Masukภาพเบื้องหน้าพร่ามัวเลือนรางด้วยหยดน้ำตาที่เอ่อรื้นคลอหน่วยตาไม่ขาดสาย ปานรัมภายกมือขึ้นปาดร่องรอยแห่งความเสียใจครั้งแล้วครั้งเล่า แต่น้ำตาเจ้ากรรมกลับยิ่งหลั่งไหลพรั่งพรูออกมาประหนึ่งทำนบกั้นความเจ็บปวดได้พังทลายลง เธอมองไกลออกไปอย่างไร้จุดหมาย ในใจหวนนึกถึงเรื่องราวที่เพิ่งผ่านพ้นไปราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน สุ้มเสียงนุ่มกังวานที่เคยกระซิบแผ่วพร่าบอกรักซ้ำๆ อยู่ข้างหู ทว่าในยามนี้ คนเดียวกันนั้นกลับเป็นคนทุบทำลายความไว้เนื้อเชื่อใจจนแหลกลาญไม่มีชิ้นดีด้วยน้ำมือของเขาเอง นิ้วเรียวสวยพยายามเกลี่ยน้ำตาที่ร่วงหล่น ทว่าความเจ็บปวดกลับยิ่งแล่นริ้วเข้าสู่หัวใจอย่างรุนแรง ละม้ายคล้ายว่าใครคนนั้นจงใจปักคมมีดลงบนกลางอกของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเหวอะหวะเกินจะเยียวยา ในวินาทีที่ความเสียใจดิ่งลงถึงที่สุด ปานรัมภาก็ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวท่ามกลางม่านน้ำตา เธอคิดว่าโทษทัณฑ์ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับคนไม่รู้จักพอ และคนที่เห็นค่าความรักเป็นเพียงของเล่นชั่วครั้งชั่วคราว คือการปล่อยให้เขาจมปลักอยู่กับความรู้สึกผิดนี้ไปชั่วชีวิต ให้เขารับรู้รสชาติของการสูญเสียสิ่งที่รักที่สุดไปเพราะความมักมากของตัวเอง
Lihat lebih banyakแนะนำนิยาย
สวัสดีคุณนักอ่าน พี่จะมาแนะนำนิยายของพี่ค่ะ นิยายของพี่เป็นนิยายแนว ญ รัก ญ และเป็นนิยายที่ผู้หญิงสามารถมีลูกด้วยกันได้ ผู้หญิงในนิยายของพี่จะมีอยู่ 3 ประเภทค่ะ 1. ผู้หญิงทั่วไป มีมดลูก สามารถตั้งครรภ์ได้ 2. ผู้หญิง มีสเปิร์ม มีจิมิเหมือนผู้หญิงทั่วไปทุกอย่าง แต่ไม่มีมดลูก ไม่มีประจำเดือน ไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ แต่ทำให้ผู้หญิงทั่วไปท้องได้เพราะมีสเปิร์ม บางคนจะมีรูปร่างเหมือนผู้ชายและไม่มีหน้าอก บางคนมีรูปร่างเหมือนผู้หญิงทั่วไปทุกอย่าง 3. อินเตอร์เซ็กส์ มีสองเพศ ในยามที่เกิดความรู้สึกนึกคิดหรือมีการ กระตุ้นทางอารมณ์ (มีอารมณ์ทางเพศ) ระบบภายในร่างกายจะตอบสนองอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้ส่วนของ ติ่งกระสัน (แตด) หรือ Clitoris ที่เดิมทีดูเหมือนอวัยวะเพศหญิงทั่วไปทุกประการ จะมีการขยายตัว ใหญ่ขึ้นยาวขึ้นและแข็งตัวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด (Erection) และด้วยอิทธิพลของฮอร์โมนที่มีความพิเศษในตัว ติ่งเนื้อส่วนนี้จะมีความยาวเพิ่มมากขึ้นจนมีลักษณะ ก้ำกึ่งและคล้ายคลึงกับอวัยวะเพศชายขนาดพอเหมาะสมวัย และหากมีการเสร็จสมอารมณ์ทางเพศ ก็จะมีสารคัดหลั่งหรือสเปิร์มหลั่งออกมา หลังจากนั้นติ่งกระสันก็จะหดตัวและกลับไปอยู่ในลักษณะดังเดิม (สืบพันธุ์ได้ และมีพละกำลังแบบเดียวกันกับผู้ชาย) 🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻 ______ ลิขสิทธิ์ เรื่อง : รัก (อีกครั้ง) ก็รักแค่เธอ ผู้เขียน : ครัวซองเนยสด นามปากกา : ครัวซองเนยสด จัดหน้า : ครัวซองเนยสด พิสูจน์อักษร : ครัวซองเนยสด ผู้แต่ง : ครัวซองเนยสด สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ห้ามทำซ้ำ คัดลอก ลอกเลียน ดัดแปลง ตีพิมพ์ เผยแพร่ส่วนหนึ่งส่วนใด หรือทั้งหมดของหนังสือ เว้นแต่จะได้รับอนุญาติเป็นลายลักษณ์อักษร สงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติ พ.ศ. 2558 (ฉบับเพิ่มเติม) ห้ามทำซ้ำ คัดลอก ลอกเลียน ดัดแปลง ตีพิมพ์ เผยแพร่ส่วนหนึ่งส่วนใด หรือทั้งหมดของหนังสือ เว้นแต่จะได้รับอนุญาติเป็นลายลักษณ์อักษรปัจจุบัน"คุณพี่เจ้าขา...เหตุใดคุณพี่ถึงไม่ยอมเชื่อน้องเลย…เสียงหวานละมุนที่กังวานอยู่ในโสตประสาทนั้นช่างแจ่มชัดเสียจน เจนฤทธิ์ เผลอเอื้อมมือไขว่คว้าไปในความว่างเปล่า ทว่าสิ่งที่เขาสัมผัสได้กลับมีเพียงความเย็นชืดของอากาศจากเครื่องปรับอากาศและหมอนข้างที่วางอยู่โดดเดี่ยวเขาลุกขึ้นนั่ง พลางยกมือขึ้นลูบหน้าเรียกสติ ลมหายใจที่พ่นออกมานั้นเต็มไปด้วยความขมขื่นอย่างที่เขาเองก็นึกรำคาญตัวเอง ความเหงาจับขั้วหัวใจแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนคืบคลานเข้ามายึดพื้นที่ในอก บุคคลผู้เป็นที่หมายปองของสาวๆทั้งเมืองอย่างเขา กลับรู้สึกเหมือนเป็นเพียงคนหลงทางที่หาทางกลับบ้านไม่เจอมานับร้อยปี"ปานรัมภีร์..." เขาพึมพำชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า ก่อนจะชะงักเมื่อนึกได้ว่าในโลกปัจจุบัน เธอคือ ปานรัมภาเจนฤทธิ์ก้มลงมองฝ่ามือของตนเอง ฝ่ามือคู่นี้ที่เมื่อวานเพิ่งจะได้สัมผัสปลายนิ้วของเธอเพียงชั่วครู่ ความรู้สึกโหยหาที่อัดแน่นจนแทบจะระเบิดออกมาทำให้เขาอยู่เฉยไม่ได้เขาตัดสินใจลุกขึ้นจัดการตัวเอง เปลี่ยนมาสวมชุดออกกำลังกายที่ดูเท่ตามสไตล์สาวเท่ แต่แววตานั้นกลับนิ่งลึกกว่าวันไหนๆ เขาเดินลงมาข้างล่าง พบคุณหญิงลำดว
14:14 น.เจนฤทธิ์ พับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นอย่างลวก ๆ จนถึงข้อศอก เผยให้เห็นลำแขนแกร่งที่ดูสะอาดสะอ้าน เขาหยิบน้ำหอมกลิ่นประจำตัวมาฉีดพรมเพิ่มเสน่ห์อีกนิดเป็นอันเสร็จพิธี ก่อนจะกดล็อกรถยนต์คันเก่งแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาเพื่อนสนิทเมื่อมาถึงห้าง"ฮัลโหลไอ้โมทย์ ฉันอยู่ห้างแล้ว น้องปานออกไปหรือยัง""แหมๆ รีบเชียวนะไอ้เจน แกเสร็จกิจแล้วหรือ ฮ่า ๆ" ปราโมทย์ล้อเลียนเสียงดัง"ไอ้โมทย์!!" เจนฤทธิ์ปรามเสียงเข้ม"เออ ๆ ฉันเห็นน้องปานของแก อยู่ในโซนของสด""เออ ๆ ขอบใจ ฉันวางสายละ"หลังจากวางสาย เจนฤทธิ์ก็ก้าวฉับ ๆ เข้าประตูห้างด้วยความรวดเร็ว และกว่าจะเดินหาโซนของสดเจอก็ปาไปเกือบสิบนาที เขาเดินวนหาสาวสวยจนครบทุกซอกทุกมุมก็ยังไม่เจอ ในใจเริ่มหวั่นว่าสงสัยจะคลาดกันแล้วละมั้งแต่เหมือนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ยังเป็นใจ ในขณะที่เขากำลังเดินผ่านเชลฟ์บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป สายตาคมก็สะดุดเข้ากับร่างบางที่คุ้นตา ปานรัมภา กำลังก้ม ๆ เงย ๆ เลือกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่อย่างตั้งใจยิ่งมองก็ยิ่งสวยน่ารัก วันนี้เธออยู่ในชุดสบาย ๆ เสื้อยืดสีเข้มตัวบางที่ขับผิวให้ดูผ่อง กางเกงยีนส์ขากระบอกเล็กพอดีตัวที่ดูทะมัดทะแมงแต่ยัง
ปัจจุบันเสียงโทรศัพท์สั่นครืดคราดอยู่บนเบาะรถหรู ก่อนที่ปานรัมภาจะกดรับสายด้วยความเพลียใจ"ครืดดดด ครืดดด...""ยัยปานเพื่อนรัก! กลับมาแล้วเหรอแก""อืม กลับมาแล้ว โทษนะเชอรี่ช่วงนี้ฉันยุ่ง ๆ เลยไม่ได้ไปหาแกเลย""ก็เจอกันวันนี้สิ เจอกันที่ผับไหมแก?""เอางั้นเลยเหรอเชอ ฉันเหนื่อยว่ะ""เป็นไรเหนื่อย?""ช่วงนี้ฉันฝันแปลก ๆ แล้วก็เรื่องแต่งงาน...""แต่งงาน!!! ว๊ายยยย!! ยัยปาน แกจะแต่งงานแล้วเหรอ!""ยังไม่รู้เหมือนกันอ่ะ ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี...""เอางี้ยัยปาน ถ้าแกยังไม่รู้จะทำอะไร มากินเหล้ากับฉันก่อน หนุ่ม ๆ สาวหล่อ สาวเท่ เพียบจ้า!"ยังไม่ทันที่ปานรัมภาจะได้ปฏิเสธ เพื่อนสนิทตัวดีก็ชิงตัดสายไปเสียก่อน ทิ้งให้เธอต้องนั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับมืดลง ปานรัมภาได้แต่ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ความสับสนจากเรื่องราวในอดีตยังคงตกค้างอยู่ในหัว แต่เธอก็คิดในแง่ดีว่า ถือเสียว่าไประบายความอัดอั้นก็แล้วกันผับหรูย่านใจกลางเมืองเต็มไปด้วยผู้คนมากมายเดินเข้าเดินออก แสงไฟนีออนสาดส่องไปทั่วบริเวณดูวุ่นวายขัดกับความเงียบสงบของเรือนกิตติภัทรที่เธอเห็นในฝัน ปานรัมภาก้าวลงจากรถด้วยท่าทางสง่างาม แม้ในใจจะหนักอึ้ง
หลังจากที่เดินชมบ้านหลังเก่าจนอิ่มเอมไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เจนฤทธิ์ก็พาปานรัมภาเดินกลับมายังคฤหาสน์หลังใหญ่ ทันเวลาที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายสนทนาธุระกันเสร็จสิ้นพอดีที่บริเวณมุขหน้าบ้าน แสงไฟสีนวลตาจากโคมไฟระย้าขับให้บรรยากาศยามค่ำคืนดูขรึมขลัง คุณหญิงลำดวนและเจนฤทธิ์มายืนส่งปานรัมภากับพ่อของเธอที่ข้างรถยนต์คันหรูซึ่งติดเครื่องรออยู่ก่อนแล้ว“ขอบพระคุณคุณพี่มากนะครับสำหรับอาหารมื้อนี้ และที่เมตตายัยปาน” พล.ต.อ. วรเชญษ์ เอ่ยพร้อมกับยกมือไหว้ลาคุณหญิงลำดวนด้วยความเคารพ“ไม่เป็นไรเลยตาเชญษ์ ไว้พาหนูปานมาเที่ยวเล่นที่นี่บ่อยๆ นะ คนกันเองทั้งนั้น” คุณหญิงลำดวนตอบรับด้วยรอยยิ้มละไม ก่อนจะหันไปทางลูกสาว“หมอเจน...ลาคุณอากับน้องหรือยังลูก”เจนฤทธิ์ก้าวออกมาด้านหน้าเล็กน้อย สายตาของเขาสบประสานกับปานรัมภาอีกครั้ง ความประหม่าที่เคยมีในสวนเริ่มเบาบางลง แต่ความรู้สึกดึงดูดกลับยิ่งเด่นชัดขึ้นในความเงียบ“เดินทางกลับดีๆ นะคะคุณอา น้องปาน ไว้มีโอกาส พี่จะขออนุญาตคุณอาพาน้องปานไปทานข้าวบ้างนะคะ”“ค่ะพี่เจน...ขอบคุณมากนะคะที่พาทัวร์ชมบ้านในวันนี้” ปานรัมภายกมือไหว้ลาคุณหญิงและเจนฤทธิ์ เธอส่งยิ้มใ