Novels by Starstellar

Noong una ay nag-aalangan pa si Lianne, pero maya maya ay umiling siya. Sinubukan niyang huwag mag-isip ng kung anu-ano nang dumampot siya ng fries sa lalagyan.“Ito, oh…” aniya at inilapit sa bibig ni Rozen ang fries. “Say ahh…”Bahagyang nanlaki ang mga mata ng binata nang makita ang ginawa ni Lianne. Inaasar niya lang kasi ito, pero hindi niya inaasahang susunod ang dalaga.Sino ba naman siya para tumanggi?Halata ang kasiyahan sa mga mata ni Rozen nang ilapit niya ang ulo, at ilagay ni Lianne ang fries sa bibig nito.Ordinaryo lang naman ang lasa ng fries, pero dahil si Lianne ang nagbigay nito sa kan’ya, pakiramdam niya ay sobrang sarap no’n.“Yummy,” bulong ng binata habang ngumunguya. “Isa pa.”“W-Wait.”Kumuha ulit si Lianne ng fries sa lalagyan, at muli itong inilagay sa bibig ni Rozen. Pero laking gulat niya nang dumampi ang labi ni Rozen sa daliri niya.Biglang nag-init ang pisngi ng dalaga na para bang sinisilaban siya ng sili. Doon niya lang napagtanto na daliri lang ang

Bigla na lang natigilan si Rozen nang mapagtanto ang mga sinabi niya kanina. Pakiramdam niya ay nahihibang na talaga siya.‘Talaga bang sinasabi ko ito sa isang babaeng may sakit?’ Bahagya siyang napailing. ‘At talaga bang gagawa ako ng paraan para lang mapasaakin siya?’Sunod-sunod na minura ni Rozen ang kan’yang sarili sa isip.‘Sa ganitong klase ng pag-iisip ko, ano pa ang ipinagkaiba ko sa isang lalaking ineengganyo ang isang kasal na babae para magloko?’Napabuntonghininga siya habang sinusubukan na maging logical. Pero naalala niya rin kung gaano kawalang kuwenta ang boyfriend ni Lianne.May sakit ang dalaga, at hindi lang basta ordinaryong sakit. Kinailangan pa nitong dalhin sa ospital dahil malala ang kan’yang lagnat. Pero ni hindi ito bumisita.At hindi lang iyon. Ni isang message ay wala itong s-in-end sa dalaga, na para bang wala na talagang pakialam ang boyfriend nito sa kan’ya.Para bang naglaho ito na parang bula.Hindi pa man din naiinis si Lianne sa boyfriend nito dahi

Nakahiga na si Lianne, at maya maya lang din ay may nakaturok na sa gitna ng braso niya. Hindi niya maiwasang makonsensiya dahil binabantayan pa rin siya ni Rozen kahit malalim na ang gabi.“Gabing-gabi na… Kaya umuwi ka na…” bulong ni Lianne, pero sapat lang para marinig ng lalaki. “Ayaw ko nang makaistorbo pa sa ‘yo—”Napatigil siya dahil sinamaan siya ng tingin ni Rozen. Nakaupo ito sa upuan sa kan’yang gilid habang nakakunot ang noo.“Stop talking.”Hindi na tuloy niya natuloy pa ang sasabihin. Para kasing galit na naman si Rozen sa kan’ya.‘Ano na naman ang mali sa sinabi ko?’ tanong ng dalaga sa isip. ‘Ayaw ko lang naman na maistorbo pa siya dahil alam kong busy rin siya… Mali ba iyon?’Napansin naman ni Rozen ang pag-iiba ng ekspresiyon ng dalaga. Tila nalungkot ito dahil sa pagiging cold niya, kaya naman ay lumapit siya rito.“Magpahinga ka nang maayos,” aniya sa gentle na tono. “Mag-usap tayo mamaya kapag tapos ka na malagyan ng IV drip.”“Oh…” Gusto pa sana magsalita ni Lian

Samantala, tiningnan naman ni Rozen ang buong unit ni Lianne. Malinis iyon at puro kulay pink at white ang mga kagamitan.Sa unang tingin, halatang babae ang nakatira rito.“You live here alone?” tanong niya.Nag-alangan pa saglit si Lianne bago sumagot. “Oo…”Nang malaman na mag-isa lang na nakatira ang dalaga sa unit ay tila nabunutan ng tinik sa dibdib si Rozen. Hindi niya alam kung bakit biglang na-relax ang buo niyang katawan nang marinig iyon.Pero hindi niya rin maiwasan ang magtanong. “Nasaan ang boyfriend mo?”Hindi na iyon sinagot ni Lianne. Doon ay nagtiim ang bagang ng binata, dahil kahit sa ganitong sitwasyon, tila pinoprotektahan pa rin ng dalaga ang kan’yang boyfriend, kahit wala naman itong kuwenta.“May sakit ka, pero wala rito ang boyfriend mo para alagaan ka?”“Kaya ko alagaan ang sarili ko…” wika ni Lianne nang hindi idinidilat ang mga mata.Mas mahina na ang boses niya kaysa kanina. Matindi na rin ang pagpapawis niya, at tila umiikot na rin ang paningin kahit nak

Hindi namalayan ni Lianne kung gaano kahaba ang naging tulog niya. Nagising na lang siya dahil nakakarinig siya na parang may nagri-ring.Hindi niya alam kung dahil lang ba iyon sa matinding sakit ng ulo niya, o dahil may natawag na talaga sa kan’ya.“Hahayaan ko na lang muna kung sino man iyon…” wika ni Lianne sa nanghihinang boses, pero nagpatuloy sa pagtunog ang phone niya, dahilan kaya lalong kumikirot ang kan’yang ulo.At mukhang hindi ito titigil hangga’t hindi siya sumasagot.“Ito na nga…”Nang mapagtanto na nagri-ring talaga ang phone niya at hindi ito imagination lang, gumapang siya nang kaunti papunta sa side table.Sinagot niya ang tawag nang hindi man lang tinitingnan kung sino ang caller.“Hello… Sino ‘to?”“It’s me.”Nang marinig ang malalim at pamilyar na boses na iyon ay napabalikwas si Lianne ng upo. Bigla pang kumirot ang ulo niya dahil doon, at dumilim ang paningin niya nang ilang segundo.“R-Rozen?” Tiningnan niya ang screen, at ang binata nga ang kausap niya ngayo

Nagkatinginan si Lianne at Jennica bago sila sabay na napangiti. Sa tingin kasi nila ay naging maayos naman na ang lahat, at hindi na babalik pa si Yanna upang guluhin ulit ang araw niya.Mabilis lang din na lumipas ang oras. Sa kabila ng mga gamot at maraming tubig na ininom ni Lianne, hindi pa rin umaayos ang pakiramdam niya.Kung tutuusin ay lalo pa itong lumala.Noong nagco-commute na siya pauwi, wala siyang tigil sa pagbahing. Pinagtitinginan na tuloy siya ng mga tao. Mabuti na lang talaga at naka-face mask siya, dahil kung hindi ay mas mahihiya siya sa mga ito.‘Hindi yata tumatalab ang gamot na ininom ko kanina…’ isip niya habang pinipisil ang ilong. Iyon ang paraan niya para pigilan ang pagbahing. ‘Kailangan ko na yatang bumili ng gamot na mas malakas ang dosage…’“Kuya, riyan na lang po sa may pharmacy,” wika niya sa taxi driver, at huminto naman ito kaagad. “Salamat po.”Pagkatapos magbayad ay bumaba na si Lianne at pumasok sa botika. Bumili siya ng gamot sa lagnat, pero ‘y