng pagmamahal at pag-aalaga.Dahil sa haplos na iyon, tila lumambot ang mga mata ni Dominic. Iniiwasan niya si Claudette nitong mga nakaraang araw, pero mahal niya pa rin naman ang babae. Para sa kanya, napakabait ni Claudette at palag

Chapter 142Punong-puno ng pagsisisi si Dr. Almoneda. Pinagsisisihan niya ang padalos-dalos na pag-atake kay Ophelia. Masyado niyang minaliit ang babae, hindi niya alam na handa pala ito.Tinignan ni Ophelia si Arlando at nag-utos. "Busalan mo siyang muli. Ilabas niyo siya kapag madilim na.""Masusunod po," sagot ni Arlando habang mabilis na kumikilos.Nanlaki ang mga mata ni Dr. Almoneda sa takot. Nagpupumiglas siya na tila tinatanong si Ophelia kung bakit hindi ito tumupad sa usapan."Sinabi ko bang pakakawalan kita ngayon?" malamig na tanong ni Ophelia. "Pwede kong panindigan na wala akong alam sa mga pagnanakaw niyo ni Manang Lordes kay Lola, at hindi ko kayo isusumbong.""Pero hindi ko sinabing hindi tayo magtutuos sa pagtatangka mong turukan ako ng droga para saktan ako!" dagdag pa niya.Halos himatayin sa galit si Dr. Almoneda. Nang makita ang hitsura nito, lalong tumigas ang boses ni Ophelia. "Maghintay ka, may pagkakataon ka pa namang pagbayaran ang mga kasalanan mo."Tumingi

Chapter 141Sa isang iglap, naipasok ni Jolie ang karayom sa ugat sa leeg ng doktor. Pati si Jolie ay nagulat sa sariling galing. "Grabe, may talent pala talaga ako sa ganito!""Huwag! Pakiusap, huwag niyong ituloy!" halos mawalan ng ulirat sa takot si Dr. Almoneda. "Gamot po 'yan na nagiging sanhi ng muscle atrophy! Magkakaroon po ng symptoms na parang ALS ang ituturok niyan! Please, maawa kayo..."Nanginginig ang buong katawan ni Dr. Almoneda habang umaagos ang luha. Sa pagkakataong ito, alam ni Ophelia na totoo na ang sinasabi niya. ALS symptoms? Ibig sabihin ay hindi makakagalaw at hindi makakapagsalita—parang naging gulay na rin.Sa sobrang galit ni Jolie, gusto na niyang ituloy ang pag-inject, pero pinigilan siya ni Ophelia sa pamamagitan ng isang tingin. Napilitan si Jolie na hugutin ang karayom."Dr. Almoneda, mahigit sampung taon tayong magkasama sa iisang bubong, 'di ba?" sigaw ni Jolie na punong-puno ng poot. "Hindi ko akalain na isa kang hayop! Doktor ka pa naman, paano mo

Chapter 140Nagtaka si Tiago at napakamot sa ulo. "Ano po iyon, Madam? Mukhang wala naman pong nawawalang paintings sa mga nakasabit dito.""Sigurado ka? Parang may kulang talaga, eh," dagdag pa ni Ophelia para lalong magduda ang mga tao.Hindi nagtagal, kumalat ang balita sa bawat sulok ng mansion na naghahanap ang Madam ng nawawalang painting.Pagkatapos ng tanghalian, biglang dinalaw ng matinding antok si Ophelia. Maaga siyang pumasok sa kwarto para mag-nap. Sa sobrang himbing ng tulog niya, hindi na niya namalayan na dahan-dahang bumukas ang pinto at may pumasok sa loob.Isang matangkad at matipunong lalaki ang tumayo sa tapat ng kanyang kama. Matagal itong nakatitig sa mukha ni Ophelia."Madam?" tawag nito nang mahina. "Madam, gising po ba kayo?"Dahil walang sagot si Ophelia, kinuha ng lalaki ang isang bagay mula sa kanyang bulsa. Dahan-dahan niyang hinila ang pulso ni Ophelia palabas ng kumot.Pagkatapos ng kaunting kaluskos, lumabas ang hawak ng lalaki isang syringe na puno ng

Chapter 139Tinitigan ni Ophelia si Dominic nang may pagdududa, habang si Dominic naman ay tila kinukurot ang puso sa sakit. Ramdam niyang hindi ito naniniwala sa kanya. Buong gabi siyang pabalik-balik sa higaan, hindi makatulog dahil sa iniisip ang pag-aaway nila."Bakit ganyan ka makatingin? Galit ka pa rin ba?" tanong ni Dominic habang sinusubukang basahin ang emosyon ng asawa.Gusto sana niyang puntahan si Ophelia sa gitna ng gabi para magmakaawa, pero pinigilan siya ng pride niya kaya hinintay na lang niya ang bukang-liwayway. Nag-check pa siya sa Facegram para tignan ang mga update, at doon niya nakitang natutulog lang ito. Kahit papaano ay gumaan ang pakiramdam niya."Gusto ko lang talagang magkaayos tayo, Ophelia. Seryoso ako," dagdag pa niya.Kung hindi siya seryoso, sana ay maaga pa lang ay umalis na siya at iniwan itong naka-lock sa lumang bahay. Pero ang paulit-ulit na pagkawala ni Ophelia ay muntik na niyang ikabaliw. Kahit kasama niya si Claudette, mukha pa rin ni Opheli