Chapter: 40 ตอนจบ รักนิรันดร์เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามายังเตียงนอนที่อบอวลไปด้วยความสุข ทว่าความสงบเงียบนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ วิ่งรัวมาตามโถงทางเดิน ก่อนจะตามมาด้วยเสียงที่สดใสที่สุดในบ้าน"พ่อเจนขาาา ตื่นได้แล้วค่าาา มาเล่นกันค่ะ!"เสียงใสแจ๋วดังมาจากนอกห้อง แล้วประตูก็เปิดออกดัง ปัง!! ตามแรงกระแทกของเด็กน้อยที่อดรนทนไม่ไหว เจนฤทธิ์ที่เพิ่งจะขยับกายตื่นหัวเราะออกมาเบา ๆ เขาแกล้งทำเสียงหลงพลางคว้านหาตัวแสบ"ใครมาปลุกพ่อแต่เช้าน้าาา เด็กน้อยตัวอ้วนหรือเปล่าน้าาา"พูดยังไม่ขาดคำ เรียวแขนแกร่งก็ตวัดเอาร่างกลมป้อมของน้องยอร์ชที่กระโดดขึ้นมาบนเตียงเข้ามากอดไว้แน่นจนเด็กน้อยหัวเราะคิกคัก"พ่อเจนขา ตื่นได้แล้วค่ะ มาเล่นกันค่าา""เล่นอะไรแต่เช้าคะ" เจนฤทธิ์เอ่ยถามพลางหอมแก้มยุ้ย ๆ ของลูกสาวฟอดใหญ่"เล่นตำรวจจับโจรขโมยถั่วงอกค่ะ!"คำตอบของน้องยอร์ชทำเอาเจนฤทธิ์แทบจะสำลักเสียงหัวเราะ ส่วนปานรัมภาที่เพิ่งจัดระเบียบชุดนอนเสร็จก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ถึงกับทำหน้าไม่ถูกเมื่อได้ยินชื่อเกมที่คุ้นหูจากเมื่อเย็นวาน"หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะน้องยอร์ช เล่นอะไรแต่เช้า แม่ไม่อนุญาตค่ะ" ปานรั
Last Updated: 2026-05-18
Chapter: 39 คุณหญิงปานรัมภีร์ตัดภาพจากบรรยากาศอันเร่าร้อนในเรือนกิตติภัทร กลับมายังความสำราญที่บ้านใหญ่หลังโต บัดนี้สามวัยหัวใจเดียวกันกำลังตื่นเต้นเห่อของเล่นชิ้นใหม่ที่เพิ่งถูกจัดส่งมาสดๆ ร้อนๆ นั่นคือ "รถไฟฟ้าสามล้อ" สีสันสดใสปลาบปลื้มใจผู้สูงวัยและเด็กน้อยยิ่งนัก"เอาละนะน้องยอร์ช ยึดไว้ให้มั่น ตาจะออกรถแล้วนะลูก!"วรเชษฐ์ในชุดลำลองดูทะมัดทะแมง ขยับกายขึ้นนั่งประจำตำแหน่งสารถี มือหนาจับแฮนด์รถไว้มั่นพลางบิดคันเร่งเบาๆ ให้รถค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปอย่างนุ่มนวล โดยมีคุณหญิงลำดวนนั่งยิ้มแฉ่งกอดหลานสาวตัวน้อยไว้ที่เบาะหลังอย่างกระชับ"เย้ๆๆ ไปเลยค่ะตาเชษฐ์! ซิ่งเลยค่ะซิ่งเลย!" น้องยอร์ชร้องอุทานเสียงใสพลางปรบมือชอบใจ ลมเย็นๆ ยามโพล้เพล้พัดปะทะแก้มยุ้ยจนเด็กน้อยหัวเราะร่า"ซิ่งไม่ได้หรอกลูก เดี๋ยวย่าจะหัวใจวายเอา" คุณหญิงลำดวนเอ่ยกลั้วหัวเราะพลางลูบแขนหลานสาว "ตาเชษฐ์ ขับวนไปทางสวนกล้วยไม้หน่อยนะกำลังออกดอกสวยเชียว"“ครับพี่ดวน…”รถสามล้อไฟฟ้าคันงามพาทั้งสามชีวิตขับลัดเลาะไปตามทางที่ตัดผ่านสวนสวยรอบเขตบ้านกิตติภัทร ผ่านต้นไม้ใหญ่น้อยที่ได้รับการตัดแต่งอย่างดี เสียงเจื้อยแจ้วของน้องยอร์ชที่คอยชี้ชวนคุณตาคุณย่าดูนั่นดู
Last Updated: 2026-05-18
Chapter: 38 เรียนรู้อีกครั้งนับตั้งแต่วันที่ตัดสินใจหันหน้าเข้าหากันเพื่อเริ่มต้นใช้ชีวิตคู่ด้วยกันอีกครั้ง กาลเวลาที่หมุนผ่านไปหลายเดือนเปรียบเสมือนบทพิสูจน์อันล้ำค่า ปานรัมภาและเจนฤทธิ์ต่างได้รู้ซึ้งถึงความหมายของคำว่าโอกาสอย่างถ่องแท้ พวกเธอประจักษ์แจ้งแล้วว่าโอกาสไม่ใช่เพียงแค่การยกโทษให้แก่กัน ทว่าโอกาสคือการวางทิฐิที่เคยค้ำคอลง เพื่อถนอมหัวใจของคนที่รักเอาไว้หากในวันนั้นยังคงดึงดันที่จะกอดเก็บเอาความโกรธแค้นและทิฐิมาเป็นที่ตั้ง ชีวิตครอบครัวที่แสนอบอุ่นในวันนี้คงเป็นได้เพียงภาพฝันที่ห่างไกล รอยยิ้มของน้องยอร์ชที่เห็นพ่อแม่พร้อมหน้า หรือเสียงหัวเราะของคุณตาเชษฐ์และคุณหญิงลำดวนที่แว่วดังอยู่ในบ้านกิตติภัทร คงไม่มีวันเกิดขึ้นจริงได้เลยความสุขที่ละมุนละไมในยามนี้ จึงเป็นผลลัพธ์ของความอดทนและความเข้าใจที่ทั้งคู่ต่างมอบให้แก่กัน เป็นการย้ำเตือนว่าการให้โอกาสกันในครั้งนั้น คือการตัดสินใจที่ถูกต้องและทรงคุณค่าที่สุดในชีวิตของพวกเธอทั้งสองคนการเริ่มต้นชีวิตในแต่ละวันนับจากนั้น ไม่ใช่เพียงแค่การตื่นมาพบหน้ากันตามหน้าที่ ทว่าคือการใช้ความเข้าใจอันลึกซึ้งโอบอุ้มหัวใจของกันและกันไว้ไม่ให้หลุดลอย ทุกย่างก้าวที่เดินไป
Last Updated: 2026-05-18
Chapter: 37 เยี่ยมคุณตาสามคนพ่อแม่ลูกทิ้งกายลงนั่งที่โต๊ะอาหารเพื่อรอแม่บ้านจัดเสิร์ฟมื้อเช้าที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปทั่วห้อง บรรยากาศเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาจากเสียงเล็กๆ ใสๆ ของน้องยอร์ชที่ดังเจื้อยแจ้วไม่ขาดสาย เด็กน้อยเล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้ตามประสาเด็กช่างเจรจา ทำให้มื้อเช้าที่เคยเงียบเหงาในบางวันกลับดูอบอุ่นขึ้นมาถนัดตา กระทั่งมื้ออาหารผ่านพ้นไป ทั้งสามคนก็จูงมือกันเดินตรงไปยังโรงจอดรถเพื่อเตรียมตัวเดินทางไปเยี่ยมคุณตาวรเชษฐ์ที่โรงพยาบาลทว่าปัญหาที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อปานรัมภาตั้งท่าจะอุ้มน้องยอร์ชไปที่รถของตัวเองตามปกติ แต่คำพูดของเจนฤทธิ์กลับเป็นชนวนเหตุให้ลูกสาวตัวน้อยเกิดอาการงอแงขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย"เจอกันที่โรงบาลนะลูก เดี๋ยวพ่อขับรถตามไปค่ะ""แงงงงงง! แง๊!! ฮืออออ พ่อเจนนนน พ่อเจนไปกับยอร์ช!"เด็กน้อยเบ้ปากร้องไห้โฮออกมาทันทีพลางโผเข้าหาผู้เป็นพ่อ ปานรัมภาถึงกับมองบนให้ลูกสาวตัวน้อยด้วยความระอาแกมเอ็นดู นึกในใจว่าอะไรจะใจง่ายตัวติดคุณพ่อขนาดนั้น ทั้งที่เพิ่งจะได้อยู่ด้วยกันไม่นาน"ไม่ร้องนะคะน้องยอร์ช หนูนั่งรถไปพร้อมแม่ก่อน เดี๋ยวคุณพ่อจะขับรถอีกคันตามมา ไม่นานก็เจอกันแล้วค่
Last Updated: 2026-05-18
Chapter: 36 ไม่กล้าไว้ใจ"ใครบอกว่าปานจะให้โอกาสพี่" ปานรัมภาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าดวงตายังคงคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสับสน"หา... ปานคะ แต่ปานก็ยอมให้พี่ทำ" เจนฤทธิ์ถึงกับหน้าถอดสี ใจที่เคยพองโตเมื่อครู่กลับหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม เขาจ้องมองใบหน้าอดีตภรรยาที่ยังคงมีรอยแดงระเรื่อจากบทรักเมื่อครู่ ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความระแวง"ปานจะรู้ได้ยังไงว่าเรื่องทำนองนี้มันจะไม่เกิดขึ้นอีก""ไม่เกิดขึ้นอีกแน่นอนค่ะปาน พี่ขอสาบาน ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตามที่มันจะทำให้พี่เสียปานกับลูกไป มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแน่นอนค่ะ" เจนฤทธิ์รีบละล่ำละลักบอก แววตาคมเข้มฉายแววหนักแน่นและจริงจังจนน่าใจหาย"เมื่อก่อนปานก็คิดแบบนั้นค่ะ" ปานรัมภาจ้องมองอดีตสามีนิ่ง ความเจ็บปวดที่ถูกซุกซ่อนไว้มาสี่ปีเริ่มพรั่งพรูออกมาทางสายตา"ปานเคยคิดว่าเรื่องนั้นจะไม่มีทางเกิดขึ้น เคยคิดว่าสามีที่ปานรักและหวังจะฝากชีวิตและลมหายใจเอาไว้ให้ดูแลจะไม่มีวันทำร้ายกัน แต่แล้วมันก็ไม่ใช่"คำพูดที่ตัดพ้ออย่างเจ็บแสบนั้นเปรียบเสมือนเข็มนับพันเล่มที่ทิ่มแทงหัวใจของเจนฤทธิ์ เขาคว้ามือบางขึ้นมาแนบแก้มตนเองอย่างวิงวอน"พี่ขอโทษค่ะปาน พี่ผิดเอง พี่ขอยอมรับผิด ให้โอกาสพี่นะคะ ให้โ
Last Updated: 2026-05-18
Chapter: 35 นอนกับลูกหลังจากอิ่มหนำจากมื้อค่ำที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นปนความประหม่า ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกก็พากันกลับขึ้นมาบนชั้นสอง เจนฤทธิ์ค่อยๆ วางร่างกลมป้อมของน้องยอร์ชลงบนเตียงนุ่มอย่างทะนุถนอม มือหนาลูบศีรษะเล็กๆ ด้วยความรักสุดหัวใจ"พ่อเจนมานอนตรงนี้" เด็กน้อยออกคำสั่งพลางใช้มือป้อมๆ ตบลงบนที่นอนฝั่งขวาของตัวเองเป็นการจองที่ให้"แม่ปานขา แม่ปานมานอนข้างๆ พ่อเจนค่ะ" น้องยอร์ชลุกขึ้นยืนชี้ตำแหน่งที่ว่างถัดจากพ่อเจนไปอย่างกระตือรือร้น"อ้าว ทำไมไม่ให้คุณแม่นอนฝั่งซ้ายละคะลูก" ปานรัมภาท้วงขึ้น พยายามเลี่ยงสถานการณ์ที่ต้องนอนประชิดตัวกับอดีตสามี"ไม่ได้ค่ะ แม่ปานจะนอนทับที่ของแบทแมนไม่ได้ แบทแมนชอบนอนตรงนี้ค่ะ" เด็กน้อยอธิบายเหตุผลสำคัญจบก็คว้าตุ๊กตาแบทแมนตัวโปรดมาวางแหมะลงข้างกายฝั่งซ้ายอย่างแน่วแน่"แม่ปานต้องนอนข้างพ่อเจน!"เมื่อเผชิญกับแผนการของลูกสาวตัวแสบ ปานรัมภาก็ได้แต่ยืนอึ้ง เธอเหลือบมองเจนฤทธิ์ที่ตอนนี้ขยับไปนอนประจำที่ตามคำสั่งลูกเรียบร้อยแล้ว แผ่นหลังกว้างของเขาสั่นไหวเล็กน้อยคล้ายกำลังแอบขำหรืออาจจะกำลังตื่นเต้นไม่แพ้กันเมื่อขัดศรัทธาลูกน้อยไม่ได้ ปานรัมภาก็ต้องจำใจเอนกายลงนอนข้างอดีตสามี ความ
Last Updated: 2026-05-18
Chapter: บทที่ 32 ร้องเพลงให้ตาเด่นกับยายอรฟังงานบุญที่บ้านแสงชัยรุ่งสางของวันใหม่พัดพาละอองความเย็นสดชื่นมาสู่ บ้านแสงชัย กลิ่นหอมกรุ่นของควันธูปและเทียนหอมลอยละล่อง ผสานกับเสียงสวดมนต์อันกังวานต่ำและเป็นจังหวะจากพระสงฆ์ที่ดังแว่วไปทั่วทั้งบริเวณ บรรยากาศรอบบ้านถูกเนรมิตให้กลายเป็นสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์และเงียบสงบ เพื่อรองรับงานทำบุญใหญ่ที่จัดขึ้นเพื่ออุทิศส่วนกุศลให้แก่ อรอนงค์ แสงชัย และ เด่นภูมิ แสงชัย ผู้ซึ่งเป็นดั่งรากแก้วที่แข็งแกร่งของตระกูลบริเวณโถงกลางบ้านถูกประดับประดาด้วยผ้าสีขาวบริสุทธิ์ ผูกริบบิ้นสีทองอ่อนอย่างวิจิตรบรรจง แขกเหรื่อและญาติสนิทมิตรสหายต่างพร้อมใจกันแต่งกายด้วยชุดสีขาวสะอาดตา เรียบง่ายทว่าสุภาพดูดี ทุกคนนั่งเรียงกันเป็นแถวหน้าอาสนะพระสงฆ์ทั้ง 9 รูป ด้วยความนอบน้อมและระลึกถึงผู้จากไปอย่างสุดหัวใจทว่า... ท่ามกลางภาพลักษณ์ที่ดูเคร่งขรึมและขาวโพลนไปทั้งงาน กลับมีจุดสีสันสดใสที่ดึงดูดสายตาทุกคู่ให้ต้องเหลียวมอง นั่นคือ น้องเพชร เด็กหญิงตัวป้อมในวัย 4 ขวบ ที่วันนี้ยืนยันหนักแน่นว่าจะสวม ชุดซุปเปอร์แมน สีแดงสลับน้ำเงินสดใส เพื่อเตรียมตัวบินไปหาคุณตาคุณยายตามความเชื่อใสซื่อของเด็กน้อยน้องเพรชนั่งขัดสมาธิอย
Last Updated: 2026-04-21
Chapter: บทที่ 31 แม่นาทของเพรช22:00 บ้านแสงชัยท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืนที่ควรจะเป็นเวลาพักผ่อนอันแสนหวาน ภายในห้องนอนกว้างกลับมีบรรยากาศประหลาดบางอย่างเกิดขึ้น พี่พร้อม ที่กำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ ร่างกายของเขาหนักอึ้งเหมือนมีกระสอบทรายมาทับไว้บนอก แต่ที่แย่ไปกว่านั้นคืออากาศรอบตัวกลับเบาบางลงเรื่อย ๆ จนเขารู้สึกเหมือนกำลังดำดิ่งลงไปใต้บาดาลที่ไร้ทางออก“อ๊ากกก!! เฮือก!!!”พี่พร้อมสะดุ้งสุดตัวลืมตาโพลงขึ้นมาในความสลัว ร่างกายตอบสนองด้วยการกอบโกยเอาอากาศเข้าปอดอย่างบ้าคลั่งราวกับคนเพิ่งรอดตายจากการจมน้ำ และเมื่อสายตาเริ่มปรับโฟกัสได้ เขาก็ต้องตะลึงกับภาพที่ปรากฏตรงหน้า ภาพที่ทำให้เขาไม่รู้ว่าจะขำหรือจะช็อกดี!ฝ่าเท้าน้อยๆนุ่มนิ่มทั้งสองข้างอุดรูจมูกของเขาไว้มิดสนิท!นงนาท เดินเข้ามาใกล้เตียงพอดี เธอรีบก้มลงอุ้มยัยหนูตัวอ้วนออกจากอกของคนเป็นพ่ออย่างเบามือ สภาพของน้องเพชรเมื่อครู่คือการนอนหงายทับอยู่บนตัวพี่พร้อมแบบเต็มรัก แต่ประเด็นคือเจ้าตัวเล็กหันหัวไปคนละทางกับพ่อ ผลก็คือเท้าน้อย ๆ สองข้างนั่นแหละที่ทำหน้าที่เป็นปลั๊กอุดช่องทางหายใจของคนเป็นพ่อเสียสนิทพี่พร้อมยังคงหอบหายใจรุนแรง
Last Updated: 2026-04-21
Chapter: บทที่ 30 เล่นเกมกับลูกบ้านวงศ์อนุชิต 18:30 น.ช่วงค่ำของวัน…เสียงเพลงเด็กใส ๆ ดังลอดประตูห้องน้ำมาเป็นระยะ จังหวะไม่ตรงคีย์แต่เต็มไปด้วยความน่ารัก ภายในห้องน้ำ อ่างอาบน้ำสีขาวสะอาดมีฟองสบู่ฟูฟ่องลอยอยู่รอบตัว เด็กหญิงตัวกลมแก้มยุ้ยนั่งแช่น้ำอยู่ในอ่างอย่างสบายใจ หัวเปียกชื้นเป็นหย่อม ๆ ดวงตากลมโตลุกวาวขณะตบผิวน้ำเบา ๆ ให้เกิดคลื่น“พ่อพ้อม เพรชจะเล่นเกมนะคะ!!” เสียงใสแจ๋วร้องขึ้นพลางยกมืออ้วน ๆ ชูสองนิ้วป้อม ๆ อย่างมั่นใจพี่พร้อมที่ยืนพิงกรอบประตูห้องน้ำด้วยสีหน้าเอ็นดู ตอบกลับด้วยน้ำเสียงใจดี“เล่นได้ค่ะ แต่ต้องทำการบ้านให้เสร็จ แล้วก็กินข้าวก่อนนะคะ ไม่งั้นอดค่ะลูก”เด็กน้อยทำตาโตใส่ทันที “โอเคค่า!! เพรชจะทำการบ้านค่ะ! แล้วจะกินข้าวหมดจานเลย!”“เก่งมากค่ะ ยัยหนูของพ่อ” พี่พร้อมเดินเข้าไปย่อตัวลง ใช้ผ้าขนหนูเล็ก ๆ เช็ดหัวลูกสาวเบา ๆ แล้วหัวเราะเมื่อโดนน้องเพรขสาดน้ำใส่แบบไม่ตั้งใจน้องเพรชยิ้มแป้น แก้มแดง ๆ จากไอน้ำอุ่นดูสดใสเป็นพิเศษ เด็กน้อยยื่นมือขึ้นมาจับมือของพ่อแล้ว กระซิบเสียงเบา“พ่อพ้อม! เพรชมีแฟนแล้ว ห้ามบอกแม่นาทนะ! เดี๋ยวแม่นาทจะรู้!”“โอ้โห…ตัวกลมดิ๊กมีแฟนด้วยเหรอค่ะ ฮ่าๆ”“มี!! แฟนเพรชขายเ
Last Updated: 2026-04-21
Chapter: บทที่ 29 แยกกันกินข้าวช่วงค่ำของวันนั้น บ้านที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนาหวาน ๆ กลับเงียบเหงาอย่างบอกไม่ถูก บนโต๊ะอาหารไม้โอ๊คที่ชั้นล่าง พี่พร้อมนั่งตรงมุมประจำของเขา มองถ้วยข้าวต้มปลาที่พี่ไก่จัดมาเสิร์ฟให้อย่างดี แม้จะเป็นเมนูโปรด แต่วันนี้เขากลับตักแค่ไม่กี่คำ เพราะใจมันไม่อยู่กับรสชาติเลยเสียงช้อนกระทบถ้วยเบา ๆ ดังขึ้นเป็นระยะ ขณะที่เขาเงยหน้าขึ้นมองเพดานบ้าง มองบันไดบ้าง ลอบคิดอยู่ในใจ“ตอนนี้นาทคงกำลังกินข้าวอยู่ชั้นบนคนเดียวเหมือนกันสินะ“ตัดภาพไปที่ชั้นสองที่ห้องนั่งเล่นเล็กๆ บริเวณชั้นสอง นงนาทนั่งทอดถอยหายใจอยู่บนโซฟาเบาะนุ่ม เบื้องหน้ามีถ้วยข้าวต้มปลาวางอยู่ แต่เธอกลับตักกินไปได้เพียงไม่กี่คำเท่านั้น แม้จะพยายามฝืนเคี้ยวเพื่อลูกในท้อง แต่ความรู้สึกพะอืดพะอมก็ตีตื้นขึ้นมาจนต้องยกน้ำขึ้นจิบดับอาการคลื่นไส้เป็นระยะ โดยมีพี่ไก่คอยนั่งเฝ้าดูอาการอยู่ข้างๆ ด้วยความห่วงใย“พี่ไก่เก็บไปเถอะค่ะ นาทอิ่มแล้วจริงๆ” เธอเอ่ยเสียงแผ่วพลางลูบท้อง“คุณนาทจะเข้านอนเลยไหมคะ เดี๋ยวพี่ช่วยพยุงไปที่เตียง” พี่ไก่ถามพลางขยับเข้ามาใกล้“ไม่เป็นไรค่ะพี่ไก่ นาทเดินไหว นาทจะเข้านอนเลย พี่ไก่ไปพักผ่อนเถอะค่ะ”นง
Last Updated: 2026-04-21
Chapter: บทที่ 28 เหม็นผัวกาลเวลาหมุนผ่านไปอย่างมั่นคงจนกระทั่งอายุครรภ์ของ นงนาท ล่วงเข้าสู่เดือนที่ 7 ทว่าแทนที่อาการแพ้ท้องจะทุเลาลงเหมือนที่คุณแม่ท่านอื่นเป็น นงนาทกลับต้องเผชิญกับพายุทางร่างกายที่โหมกระหน่ำหนักยิ่งกว่าช่วงแรกเสียอีก อาการเวียนศีรษะจู่โจมเธอทุกครั้งที่ขยับกาย กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่เคยหลงใหลกลับกลายเป็นกลิ่นฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน แม้แต่กลิ่นข้าวหุงสุกใหม่ๆ ก็ยังทำให้เธอรู้สึกพะอืดพะอมจนแทบขาดใจ แต่สิ่งที่ร้ายแรงกว่ากายคือ พายุอารมณ์ ที่แปรปรวนจนบางครั้งเธอก็แอบตกใจในความเปราะบางของตัวเอง ท่ามกลางความอ่อนไหวนี้ แม้รอยร้าวในอดีตกับพี่พร้อมจะได้รับการประสานด้วยความเข้าใจและการให้อภัยจนเธอกลับมาสู่อ้อมกอดที่คุ้นเคยอีกครั้ง แต่ลึกๆ ในก้นบึ้งของหัวใจ สถานที่ที่เธอรู้สึกปลอดภัยและอุ่นใจที่สุดกลับไม่ใช่คฤหาสน์หรูหราที่ไหน แต่เป็นบ้านหลังเดิม บ้านที่เป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตเธอ บ้านที่เคยมีกลิ่นอายความรักของ พ่อเด่นภูมิและแม่อรอนงค์ ผู้ล่วงลับ ในคืนหนึ่งที่แสงจันทร์นวลตาลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา นงนาทนั่งพิงหมอนอยู่ที่หัวเตียงด้วยท่าทางอิดโรย มือบางลูบไล้หน้าท้องที่กลมกลึงนูนเด่นขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ด
Last Updated: 2026-04-21
Chapter: บทที่ 27 บะหมี่ผัดซีอิ๊ว+ลาบไข่มดแดงแสงแดดอ่อนละมุนยามเช้าทอแสงผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอนที่กว้างขวาง บรรยากาศรอบตัวยังคงอบอวลไปด้วยกรุ่นกลิ่นแห่งความสุขและความอ่อนโยนจากค่ำคืนที่ผ่านมา นงนาทขยับกายอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกอุ่นซ่านยังคงวนเวียนอยู่ใต้ผิวสัมผัส เมื่อเธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่ต้อนรับการตื่นนอนของเธอก็คือใบหน้าคมคายของ พี่พร้อม ที่นอนตะแคงข้างเฝ้ามองเธออยู่ก่อนแล้วด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเทิดทูน“เมียพี่ตื่นแล้วเหรอคะ”“พี่พร้อมตื่นนานแล้วเหรอคะ?” เธอถามกลับเสียงแผ่ว พยายามหลบสายตาคมปลาบที่มองมาอย่างมีความหมาย คนอะไรตื่นมาก็จู่โจมหัวใจกันแต่เช้า ไม่ว่าจะเป็นแววตาที่เชื่อมปรอยหรือคำเรียกขานว่า ‘เมีย’ ที่เขาขยันหยิบมาใช้จนเธอแทบจะต้านทานไม่ไหว“พี่ตื่นได้สักพักแล้วค่ะ ตื่นมานอนมองหน้าเมียกับยัยหนูในท้อง พี่มีความสุขจนไม่อยากลุกไปไหนเลย นาทเหนื่อยมากมั้ยคะ อยากนอนพักต่ออีกหน่อยมั้ยคนดี?”เขาเลื่อนปลายนิ้วไปเกลี่ยเส้นผมที่ระใบหน้าของเธออย่างเบามือ ก่อนจะก้มลงประทับจูบที่หน้าผากมนอย่างแสนรัก สัมผัสนั้นไม่ได้มีความเร่าร้อนเจือปนเหมือนค่ำคืนที่ผ่านมา แต่มันกลับหนักแน่นและอุ่นลึกซึ้งเสียจนนงนาทต
Last Updated: 2026-04-21