Romances de Starstellar

Dahil na rin sa sobrang pagod ng dalaga sa araw na ‘to ay mabilis din siyang nakatulog. Naging mahimbing pa nga iyon dahil yakap siya ni Rozen, at ramdam niya ang init ng katawan nito. Ganoon din naman ang lalaki dahil ilang segundo pa lang ang nakalilipas, humihilik na kaagad siya.Umaga na nang magising si Lianne. Tumatama na kasi ang sikat ng araw sa kan’yang mukha kaya napadilat siya.Muli pa siyang pumikit dahil masakit sa mata ang biglaang sinag ng liwanag, pero maya maya ay naka-adjust din naman siya roon.‘Napasarap pala ang tulog ko…’ isip ng dalaga habang pumupungay ang mga mata.Tatayo na sana niya nang dumako ang tingin niya kay Rozen, na mahimbing ang tulog sa tabi niya ngayon. Tinitigan niya ito.‘Gising man o natutulog, ang guwapo niya pa rin.’Pinagmasdan niya ang features ng lalaki—isang bagay na ngayon niya lang kayang gawin dahil madalas ay nauunang magising si Rozen kaysa sa akn’ya.‘Grabe n

Nakaupo man sila, ngunit ramdam ng dalaga ang panginginig ng kan’yang legs, pati na rin ang pamamasa ng nasa pagitan ng kan’yang hita.“H-Hindi na ako makahinga… please…”Sa pagmamakaawa niyang iyon, doon pa lang siya pinakawalan ni Rozen.“Haah…”Huminga nang malalim si Lianne habang nakakapit pa rin sa magkabilang braso ng lalaki. Halos nagluluha rin siya dahil sobrang sensitive ng kan’yang katawan.At imbes na maawa roon si Rozen, mas lalo lang nag-init ang pakiramdam niya. Gusto niyang nagkakaganito si Lianne ngayon dahil sa kan’ya.‘Gusto ko siyang halikan ulit,’ isip ni Rozen bago dinilaan ang pang-ibabang labi. ‘Fuck it.’Wala na siyang pakialam pa kung nasa labas ang kotse niya ngayon, o kung may kakatok man sa bintana niya maya maya.Kung may iistorbo man sa kanila ngayon ay siguradong malilintikan sa kan’ya!“I-Ikaw…” wika ni Lianne habang nakatitig sa binata. Kinagat niya ang ibaban

Huli na ang lahat nang mapag-isipan ni Rozen ang kan’yang ginawa, dahil na-send na niya kay Lianne ang mensahe.“Tangina,” napamura na lang ang lalaki dahil sa katangahang ginawa. “Dapat, hindi na lang ako nag-chat sa kan’ya.”Bibitiwan na sana ni Rozen ang kan’yang phone, pero natigilan siya nang makita ang reply ng dalaga.[Kailan ka babalik?]Noong una ay hindi pa mapaniwalaan ng lalaki na iyon talaga ang chat ni Lianne, kaya binasa niya ‘yon ulit.Hindi nawawala ang mensahe, kaya ibig sabihin ay totoo ang nababasa niya, at hindi isang panaginip.‘Nami-miss mo na ba ako, Lianne?’ isip ng binata bago mas lumawak ang kan’yang pagngiti. Nawala na ang lungkot na nararamdaman niya sa loob ng ilang araw.Parang mapupunit na nga ang kan’yang labi dahil sa pagngiti nang magtipa siya ng reply. Sa wakas, nag-initiate rin ang dalaga na mag-open up sa feelings nito.[Do you miss me?]Bahagyang gumalaw

Ikinuyom ni Rain ang mga kamay habang nagpipigil ng inis.‘Bakit sobrang cold niya sa akin kahit limang taon kaming hindi nagkita?’ isip niya habang nakatiim ang bagang.‘Kahit naman kakakita lang namin ulit, dapat hindi kami ganito kalayo sa isa’t isa. Magkaibigan pa rin naman kami…’Bigla tuloy siyang may naalala habang nagmumuni-muni. Ang araw ng kaarawan niya, five years ago.Sa tingin niya ay roon nagsimula na b-in-lock siya ni Lianne sa social media sites. Inimbita rin niya itong magpunta sa celebration niya, ngunit hindi dumating ang dalaga.‘Nangako siyang pupunta noong araw na ‘yon. She’s not the type of person na sisirain ang pangako niya,’ isip pa ng lalaki. ‘May narinig ba siyang kakaiba?’—Paglabas naman ni Lianne sa manager’s office at pagbalik niya sa kan’yang cubicle, kaagad na lumapit sa kan’ya si Jennica para makitsismis.“Anong nangyari sa loob? Bakit ang tagal mo roon?” tanong pa nito, may kuryosidad sa tono ng kan’yang boses.Ang alam niya kasi ay magpapasalama

Matagal man, ngunit hindi sumuko si Rain na hanapin si Lianne. Kapag nakita niya ang dalaga, gusto niyang magtanong kung bakit hindi ito nag-apply sa university kung saan dapat sila mag-aaral.‘Alam kong kaya niya ring pumasa roon. Matalino siya,’ isip pa ng binata. ‘At saka, bakit b-in-lock niya ako sa lahat, na para bang wala na siyang balak makipagkita sa akin kahit kailan?’Pero ngayong magkaharap na silang dalawa, halos hindi siya makapagsalita.Napagtanto niya lang kung gaano niya na-miss ang dalaga, at kahit pigilan niyang ilabas iyon ay nahihirapan siya.“Thank you…” ang tanging sagot ng dalaga at bahagya pang yumuko.Sa mga oras na ‘yon, natutop ni Rain ang hininga.‘Thanks?’ tanong niya sa isip. ‘Katulad pa rin pala siya ng dati. Mabait siya sa lahat, na para bang hanggang pagkakaibigan lang ang kaya niyang ibigay sa mga taong makakasalamuha niya…’“How have you been for the past years?” tanong ni Rain sa mababang tono.“Sakto lang,” maikling sagot ng dalaga.“Do you have…”

Lumingon si Lianne habang pumapalakpak, at napaawang ang kan’yang labi nang makita kung sino ang lalaking nasa harapan nila ngayon.“Hala, ang pogi!”“Totoo nga ang tsismis! Bata na nga, ang yummy pa!”“Talagang pinagpala tayo ng universe today! Ito na nga, magpapakabait na ako!”“Shit, ang pogi, mga ‘te. Nahuhulog na yata ang panty ko!”Ilan lang ‘yan sa mga bulungan ng ibang mga katrabaho ni Lianne nang makita rin nila ang lalaking katabi ng kanilang team leader ngaon.Nakasuot ito ng black suit at pants, at mayroon din itong eyeglasses na kulay silver ang frame, na nag-e-enhance lang ng features nito.